„Jesteś zdenerwowany”, odezwała się Mia, gdy Xavier odciągnął ich dalej od Robba, który wrócił już do rozmowy z gościem, z którym wcześniej rozmawiał, zanim im przerwano.
„Nie potrafisz mnie czytać, paniusiu, więc nawet nie próbuj.” – warknął.
„Nie czytam twoich myśli, wszystko widać w twoich oczach i jestem pewna, że wszyscy tutaj to widzą,” odpowiedziała i wyszarpnęła dłoń z jego uścisku, bo nie chciała już dalej iść. „Przepraszam, że cię do niego zaprowadziłam.”
„Powinnaś żałować. To był zły pomysł.” – odparł ostro, choć nie był na nią tak zły, jak by chciał.
„Nie chciałam, żeby tak się stało, przepraszam.”
Trudno mu było w to uwierzyć. Nie był dla niej najlepszym mężem, więc fakt, że został upokorzony, powinien dać jej choć odrobinę satysfakcji.
„Nie przepraszaj. Zasłużyłem sobie na to za pewne rzeczy, które ci zrobiłem. Więc nie powinnaś mnie żałować.”
„Wiem, co zrobiłeś, a jednak nie sprawia mi radości patrzeć, jak twój ojciec cię poniża.”
„Nie jestem dobrym synem, jestem okropnym.” – sięgnął po dwa kielichy wina z tacy przechodzącej obok panny i podał jej jeden.
Upiła łyk. „Mój ojciec zawsze powtarzał, że potwory się nie rodzą, lecz stają.”
„Twój ojciec musi być wspaniałym człowiekiem.”
Uśmiechnęła się i skinęła głową. „Jest. Chodź, założę się, że w tym tłumie znajdzie się ktoś, kto nie uważa cię za aż tak okropną osobę.”
„Nazywa się Edward i jest na Północy.”
Zachichotała, ciągnąc go dalej. „Ktoś inny może?”
„Jestem królem, nie mieszam się z tłumem.” – jęknął
Odwróciła się do niego i puściła mu oczko. „To pozwól, że ja pomieszam się z tobą.”
Spotkali kilku szlachciców, paru dalszych krewnych Xaviera, a choć Mia zachowywała pogodny wyraz twarzy, Xavier nie potrafił tego zrobić.
„Nie lubisz ludzi.”
„Tak, bo ludzie nie lubią mnie,” odpowiedział bez wahania, sięgając po dwa kielichy wina i podając jeden Mii. To był jej trzeci kielich i była już rozbawiona, ale wciąż panowała nad sobą.
„Skąd możesz to wiedzieć, jeśli nie dajesz im szansy?” Odebrała kielich i upiła łyk. Smak winogron pochłonął ją niemal do westchnienia.
„Jestem królem alf, więc oczekuje się ode mnie określonego zachowania. Jeśli choć trochę z tego zrezygnuję, od razu wszystkim zmienia się o mnie zdanie.”
„Więc ranisz ich, zanim oni zranią ciebie. Sprawiasz, by cię nienawidzili, żeby nie mieli wobec ciebie żadnych oczekiwań. To taktyka obronna, żeby się chronić.” I on zrobił tak samo z nią.
„Jesteś bardzo mądra, moja królowo, i masz rację. Tak życie jest prostsze.”
Mia nie miała już nic do dodania, więc stanęła obok niego, gdy oglądali, jak Robb wygłasza przemówienie z podziękowaniami do wszystkich obecnych. Potem poinformował ich o nadchodzącej, chwalebnej Lunarniej przemianie, która miała nastąpić już za godzinę.
Rozmyślała nad wszystkim, co powiedział jej król alfa i co dotąd zobaczyła, i postanowiła wyrobić sobie o nim własne zdanie. Współczuła mu, ale teraz, do pewnego stopnia, rozumiała jego trudną sytuację.
„Jest wspaniały.” – wypalił Elliott, ustawiając się obok Xaviera i razem patrzyli na Robba.
Wzrok Xaviera przesunął się z Robba na stojącego obok Elliotta w czarnej, koronkowej szacie i elegancką dziewczyną u boku. Zachwycone spojrzenie Elliotta sprawiało, że Xavierowi cierpła skóra.
„To subiektywna opinia, kuzynie. Czy tytuł czyni go wspaniałym, czy to, co z nim zrobił?”
Zachichotał i pokręcił głową. „Twoja odpowiedź też jest subiektywna, Xavier. Zaprzeczasz jego wspaniałości przez swoje osobiste uczucia? Bo wiesz, że cokolwiek zrobisz, nigdy nie będziesz synem, jakiego on chce?”
Dłoń Xaviera zacisnęła się w pięść, a ramię wokół talii Mii się wzmocniło. Wiedziała, że traci panowanie, a Elliott tylko dolewał oliwy do ognia.
„Zrób sobie przysługę, kuzynie, i odejdź.”
„Oho, musiałem trafić w czuły punkt.” Stanął naprzeciwko nich, trzymając swoją damę w ramionach.
„Jedyna struna, jaką poruszyłeś, kuzynie, to ta, że jestem synem alfy alf, a ty pozujesz na kogoś, kim nigdy nie będziesz – królem,” odparł Xavier dość spokojnie. „Przez twoje lizusostwo i idealną maskę przejrzałem na wylot. Wiem, że to tylko gra, by dostać pochlebną opinię od Robba. Królów nie wybiera się tu jednak za pochlebne opinie. Może i jestem rozczarowaniem dla ojca, ale jestem królem alfa, a nawet jeśli odbierze mi koronę, mój brat Edward pasowałby tysiąc razy lepiej na to miejsce niż ty.”
„Tak? Dlatego go odesłałeś?” – wypalił Elliott.
„Wystarczy, obaj?” – przerwała im Mia, chcąc zakończyć ten spór.
„Tak, posłuchaj swojej żony.” – zażartował pogardliwie.
Xavier chciał coś powiedzieć, lecz Mia go ubiegła, wysuwając się z jego uścisku. „Król, który słucha rad żony, jest mądrym królem i przeżyje dłużej niż taki, który nie słucha.”
„Tak, i na pewno to twojej rady posłuchał, kiedy stwierdził, że twój żartobliwy wygląd nie nadaje się na przyjęcie, więc musiał go zakryć, żeby był bardziej prezentowalny.”
Xavier chwycił Elliotta za szatę, przyciągając go bliżej, choć ten wciąż trzymał w ramionach blondynkę. Oczy Xaviera rozbłysły na czerwono i warknął. Jedyne, co miał w głowie, to rozszarpać Elliotta na pół.
„Elliot!” – zawołał Robb, podchodząc do nich, a kilka twarzy zwróciło się w jego stronę.
Xavier nie chciał go puścić. Elliott przekroczył dziś zbyt wiele granic i choć chciał przynajmniej rozbić mu nos, nie mógł zrobić sceny. To tylko pogorszyłoby jego wizerunek i zrobiłoby z Elliotta ofiarę, a to była ostatnia rzecz, na jaką zasługiwał wąż.
Puścił szatę Elliotta. Nie zwrócił uwagi na głupi uśmiech, który pojawił się na jego twarzy.
Elliott odwrócił się i podszedł do Robba z idiotycznym uśmiechem na ustach. Stary mężczyzna patrzył na niego dumnie, położył mu dłoń na ramieniu i odprowadził go.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Xavier opróżnił kielich z winem, przelewając całość do ust. Odwrócił się od nich, zaciśnięte zęby zdradzały jego wściekłość.
„Wychodzimy.” Powiedział, podchodząc, by chwycić ją za rękę w posiadawczym geście.
Oczy Mii rozszerzyły się. „Co? Dlaczego?”
„Bo nie chcę tu już być i nie zniosę ani minuty dłużej.”
„Przegapimy zmianę księżycową.” Jej panika zwyciężyła, gdy prześlizgnęli się obok stojących na drodze i ruszyli ku wyjściu z cytadeli.
Jego cichy śmiech przeszył ją lodowatym dreszczem. „Nie przegapimy. Po prostu nie będziemy w Cytadeli, kiedy to się stanie.”
Prawie uderzyła się w czoło słysząc jego odpowiedź, wiedząc, jak głupie było jej pytanie.
Jeśli Xavier zabierał ją stąd, ich przemiana nie odbędzie się wśród obcych. Choć będzie z nią, jego spojrzenie nie mogło się równać z tysiącami oczu w Cytadeli.
„Planowałeś to przez cały dzień, prawda? To właśnie miałeś na myśli, gdy mówiłeś, że wiesz, co robisz, tak? Nigdy nie zamierzałeś, żebyśmy przemienili się tutaj.” Mia odezwała się, przerywając ciszę, która zapanowała na minutę.
Nie próbował się bronić ani zaprzeczać jej słowom. „To się dostaje, gdy ma się bardzo bystrą kobietę za królową.” poprowadził ją przez korytarz prowadzący do wyjścia z budynku. „Poza tym, że nie mogę znieść większości ludzi tutaj, ty też nie możesz się tu przemienić.”
Zmarszczyła brwi, zaskoczona jego słowami. „Dlaczego?”
„Nie skonsumowaliśmy jeszcze naszego związku. To czyni go niepełnym, a gdy nastąpi zaćmienie księżyca, twoja prawdziwa postać zostanie ujawniona. Twoje oczy zaświecą na żółto zamiast oczekiwanej czerwieni i dowiedzą się, że nie jesteś Królową Luną.” wyjaśnił.
„To im powie, że jeszcze cię nie wziąłem za żonę.” Jego figlarne spojrzenie omiotło krągłość jej piersi ukrytą pod ubraniem.
Przeszył ją dreszcz, a jej sutki stwardniały.
Najdalej, jak doszli w intymności, była noc ślubu i od tamtej pory nic więcej. Myśl o jego dotyku wtedy ją przerażała, ale teraz nie wydawała się już taka zła.
Wyszli z Cytadeli, a Mia została owiana zimnem nocy. Pokój rozlał się w jej wnętrzu, gdy stała na zewnątrz, i chciała w nim zatonąć, by już nigdy jej nie odnaleziono. Może to przez te trzy kielichy wina wypite wcześniej, a może przez dreszcz chwili.
Xavier zrównał się z nią, gdy podniosła tren sukni i pobiegła w dół schodów. To był pierwszy raz, kiedy naprawdę się rozluźniła i wydawała szczęśliwa przy nim, i było to dobre uczucie. Chciał chwycić tę chwilę.
Zatrzymała się na dole i on zrobił to samo. Przez moment łapała oddech, zanim przemówiła. „Zawsze myślałam, że jesteś najgorszym z królewskich.”
„Jestem najgorszy,” poprawił ją.
„Potem poznałam Elliotta,” kontynuowała, nie pozwalając, by przerwał jej wypowiedź. „i zrozumiałam, że jest o wiele gorszy. To smutne, że twój ojciec i wielu innych tego nie dostrzega.”
„Bo mają łby tak głęboko w swoich pieprzonych dupach.”
Zaśmiała się na bezpośredniość Xaviera — cecha, której kiedyś nie znosiła, a którą teraz polubiła. Nie udawał kogoś, kim nie jest. Był szczery do bólu i to było dobre.
„Nie musiałeś bić się z kuzynem. Może ten makijaż to była przesada.” Wskazała.
„Dlaczego? Myślałem, że tego chciałaś.”
Zmarszczyła brwi. „Dlaczego tak sądziłeś?”
„Bo słyszałem, jak mówiłaś o tym kilka dni temu!”
Policzki jej spłonęły. Jeśli usłyszał, jak mówi sama do siebie, to pewnie słyszał też, jak ocenia się za to, że nie jest wystarczająco ładna. Ale czemu miałby się tak starać, by to naprawić?
'Bo jesteś jego żoną, a im lepiej wyglądasz, tym lepiej on się czuje.' — podpowiadał głos w jej głowie.
'A może po prostu mu zależało?' — odezwał się inny głos.
Myślała, że załatwił jej makijażystkę, bo wstydził się jej twarzy, ale to nigdy nie było powodem. Zrobił jedynie to, co sądził, że ona chce.
Xavier był wielu rzeczami, ale nie wiedziała, że byłby zdolny poświęcić się tylko po to, by uszczęśliwić kogoś innego.
„Chciałabym być ładniejsza, ale to wszystko. I tak nie zmieniłabym nic w swojej twarzy, nawet gdybym mogła.”
„Dobrze, bo już jesteś ładna.”
Jego słowa uderzyły ją mocno, niemal zwalając z nóg. Byli tu tylko we dwoje, na otwartej przestrzeni, zmierzając w stronę lasu. Nikogo więcej nie widziała w pobliżu. Nie miał powodu mówić ani robić czegoś, czego nie chciał. A jednak, właśnie teraz, mówił jej rzeczy, które nie były prawdą, bez żadnego przymusu.
Próbowała wmówić sobie, że król alfa nie mówił tego poważnie, gdy nazwał ją ładną. Pewnie zrobił to tylko po to, by poczuła się lepiej, ale jej serce już przyjęło te słowa i biegło z nimi dalej.
Chciała być odważna i rozwiać swoją ciekawość.
Obróciła się, by stanąć naprzeciw niego. „Dlaczego jesteś dla mnie tak niewiarygodnie miły? Dlaczego pozwalasz mi tu być szczęśliwą? Co chcesz za to w zamian?”
Księżyc niemal sięgnął zenitu, a jego blask odbijał się od jej skóry. Migotanie światła, w połączeniu z wszystkim, co się dotąd wydarzyło, wywołało przełom w jego zmysłach.
Jego spojrzenie przesunęło się z jej oczu na pełne, dolne usta — czerwone, kuszące i apetyczne.
Tak, czegoś chciał, ale ona nie mogła mu tego dać.
Wsunął dłonie do kieszeni spodni i zrobił śmiały krok w jej stronę. Jego długie nogi pokonały dystans szybciej, niż się spodziewała.
Nie musiał się wysilać, by usłyszeć, jak jej serce przyspiesza. Na zewnątrz było tak cicho. Jej reakcja znaczyła jedno z dwóch: albo go pragnęła, albo był dla niej ogromnym bodźcem.
'Albo się ciebie boi.' — podpowiedział głos w jego głowie.
'Zamknij się do cholery!' — warknął w myślach.
Jej nogi wydawały się przyklejone do ziemi, nie mogła się poruszyć. Stał teraz bardzo blisko niej, dzieliły ich ledwie centymetry. Słyszał, jak jej serce bije głośniej, a oddech urywa się przy każdym wdechu, czując ciepło bijące z jej ciała.
Nie chciał się uśmiechnąć z wyższością, ale widok jej próbującej udawać obojętność na tę bliskość mu tego nie ułatwiał.
„Chcę pomóc ci odkryć własne terytoria.” jego gorący oddech na jej szyi wywołał dreszcz na jej skórze. „Będę z tobą, poprowadzę cię przez to wszystko. Możesz być dzika i nieokiełznana, bo obiecuję, że będę przy tobie na każdym kroku, aż dopełnisz się w pełni.” Wypuściła z siebie westchnienie, gdy skończył mówić i cofnął się od niej.
Nie usłyszała ani słowa z tego, co powiedział. Jak miała to zrobić?
Była zajęta walką z własnym pragnieniem i reakcją wobec tego mężczyzny. Jego słowa, bliskość, oddech na skórze, zielone oczy. Skupiała się na tym, by nie unieść rąk i nie opleść ich wokół jego szyi. Tak bardzo na nią działał, że nie mogła zrobić tego i jeszcze słuchać. Nie potrafiła robić dwóch rzeczy naraz, gdy był blisko.
„Jeszcze jakieś pytanie?” uniósł brew.
Chciała zapytać, czy tej nocy umrze, ale zacisnęła usta i powstrzymała się.
„Nie, nie umrzesz tej nocy. Masz moje słowo,” powiedział z zapewniającym uśmiechem.
To jej wystarczyło.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Xavier ujął jej dłoń i poprowadził ją przez otwartą przestrzeń do lasu, podczas gdy zaćmienie księżyca powoli dobiegało końca. Chciał zabrać ją na najwyższe wzniesienie, tam, gdzie będą ponad wszystkim, z nią u swego boku. Słyszał bicie jej serc, krew pulsującą w żyłach i czuł, jak wyostrza mu się każdy zmysł.
Ziemia pod stopami Mii wydawała się lżejsza niż kiedykolwiek, a jej serce biło jak szalone. Zerknęła na alfa-króla i obserwowała, jak wiatr chłodnej nocy muska jego twarz i włosy. Chciała zatrzymać tę chwilę, albo przynajmniej ją spowolnić, by mogła zanurzyć palce w jego włosach.
Gdy pełnia księżyca dobiegła końca, poczuła zmianę w swoim ciele, próbując dostosować się do czasu i jego wpływu na siebie.
Xavier wyczuł tę zmianę. Słyszał drobne trzaski jej kości i wiedział, że zaraz się przemieni — może szybciej, niż się spodziewał. Dzięki wielu latom praktyki i treningu miał nad swoim wilkiem większą kontrolę niż ona nad swoim.
Po ponad dwudziestu minutach nieprzerwanego biegu, Xavier się zatrzymał.
Odwrócił się, by na nią spojrzeć. Jej oczy świeciły na żółto i wiedział, że rozpoczęła się jej przemiana. „Musisz to zdjąć”, powiedział, wskazując na jej suknię.
„Co?”
„Księżyc zaraz zajdzie. Zrób to!” Zrzucił z siebie długą czerwoną szatę, zostając w koszuli z długim rękawem.
Rozpięła suknię i wkrótce ją zsunęła. Nie mogła uwierzyć, że przemieni się w środku niczego, ufając mężczyźnie, którego trzy miesiące temu nienawidziła.
Suknia opadła, a na sobie miała już tylko krótszą, białą halkę, która nie ukrywała niczego. Właśnie to chciał zobaczyć. To on podarował jej tę sukienkę.
Nie czuła wstydu, że ją obserwuje. Chciała tego; bardziej niż czegokolwiek chciała, by ją zobaczył.
Coś pękło jej w plecach i upadła na ręce i kolana, a z ust wyrwał się bolesny jęk. Gdy ból minął, postawiła nogę na ziemi i próbowała wstać, ale znów upadła. Tym razem, gdy dłoń dotknęła trawy, zamieniła się w niebieską, owłosioną łapę.
Jej przemiana nie trwała długo. Nie była tak długa ani bolesna jak u niego, zanim został alfa-królem. Wszystkie jego przemiany były torturą. Taka była jego kara za odebranie życia. Ona była czystej krwi i jej przemiana była łatwiejsza. Zaskoczył go jednak niezwykły kolor jej futra — białe z królewskim, niebieskim akcentem na końcach.
Teraz rozumiał, czemu uprzedzała, że zmieni jego zdanie, gdy ją zobaczy przemienioną. Była białym wilkiem z niebieskimi końcówkami — niezwykłe. Nie wiedział, skąd te kolory, ale obawiał się, że to mogło być powodem, dla którego ojciec ją zamknął. Strach przed oceną, polowaniem, a nawet śmiercią mógł być przyczyną. Musiał widzieć piekło, przez które przeszła jako człowiek za bycie inną i zrozumiał, że jako wilkołak by nie przetrwała.
Żółte, świecące oczy wilczycy patrzyły na niego. Coś zobaczył; to musiało być futro — widział ją i teraz miał uciec. Była niebieskim wilkiem. Większość panien miała białe futro, inne szare lub brązowe, ale żadna nie miała niebieskiego, poza nią. Ojciec mówił jej, że nie jest jedyną taką wilczycą w królestwie i pewnego dnia spotka kogoś podobnego. Już i tak trudno było jej być zaakceptowaną ze względu na wygląd, obawiała się, co zrobią ludzie, gdy dowiedzą się, że jako wilk też jest dziwadłem.
Na szczęście pełnia była tylko co dwadzieścia dziewięć dni, więc nie musiała się martwić każdego dnia.
Czekała, aż ucieknie, a następnego dnia będzie ją traktował jak zarazę. Ale nie uciekł. Po prostu patrzył na nią z zaciekawieniem i zrozumieniem.
Co on, do cholery, rozumiał? Tu nie było nic do zrozumienia.
Nie powiedział nic, tylko patrzył na nią, a po minucie jego intensywnego spojrzenia poczuła się nieswojo.
Cofnęła się, niepewna jego kolejnego ruchu, ale zatrzymała się, gdy upadł na ręce i kolana.
Jego wilk się wyłonił. Ogromny wilk o czarnym futrze, długich ostrych pazurach i czerwonych oczach świecących w nocy. W jego oczach było tyle dominacji, że ją to przestraszyło. Bała się o swoje bezpieczeństwo; powtarzała sobie, że jej nie skrzywdzi. Potrzebował jej; potrzebował jej, by zamanifestować swoją władzę w całym królestwie.
Kiedy znalazł się przy niej, położył swoją głowę na jej, wysyłając kojące uczucie przez jej rozszalałe wnętrze. W tej chwili poczuła, że może mu zaufać. Poczuła, że to jest w porządku. Nigdy wcześniej się to nie zdarzyło, ale połączyło ją z nim coś silniejszego niż kiedykolwiek.
Nie potrafił tego wyjaśnić, ale coś w niej sprawiało, że tracił zmysły. Jego myśli prawie odpłynęły tam, gdzie nie powinny, gdy się odsunął i szturchnął jej głowę swoją, by się odwróciła i spojrzała mu w oczy.
„Czy teraz mi ufasz?” — usłyszała jego głos w głowie i spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami.
„Tak”, odpowiedziała bez wahania.
„Dobrze, więc chodź za mną”. Odwrócił się i pomknął przez las, jego szybkość niemalże dorównywała błyskawicy, a Mia nadążała, podążając jego tropem. Razem wyli do księżyca i biegli bez przerwy, zdobywając kolejne wzgórza, wyjąć na każdym zakręcie. Xavier przyspieszał jeszcze bardziej, ale zawsze czekał, aż Mia do niego dołączy.
Nigdy nie czuła się bardziej żywa.
.
Dotarli pod drzwi pokoju Mii i zatrzymała się, rozplatając ramiona z objęć Xaviera i robiąc krok w tył, biorąc głęboki oddech.
„To tutaj mnie zostawiasz?” — zapytała, choć w jej głosie brzmiała prośba, by został.
Kiwnął głową, rozplatając swoje ramiona, ale nie odsunął się od niej. „Dziękuję za dzisiaj.”
„Nie zrobiłam nic”, zaprzeczyła, zanim zdążyła się nad tym zastanowić.
Przewrócił oczami. „A jednak, z Elliottem, stanęłaś po mojej stronie. Dawno nikt tak tego nie zrobił i to było dobre uczucie”, wyznał z lekkim śmiechem.
Mia chciała zatrzymać tę chwilę, upewnić się, że jest prawdziwa, zanim podda się jej całkowicie. Jego słowa brzmiały szczerze i nie wiedziała, jak na nie odpowiedzieć. Wspomnienie jego wcześniejszej próby pocałunku przemknęło jej przez myśl, ale wtedy byli wśród ludzi i jego czułość łatwo można było zignorować jako grę pozorów. Teraz było zupełnie inaczej. Nie chciała zrobić ani powiedzieć nic, co postawiłoby ją w bezbronnej lub skomplikowanej sytuacji, więc po prostu skinęła głową.
Pokręciła głową. „Zrobiłam to, co uważałam za słuszne.”
Na jego twarzy pojawił się uśmiech, a jego dłoń uniosła się, by odgarnąć kosmyk jej rudych włosów z twarzy za ucho. Gdy jego opuszki musnęły jej włosy, przez jej ciało przeszła fala energii. Dłoń pozostała na jej twarzy po odgarnięciu kosmyka, a ciepły dotyk szybko zamienił się w żar. Przysięgłaby, że zobaczyła błysk czerwieni w jego oczach i po raz pierwszy od czasu związania z nim zobaczyła w jego spojrzeniu pragnienie.
Kciukiem przesunął po jej pełnych, dolnych wargach, wywołując dreszcze wzdłuż kręgosłupa i fale pożądania. Sutki stwardniały pod materiałem, a oddech stał się nierówny, gdy przejechał kciukiem po jej górnej wardze i wzdłuż ust. Wydyszała, a pożądanie, które narastało przez ostatnie minuty, uderzyło w nią z całą mocą i zapragnęła go bardziej niż kiedykolwiek.
Miał władzę uwodzenia i doskonale potrafił ją wykorzystać, manipulując nią.
„Nie powinienem”, powiedział, cofając ręce, a ona z trudem powstrzymała się, by po niego nie sięgnąć. „Odpocznij, moja królowo. To była długa noc.” Skinął lekko głową i nieporadnie złapał za klamkę, po czym otworzył drzwi.
W mgnieniu oka zniknęła w swoim pokoju i trzasnęła drzwiami, opierając głowę o skrzydło, drżącymi powiekami. Serce waliło jej w piersi, a pot pojawił się na skórze. Potrzebowała kontroli. Potrzebowała wyjścia, bo myśl, że mogłaby wpaść w jego ręce, wydawała się pułapką.
Przesuń w górę, aby kontynuować