passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #42 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 42

41: Wierność koronie

***Retrospekcja

„Gdzie jest twój brat?” – zapytał Robb, podchodząc do niego z marsową miną, która jasno pokazywała, jak bardzo nie podobało mu się to pytanie.

Jak zawsze, Xavier mówił ojcu: pieprz się, a Robb nie mógł nic z tym zrobić. Relacje między Xavierem a Robbem pogorszyły się po śmierci królowej i na tym etapie nie było już szans na ich naprawę. Xavier z chęcią robił, co mu się podobało, tylko dlatego, że świeciło słońce, a Robb czuł przez to jeszcze większe rozczarowanie.

Dziś był dzień święta zwycięstwa, zorganizowany na cześć triumfu, który doprowadził do panowania alfa króla, Robba Ainswortha. Sala pałacowa była zatłoczona. Każdy szlachcic i lord przybył, by świętować z rodziną królewską, a jednak nieobecność Xaviera wydawała się zamierzona.

Elliott Ainsworth stał za nim z wyrazem troski na twarzy, ale Edward potrafił przejrzeć te pozory. Wcale się nie martwił. Nienawidził Xaviera tak samo, jak Xavier nienawidził jego, i Edward wiedział, że Elliott prawdopodobnie modlił się, by Xavier nigdy się nie pojawił.

„Nie wiem, ojcze,” odpowiedział Edward cicho.

„Kiedy go znajdziesz, powiedz mu, że jego szanse na zostanie alfa królem właśnie się zmniej—”

Drzwi w tym samym momencie gwałtownie się otworzyły i wszedł Xavier w swoim czarnym królewskim płaszczu ze złotym kołnierzem. Wyglądał na lekko pijanego i chwiał się na nogach. W ramionach trzymał piękną, wysoką kobietę o jasnej cerze i blond włosach. Uśmiechali się do siebie czule i Edward dostrzegł, że Xavier był nią oczarowany. To musiał być powód, dla którego opuszczał pałac bez wyjaśnienia. Ona była jego sekretem. Już nie. Wyglądali razem niemal doskonale, ale Edward zauważył spojrzenie kobiety, uśmiech na jej ustach i ruchy jej ciała. Ona nie była tak oczarowana Xavierem, jak on nią. Może się mylił, ale bardzo w to wątpił.

Bunt Xaviera to jedno, ale to już było przeniesienie buntu na zupełnie inny poziom.

Edward wiedział, że z tego może wyniknąć tylko najgorsze.

Wszyscy zgromadzeni w sali zwrócili na niego wzrok, pełen albo szoku, albo przerażenia.

Twarz Robba poczerwieniała ze złości, gdy wpatrywał się w syna, po czym w następnej sekundzie ruszył w jego stronę. „Co ty, do diabła, wyprawiasz?”

„Alfa królu,” powiedział Xavier, wykonując niezdarny ukłon w stronę Robba.

„Co to ma być, na bogów wszelkich stworzeń?!” wybuchł Robb, a kobieta trzymająca się Xaviera drgnęła na dźwięk jego twardego głosu, ale Xavier nie.

„Królu, przyprowadzam moją damę, Zarę Michel, do domu, żeby cię poznała,” powiedział, formułując pełne zdanie, co zaskoczyło Edwarda.

Robb rzucił mu gniewne spojrzenie, po czym zwrócił się do stojących nieopodal strażników i skinął na nich. Bez słowa dwaj podeszli, pochwycili Xaviera i skrępowali mu ręce za plecami. Xavier wyrwał się im w sekundę, zbyt silny, by dać się ujarzmić.

Tłum zgromadzony na sali zamarł z przerażenia na widok haniebnej sceny, którą urządzał Xavier. To go jednak nie powstrzymało. Bestia została uwolniona i zamierzała wyładować na nich swój gniew.

Popchnął jednego ze strażników na ziemię i wskoczył na niego, mając zamiar skręcić mu kark, gdy Robb przerwał.

„Natychmiast przestaniesz z tym szaleństwem!” rozkazał Robb i Xavier natychmiast się zatrzymał, zmuszony autorytetem Robba, a jego gniew opadł.

Xavier wstał ze strażnika i pospiesznie poprawił zbroję.

„Zabrać go!” rozkazał Robb i dwóch kolejnych wyprowadziło Xaviera z sali.

Robb odwrócił się do Zary i posłał jej lodowate spojrzenie. „Na co czekasz?”

Bez słowa Elliott podszedł do Zary, w której oczach zamigotał strach, i wyciągnął ją z sali.

Robb przeprosił wciąż przerażony tłum, po czym opuścił salę, a Edward ruszył za nim. Przyspieszył kroku w stronę wewnętrznych komnat pałacu, gdzie mieścił się pokój Xaviera.

Gdy dotarł do drzwi, otworzył je i wszedł do środka. Strażników już tam nie było, a Xavier wyglądał na nieco bardziej otrzeźwiałego niż wcześniej, ale to nie powstrzymało gniewu Robba.

„Co to było, co zrobiłeś w sali?!” zagrzmiał. „I kim była ta dziwka przy tobie?”

„Przepraszam, że przyszedłem pijany...” zaczął Xavier spokojnym tonem.

Robb parsknął z niedowierzaniem i pokręcił głową. „Przepraszasz.”

„Tak, ojcze, ale Zara nie jest dziwką. Jest moją kochanką,” powiedział w jej obronie. „I mam nadzieję, że kiedyś ją poślubię.”

„Poślubisz ją i zrobisz z niej co? Królową?” zaśmiał się, ale na jego twarzy nie było nawet śladu rozbawienia.

„Tak, jeśli to będzie konieczne, zrobię to. Któryś z nas musi wziąć odpowiedzialność za kobiety wokół nas.” Jego ostatnie słowa trafiły w czuły punkt. Edward wiedział, że serce Xaviera wciąż krwawiło po tym, jak Robb porzucił ich matkę na łożu śmierci. Wciąż mu tego nie wybaczył.

„Nigdy nie poślubisz tej dziwki. Prędzej po moim trupie.”

„Poczekam, aż umrzesz, a wtedy uczynię ją królową, jeśli będzie trzeba.” Xavier odpowiedział szybko i ostro.

„W takim razie przeklinam wasz związek od wschodu do zachodu słońca! Przeklinam dzień waszego związku i przeklinam Zarę Michel, i mówię: w dniu jej związku z Xavierem Ainsworthem utraci ludzką postać i stanie się błąkającym się wilkiem aż do śmierci!” zakończył Robb, a pokój zamilkł niczym cmentarz.

Oczy Xaviera zapłonęły błękitem, gdy wstąpiła w niego złość, i spojrzał na Robba z niezgłębioną nienawiścią. „Modlę się, żebyś zginął w strasznych męczarniach, Robb Ainsworth. Mam nadzieję, że umrzesz w cierpieniu za cały ból i smutek, który mi zadałeś. I chcę, żeby twój koniec nadszedł w wielkiej samotności i żalu.” – ryknął niczym zranione zwierzę, a łzy spływały mu po twarzy.

Robb odwrócił się i wyszedł z pokoju. Edward stał w drzwiach, nie wiedząc, co powiedzieć ani zrobić w tej chwili. Xavier cierpiał. Edward popierał intencje ojca, by trzymać syna z dala od jego kochanka, ale wiedział, że były inne sposoby, które nie wymagałyby złamania serca Xaviera. Czyn został dokonany i nic nie mogło tego zmienić, poza samym Robbem.

„Na co się gapisz?” warknął ostro Xavier. Nie dał Edwardowi szansy odpowiedzieć, tylko rzucił się do drzwi i trzasnął nimi z hukiem.

Koniec retrospekcji***

Edward wysiadł z powozu, gdy tylko jego eskorty się zatrzymały. Zatrzymali się przy obozowisku, gdzie byli członkowie watahy alfy Koza. Podróż trwała już ponad miesiąc i wreszcie dotarł do celu.

Alfa Koz i jego wataha rozbili namiot tuż za Klean, po przybyciu ponad tydzień temu. Gęsty las stanowił granicę między dwoma Królestwami, a pośrodku niego wyznaczały się ich granice. Alfa Koz nie zatrzymał się na granicy, zabrał ze sobą dwóch swoich zaufanych betas i wkroczył do królestwa Klean. Nieliczni członkowie watahy, którzy zostali, rozbili namiot i czekali na jego powrót.

Ich celem było spotkanie z księciem Simonem i zaproponowanie traktatu pokojowego. Alfa Koz przekonał księcia, że pokój jest tym, czego pragnie nowy alfa-król, a młody książę chciał tego samego. Uścisnęli sobie dłonie i obiecali utrzymać pokój na granicach oraz pozostać gościnnymi sąsiadami. Książę Simone wysłał list z własną pieczęcią do króla Xaviera, aby uczcić ich porozumienie.

Alfa Koz wrócił na granicę, gdzie reszta jego watahy czekała szczęśliwa, widząc go całego i zdrowego. Wśród oczekujących byli książę Edward Ainsworth i Królewskie eskorty.

Był zaskoczony ich widokiem, ale wiedział, że przyszli w pokoju. Skłonił głowę z szacunkiem wobec księcia, a Edward odwzajemnił ten gest.

„Czym zawdzięczam tę miłą niespodziankę, mój książę?” zapytał, unosząc brwi z zainteresowaniem, gdy zajęli miejsce w namiocie.

Edward uniósł brew. „Mój książę? Proszę cię, Edward w zupełności wystarczy.”

Alfa Koz podszedł do składanych biurek, na których leżały dwie warstwy zwojów i papierów. „Zawsze ten szlachetny brat”, powiedział z podziwem w głosie, „dlaczego tu jesteś?”

Edward wyciągnął rękę do Koza, trzymając w niej Królewski list z wiadomością od króla.

Koz przyjrzał się listowi po odebraniu go. „Ten list pochodzi od samego alfa-króla i zajęło ci ponad miesiąc, by go dostarczyć?”

„Cóż, Królewskie eskorty jechały ze mną.”

Koz rzucił mu spojrzenie, które mówiło, że to absurdalne, i musiał się z nim zgodzić. Alfa Koz udowodnił już kilka razy swoją lojalność wobec korony. Udzielał rad, których król słuchał, głosował także w sprawie decyzji dla Stolicy Trzech. Jednak królewskie eskorty tylko po to, by przekazać mu wiadomość, wydawały się przesadą. Mimo to, Xavier był królem, a jego słowa były prawem, które należało wykonać.

„Król chce, żebyś wrócił do stolicy, gdzie wierzy, że twoje miejsce, i zarządzał sprawami stamtąd.”

„Nie jestem alfą stolicy. Alfa Chike nim jest.”

„Król Xavier nie ufa Chike. Uważa, że jego lojalność można przekupić odpowiednią ilością złota.”

„A sądzisz, że mojej nie można?”

Edward zaśmiał się pewnie: „Jesteś alfą watahy pokoju, prawdy i wiedzy. Twoja reputacja cię wyprzedza. Pomogłeś królowi podejmować rozsądne decyzje w przeszłości i dlatego chce mieć cię blisko siebie.”

Koz przełamał pieczęć na liście i przeczytał go, po czym spojrzał na Edwarda. „W liście jest mowa o nadchodzącej wojnie. To przenośnia czy dosłowność?”

„Musisz rozłożyć te słowa. Niektórzy z nas dopiero od kilku lat potrafią czytać, Alfa.” – zażartował Edward.

Śmiejąc się, Koz przeformułował: „Król mówił w liście o wojnie. Ma na myśli prawdziwą wojnę czy tylko taką w swojej głowie? Bo rozglądam się dookoła i jest tu pokój jak nigdy dotąd.”

„Może napisał to z instynktu. Znam mojego brata od dawna i najczęściej jego instynkty są trafne.”

„Dobrze. Załóżmy, że to prawda. Dlaczego mam pomagać alfa-królowi? Dlaczego mam wybrać jego, a nie odmówić jego prośbie? Za­atakował mnie w dniu swojego ślubu i próbował wyrwać mi serce. Gdybyś wtedy nie interweniował, już bym nie żył! Zapomniał o wszystkich razach, w których służyłem i pomagałem koronie. Zapomniał, bo był wściekły. Moim zdaniem, nie jest lepszym władcą. Jest jak wszyscy inni – rządzony przez gniew, przeżarty własnym ego.”

„Masz rację, król to dupek. Jestem jego bratem. Wychowywałem się z nim i widziałem rzeczy, przez które jednocześnie go kocham i nienawidzę. Masz też rację w tym, że jest jak dawni królowie – z jego gniewem i brakiem kontroli nad nim, ale dzięki twoim radom i wskazówkom może się poprawić.”

„Wierzysz w to?”

„Wierzę, że jesteś bardziej uczciwy niż Chike i tego właśnie alfa-król potrzebuje. Nasz Ojciec się przebudził, a zaćmienie Księżyca już miało miejsce. Lojalność się przesunie, pojawi się rozłam, a alfa-król potrzebuje teraz ludzi, którym może ufać bardziej niż kiedykolwiek.”

„Tak bardzo mu ufasz.”

Edward westchnął: „Tak. Ten idiota to mój brat.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

42: Grzech

„Kiedy zamierzałaś mi powiedzieć, że alfa Zayn zaprosił cię na urodziny swojej żony i że przyjęłaś zaproszenie?” – zapytał Xavier, wchodząc do ogrodu i ujawniając nagle swoją obecność.

Zauważyła, że jego głos wydawał się zbyt spokojny, jak na kogoś, kto miał zostać dzisiaj wieczorem wyciągnięty gdzieś bez odpowiedniego powiadomienia.

Odstawiła filiżankę herbaty na mały szklany talerzyk, który Toni podsunęła. Służąca skinęła głową i natychmiast opuściła ogród, zostawiając alfa króla i Mię samych. „Miałam ci powiedzieć dzisiaj wieczorem.”

„Wieczorem?” – powtórzył z niedowierzaniem, a zaraz potem prychnął. „Zostałaś zaproszona tydzień temu, ale zamierzałaś mi powiedzieć dziś wieczorem. Liczyłaś na to, że mnie zaskoczysz, bo wiedziałaś, że odmówię zaproszeniu.”

Zmrużyła na niego oczy. „On jest alfą i członkiem rady starszych. Co miałam zrobić?”

„Odmówić jego zaproszeniu jako luna i jako królowa”, odpowiedział, jakby to było takie proste. „Okazujesz mi tyle buntu i powściągliwości, a nie potrafisz tego zrobić, kiedy trzeba.”

Z całej jego wypowiedzi dotarły do niej tylko słowa luna i królowa, co zburzyło jej spokój.

„Nie jestem luną”, poprawiła go z gorzką nutą w głosie.

Bycie luną oznaczało bycie jednością ze swoim alfą, związanym zarówno umysłem, jak i duszą. Nie byli jeszcze związani, nie do końca, a zaćmienie księżyca tylko jej o tym przypominało. Nie oczekiwała także takiego połączenia. Bycie nazwaną królową to jedno, ale gdy on nazywał ją luną, brzmiało to jak obelga, nie jak komplement.

Musiał to wyczuć, bo nie powiedział już ani słowa. Nie odpowiedział też, czy pójdzie później na przyjęcie.

Robb Ainsworth skonfrontował Xaviera tydzień temu w sprawie jego nagłego zniknięcia z uczty przed zaćmieniem księżyca i zażądał wyjaśnień. Xavier nie mógł powiedzieć mu prawdy. To zrujnowałoby ich wszystkie plany. Więc powiedział, że Mia źle się poczuła i wróciła do pałacu, żeby się tam przemienić. Oczy Robba spoczęły na niej z troską. Zapytał, czy wszystko w porządku, a ona przytaknęła i podziękowała za troskę. Potem zapytał, czy zachorowała, bo spodziewa się dziecka. Mia musiała chwilę pomyśleć, zanim zrozumiała, o co mu chodzi, ale Xavier, który pojął to od razu, ledwie powstrzymał śmiech.

Wciąż była pogrążona w myślach, gdy Xavier objął ją w pasie. Powiedział ojcu, że już próbują i mają nadzieję. Kiedy Mia w końcu zrozumiała, było już za późno.

Od tamtej pory zrobiło się niezręcznie i starali się to przepracować. Ale świadomość, że oczekuje się od niej dziecka, nie pomagała. Zostanie matką oznaczało stanie się luną, a ona nie była na to gotowa.

I nigdy nie będzie.

Mia nie chciała się specjalnie stroić czy zakładać czegoś olśniewającego. To były tylko proste urodziny, nie było potrzeby przesadzać. Wybrała prostą, szarą suknię z długimi, luźnymi rękawami. Toni przyniosła ją tydzień temu i wcześniej nie miała okazji jej założyć, ale teraz już tak.

Toni pomogła jej uczesać włosy w miękki kucyk i poprawiła suknię, by lepiej leżała na ciele. Jej krągłości były wyeksponowane i na początku się z tym wahała, lecz szybko to zignorowała. Wyszła z pokoju, zadowolona ze swojego wyglądu.

Była już prawie przy drzwiach alfa króla, gdy te się otworzyły i wyszedł w długiej srebrnej szacie. Jego czarne włosy były spięte w ten sam schludny kok, w jakim był, gdy konfrontował ją w ogrodzie. Twarz i broda również wyglądały nienaruszone, lecz mimo to miał na nią wyjątkowy wpływ, jakby zrobił coś wyjątkowego.

Na jego widok Mia wzięła głęboki oddech, po czym podniosła wzrok, by go wyrównać z jego spojrzeniem.

Jej oczy ledwo utrzymywały kontakt, przenosząc się z jego oczu na nos i usta. Jakby odruchowo, jego język wysunął się i przesunął po pełnych, czerwonych ustach. Mia odchrząknęła, niemal się dławiąc od wrażenia, jakie zrobił jego gest. Opuściła wzrok, gdy zauważyła uśmiech na jego ustach. Zrobił to celowo, by ją zdenerwować, i osiągnął swój cel. Był zbyt pociągający, a to był jej grzech.

W niektóre dni, jak dziś, przyciąganie do niego było silniejsze i łapała się na tym, że wpatruje się w jego usta i tęskni za pocałunkiem. Innym razem chciała, by zsunął ręce niżej po jej biodrach i chwycił ją za pośladki, gdy ją obejmował. Niezależnie od tego przyciągania, żadne z nich nie zrobiło jeszcze w tej sprawie kroku i, patrząc na to, nie była pewna, czy kiedykolwiek to nastąpi.

„Widzę, że jesteś gotowa”, odezwał się z uśmiechem, podchodząc do niej, a jego wzrost przytłaczał ją swoją obecnością.

Przełknęła ślinę w suchym gardle. „Tak, jestem.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

43: Pragnienie

Przyjęcie, dokładnie jak się spodziewano, było skromne, zaledwie z kilkoma gośćmi. Było tu mniej tłoczno, niż do czego Mia ostatnio przywykła, ale cieszyła się z tej zmiany. Kiedy spojrzała na Xaviera, zauważyła, że ma ponurą minę. Nie zdziwiło jej to – Xavier nie był fanem ludzi i kierował się mottem: „nienawidź ich, zanim oni znienawidzą ciebie”.

Xavier po wejściu do domu alfy Zayna, gdzie odbywała się uroczystość, przylgnął do kąta pokoju. Nie miał najmniejszej ochoty się ruszać. Nikt z obecnych gości nie spojrzał w jego stronę, a jeśli nie przywołał obsługi, nikt nie odważył się zbliżyć. Miał w sobie tę przerażającą aurę, ale Mia widziała coś więcej. Nie chciała jednak na niego naciskać. Wiedziała, że wyczerpała już wszystkie próby kontaktu z nim bez gniewu.

Zostawiła go i podeszła do kilku kobiet, które rozpoznała z rady panien. Te, które spotkała, były zadowolone na jej widok, a ona czuła to samo. Nie mogła jednak zignorować palącego spojrzenia Xaviera, które czuła na sobie, gdy rozmawiała z nimi. Wyglądał tak, jakby coś mu odebrała i chciał to odzyskać.

Alfa Zayn wyglądał na zaskoczonego widokiem Królowej, a ona poinformowała go o obecności króla. Mimo zaproszenia rodziny królewskiej, nigdy nie liczył na ich przybycie. Wyraz twarzy jubilatki, Natalie, gdy ją zobaczyła, mówił wszystko. Mia poczuła satysfakcję, że to jej sprawka.

„Wiesz, jeśli odpuścisz sobie trochę wokół ludzi, może zdobędziesz kilku przyjaciół”, powiedziała Mia, wracając od Natalie, gospodyni przyjęcia.

„Mam przyjaciół!” odparł z marsową miną.

„Wymień dwóch, a Edward to nie przyjaciel. To twój brat.”

Zmroził ją wzrokiem i zamilkł, nie mogąc odpowiedzieć.

„Król potrzebuje przyjaciół, sojuszników, ludzi, na których może liczyć, gdy nadejdą kłopoty.”

Opróżnił kielich wina jednym haustem. Nie była pewna, czy skrzywienie na jego twarzy wywołał alkohol, czy jej słowa. „Przeczytałaś to w którejś z twoich książek?” uniósł brew.

Wzruszyła ramionami, „Chcesz pożyczyć? Nie mam nic przeciwko, przeczytałam je wszystkie.”

„Kiedyś miałem przyjaciół”, powiedział po chwili namysłu.

„Co się stało?”

„Zostałem koronowanym księciem i moja uwaga się rozproszyła.”

„Może powinieneś ich odzyskać. A Natalie i alfa Zayn są ci teraz dłużni, mój królu. Możesz przejąć, gdzie ja skończyłam.” Ukłoniła się lekko.

Sięgnął po nią i przyciągnął do siebie za talię, tak że jej ciało mocno przywarło do jego.

Ten gest ją zaskoczył. Dotyk ich ciał przeszył ją niczym iskra i zadrżała w jego ramionach. Byli w miejscu publicznym, a to miało być tylko przedstawienie, ale jednak ją to zaskoczyło. To było to samo uczucie, które poczuła, gdy próbował ją pocałować na uczcie.

„Nie musisz walczyć za mnie, moja królowo. To moje bitwy.”

„A ty jesteś moim królem.” Miała wypowiedzieć te słowa żartobliwie, ale dotyk jego dłoni, połączony z ciepłem bijącym z jego ciała, odebrał jej wszelki rezon. Wyszeptała je niemal z westchnieniem.

Wpływ, jaki na nią wywierał, wydawał się nierealny – i on doskonale o tym wiedział.

Rozejrzał się wokół, po czym utkwił wzrok w jej oczach. „Gdy mówisz takie rzeczy, zwłaszcza takim głosem, zaczynam się zastanawiać nad naszą małą umową, królowo Mio”, wyszeptał, przenosząc wzrok na jej usta.

„Co chciałbyś rozważyć w naszej umowie, mój królu?” spytała, ciekawa i niecierpliwa, by usłyszeć jego następne słowa.

Przełknął ślinę i jego jabłko Adama poruszyło się, ale nie zdążył odpowiedzieć, bo zostali przerwani.

„Alfa królu, cieszę się, że tu jesteś. Nawet nie wiesz, jak szczęśliwy uczyniłeś ten dom.”

Xavier jęknął w duchu i gwałtownie zaczerpnął tchu, puszczając Mię. Skupił się na Zaynie, członku rady starszych, i przywołał na twarz wymuszony uśmiech.

„Alfa Zayn, cóż mogę powiedzieć? Moja królowa złożyła obietnicę, musieliśmy jej dotrzymać. To przyjemność być tutaj. Ma pan piękny dom.” Te słowa opuściły jego usta szybciej, niż się spodziewał.

Alfa Zayn nie mógł uwierzyć własnym uszom, a na jego twarzy pojawił się dumny wyraz. „Mój królu, jest pan taki uprzejmy. Mam nadzieję, że dobrze pana potraktowano!”

Xavier zerknął na Mię, która zachęciła go do dalszego działania spojrzeniem. „Tak. Wiesz, że nie zawsze lubię opuszczać komfort Pałacu, chyba że muszę, ale dziś cieszę się, że to zrobiłem.”

Twarz Alphy Zayna płonęła ze szczęścia.

„Och, dziękuję, mój królu, nawet nie wiesz, jak bardzo mnie uszczęśliwiłeś.” Skłonił głowę i pospiesznie oddalił się od nich. Podszedł do swojej żony, objął ją zaborczo w talii i odprowadził w kąt, by wyszeptać jej coś do ucha.

„I z jednego zrobiły się dwa,” zaśpiewała radośnie Mia obok Xaviera, a on przewrócił oczami.

Po zakończeniu przyjęcia wyszli z domu Alphy Zayna i ruszyli w stronę powozu, trzymając się za ręce. Ten dotyk wywoływał w nich oboje różne uczucia, lecz żadne nie było gotowe o tym mówić, więc milczeli.

Powozy zawiozły ich do domu, a król alfa pomógł jej ostrożnie wysiąść. Wprowadził ją do pałacu, ich dłonie wciąż splecione. Wydarzenia tej nocy sprawiły, że poczuła się rozmarzona i pokochała to uczucie, nawet jeśli miało trwać tylko chwilę.

„Mam nadzieję, że teraz jesteś szczęśliwa,” odezwał się Xavier, przerywając ciszę, która narosła między nimi.

„Powiedz mi, że nie podobał ci się ten wieczór, a przeproszę i więcej o tym nie wspomnimy.”

„Nie podobał mi się ten wieczór,” odpowiedział bez wahania.

„Nie przeproszę, bo wiem, że kłamiesz!” zaprotestowała, a on się roześmiał. To był wybuch bogatego, serdecznego śmiechu, który sprawił, że wszystko wokół niej zamarło, gdy łapała ten moment.

Dlaczego musiał być taki doskonały? Dlaczego musiała pragnąć właśnie takiego mężczyzny? Widziała w nim strony, których nie chciała widzieć, strony, przez które jej serce biło dla niego. Wiedziała, że jeśli ich nie poskromi, te części go ją zgubią.

„To nie jest w porządku.” Jęknęła do siebie. Jej powieki zadrżały, a głowa odchyliła się do tyłu, gdy wypuściła długie westchnienie.

„Co nie jest?”

Uniosła brwi, by napotkać jego ciekawskie i intensywne spojrzenie, migoczące emocjami, których nie potrafiła zrozumieć. „Nie wiem, ale nie powinnam tak się czuć.”

Na jego twarzy pojawił się szczery uśmiech. „Jesteś istotą pełną pragnień. Powinnaś tak się czuć. To naturalne.”

Nic w pragnieniu go nie wydawało się naturalne.

„Powinien chyba istnieć sposób na poskromienie tych pragnień, prawda?” spytała z ciekawością.

„Jeśli są cielesne, to tak. Możesz je zaspokoić.”

Jego odpowiedź wzbudziła jej zainteresowanie i jej bursztynowe oczy pospiesznie spotkały się z jego zielonymi. „Zaspokoić pragnienia,” powtórzyła. Jej mina mówiła mu, że nie do końca rozumie, do czego zmierza.

W jego oczach pojawił się błysk pożądania. „Sprawić sobie przyjemność?” zauważył, że nie wie, o czym mówi, a jego brwi ściągnęły się w zamyśleniu.

„Nie wiesz, co to jest...” urwał. „Nigdy tego nie robiłaś, prawda?”

Pokiwała głową, uśmiechając się do kilku strażników wokół pałacu, którzy właśnie ich pozdrowili, zanim powiedziała: „Nie wiedziałam, że to konieczność...”

Zatrzymali się, gdy dotarli do jej drzwi. „Jesteś kobietą, bardzo mądrą kobietą i na pewno coś odkryłaś, czytając wszystkie te książki.”

Rumieńce pojawiły się na jej policzkach po jego komplementach. Znała opowieści o mitach i legendach sięgające tysiąca lat wstecz, znała też historie wojen i podbojów w królestwie, ale w tej kwestii była zupełnie zielona. „Nigdy nie poświęciłam czasu, by się tego nauczyć,” przyznała.

Zaniemówił, rozdziawiając usta. To sprawiło, że poczuła się nieswojo.

„Jeśli byłbyś tak uprzejmy mnie pouczyć, może czegoś się nauczę. Więc, mój królu, jak sprawić sobie przyjemność?”

Jego głos obniżył ton, a on podszedł bliżej, tak że jego słowa były prawie szeptem na jej skórze. „Dotykając siebie. Nie zawsze musisz czekać na męża. Może być zajęty, zmęczony lub spać. Więc dotykasz siebie, zwłaszcza tych miejsc, które sprawiają, że drżysz, wijesz się i czujesz napięcie. To dobre miejsca, jak twoje sutki, szyja i miejsce między nogami. Te miejsca są największymi punktami rozkoszy na ciele kobiety. Więc dotykasz siebie, aż osiągniesz szczyt przyjemności, a potem kontynuujesz, aż opaść z sił.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa