Mia spacerowała po ogrodzie pałacowym, a przy jej boku stał strażnik, ponieważ alfa król był wyjątkowo ostrożny. W ostatnich kilku tygodniach zbliżyła się do Robba, co nie podobało się Xavierowi. W ten sposób odgrywał rolę dobrego męża i jednocześnie miał na nią oko. Złożyła obietnicę, że dotrzyma ich umowy do końca, i miała nadzieję, że jej się to uda. Nie zamierzała odejść, ale król o tym nie wiedział, a nawet jeśli, nie wierzył w to.
Niepokój Xaviera nie ustępował, zwłaszcza ten związany z ojcem. Mia widziała, jak bardzo go to dotykało, gdy wszyscy znikali, a maskarada dobiegała końca. Miewał szczęśliwe dni, ale te nie trwały długo.
Nie chciała mu współczuć, lecz patrzenie na to, ile wysiłku wkłada w zadowolenie ojca tylko po to, by zyskać jego aprobatę, było okropne. On jej również nie ufał. Miał trudności z zaufaniem komukolwiek, bo spodziewał się najgorszego po wszystkich i wierzył, że każdy jest przeciwko niemu. Nie każdy był taki jak jego ojciec i kuzyn, ale dla niego wszyscy tacy byli.
Wczoraj Mia napisała list, który chciała wysłać do Edwarda. Minął miesiąc, odkąd wyjechał, i chciała się dowiedzieć, czy wszystko u niego w porządku, tak jak obiecała. Pragnęła też poznać szczegóły jego podróży i spraw, i upewnić się, że bezpiecznie dotarł do celu. Był jej przyjacielem, a to było najmniej, co mogła dla niego zrobić.
Gdy skończyła, przekazała list strażnikom z instrukcjami, by zanieśli go podróżnym. Zrobiła to, ponieważ byli szybsi i bardziej godni zaufania. Dzięki ich szybkiemu tempu podróży, list miał dotrzeć do Edwarda w ciągu tygodnia.
Jednak gdy Xavier pojawił się w jej komnacie zeszłej nocy, trzymał w dłoniach jej list, z nienaruszoną pieczęcią. Zapytał wtedy, co napisała, i nawet gdy powiedziała mu prawdę o treści listu, oddał jej go i stwierdził, że nie może go wysłać.
Oświadczył, że słowa „dbaj o siebie i wracaj bezpiecznie” są niestosowne dla królowej, by kierować je do szwagra. Mia wiedziała, że to jego sposób na doprowadzenie jej do frustracji, i wściekło ją to, ale milczała i skinęła głową.
Rankiem wysłała list, korzystając z kruka. Złamała rozkaz króla, ale chciała być dobrą przyjaciółką dla jedynego mężczyzny w pałacu, który naprawdę się o nią troszczył.
Edward nie było już od pięciu tygodni, a każdego dnia odliczała do jego powrotu. Tymczasem, w razie potrzeby, odgrywała rolę dobrej królowej.
„Moja królowo, król wezwał cię do sali tronowej” – strażnik niosący te wieści skłonił głowę, a Mia podążyła za nim w milczeniu.
Weszli do Pałacu i zbliżyli się do sali tronowej, z której dobiegał głos króla.
To nie był pierwszy raz, gdy alfa król wzywał ją po radę, ale pierwszy raz została wezwana do sali tronowej.
Mia weszła do środka, wprowadzona przez strażnika i w towarzystwie swojej pokojówki. Jej wzrok padł na męża, siedzącego na tronie w czarnej szacie ze złotymi zdobieniami. Jego broda była gęstsza, lecz dbał o to, by była czysta i przystrzyżona, a czarne włosy spięte w schludny kok podkreślały wyrazistość jego twarzy. Jak zawsze wyglądał olśniewająco, nawet bez uśmiechu.
I właśnie pomyślała, że jest olśniewający.
Przed tronem stało trzech mężczyzn, mających nadzieję, że ich sprawa zostanie wysłuchana, i według oceny Mii wyglądali na szlachciców.
Jej wzrok ponownie spoczął na Xavierze, który teraz siedział spokojnie na tronie z zaciśniętymi ustami, a lewy kciuk pocierał brodatą szczękę. Wyglądał na opanowanego, powściągliwego i pogrążonego w myślach. Prawa ręka stukała palcami o poręcz tronu, a ona zauważyła, że w przeciwieństwie do wczoraj, nie miał na sobie pierścienia.
„Wezwałeś mnie, mój królu?”
Na jej słowa skinął głową, a jego oczy natychmiast rozbłysły. Wyciągnął do niej prawą dłoń, a na jego twarzy pojawił się ciepły uśmiech. Z wdziękiem wspięła się po kilku schodkach prowadzących do tronu, na którym siedział, i ujęła jego dłoń. Przyciągnął jej rękę bliżej i złożył delikatny pocałunek na jej wierzchu.
Jej żołądek zadrżał, ale nie zwracała uwagi na to ani na jego gesty. Oboje wiedzieli, że to przedstawienie, choć wyglądało na perfekcyjne.
Poprowadził ją do tronu przeznaczonego dla królowych, na którym dotąd nie siedziała, i zajęła miejsce.
Czuła się dziwnie, ale była pewna, że mogłaby się do tego przyzwyczaić.
„Możesz odejść.” Odprawił strażnika, który ją przyprowadził, a ten posłusznie się ukłonił i wyszedł.
Wciąż nie puszczał jej dłoni, która ogrzewała się w jego uścisku. Zdecydowanie bardziej, niż Mia by sobie tego życzyła, ale wiedziała, że nie może jej cofnąć, więc pozwoliła mu na to i próbowała nie myśleć o tym prostym geście.
„Wezwałem cię tutaj, by omówić pewną sprawę, moja królowo” – w końcu wyjaśnił, ponownie przyciągając jej dłoń do ust i całując jej wierzch.
Zadrżała na nowo od dotyku jego warg, lecz nie chciała tak reagować. Miał Zarę, a ona była pewna, że odwiedzał ją tak często, jak tylko mógł. Nie dręczyła się wiedzą o szczegółach jego ruchów, lecz wiedziała, że wszystko, co do tej pory zrobił, miało na celu zapewnić im szczęśliwe zakończenie. Jej w tym nie było.
Wszystko, co zaplanował, zrobił dla siebie i swojej kochanki. Musiała znać swoje miejsce i odegrać swoją rolę, ale to było łatwiej powiedzieć niż zrobić.
Przygryzła wargę i oderwała wzrok od niego, skupiając się na mężczyznach obecnych w sali, którzy oczekiwali jakiegoś werdyktu.
"Teraz powiedz królowej to, co powiedziałeś mi," rozkazał, a starszy z dwóch mężczyzn o siwych włosach wystąpił naprzód.
Skłonił głowę. "Moja królowo, nazywam się Gerald Dele. Należę do klanu krwawego księżyca, ze środkowego szczepu."
Mia skinęła głową i wysłuchała raportu Geralda, który dotyczył zaginięcia jego córki na dzień przed jej ślubem. Brzmiało to bardzo podobnie do tego, co stało się w rodzinie Mii, gdy stracili Ariel dzień przed jej weselem. Jednak, w przeciwieństwie do ich historii, córka Geralda uciekła, bo nie zaakceptował jej wyboru partnera i wybrał dla niej kogoś z odpowiedniejszym pochodzeniem. Ślub był ustalony, ale córka zniknęła i teraz obwiniał rodzinę partnera córki.
"Dlaczego odrzuciłeś partnera, którego ona wybrała?" zapytała Mia, nie spuszczając z niego wzroku.
"Bo nie będzie w stanie się nią zająć, gdy mnie zabraknie," odpowiedział bez ogródek.
"A skąd wiesz, że twój wybór będzie dla niej najlepszy, skoro nie zamieszkasz z nimi?"
Xavier zaśmiał się obok niej i, rzuciwszy na niego spojrzenie, zauważyła, jak bardzo zaciekawiła go jej linia pytań.
"Nie zamieszkam, moja królowo, ale wydaje się, że ma to, czego potrzeba."
"Czasem rzeczy nie są takimi, na jakie wyglądają." Te słowa miały podwójne znaczenie i powtarzały się jej w głowie.
Mia i król przekonali wszystkich na dworze, że są idealną parą. W minionym tygodniu słyszała plotki służby, gdy przypadkiem weszła do kuchni po kawałek czerwonego mięsa po swojej godzinie snu. Nie wiedzieli, że tam jest, kiedy rozmawiali o tym, jak bardzo król i królowa są w sobie zakochani. Nie dała im znać o swojej obecności. Taki był ich cel: zdobyć serca ludzi i sprawić, by uwierzyli w ich miłość.
Król również podniósł poprzeczkę i w tym tygodniu przyniósł jej kwiaty, gdy była na dworze panien. Miała czerwone policzki, gdy strażnik przyniósł je i powiedział, że są od króla. Starała się ukryć uśmiech, który wypłynął na jej twarz, gdy jej policzki zapłonęły, lecz nie mogła. Wszystkie obecne panny spojrzały na nią wzrokiem, który mówił, że jego gest zrobił na nich ogromne wrażenie. Jej mąż osiągnął swój cel i dał ludziom temat do rozmów.
A jednak w tym wszystkim prawda była daleka.
"Masz rację, moja królowo. Co mam zrobić, by to naprawić?"
"Zapłać to, co jesteś winien partnerowi, którego wybrałeś, a król wyśle kilku strażników, by pomogli ci szukać córki."
Gerald skinął głową i wszyscy opuścili pałac, zostawiając Mię samą z królem Xavierem. On nadal trzymał jej dłoń, nawet po ich wyjściu, kreśląc na niej drobne kółka.
Mia nagle wstała, odchrząknęła i rozładowała napięcie w pokoju. Wycofała dłoń z jego uścisku, czego natychmiast pożałowała.
"Powinnam już iść," powiedziała, łapiąc oddech, gdy Xavier ponownie utkwił w niej spojrzenie.
Było coś w tym, jak patrzył jej w oczy, co sprawiało, że miękły jej kolana. Była to dziwna siła, którą posiadał i wykorzystywał za każdym razem, gdy ich spojrzenia się spotykały. Najczęściej odbierało jej to dech albo słowa, i nienawidziła tego.
"Mogłabyś zostać. Tutaj ze mną, sądzić ze mną," zaproponował, a jego oferta zabrzmiała kusząco.
Nie było już nikogo, co oznaczało, że nie musieli dłużej udawać, lecz wyglądało na to, że on jeszcze nie wyszedł z roli.
"Nie chciałbyś, żebym tu była. Ledwie mi ufasz. Poza tym będę ci przeszkadzać i będę sprzeciwiać się wszystkiemu, co powiesz, a to nie da ci obrazu, jaki chcesz przedstawić ludziom."
"Jakiego obrazu?" zapytał, przesuwając językiem po dolnej wardze.
Jej ciało przeszył dreszcz i niemal zanurzyła się w zakazanej części swego umysłu, gdzie widniał znak "zakaz wstępu".
Przełknęła ślinę. "Tego, że masz królową oczarowaną tobą, która jest też posłuszna i uległa? Potrzebujesz żony i królowej, która zgodzi się na każdą twoją decyzję, dobrą i złą, a to nie jestem ja."
"Może to też nie jest to, czego ja potrzebuję." Wstał i zrobił krok w jej stronę, ale ona natychmiast cofnęła się. Jeśli zauważył jej reakcję, nie dał tego po sobie poznać. "Może ludzie potrzebują królowej, która bez lęku udzieli rady, takiej, która pozostanie wierna swojej prawdzie. Wierzę, że to dostrzegł Robb i dlatego cię polubił. Ludzie też to zobaczą i docenią, bo ostatecznie jednoczymy siły, by podejmować słuszne decyzje. To jest najlepsze dla ludzi."
Uniosła na niego brew. "Najlepsze dla ludzi czy najlepsze dla ciebie?"
Na jego twarzy pojawił się zuchwały uśmiech, którego Mia nie wiedziała, czy powinna zetrzeć, czy pocałować. "Reprezentuję mój lud."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ważna uwaga: Zaćmienie Księżyca, choć również jest pełnią, cieszy się większą czcią niż zwykła pełnia.
Jest potężniejsze i zdarza się bardzo rzadko. W odróżnieniu od pełni, kiedy wilkołaki mogą wybrać, czy się przemienić, podczas zaćmienia każdy wilkołak musi się przemienić.
***
Mia wzięła głęboki oddech, wpatrując się w swoje odbicie w lustrze po ostatnim muśnięciu pędzla na jej twarzy. Dzisiejszy wieczór miał być wielkim wydarzeniem, a król Xavier chciał, by wyglądała jak najlepiej, bo jej naturalna uroda nie była jej atutem. Król zatrudnił Juliet D’Souza, najlepszą makijażystkę w królestwie, by uczyniła cuda.
„Co sądzisz?” – zapytała starsza kobieta, odwracając się do niej. Mia miała na twarzy tyle warstw pudru, że wydawało się jej to dziwne.
„Wyglądam okej” – Mia próbowała być uprzejma.
Pewna siebie kobieta parsknęła: „Wyglądasz o wiele lepiej niż okej w porównaniu do...” – przerwała i uśmiechnęła się nerwowo, wiedząc, że prawie przekroczyła granicę.
„Nic więcej nie powiem” – odpowiedziała Mia, a jej ton wyraźnie stwardniał.
Toni podeszła do niej i zdjęła narzutę z jej szyi, odsłaniając czerwoną koronkową suknię, którą miała pod spodem. Suknia opinała jej ciało, podkreślając krągłości w odpowiednich miejscach, ale była też łatwa do zdjęcia. Podobnie jak makijaż, także suknię na dzisiejszy wieczór wybrał Xavier, bo chciał, by wszystko było idealne.
To był bankiet, by uczcić przebudzenie Robba Ainswortha jako alfy alf. Przygotowania trwały od dawna. To także pierwsza pełnia, jaką Mia miała przeżyć od czasu pobytu na zamku, a była to zaćmiona pełnia.
Przebudzenie królewskiego alfy odegrało ogromną rolę w zachodzących zmianach. Od czasu przebudzenia Robba Ainswortha, Wahala, w przeciwieństwie do innych królestw, nie doświadczyła pełni.
Było to nienormalne, ale i normalne.
Pełnia wypadała co dwadzieścia siedem do trzydziestu dni każdego miesiąca. Z tego wynikało, że w Wahali powinny być już dwie pełnie. To czyniło to nienormalnym.
Jednak według objawienia szamanów, przebudzenie alfy alf zawsze zwiastowało Zaćmienie Księżyca, znane też jako krwawy księżyc. W przeciwieństwie do pełni, powstanie zaćmienia zwykle wymagało przynajmniej dwóch miesięcy.
Minęły już ponad dwa miesiące od przebudzenia alfy alf. Tak więc dzisiejszy bankiet miał być nie tylko ucztą na cześć jego przebudzenia, ale i nocą przemiany podczas zaćmienia.
Na uroczystość mieli przybyć dostojnicy, royalsi i szlachta z całego Królestwa i spoza jego granic. Przybyli, by świętować i przemieniać się z dumą.
Jako król alfa i najstarszy syn Robba, Xavier odczuwał presję, by wszystko wypadło najlepiej. Przez ostatni tydzień dążył do perfekcji, wywierając presję na twórcach, by dali z siebie wszystko. Dlatego jej dzisiejszy wygląd jej nie zaskoczył.
„Jesteś gotowa?” – zapytała Toni, wyrywając Mię z zamyślenia.
Prawie powiedziała nie.
W przeciwieństwie do zwykłej pełni, zaćmienie oznaczało przymusową przemianę dla wszystkich wilkołaków, od najwyższej rangi po najniższą. Nie było wyjątków. Nikt nie miał pozostać w ludzkiej postaci, gdy księżyc osiągnie szczyt.
Mia słyszała opowieści o wilkołakach przemieniających się i biegających po lesie, wyjących do księżyca, ale nigdy tego nie przeżyła. Jobe nie przestrzegał zasad, a ona i Ariel nigdy nie przemieniły się poza terytorium ojca.
Dziś będzie inaczej.
Powiedziała Xavierowi, jak niekomfortowo czuje się na myśl o przemianie wśród obcych, a on odparł, że wie, co robi.
Bała się, ale nie mogła się wycofać, bez względu na wszystko. Musiała też zaufać Xavierowi.
Westchnęła i skinęła głową.
Mia opuściła pokój, a czekający strażnik poprowadził ją do Sali Pałacowej, ale tam nie zastała króla alfy.
„Nie ma go tutaj.” – zwróciła się do strażnika, który ją przyprowadził.
„Może wciąż jest w swoich komnatach, moja królowo. Powiadomię go, że jest pani gotowa.”
„Nie, pójdę sama” – odpowiedziała, ruszając w kierunku jego komnat.
Dotarła do drzwi i zapukała, ale nie otrzymała odpowiedzi. Zapukała ponownie. Gdy nadal nie uzyskała odzewu, otworzyła drzwi i weszła.
Zapach wypełnił ją natychmiast po zamknięciu drzwi. Czysty, bogaty i męski aromat króla alfy panował w każdym zakamarku tego pokoju, czyniąc go jego własnością. Nie mogła się nim nasycić.
Pokój był wyraźnie pusty, jeśli chodzi o obecność Xaviera. Rozejrzała się, wchodząc głębiej, kiedy drzwi po lewej stronie, które podejrzewała o łazienkę, otworzyły się. Xavier wszedł, ubrany w długi czerwony szlafrok z materiału pasującego do jej sukni.
Zwolnił, gdy ją zobaczył. Mały grymas na jego twarzy zniknął, a on westchnął z niedowierzaniem na jej niespodziewaną obecność w jego pokoju. Trafił z wyborem koloru i krawca. Chciał, by wyglądała olśniewająco i właśnie taka była.
„Wszystko w porządku?” – zapytała, zanim się powstrzymała. Troska wzięła nad nią górę.
„Tak” – ruszył w jej stronę, promieniując pewnością siebie. „Dlaczego miałoby być inaczej?”
„Miałeś grymas na twarzy.” – wskazała na wyraz twarzy, który dostrzegła, gdy wyszedł z łazienki. Teraz został zastąpiony przez pożądanie.
„To nieważne.” – podszedł do niej, a jego oczy nie kryły fascynacji tym, co zobaczył. „Ty natomiast wyglądasz jakbyś miała skraść całą noc.”
Byli tak blisko, że jej nozdrza wypełnił jego zapach. Miała ochotę przyciągnąć go do siebie i nigdy nie wypuścić.
Jej policzki zarumieniły się na te myśli, a ona spuściła głowę. „To twoja zasługa.” – zauważyła.
On uśmiechnął się lekko, a w jego pięknej twarzy pojawił się błysk pożądania. Jego dłoń uniosła się, by unieść jej brodę. „Tak, i podoba mi się to, co widzę.”
Chciała zapytać, dlaczego uznał, że potrzebuje makijażu tego wieczoru. Tak, dobrze wyglądać to jedno, ale zaćmienie polegało na byciu sobą. To nie była ona.
Puścił ją i cofnął się. „Daj mi chwilę, zaraz będę gotowy.” – przeszedł do szafy, poprawił rękaw, po czym sięgnął do szuflady i wyjął coś.
Wrócił do niej z uśmiechem, który czynił jego twarz niemal grzeszną, a ona spuściła wzrok i odchrząknęła.
„Możemy iść?”
Odwróciła się, by wyjść, ale on ujął ją za ramię i zatrzymał. Jego uścisk był delikatny. Nie musiał używać siły, a jednak została bez sprzeciwu. Nie wiedziała, co chce zrobić, ale bała się zapytać, obawiając się, że głos ją zdradzi.
„Jeszcze nie.” – puścił ją, ale nie ruszyła się. Rozluźnił prawą dłoń, w której miał diamentowy naszyjnik. Powoli przesunął się za nią. Lewą dłonią odgarnął jej włosy na bok, a opuszki palców musnęły jej skórę, wywołując w niej burzę. Jej skóra wyglądała kusząco, niemal zapomniał, co zamierzał zrobić. Ocknął się, założył naszyjnik na jej szyję i pozwolił włosom opaść.
Dłoń Mii powędrowała, by przesunąć się po szlachetnym krysztale, a serce zadrżało jej z dumy.
„Nie widzę go, ale pewnie jest piękny.”
Zaśmiał się i objął ją w talii. „Właśnie o to chodzi. To należało do mojej matki.”
Jej oddech stał się płytki na te słowa, spojrzała na niego, ale był zbyt poważny, by żartować. „W takim razie nie powinien być na mojej szyi.”
„Powinien. Jesteś królową i teraz należy do ciebie.”
W tych słowach jakby zapomniał o pakcie, który zawarli przed całą tą grą i Mia musiała mu przypomnieć.
„Nie jestem prawdziwą królową, Xavier, powinieneś zachować go, aż ona wróci.”
Wyraz jego twarzy był niemal nie do odczytania. „Oczywiście. Gdy nadejdzie czas twojego odejścia, nie zapomnij go wtedy zostawić.” – powiedział, po czym poprowadził ich z pokoju.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Xavier siedział na dworze, gdy główni organizatorzy debatowali nad najlepszą lokalizacją uczty. Po wielu godzinach wybrali Cytadelę, by uczcić wstąpienie alfy alf i zmianę księżyca. Pozycja Robba nie zmieniła tytułu Xaviera jako Króla Alf. Ludzie wciąż potrzebowali jego opinii i aprobaty w różnych sprawach.
Cytadela była zbudowana tak, by pomieścić tysiące ludzi, i wcześniej już tak się działo. Chociaż uczta była otwarta dla wszystkich, nie spodziewano się więcej niż kilkuset gości. Tej nocy mieli przybyć szlachcice z daleka i z bliska, by razem świętować z królestwem Wahala. Ponieważ wszyscy uważali alfę alf za istotę najwyższą, a jego autorytet za drugi po bogini księżyca, wielu pragnęło wkraść się w łaski Robba, by zyskać względy i przebaczenie.
To była gra ludzi u władzy, a Xavier obserwował ją już od dziecka.
Nienawidził tej gry.
Jednego, czego Xavier nauczył się dorastając, to że większość ludzi dzierżących władzę rzadko interesuje się tymi, których reprezentują. Większość robiła tylko to, co odpowiadało im samym, a Xavier wiedział, że Cytadela już roi się od takich osób.
— Masz grymas na twarzy. — Głos Mii rozbrzmiał w jego głowie i wyrwał go z zamyślenia.
Westchnął głęboko i odpędził grymas. Nie chciał, by zbyt wiele wyczytała, choć wiedział, że już mogła domyślić się prawdy.
Kilka dni temu zdjął pierścień powstrzymujący, co oznaczało dwa miesiące od chwili, gdy go nałożył. Odkąd się go pozbył, Mia zauważyła zmianę w jego emocjach. Stały się wyraźniejsze — od obrzydzenia, przez złość, po smutek — i potrafiła je odczytać. Nie był już tak wybuchowy jak kiedyś, a nawet jeśli wybuchał, szybko się opanowywał. W pewien sposób to sprawiało, że czuła się przy nim bezpieczniej. Włożył w siebie wiele pracy i ona to widziała.
Ujął jej dłoń i spleciona ich palce. Nie musiał być czuły, gdy byli sami, ale Mia mu nie przeszkadzała. Chciała trzymać go za rękę.
— Chcę tylko przetrwać tę noc i przemianę bez wyrywania komuś bijącego serca z piersi. —
Sarkazm nie był mocną stroną Xaviera, to już zdążyła się nauczyć, więc wiedziała, że nie żartuje wypowiadając te słowa.
Nie próbowała nawet domyślać się, co zamierzał zrobić. Był królem alf i mógł robić, co chciał. Jednak jeśli straciłby nad sobą kontrolę i zabiłby kogokolwiek podczas uczty, zagroziłoby to ich umowie, a Mia nie mogła na to pozwolić.
— Pamiętaj, robimy to wszystko, by zabezpieczyć twoją pozycję przed alfą alf. Kiedy uzna cię za godnego tronu, nie cofnie już swoich słów, a wtedy będziesz mógł robić, co zechcesz. —
Jego długie rzęsy zatrzepotały, opadając na skórę policzka, a Mia nie mogła oderwać od niego wzroku. Wyglądał, jakby wśród chaosu próbował odnaleźć spokój, lecz przychodziło mu to z trudem. Był przy tym tak przystojny i nieskazitelny, że aż bolało.
Łatwo było ignorować jego niezwykłą urodę, kiedy go nienawidziła. Teraz, gdy nienawiść nie dochodziła do głosu każdego dnia, nie mogła oprzeć się jego urokowi.
Czuła się trochę zawstydzona, wiedząc, że pożąda mężczyzny, który niewiele o niej dbał. Nauczyła się lepiej i wiedziała lepiej, ale z Xavierem było to trudne. Nieważne jednak, nigdy nie zamierzała poddać się tym uczuciom, bo nie chciała się ośmieszyć.
— Patrzysz. — Ochrypły głos Xaviera rozciągnął słowa, czyniąc je niemalże uwodzicielskimi. Wyłapał jej spojrzenie nawet bez patrzenia.
Policzki jej zapłonęły i odwróciła się do okna powozu, by ukryć twarz.
— Nie musisz odwracać wzroku. Wiem, że cię do mnie ciągnie. Widzę, jak na mnie patrzysz. To spojrzenie dziewczyny zauroczonej mężczyzną. —
— J... Ja nie... Ja... N.. n.. nie — skłamała, a jej głos zdradził ją natychmiast. — Nie powinnam. —
Zarechotał głęboko, słuchając, jak jąka się przy swoim kłamstwie. — Często pragniemy właśnie tego, czego nie powinniśmy, moja królowo. Tak jak ja chcę wyrwać serca kilku możnym, ale wiem, że nie powinienem. —
— To nie to samo. —
Podniósł rzęsy, by spojrzeć, jak patrzy przez okno. Jego dłoń ujęła jej podbródek i delikatnie obróciła, by mogła spojrzeć na niego.
Ich spojrzenia się spotkały.
Jej oczy próbowały zachować siłę, ale słabły, widząc pożądanie i życie w jego oczach, gdy na nią patrzył. — Oboje pragniemy tego, czego nie powinniśmy. Pragniemy tego, co zakazane i złe dla nas. —
Jego dłoń zsunęła się na jej szyję, a po plecach przebiegł jej dreszcz. Delikatnie kreślił tam ulotne ślady, przez co jęknęła i zacisnęła nogi.
Jej sutki stwardniały i naparły na materiał sukni, lecz przez mnogość warstw pozostały niewidoczne. — Nie powinieneś mnie tak dotykać. —
— Ale tego pragniesz — zsunął dłoń na jej szyję, na odkrytą część piersi. Jej apetyczna skóra zareagowała, napinając się i pokrywając gęsią skórką.
Rzęsy jej niemal zatrzepotały, gdy walczyła, by stłumić jęk. — Czytasz mi w myślach. —
— Nie czytam ci w myślach, Miu. Czytam twoje ciało — odpowiedział, po raz pierwszy wypowiadając jej imię. To, w połączeniu ze słowami i dotykiem jego palców, wydobyło z jej gardła długie westchnienie.
— Mój królu, jesteśmy na miejscu! — zawołał woźnica, i powóz się zatrzymał.
Xavier cofnął rękę z jej ciała i odsunął się, by się poprawić. Sprawiał wrażenie, jakby wyznanie nic na nim nie zrobiło. Przewidział, że tak się stanie, ale wykonał ten ruch, by uświadomić jej, że jej pragnie i że działa na nią w sposób, który ona nazwałaby zakazanym.
Mia odwróciła się, by złapać oddech i się uspokoić, ale nie umknął jej zadowolony wyraz na jego twarzy, gdy się odsunął. To był jego plan — namieszać jej w głowie i wzbudzić w niej uczucia, których nie powinna czuć.
Kiedy jego opuszki tańczyły na jej skórze, pomyślała przez chwilę, że może naprawdę ją pragnie, pożąda i pragnie jej ciała. Jakże była naiwna.
To wszystko było dla niego tylko grą, a rozgrywał ją doskonale.
Drzwi powozu się otworzyły, przygryzła wargę, wzięła głęboki oddech i wysiadła. Xavier już stał przed nią z wyciągniętą ręką. Przełknęła ślinę i podeszła bliżej, a on objął ją w talii i razem ruszyli do Cytadeli.
Mia nie wiedziała, jak przetrwa tę noc. Zdarzy się wiele rzeczy poza jej kontrolą. Jedną z nich będzie bliskość Xaviera. Łatwiej było, gdy tylko ona znała swoje uczucia. Teraz wiedział już i on — a to oznaczało, że może wykorzystać tę słabość przeciwko niej.
Musiała chronić własne zdrowie psychiczne ponad wszystko.
Przesuń w górę, aby kontynuować