passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #38 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 38

37: Hipokryzja monarchii

Twierdza roiła się od alf, starszyzny i członków rodziny królewskiej z całego królestwa, a mając największą aulę, mogła ich wszystkich pomieścić. Jej światła świeciły jeszcze jaśniej mimo nocy, przepędzając wszelki cień daleko od sali. Wszyscy prezentowali się wspaniale, lśniąc w strojach o jaskrawych barwach i drogich tkaninach.

Wiedzieli, jak zorganizować uroczystość.

Wydawali się gotowi na to, co miało nadejść.

Zaćmienie księżyca miało nastać o północy, dlatego uczta oficjalnie rozpoczęła się trzy godziny wcześniej. W ten sposób wszyscy obecni mogli się spotkać, rozerwać i świętować przed chwalebną Przemianą Księżycową.

Ramiona Xaviera oplatały talię Mii, nie chcąc jej puścić. Trudno było stwierdzić, czy to ze strachu przed utratą jej, czy z obawy przed samotnością, ale im głębiej wchodzili do twierdzy, tym mocniej ją przytulał. Mars na jego twarzy powrócił, gdy rozglądał się za ojcem. Znalezienie go wśród tylu ludzi wydawało się jak szukanie igły w stogu siana.

— Królu Alfa! — zawołał alfa Chike i Xavier zatrzymał się, odwracając, by zobaczyć alfę stolicy, który zbliżał się do nich ze sztucznym uśmiechem, który Xavier łatwo rozpoznał. — Moja królowo — skłonił głowę z szacunkiem. — Tak miło cię widzieć tutaj, razem z twoją piękną żoną i królową.

— Czego chcesz, Chike? Jest tu tylu ludzi, którym możesz złożyć przysięgę wierności i z pewnością cię przyjmą. Alfa alf jest jednym z nich — odparł Xavier niezbyt uprzejmym tonem.

Chike zmarszczył brwi. — Jestem wierny tronie.

— Jesteś wierny tylko sobie. Podążasz za tym, co jest dla ciebie korzystne. — Gdy wcześniej rozważał wyrwanie komuś serca, miał na myśli właśnie tego węża, alfę Chike. — Przysiągłem swojej królowej, że dziś nie stracę panowania nad sobą, więc uprzejmie proszę, żebyś się oddalił i znalazł kogoś innego.

Chike usłuchał ostrzeżenia króla Alfy, skłonił się i odszedł.

— O co w tym wszystkim chodziło? — zapytała Mia, a przez chwilę Xavier zapomniał o jej obecności u swego boku.

— Mam powody sądzić, że nie jest wierny tronie. Nie chcę mieć blisko siebie kogoś, komu nie ufam, a jemu nigdy nie ufałem.

— Komu więc ufasz?

— Sobie, Edwardowi, alfie Kozowi i tobie.

Mia wychwyciła ostatnią część wypowiedzi i przekrzywiła głowę, przyglądając mu się z zaciekawieniem.

— Ufasz mi... — powtórzyła, nie do końca pewna, czy to miał na myśli.

Uśmiechnął się, a to wywołało w niej motyle w brzuchu, które zaraz zaczęły wirować.

Jego uśmiech był grzesznym widokiem.

— Tak.

Nie spodziewała się tego i widać to było po tym, jak jej rzęsy zadrżały.

Coś w jej zachowaniu musiało go poruszyć, bo pochylił się ku niej w sekundę, jakby miał ją pocałować, a jej oddech zamarł. Przygotowywała się na wiele rzeczy tej nocy, ale nie na pocałunek od swojego męża, króla alf.

Jego usta były o milimetry od jej, a jej powieki niemal się przymknęły, gdy nagle się zatrzymał i cofnął głowę.

Jego wzrok przykuło coś, co odwróciło jego uwagę, więc Mia uspokoiła oddech i odwróciła się, by zobaczyć, co to było. Jej spojrzenie podążyło tam, gdzie jego własne się zatrzymało — i spoczęło na Robbie. Jego ojciec dumnie rozmawiał z grupą mężczyzn, z podniesioną głową. To przykuło jego uwagę.

Wiele rzeczy w nim przypominało jej Xaviera. Autorytet i komendę, jaką posiadał, ale ojciec wydawał się od niego bardziej zrelaksowany. Nie musiała pytać, by wiedzieć, że Xavier nienawidzi ojca; widziała to od pierwszego razu, gdy o nim wspomniał. Nienawiść Xaviera do ojca mogła być silniejsza niż nienawiść Mii do niego.

Mia zauważyła tęsknotę w jego oczach i ból, który przemknął po twarzy, gdy patrzył na ojca.

— Może powinniśmy się mu pokazać? — zapytała, unosząc brwi.

Otrząsnął się z zamyślenia i pokręcił głową.

Przewróciła oczami. Był uparty jak osioł. — Chodź — wyślizgnęła się z jego ramion i ujęła jego dłoń, prowadząc go w stronę, gdzie stał jego ojciec.

Robb zauważył ich podejście i jego uwaga przeniosła się z kilku szlachciców na nich. Na widok Mii na jego twarzy pojawił się wyraz radości, ale już nie, gdy spojrzał na Xaviera.

— Mia, synu — skinął im głową.

— Wasza łaskawość — powiedziała Mia.

— Wasza łaskawość — powtórzył Xavier, ale podczas gdy Mia się ukłoniła, Xavier tego nie zrobił.

— Cieszę się, że mogliście przybyć; byłbym jeszcze szczęśliwszy, gdyby obaj moi synowie tu byli, ale przynajmniej jeden jest obecny. — Szmaragdowe oczy Robba nieco przygasły, gdy spojrzał na Xaviera.

— Nie możesz się cieszyć. Ten, który został, to twój najmniej ulubiony syn — odparł Xavier, przewracając oczami.

— Wiem o tym, ale przynajmniej twoja królowa zdołała zaskarbić sobie moje serce. Mam nadzieję, że i ty kiedyś to uczynisz.

Xavier chciał powiedzieć, że ten dzień nigdy nie nadejdzie, ale ugryzł się w język.

Robb przejrzał go na wylot. — Zawsze byłeś buntowniczy i lekkomyślny, zupełnie niepodobny do mnie. Przyniosłeś też wstyd i hańbę imieniu oraz dziedzictwu Ainsworthów, ale przymknę na to oko. Ze względu na twoją królową postaram się wytyczyć z tobą lepszą drogę. Jeśli liczysz na moje błogosławieństwo i poparcie jako król alfa, będziesz musiał mi się przypodobać. Nigdy nie jest za późno, by zacząć.

Xavier wymusił na sobie uśmiech, który sprawił mu ból w całym ciele. Wiedział, że robienie tego, co słuszne, nigdy nie uszczęśliwi Robba; ten podły starzec kochał hipokryzję i uwielbiał, gdy całowano go po stopach. Nie chciał być hipokrytą.

Mia zyskała uznanie w jego oczach dzięki sprytowi i otwartości. Była jedyną osobą, która naprawdę zwróciła uwagę jego ojca, i szanował ją za to. Sam jednak ledwie mógł wytrzymać minutę w obecności Robba, nie tracąc panowania nad sobą.

— Życzymy miłej uczty, wasza łaskawość, zostawimy was z waszymi gośćmi — powiedział Xavier i tym razem ukłonił głowę, po czym odszedł.

Przesuń w górę, aby kontynuować

38: Pozytywna opinia

„Jesteś zdenerwowany”, odezwała się Mia, gdy Xavier odciągnął ich dalej od Robba, który wrócił już do rozmowy z gościem, z którym wcześniej rozmawiał, zanim im przerwano.

„Nie potrafisz mnie czytać, paniusiu, więc nawet nie próbuj.” – warknął.

„Nie czytam twoich myśli, wszystko widać w twoich oczach i jestem pewna, że wszyscy tutaj to widzą,” odpowiedziała i wyszarpnęła dłoń z jego uścisku, bo nie chciała już dalej iść. „Przepraszam, że cię do niego zaprowadziłam.”

„Powinnaś żałować. To był zły pomysł.” – odparł ostro, choć nie był na nią tak zły, jak by chciał.

„Nie chciałam, żeby tak się stało, przepraszam.”

Trudno mu było w to uwierzyć. Nie był dla niej najlepszym mężem, więc fakt, że został upokorzony, powinien dać jej choć odrobinę satysfakcji.

„Nie przepraszaj. Zasłużyłem sobie na to za pewne rzeczy, które ci zrobiłem. Więc nie powinnaś mnie żałować.”

„Wiem, co zrobiłeś, a jednak nie sprawia mi radości patrzeć, jak twój ojciec cię poniża.”

„Nie jestem dobrym synem, jestem okropnym.” – sięgnął po dwa kielichy wina z tacy przechodzącej obok panny i podał jej jeden.

Upiła łyk. „Mój ojciec zawsze powtarzał, że potwory się nie rodzą, lecz stają.”

„Twój ojciec musi być wspaniałym człowiekiem.”

Uśmiechnęła się i skinęła głową. „Jest. Chodź, założę się, że w tym tłumie znajdzie się ktoś, kto nie uważa cię za aż tak okropną osobę.”

„Nazywa się Edward i jest na Północy.”

Zachichotała, ciągnąc go dalej. „Ktoś inny może?”

„Jestem królem, nie mieszam się z tłumem.” – jęknął

Odwróciła się do niego i puściła mu oczko. „To pozwól, że ja pomieszam się z tobą.”

Spotkali kilku szlachciców, paru dalszych krewnych Xaviera, a choć Mia zachowywała pogodny wyraz twarzy, Xavier nie potrafił tego zrobić.

„Nie lubisz ludzi.”

„Tak, bo ludzie nie lubią mnie,” odpowiedział bez wahania, sięgając po dwa kielichy wina i podając jeden Mii. To był jej trzeci kielich i była już rozbawiona, ale wciąż panowała nad sobą.

„Skąd możesz to wiedzieć, jeśli nie dajesz im szansy?” Odebrała kielich i upiła łyk. Smak winogron pochłonął ją niemal do westchnienia.

„Jestem królem alf, więc oczekuje się ode mnie określonego zachowania. Jeśli choć trochę z tego zrezygnuję, od razu wszystkim zmienia się o mnie zdanie.”

„Więc ranisz ich, zanim oni zranią ciebie. Sprawiasz, by cię nienawidzili, żeby nie mieli wobec ciebie żadnych oczekiwań. To taktyka obronna, żeby się chronić.” I on zrobił tak samo z nią.

„Jesteś bardzo mądra, moja królowo, i masz rację. Tak życie jest prostsze.”

Mia nie miała już nic do dodania, więc stanęła obok niego, gdy oglądali, jak Robb wygłasza przemówienie z podziękowaniami do wszystkich obecnych. Potem poinformował ich o nadchodzącej, chwalebnej Lunarniej przemianie, która miała nastąpić już za godzinę.

Rozmyślała nad wszystkim, co powiedział jej król alfa i co dotąd zobaczyła, i postanowiła wyrobić sobie o nim własne zdanie. Współczuła mu, ale teraz, do pewnego stopnia, rozumiała jego trudną sytuację.

„Jest wspaniały.” – wypalił Elliott, ustawiając się obok Xaviera i razem patrzyli na Robba.

Wzrok Xaviera przesunął się z Robba na stojącego obok Elliotta w czarnej, koronkowej szacie i elegancką dziewczyną u boku. Zachwycone spojrzenie Elliotta sprawiało, że Xavierowi cierpła skóra.

„To subiektywna opinia, kuzynie. Czy tytuł czyni go wspaniałym, czy to, co z nim zrobił?”

Zachichotał i pokręcił głową. „Twoja odpowiedź też jest subiektywna, Xavier. Zaprzeczasz jego wspaniałości przez swoje osobiste uczucia? Bo wiesz, że cokolwiek zrobisz, nigdy nie będziesz synem, jakiego on chce?”

Dłoń Xaviera zacisnęła się w pięść, a ramię wokół talii Mii się wzmocniło. Wiedziała, że traci panowanie, a Elliott tylko dolewał oliwy do ognia.

„Zrób sobie przysługę, kuzynie, i odejdź.”

„Oho, musiałem trafić w czuły punkt.” Stanął naprzeciwko nich, trzymając swoją damę w ramionach.

„Jedyna struna, jaką poruszyłeś, kuzynie, to ta, że jestem synem alfy alf, a ty pozujesz na kogoś, kim nigdy nie będziesz – królem,” odparł Xavier dość spokojnie. „Przez twoje lizusostwo i idealną maskę przejrzałem na wylot. Wiem, że to tylko gra, by dostać pochlebną opinię od Robba. Królów nie wybiera się tu jednak za pochlebne opinie. Może i jestem rozczarowaniem dla ojca, ale jestem królem alfa, a nawet jeśli odbierze mi koronę, mój brat Edward pasowałby tysiąc razy lepiej na to miejsce niż ty.”

„Tak? Dlatego go odesłałeś?” – wypalił Elliott.

„Wystarczy, obaj?” – przerwała im Mia, chcąc zakończyć ten spór.

„Tak, posłuchaj swojej żony.” – zażartował pogardliwie.

Xavier chciał coś powiedzieć, lecz Mia go ubiegła, wysuwając się z jego uścisku. „Król, który słucha rad żony, jest mądrym królem i przeżyje dłużej niż taki, który nie słucha.”

„Tak, i na pewno to twojej rady posłuchał, kiedy stwierdził, że twój żartobliwy wygląd nie nadaje się na przyjęcie, więc musiał go zakryć, żeby był bardziej prezentowalny.”

Xavier chwycił Elliotta za szatę, przyciągając go bliżej, choć ten wciąż trzymał w ramionach blondynkę. Oczy Xaviera rozbłysły na czerwono i warknął. Jedyne, co miał w głowie, to rozszarpać Elliotta na pół.

„Elliot!” – zawołał Robb, podchodząc do nich, a kilka twarzy zwróciło się w jego stronę.

Xavier nie chciał go puścić. Elliott przekroczył dziś zbyt wiele granic i choć chciał przynajmniej rozbić mu nos, nie mógł zrobić sceny. To tylko pogorszyłoby jego wizerunek i zrobiłoby z Elliotta ofiarę, a to była ostatnia rzecz, na jaką zasługiwał wąż.

Puścił szatę Elliotta. Nie zwrócił uwagi na głupi uśmiech, który pojawił się na jego twarzy.

Elliott odwrócił się i podszedł do Robba z idiotycznym uśmiechem na ustach. Stary mężczyzna patrzył na niego dumnie, położył mu dłoń na ramieniu i odprowadził go.

Przesuń w górę, aby kontynuować

39: Poszukiwanie powściągliwości

Xavier opróżnił kielich z winem, przelewając całość do ust. Odwrócił się od nich, zaciśnięte zęby zdradzały jego wściekłość.

„Wychodzimy.” Powiedział, podchodząc, by chwycić ją za rękę w posiadawczym geście.

Oczy Mii rozszerzyły się. „Co? Dlaczego?”

„Bo nie chcę tu już być i nie zniosę ani minuty dłużej.”

„Przegapimy zmianę księżycową.” Jej panika zwyciężyła, gdy prześlizgnęli się obok stojących na drodze i ruszyli ku wyjściu z cytadeli.

Jego cichy śmiech przeszył ją lodowatym dreszczem. „Nie przegapimy. Po prostu nie będziemy w Cytadeli, kiedy to się stanie.”

Prawie uderzyła się w czoło słysząc jego odpowiedź, wiedząc, jak głupie było jej pytanie.

Jeśli Xavier zabierał ją stąd, ich przemiana nie odbędzie się wśród obcych. Choć będzie z nią, jego spojrzenie nie mogło się równać z tysiącami oczu w Cytadeli.

„Planowałeś to przez cały dzień, prawda? To właśnie miałeś na myśli, gdy mówiłeś, że wiesz, co robisz, tak? Nigdy nie zamierzałeś, żebyśmy przemienili się tutaj.” Mia odezwała się, przerywając ciszę, która zapanowała na minutę.

Nie próbował się bronić ani zaprzeczać jej słowom. „To się dostaje, gdy ma się bardzo bystrą kobietę za królową.” poprowadził ją przez korytarz prowadzący do wyjścia z budynku. „Poza tym, że nie mogę znieść większości ludzi tutaj, ty też nie możesz się tu przemienić.”

Zmarszczyła brwi, zaskoczona jego słowami. „Dlaczego?”

„Nie skonsumowaliśmy jeszcze naszego związku. To czyni go niepełnym, a gdy nastąpi zaćmienie księżyca, twoja prawdziwa postać zostanie ujawniona. Twoje oczy zaświecą na żółto zamiast oczekiwanej czerwieni i dowiedzą się, że nie jesteś Królową Luną.” wyjaśnił.

„To im powie, że jeszcze cię nie wziąłem za żonę.” Jego figlarne spojrzenie omiotło krągłość jej piersi ukrytą pod ubraniem.

Przeszył ją dreszcz, a jej sutki stwardniały.

Najdalej, jak doszli w intymności, była noc ślubu i od tamtej pory nic więcej. Myśl o jego dotyku wtedy ją przerażała, ale teraz nie wydawała się już taka zła.

Wyszli z Cytadeli, a Mia została owiana zimnem nocy. Pokój rozlał się w jej wnętrzu, gdy stała na zewnątrz, i chciała w nim zatonąć, by już nigdy jej nie odnaleziono. Może to przez te trzy kielichy wina wypite wcześniej, a może przez dreszcz chwili.

Xavier zrównał się z nią, gdy podniosła tren sukni i pobiegła w dół schodów. To był pierwszy raz, kiedy naprawdę się rozluźniła i wydawała szczęśliwa przy nim, i było to dobre uczucie. Chciał chwycić tę chwilę.

Zatrzymała się na dole i on zrobił to samo. Przez moment łapała oddech, zanim przemówiła. „Zawsze myślałam, że jesteś najgorszym z królewskich.”

„Jestem najgorszy,” poprawił ją.

„Potem poznałam Elliotta,” kontynuowała, nie pozwalając, by przerwał jej wypowiedź. „i zrozumiałam, że jest o wiele gorszy. To smutne, że twój ojciec i wielu innych tego nie dostrzega.”

„Bo mają łby tak głęboko w swoich pieprzonych dupach.”

Zaśmiała się na bezpośredniość Xaviera — cecha, której kiedyś nie znosiła, a którą teraz polubiła. Nie udawał kogoś, kim nie jest. Był szczery do bólu i to było dobre.

„Nie musiałeś bić się z kuzynem. Może ten makijaż to była przesada.” Wskazała.

„Dlaczego? Myślałem, że tego chciałaś.”

Zmarszczyła brwi. „Dlaczego tak sądziłeś?”

„Bo słyszałem, jak mówiłaś o tym kilka dni temu!”

Policzki jej spłonęły. Jeśli usłyszał, jak mówi sama do siebie, to pewnie słyszał też, jak ocenia się za to, że nie jest wystarczająco ładna. Ale czemu miałby się tak starać, by to naprawić?

'Bo jesteś jego żoną, a im lepiej wyglądasz, tym lepiej on się czuje.' — podpowiadał głos w jej głowie.

'A może po prostu mu zależało?' — odezwał się inny głos.

Myślała, że załatwił jej makijażystkę, bo wstydził się jej twarzy, ale to nigdy nie było powodem. Zrobił jedynie to, co sądził, że ona chce.

Xavier był wielu rzeczami, ale nie wiedziała, że byłby zdolny poświęcić się tylko po to, by uszczęśliwić kogoś innego.

„Chciałabym być ładniejsza, ale to wszystko. I tak nie zmieniłabym nic w swojej twarzy, nawet gdybym mogła.”

„Dobrze, bo już jesteś ładna.”

Jego słowa uderzyły ją mocno, niemal zwalając z nóg. Byli tu tylko we dwoje, na otwartej przestrzeni, zmierzając w stronę lasu. Nikogo więcej nie widziała w pobliżu. Nie miał powodu mówić ani robić czegoś, czego nie chciał. A jednak, właśnie teraz, mówił jej rzeczy, które nie były prawdą, bez żadnego przymusu.

Próbowała wmówić sobie, że król alfa nie mówił tego poważnie, gdy nazwał ją ładną. Pewnie zrobił to tylko po to, by poczuła się lepiej, ale jej serce już przyjęło te słowa i biegło z nimi dalej.

Chciała być odważna i rozwiać swoją ciekawość.

Obróciła się, by stanąć naprzeciw niego. „Dlaczego jesteś dla mnie tak niewiarygodnie miły? Dlaczego pozwalasz mi tu być szczęśliwą? Co chcesz za to w zamian?”

Księżyc niemal sięgnął zenitu, a jego blask odbijał się od jej skóry. Migotanie światła, w połączeniu z wszystkim, co się dotąd wydarzyło, wywołało przełom w jego zmysłach.

Jego spojrzenie przesunęło się z jej oczu na pełne, dolne usta — czerwone, kuszące i apetyczne.

Tak, czegoś chciał, ale ona nie mogła mu tego dać.

Wsunął dłonie do kieszeni spodni i zrobił śmiały krok w jej stronę. Jego długie nogi pokonały dystans szybciej, niż się spodziewała.

Nie musiał się wysilać, by usłyszeć, jak jej serce przyspiesza. Na zewnątrz było tak cicho. Jej reakcja znaczyła jedno z dwóch: albo go pragnęła, albo był dla niej ogromnym bodźcem.

'Albo się ciebie boi.' — podpowiedział głos w jego głowie.

'Zamknij się do cholery!' — warknął w myślach.

Jej nogi wydawały się przyklejone do ziemi, nie mogła się poruszyć. Stał teraz bardzo blisko niej, dzieliły ich ledwie centymetry. Słyszał, jak jej serce bije głośniej, a oddech urywa się przy każdym wdechu, czując ciepło bijące z jej ciała.

Nie chciał się uśmiechnąć z wyższością, ale widok jej próbującej udawać obojętność na tę bliskość mu tego nie ułatwiał.

„Chcę pomóc ci odkryć własne terytoria.” jego gorący oddech na jej szyi wywołał dreszcz na jej skórze. „Będę z tobą, poprowadzę cię przez to wszystko. Możesz być dzika i nieokiełznana, bo obiecuję, że będę przy tobie na każdym kroku, aż dopełnisz się w pełni.” Wypuściła z siebie westchnienie, gdy skończył mówić i cofnął się od niej.

Nie usłyszała ani słowa z tego, co powiedział. Jak miała to zrobić?

Była zajęta walką z własnym pragnieniem i reakcją wobec tego mężczyzny. Jego słowa, bliskość, oddech na skórze, zielone oczy. Skupiała się na tym, by nie unieść rąk i nie opleść ich wokół jego szyi. Tak bardzo na nią działał, że nie mogła zrobić tego i jeszcze słuchać. Nie potrafiła robić dwóch rzeczy naraz, gdy był blisko.

„Jeszcze jakieś pytanie?” uniósł brew.

Chciała zapytać, czy tej nocy umrze, ale zacisnęła usta i powstrzymała się.

„Nie, nie umrzesz tej nocy. Masz moje słowo,” powiedział z zapewniającym uśmiechem.

To jej wystarczyło.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa