Xavier ujął jej dłoń i poprowadził ją przez otwartą przestrzeń do lasu, podczas gdy zaćmienie księżyca powoli dobiegało końca. Chciał zabrać ją na najwyższe wzniesienie, tam, gdzie będą ponad wszystkim, z nią u swego boku. Słyszał bicie jej serc, krew pulsującą w żyłach i czuł, jak wyostrza mu się każdy zmysł.
Ziemia pod stopami Mii wydawała się lżejsza niż kiedykolwiek, a jej serce biło jak szalone. Zerknęła na alfa-króla i obserwowała, jak wiatr chłodnej nocy muska jego twarz i włosy. Chciała zatrzymać tę chwilę, albo przynajmniej ją spowolnić, by mogła zanurzyć palce w jego włosach.
Gdy pełnia księżyca dobiegła końca, poczuła zmianę w swoim ciele, próbując dostosować się do czasu i jego wpływu na siebie.
Xavier wyczuł tę zmianę. Słyszał drobne trzaski jej kości i wiedział, że zaraz się przemieni — może szybciej, niż się spodziewał. Dzięki wielu latom praktyki i treningu miał nad swoim wilkiem większą kontrolę niż ona nad swoim.
Po ponad dwudziestu minutach nieprzerwanego biegu, Xavier się zatrzymał.
Odwrócił się, by na nią spojrzeć. Jej oczy świeciły na żółto i wiedział, że rozpoczęła się jej przemiana. „Musisz to zdjąć”, powiedział, wskazując na jej suknię.
„Co?”
„Księżyc zaraz zajdzie. Zrób to!” Zrzucił z siebie długą czerwoną szatę, zostając w koszuli z długim rękawem.
Rozpięła suknię i wkrótce ją zsunęła. Nie mogła uwierzyć, że przemieni się w środku niczego, ufając mężczyźnie, którego trzy miesiące temu nienawidziła.
Suknia opadła, a na sobie miała już tylko krótszą, białą halkę, która nie ukrywała niczego. Właśnie to chciał zobaczyć. To on podarował jej tę sukienkę.
Nie czuła wstydu, że ją obserwuje. Chciała tego; bardziej niż czegokolwiek chciała, by ją zobaczył.
Coś pękło jej w plecach i upadła na ręce i kolana, a z ust wyrwał się bolesny jęk. Gdy ból minął, postawiła nogę na ziemi i próbowała wstać, ale znów upadła. Tym razem, gdy dłoń dotknęła trawy, zamieniła się w niebieską, owłosioną łapę.
Jej przemiana nie trwała długo. Nie była tak długa ani bolesna jak u niego, zanim został alfa-królem. Wszystkie jego przemiany były torturą. Taka była jego kara za odebranie życia. Ona była czystej krwi i jej przemiana była łatwiejsza. Zaskoczył go jednak niezwykły kolor jej futra — białe z królewskim, niebieskim akcentem na końcach.
Teraz rozumiał, czemu uprzedzała, że zmieni jego zdanie, gdy ją zobaczy przemienioną. Była białym wilkiem z niebieskimi końcówkami — niezwykłe. Nie wiedział, skąd te kolory, ale obawiał się, że to mogło być powodem, dla którego ojciec ją zamknął. Strach przed oceną, polowaniem, a nawet śmiercią mógł być przyczyną. Musiał widzieć piekło, przez które przeszła jako człowiek za bycie inną i zrozumiał, że jako wilkołak by nie przetrwała.
Żółte, świecące oczy wilczycy patrzyły na niego. Coś zobaczył; to musiało być futro — widział ją i teraz miał uciec. Była niebieskim wilkiem. Większość panien miała białe futro, inne szare lub brązowe, ale żadna nie miała niebieskiego, poza nią. Ojciec mówił jej, że nie jest jedyną taką wilczycą w królestwie i pewnego dnia spotka kogoś podobnego. Już i tak trudno było jej być zaakceptowaną ze względu na wygląd, obawiała się, co zrobią ludzie, gdy dowiedzą się, że jako wilk też jest dziwadłem.
Na szczęście pełnia była tylko co dwadzieścia dziewięć dni, więc nie musiała się martwić każdego dnia.
Czekała, aż ucieknie, a następnego dnia będzie ją traktował jak zarazę. Ale nie uciekł. Po prostu patrzył na nią z zaciekawieniem i zrozumieniem.
Co on, do cholery, rozumiał? Tu nie było nic do zrozumienia.
Nie powiedział nic, tylko patrzył na nią, a po minucie jego intensywnego spojrzenia poczuła się nieswojo.
Cofnęła się, niepewna jego kolejnego ruchu, ale zatrzymała się, gdy upadł na ręce i kolana.
Jego wilk się wyłonił. Ogromny wilk o czarnym futrze, długich ostrych pazurach i czerwonych oczach świecących w nocy. W jego oczach było tyle dominacji, że ją to przestraszyło. Bała się o swoje bezpieczeństwo; powtarzała sobie, że jej nie skrzywdzi. Potrzebował jej; potrzebował jej, by zamanifestować swoją władzę w całym królestwie.
Kiedy znalazł się przy niej, położył swoją głowę na jej, wysyłając kojące uczucie przez jej rozszalałe wnętrze. W tej chwili poczuła, że może mu zaufać. Poczuła, że to jest w porządku. Nigdy wcześniej się to nie zdarzyło, ale połączyło ją z nim coś silniejszego niż kiedykolwiek.
Nie potrafił tego wyjaśnić, ale coś w niej sprawiało, że tracił zmysły. Jego myśli prawie odpłynęły tam, gdzie nie powinny, gdy się odsunął i szturchnął jej głowę swoją, by się odwróciła i spojrzała mu w oczy.
„Czy teraz mi ufasz?” — usłyszała jego głos w głowie i spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami.
„Tak”, odpowiedziała bez wahania.
„Dobrze, więc chodź za mną”. Odwrócił się i pomknął przez las, jego szybkość niemalże dorównywała błyskawicy, a Mia nadążała, podążając jego tropem. Razem wyli do księżyca i biegli bez przerwy, zdobywając kolejne wzgórza, wyjąć na każdym zakręcie. Xavier przyspieszał jeszcze bardziej, ale zawsze czekał, aż Mia do niego dołączy.
Nigdy nie czuła się bardziej żywa.
.
Dotarli pod drzwi pokoju Mii i zatrzymała się, rozplatając ramiona z objęć Xaviera i robiąc krok w tył, biorąc głęboki oddech.
„To tutaj mnie zostawiasz?” — zapytała, choć w jej głosie brzmiała prośba, by został.
Kiwnął głową, rozplatając swoje ramiona, ale nie odsunął się od niej. „Dziękuję za dzisiaj.”
„Nie zrobiłam nic”, zaprzeczyła, zanim zdążyła się nad tym zastanowić.
Przewrócił oczami. „A jednak, z Elliottem, stanęłaś po mojej stronie. Dawno nikt tak tego nie zrobił i to było dobre uczucie”, wyznał z lekkim śmiechem.
Mia chciała zatrzymać tę chwilę, upewnić się, że jest prawdziwa, zanim podda się jej całkowicie. Jego słowa brzmiały szczerze i nie wiedziała, jak na nie odpowiedzieć. Wspomnienie jego wcześniejszej próby pocałunku przemknęło jej przez myśl, ale wtedy byli wśród ludzi i jego czułość łatwo można było zignorować jako grę pozorów. Teraz było zupełnie inaczej. Nie chciała zrobić ani powiedzieć nic, co postawiłoby ją w bezbronnej lub skomplikowanej sytuacji, więc po prostu skinęła głową.
Pokręciła głową. „Zrobiłam to, co uważałam za słuszne.”
Na jego twarzy pojawił się uśmiech, a jego dłoń uniosła się, by odgarnąć kosmyk jej rudych włosów z twarzy za ucho. Gdy jego opuszki musnęły jej włosy, przez jej ciało przeszła fala energii. Dłoń pozostała na jej twarzy po odgarnięciu kosmyka, a ciepły dotyk szybko zamienił się w żar. Przysięgłaby, że zobaczyła błysk czerwieni w jego oczach i po raz pierwszy od czasu związania z nim zobaczyła w jego spojrzeniu pragnienie.
Kciukiem przesunął po jej pełnych, dolnych wargach, wywołując dreszcze wzdłuż kręgosłupa i fale pożądania. Sutki stwardniały pod materiałem, a oddech stał się nierówny, gdy przejechał kciukiem po jej górnej wardze i wzdłuż ust. Wydyszała, a pożądanie, które narastało przez ostatnie minuty, uderzyło w nią z całą mocą i zapragnęła go bardziej niż kiedykolwiek.
Miał władzę uwodzenia i doskonale potrafił ją wykorzystać, manipulując nią.
„Nie powinienem”, powiedział, cofając ręce, a ona z trudem powstrzymała się, by po niego nie sięgnąć. „Odpocznij, moja królowo. To była długa noc.” Skinął lekko głową i nieporadnie złapał za klamkę, po czym otworzył drzwi.
W mgnieniu oka zniknęła w swoim pokoju i trzasnęła drzwiami, opierając głowę o skrzydło, drżącymi powiekami. Serce waliło jej w piersi, a pot pojawił się na skórze. Potrzebowała kontroli. Potrzebowała wyjścia, bo myśl, że mogłaby wpaść w jego ręce, wydawała się pułapką.
Przesuń w górę, aby kontynuować
***Retrospekcja
„Gdzie jest twój brat?” – zapytał Robb, podchodząc do niego z marsową miną, która jasno pokazywała, jak bardzo nie podobało mu się to pytanie.
Jak zawsze, Xavier mówił ojcu: pieprz się, a Robb nie mógł nic z tym zrobić. Relacje między Xavierem a Robbem pogorszyły się po śmierci królowej i na tym etapie nie było już szans na ich naprawę. Xavier z chęcią robił, co mu się podobało, tylko dlatego, że świeciło słońce, a Robb czuł przez to jeszcze większe rozczarowanie.
Dziś był dzień święta zwycięstwa, zorganizowany na cześć triumfu, który doprowadził do panowania alfa króla, Robba Ainswortha. Sala pałacowa była zatłoczona. Każdy szlachcic i lord przybył, by świętować z rodziną królewską, a jednak nieobecność Xaviera wydawała się zamierzona.
Elliott Ainsworth stał za nim z wyrazem troski na twarzy, ale Edward potrafił przejrzeć te pozory. Wcale się nie martwił. Nienawidził Xaviera tak samo, jak Xavier nienawidził jego, i Edward wiedział, że Elliott prawdopodobnie modlił się, by Xavier nigdy się nie pojawił.
„Nie wiem, ojcze,” odpowiedział Edward cicho.
„Kiedy go znajdziesz, powiedz mu, że jego szanse na zostanie alfa królem właśnie się zmniej—”
Drzwi w tym samym momencie gwałtownie się otworzyły i wszedł Xavier w swoim czarnym królewskim płaszczu ze złotym kołnierzem. Wyglądał na lekko pijanego i chwiał się na nogach. W ramionach trzymał piękną, wysoką kobietę o jasnej cerze i blond włosach. Uśmiechali się do siebie czule i Edward dostrzegł, że Xavier był nią oczarowany. To musiał być powód, dla którego opuszczał pałac bez wyjaśnienia. Ona była jego sekretem. Już nie. Wyglądali razem niemal doskonale, ale Edward zauważył spojrzenie kobiety, uśmiech na jej ustach i ruchy jej ciała. Ona nie była tak oczarowana Xavierem, jak on nią. Może się mylił, ale bardzo w to wątpił.
Bunt Xaviera to jedno, ale to już było przeniesienie buntu na zupełnie inny poziom.
Edward wiedział, że z tego może wyniknąć tylko najgorsze.
Wszyscy zgromadzeni w sali zwrócili na niego wzrok, pełen albo szoku, albo przerażenia.
Twarz Robba poczerwieniała ze złości, gdy wpatrywał się w syna, po czym w następnej sekundzie ruszył w jego stronę. „Co ty, do diabła, wyprawiasz?”
„Alfa królu,” powiedział Xavier, wykonując niezdarny ukłon w stronę Robba.
„Co to ma być, na bogów wszelkich stworzeń?!” wybuchł Robb, a kobieta trzymająca się Xaviera drgnęła na dźwięk jego twardego głosu, ale Xavier nie.
„Królu, przyprowadzam moją damę, Zarę Michel, do domu, żeby cię poznała,” powiedział, formułując pełne zdanie, co zaskoczyło Edwarda.
Robb rzucił mu gniewne spojrzenie, po czym zwrócił się do stojących nieopodal strażników i skinął na nich. Bez słowa dwaj podeszli, pochwycili Xaviera i skrępowali mu ręce za plecami. Xavier wyrwał się im w sekundę, zbyt silny, by dać się ujarzmić.
Tłum zgromadzony na sali zamarł z przerażenia na widok haniebnej sceny, którą urządzał Xavier. To go jednak nie powstrzymało. Bestia została uwolniona i zamierzała wyładować na nich swój gniew.
Popchnął jednego ze strażników na ziemię i wskoczył na niego, mając zamiar skręcić mu kark, gdy Robb przerwał.
„Natychmiast przestaniesz z tym szaleństwem!” rozkazał Robb i Xavier natychmiast się zatrzymał, zmuszony autorytetem Robba, a jego gniew opadł.
Xavier wstał ze strażnika i pospiesznie poprawił zbroję.
„Zabrać go!” rozkazał Robb i dwóch kolejnych wyprowadziło Xaviera z sali.
Robb odwrócił się do Zary i posłał jej lodowate spojrzenie. „Na co czekasz?”
Bez słowa Elliott podszedł do Zary, w której oczach zamigotał strach, i wyciągnął ją z sali.
Robb przeprosił wciąż przerażony tłum, po czym opuścił salę, a Edward ruszył za nim. Przyspieszył kroku w stronę wewnętrznych komnat pałacu, gdzie mieścił się pokój Xaviera.
Gdy dotarł do drzwi, otworzył je i wszedł do środka. Strażników już tam nie było, a Xavier wyglądał na nieco bardziej otrzeźwiałego niż wcześniej, ale to nie powstrzymało gniewu Robba.
„Co to było, co zrobiłeś w sali?!” zagrzmiał. „I kim była ta dziwka przy tobie?”
„Przepraszam, że przyszedłem pijany...” zaczął Xavier spokojnym tonem.
Robb parsknął z niedowierzaniem i pokręcił głową. „Przepraszasz.”
„Tak, ojcze, ale Zara nie jest dziwką. Jest moją kochanką,” powiedział w jej obronie. „I mam nadzieję, że kiedyś ją poślubię.”
„Poślubisz ją i zrobisz z niej co? Królową?” zaśmiał się, ale na jego twarzy nie było nawet śladu rozbawienia.
„Tak, jeśli to będzie konieczne, zrobię to. Któryś z nas musi wziąć odpowiedzialność za kobiety wokół nas.” Jego ostatnie słowa trafiły w czuły punkt. Edward wiedział, że serce Xaviera wciąż krwawiło po tym, jak Robb porzucił ich matkę na łożu śmierci. Wciąż mu tego nie wybaczył.
„Nigdy nie poślubisz tej dziwki. Prędzej po moim trupie.”
„Poczekam, aż umrzesz, a wtedy uczynię ją królową, jeśli będzie trzeba.” Xavier odpowiedział szybko i ostro.
„W takim razie przeklinam wasz związek od wschodu do zachodu słońca! Przeklinam dzień waszego związku i przeklinam Zarę Michel, i mówię: w dniu jej związku z Xavierem Ainsworthem utraci ludzką postać i stanie się błąkającym się wilkiem aż do śmierci!” zakończył Robb, a pokój zamilkł niczym cmentarz.
Oczy Xaviera zapłonęły błękitem, gdy wstąpiła w niego złość, i spojrzał na Robba z niezgłębioną nienawiścią. „Modlę się, żebyś zginął w strasznych męczarniach, Robb Ainsworth. Mam nadzieję, że umrzesz w cierpieniu za cały ból i smutek, który mi zadałeś. I chcę, żeby twój koniec nadszedł w wielkiej samotności i żalu.” – ryknął niczym zranione zwierzę, a łzy spływały mu po twarzy.
Robb odwrócił się i wyszedł z pokoju. Edward stał w drzwiach, nie wiedząc, co powiedzieć ani zrobić w tej chwili. Xavier cierpiał. Edward popierał intencje ojca, by trzymać syna z dala od jego kochanka, ale wiedział, że były inne sposoby, które nie wymagałyby złamania serca Xaviera. Czyn został dokonany i nic nie mogło tego zmienić, poza samym Robbem.
„Na co się gapisz?” warknął ostro Xavier. Nie dał Edwardowi szansy odpowiedzieć, tylko rzucił się do drzwi i trzasnął nimi z hukiem.
Koniec retrospekcji***
Edward wysiadł z powozu, gdy tylko jego eskorty się zatrzymały. Zatrzymali się przy obozowisku, gdzie byli członkowie watahy alfy Koza. Podróż trwała już ponad miesiąc i wreszcie dotarł do celu.
Alfa Koz i jego wataha rozbili namiot tuż za Klean, po przybyciu ponad tydzień temu. Gęsty las stanowił granicę między dwoma Królestwami, a pośrodku niego wyznaczały się ich granice. Alfa Koz nie zatrzymał się na granicy, zabrał ze sobą dwóch swoich zaufanych betas i wkroczył do królestwa Klean. Nieliczni członkowie watahy, którzy zostali, rozbili namiot i czekali na jego powrót.
Ich celem było spotkanie z księciem Simonem i zaproponowanie traktatu pokojowego. Alfa Koz przekonał księcia, że pokój jest tym, czego pragnie nowy alfa-król, a młody książę chciał tego samego. Uścisnęli sobie dłonie i obiecali utrzymać pokój na granicach oraz pozostać gościnnymi sąsiadami. Książę Simone wysłał list z własną pieczęcią do króla Xaviera, aby uczcić ich porozumienie.
Alfa Koz wrócił na granicę, gdzie reszta jego watahy czekała szczęśliwa, widząc go całego i zdrowego. Wśród oczekujących byli książę Edward Ainsworth i Królewskie eskorty.
Był zaskoczony ich widokiem, ale wiedział, że przyszli w pokoju. Skłonił głowę z szacunkiem wobec księcia, a Edward odwzajemnił ten gest.
„Czym zawdzięczam tę miłą niespodziankę, mój książę?” zapytał, unosząc brwi z zainteresowaniem, gdy zajęli miejsce w namiocie.
Edward uniósł brew. „Mój książę? Proszę cię, Edward w zupełności wystarczy.”
Alfa Koz podszedł do składanych biurek, na których leżały dwie warstwy zwojów i papierów. „Zawsze ten szlachetny brat”, powiedział z podziwem w głosie, „dlaczego tu jesteś?”
Edward wyciągnął rękę do Koza, trzymając w niej Królewski list z wiadomością od króla.
Koz przyjrzał się listowi po odebraniu go. „Ten list pochodzi od samego alfa-króla i zajęło ci ponad miesiąc, by go dostarczyć?”
„Cóż, Królewskie eskorty jechały ze mną.”
Koz rzucił mu spojrzenie, które mówiło, że to absurdalne, i musiał się z nim zgodzić. Alfa Koz udowodnił już kilka razy swoją lojalność wobec korony. Udzielał rad, których król słuchał, głosował także w sprawie decyzji dla Stolicy Trzech. Jednak królewskie eskorty tylko po to, by przekazać mu wiadomość, wydawały się przesadą. Mimo to, Xavier był królem, a jego słowa były prawem, które należało wykonać.
„Król chce, żebyś wrócił do stolicy, gdzie wierzy, że twoje miejsce, i zarządzał sprawami stamtąd.”
„Nie jestem alfą stolicy. Alfa Chike nim jest.”
„Król Xavier nie ufa Chike. Uważa, że jego lojalność można przekupić odpowiednią ilością złota.”
„A sądzisz, że mojej nie można?”
Edward zaśmiał się pewnie: „Jesteś alfą watahy pokoju, prawdy i wiedzy. Twoja reputacja cię wyprzedza. Pomogłeś królowi podejmować rozsądne decyzje w przeszłości i dlatego chce mieć cię blisko siebie.”
Koz przełamał pieczęć na liście i przeczytał go, po czym spojrzał na Edwarda. „W liście jest mowa o nadchodzącej wojnie. To przenośnia czy dosłowność?”
„Musisz rozłożyć te słowa. Niektórzy z nas dopiero od kilku lat potrafią czytać, Alfa.” – zażartował Edward.
Śmiejąc się, Koz przeformułował: „Król mówił w liście o wojnie. Ma na myśli prawdziwą wojnę czy tylko taką w swojej głowie? Bo rozglądam się dookoła i jest tu pokój jak nigdy dotąd.”
„Może napisał to z instynktu. Znam mojego brata od dawna i najczęściej jego instynkty są trafne.”
„Dobrze. Załóżmy, że to prawda. Dlaczego mam pomagać alfa-królowi? Dlaczego mam wybrać jego, a nie odmówić jego prośbie? Zaatakował mnie w dniu swojego ślubu i próbował wyrwać mi serce. Gdybyś wtedy nie interweniował, już bym nie żył! Zapomniał o wszystkich razach, w których służyłem i pomagałem koronie. Zapomniał, bo był wściekły. Moim zdaniem, nie jest lepszym władcą. Jest jak wszyscy inni – rządzony przez gniew, przeżarty własnym ego.”
„Masz rację, król to dupek. Jestem jego bratem. Wychowywałem się z nim i widziałem rzeczy, przez które jednocześnie go kocham i nienawidzę. Masz też rację w tym, że jest jak dawni królowie – z jego gniewem i brakiem kontroli nad nim, ale dzięki twoim radom i wskazówkom może się poprawić.”
„Wierzysz w to?”
„Wierzę, że jesteś bardziej uczciwy niż Chike i tego właśnie alfa-król potrzebuje. Nasz Ojciec się przebudził, a zaćmienie Księżyca już miało miejsce. Lojalność się przesunie, pojawi się rozłam, a alfa-król potrzebuje teraz ludzi, którym może ufać bardziej niż kiedykolwiek.”
„Tak bardzo mu ufasz.”
Edward westchnął: „Tak. Ten idiota to mój brat.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Kiedy zamierzałaś mi powiedzieć, że alfa Zayn zaprosił cię na urodziny swojej żony i że przyjęłaś zaproszenie?” – zapytał Xavier, wchodząc do ogrodu i ujawniając nagle swoją obecność.
Zauważyła, że jego głos wydawał się zbyt spokojny, jak na kogoś, kto miał zostać dzisiaj wieczorem wyciągnięty gdzieś bez odpowiedniego powiadomienia.
Odstawiła filiżankę herbaty na mały szklany talerzyk, który Toni podsunęła. Służąca skinęła głową i natychmiast opuściła ogród, zostawiając alfa króla i Mię samych. „Miałam ci powiedzieć dzisiaj wieczorem.”
„Wieczorem?” – powtórzył z niedowierzaniem, a zaraz potem prychnął. „Zostałaś zaproszona tydzień temu, ale zamierzałaś mi powiedzieć dziś wieczorem. Liczyłaś na to, że mnie zaskoczysz, bo wiedziałaś, że odmówię zaproszeniu.”
Zmrużyła na niego oczy. „On jest alfą i członkiem rady starszych. Co miałam zrobić?”
„Odmówić jego zaproszeniu jako luna i jako królowa”, odpowiedział, jakby to było takie proste. „Okazujesz mi tyle buntu i powściągliwości, a nie potrafisz tego zrobić, kiedy trzeba.”
Z całej jego wypowiedzi dotarły do niej tylko słowa luna i królowa, co zburzyło jej spokój.
„Nie jestem luną”, poprawiła go z gorzką nutą w głosie.
Bycie luną oznaczało bycie jednością ze swoim alfą, związanym zarówno umysłem, jak i duszą. Nie byli jeszcze związani, nie do końca, a zaćmienie księżyca tylko jej o tym przypominało. Nie oczekiwała także takiego połączenia. Bycie nazwaną królową to jedno, ale gdy on nazywał ją luną, brzmiało to jak obelga, nie jak komplement.
Musiał to wyczuć, bo nie powiedział już ani słowa. Nie odpowiedział też, czy pójdzie później na przyjęcie.
Robb Ainsworth skonfrontował Xaviera tydzień temu w sprawie jego nagłego zniknięcia z uczty przed zaćmieniem księżyca i zażądał wyjaśnień. Xavier nie mógł powiedzieć mu prawdy. To zrujnowałoby ich wszystkie plany. Więc powiedział, że Mia źle się poczuła i wróciła do pałacu, żeby się tam przemienić. Oczy Robba spoczęły na niej z troską. Zapytał, czy wszystko w porządku, a ona przytaknęła i podziękowała za troskę. Potem zapytał, czy zachorowała, bo spodziewa się dziecka. Mia musiała chwilę pomyśleć, zanim zrozumiała, o co mu chodzi, ale Xavier, który pojął to od razu, ledwie powstrzymał śmiech.
Wciąż była pogrążona w myślach, gdy Xavier objął ją w pasie. Powiedział ojcu, że już próbują i mają nadzieję. Kiedy Mia w końcu zrozumiała, było już za późno.
Od tamtej pory zrobiło się niezręcznie i starali się to przepracować. Ale świadomość, że oczekuje się od niej dziecka, nie pomagała. Zostanie matką oznaczało stanie się luną, a ona nie była na to gotowa.
I nigdy nie będzie.
Mia nie chciała się specjalnie stroić czy zakładać czegoś olśniewającego. To były tylko proste urodziny, nie było potrzeby przesadzać. Wybrała prostą, szarą suknię z długimi, luźnymi rękawami. Toni przyniosła ją tydzień temu i wcześniej nie miała okazji jej założyć, ale teraz już tak.
Toni pomogła jej uczesać włosy w miękki kucyk i poprawiła suknię, by lepiej leżała na ciele. Jej krągłości były wyeksponowane i na początku się z tym wahała, lecz szybko to zignorowała. Wyszła z pokoju, zadowolona ze swojego wyglądu.
Była już prawie przy drzwiach alfa króla, gdy te się otworzyły i wyszedł w długiej srebrnej szacie. Jego czarne włosy były spięte w ten sam schludny kok, w jakim był, gdy konfrontował ją w ogrodzie. Twarz i broda również wyglądały nienaruszone, lecz mimo to miał na nią wyjątkowy wpływ, jakby zrobił coś wyjątkowego.
Na jego widok Mia wzięła głęboki oddech, po czym podniosła wzrok, by go wyrównać z jego spojrzeniem.
Jej oczy ledwo utrzymywały kontakt, przenosząc się z jego oczu na nos i usta. Jakby odruchowo, jego język wysunął się i przesunął po pełnych, czerwonych ustach. Mia odchrząknęła, niemal się dławiąc od wrażenia, jakie zrobił jego gest. Opuściła wzrok, gdy zauważyła uśmiech na jego ustach. Zrobił to celowo, by ją zdenerwować, i osiągnął swój cel. Był zbyt pociągający, a to był jej grzech.
W niektóre dni, jak dziś, przyciąganie do niego było silniejsze i łapała się na tym, że wpatruje się w jego usta i tęskni za pocałunkiem. Innym razem chciała, by zsunął ręce niżej po jej biodrach i chwycił ją za pośladki, gdy ją obejmował. Niezależnie od tego przyciągania, żadne z nich nie zrobiło jeszcze w tej sprawie kroku i, patrząc na to, nie była pewna, czy kiedykolwiek to nastąpi.
„Widzę, że jesteś gotowa”, odezwał się z uśmiechem, podchodząc do niej, a jego wzrost przytłaczał ją swoją obecnością.
Przełknęła ślinę w suchym gardle. „Tak, jestem.”
Przesuń w górę, aby kontynuować