passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #5 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 5

4: Niewłaściwa panna młoda

Xavier wraz z Edwardem przybyli do świątyni i zobaczyli, że zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz tłoczy się mnóstwo ludzi, co sprawiło, że Xavier mruknął z niezadowoleniem.

Wysiedli z powozu i ruszyli do środka świątyni, w której teraz wąska ścieżka prowadziła do ołtarza. Organizatorzy ślubu zmienili układ miejsc, by pomieścić spodziewany tłum, lecz mimo to wciąż było za mało miejsca, choć był to ślub zupełnie niespodziewany.

Tak, królewski ślub, niezależnie od tego, jak nagły by nie był, zawsze przyciągał tłumy, ale sądził, że w jego przypadku będzie inaczej. Wiedział, że niemal wszyscy obecni w świątyni go nienawidzą, a on nienawidzi ich równie mocno. Oni znali jego uczucia wobec nich, więc nie rozumiał, dlaczego wciąż jest ich aż tylu.

Może przyszli zobaczyć jego przyszłą żonę. Była jasna, łagodna, piękna i kochana, a oni przyszli ujrzeć potwora w ciele alfa-króla, którego miała poślubić.

— Musisz się uśmiechać! — wyszeptał do niego Edward z tyłu, gdy zbliżali się do pierwszego rzędu w świątyni.

— Złamię ci twoją chudą szyję, jeśli choćby pomyślisz, że możesz mówić mi, co robić w dniu mojego ślubu — warknął ostro.

Edward posłuchał ostrzeżenia i zamilkł. Podeszli, by stanąć przed ołtarzem, gdzie stał kapłan prowadzący ceremonię, ubrany w szarą szatę z purpurowym płaszczem.

Kiedy tylko dotarli do ołtarza, rozległ się łagodny dźwięk trąb, obwieszczający pojawienie się panny młodej w świątyni, a radosny okrzyk przeszedł przez tłum.

Xavier nigdy w życiu nie był niczym zdenerwowany, ale tu i teraz, słysząc wiwatujący tłum, gdy czekał na swoją przyszłą żonę, poczuł dreszcz ekscytacji przebiegający przez ciało. A wraz z ekscytacją pojawiła się nerwowość.

Panna młoda stanęła obok niego, odziana w złotą szatę pasującą do tej, którą miał na sobie, a welon zasłaniał jej twarz.

Ariel od dziś miała stać się jego jasną i piękną żoną oraz królową królestwa. Nienawidził całej idei aranżowanych małżeństw, ale jak na razie nie było tak źle, jak się spodziewał.

Nie zamierzał zmieniać swojego postępowania i stawać się nową osobą, ale może tym razem dostanie żonę, której nie będzie chciał pozbyć się tak szybko.

Kapłan odchrząknął, a Xavier wyrwał się z zamyślenia i skupił uwagę na średnim wieku mężczyźnie.

— Przed boginią księżyca i ludem tego wielkiego królestwa zgromadziliśmy się tu, by połączyć tych dwoje w świętym związku małżeńskim jako męża i żonę — donośny głos kapłana rozbrzmiał w świątyni, a Xavier w myślach odliczał czas do końca jego przemowy.

Xavier zerknął na swoją cichą narzeczoną, której twarz skrywał welon, i poczuł coś na kształt szczęścia. Jasna i uległa kobieta byłaby odpowiedzią na jego modlitwy, gdyby kiedykolwiek miał czas, by się modlić.

Po odczytaniu fragmentu poświęconego relacjom małżeńskim z ksiąg świętych, młody chłopiec ze świątyni przyniósł złote bransolety symbolizujące związek małżeński, podając je kapłanowi, który kontynuował ceremonię.

— Czy przysięgasz wziąć tę kobietę przed tobą za żonę i królową od dziś i na zawsze?

— Tak, przysięgam — odpowiedział Xavier i wziął bransoletę z dłoni kapłana. Ujął raczej zimną dłoń swojej narzeczonej i nałożył jej bransoletę.

Kapłan zwrócił się do panny młodej. — Czy przysięgasz wziąć tego mężczyznę za męża, swojego alfę i króla?

— Tak — skinęła głową, jej głos był cichy.

Jej delikatne i kruche dłonie ujęły dłoń Xaviera, a on zaczął rozważać, co mogą uczynić i ile przyjemności mogą mu przynieść. Ona założyła bransoletę na jego nadgarstek, a wśród zgromadzonych rozległy się gromkie brawa i wiwaty świętujące ich związek. Chwilę trwało, zanim wszystko ucichło.

— Mocą mi daną ogłaszam was mężem i żoną. Możesz teraz odsłonić i pocałować swoją żonę — oznajmił kapłan.

Xavier uniósł ręce, odsunął welon z twarzy nowo poślubionej żony i pochylił się, by ją pocałować, a wszyscy wstrzymali oddech, czekając na ten moment. Zatrzymał się jednak i odsunął, gdy zrozumiał, że twarz pod welonem nie jest tą, jakiej się spodziewał. Ta twarz nie była ani jasna, ani piękna. To była brzydka twarz.

Oczywiście, nigdy nie znał Arieli, ale widział jej twarz kilka razy, by wiedzieć, jak wygląda. Ariel była jasna, czarująca i piękna, a ta brzydka obok niego była jej zupełnym przeciwieństwem.

Jego oczy zwęziły się na chwilę, a gdy dotarło do niego, co się dzieje, cofnął się od niej. Z oczami pełnymi rozmaitych emocji, odwrócił się do ośmiu starszych rady alf, siedzących w pierwszym rzędzie świątyni, i w milczeniu zażądał wyjaśnienia.

Tłum, który do tej pory śledził każdy jego ruch, wydał jęk przerażenia, widząc jego płonące czerwone oczy.

Edward podszedł do ołtarza, gdzie stał Xavier, ignorując mordercze spojrzenia, jakie posyłał mu brat, i odezwał się subtelnym głosem: „Jeśli zrobisz scenę, przejdziesz do historii jako król alfa, z którego wszyscy się śmiali!”. Oczy alfy płonęły gniewem, ale zacisnął zęby i opanował się.

Xavier niechętnie musiał przyznać, że Edward miał rację. Stracić panowanie nad sobą tutaj i teraz i skręcić manipulacyjne gardła starszych oraz tej brzydkiej panny młodej za nim – to byłby jego koniec. Dlatego odszedł od ołtarza do wewnętrznego dziedzińca świątyni.

Ośmiu starszych, którzy tworzyli radę alf, wraz z Edwardem i Xavierem stało na wewnętrznym dziedzińcu świątyni, obserwując w milczeniu, jak Xavier krąży nerwowo, przeczesując ręką włosy.

„Mówcie i wyjaśnijcie mi, co się tam, do cholery, wydarzyło! Dlaczego poślubiłem tę brzydką dziewczynę zamiast wybranej panny młodej, Arieli? Powiedzcie mi, dlaczego właśnie zostałem związany świętym węzłem małżeńskim z kimś innym niż ta, którą rada starszych wybrała wczoraj?” – wybuchnął, a jego oczy płonęły krwistą czerwienią, przenosząc wzrok z jednego starszego na drugiego.

Gniew Xaviera przerażał wszystkich i właśnie o to mu w tej chwili chodziło. Razem rada alf mogła zjednoczyć się i rzucić na niego klątwę starszych, jeśli uznaliby go za zagrożenie, ale był pewien, że furia płynąca w jego żyłach dałaby mu siłę, by wyrwać im serca, zanim wypowiedzieliby pierwsze zaklęcie.

„Czy to był wasz plan od początku? Ośmieszyć mnie przed ludem tego królestwa? Mówcie, albo wyrwę każdemu z was serce i poniosę tego konsekwencje!” – zaryczał jak zraniona bestia.

„Królu Alfo, musisz zachować spokój!” – odezwał się Koz, alfa z rady, podchodząc do Xaviera.

„Zachować spokój?” – zaśmiał się przez zaciśnięte zęby. – „Chyba kpisz sobie ze mnie! Właśnie wziąłem ślub i miałem pocałować niewłaściwą pannę młodą, na dodatek brzydką, a ty każesz mi być spokojnym? Powinienem odciąć wam głowy!” – rzucił się naprzód, wysuwając długie, ostre pazury, by wbić je w pierś Koza.

Edward, jako jedyny zdolny powstrzymać brata, rzucił się do przodu, stając przed Kozem jak tarcza i to w jego pierś wbiły się pazury Xaviera, przebijając szatę i pierwszą warstwę skóry. Edward jęknął i chwycił dłoń Xaviera, powstrzymując ją tuż przed żebrami.

Xavier zrozumiał, co się stało, i cofnął pazury, opuszczając rękę wzdłuż ciała.

Edward cofnął się o kilka kroków, lecz opanował się, a Xavier odwrócił się i wściekły przewrócił stół do czytania stojący na środku dziedzińca wraz z leżącymi na nim księgami i papierami.

Po dłuższej chwili milczenia Xavier odwrócił się do Edwarda. „Wiedziałeś o tym?” W jego oczach pojawił się ból, lecz szybko zniknął.

„Nie wiedziałem, ale stało się i musimy wymyślić, co dalej.”

„Mój królu, nic z tego, co wydarzyło się dzisiaj, nie miało cię ośmieszyć,” Chike, który wczoraj przyniósł mu zwój, wystąpił naprzód z odwagą.

„Twoją wybraną panną młodą była Ariel z rodu Asika, ale z powodu nieznanych jeszcze okoliczności zmarła we śnie zeszłej nocy. Zgodnie ze zwyczajem, młodsza siostra zajmuje miejsce wybranej panny młodej, jeśli przed ślubem wydarzy się tragedia, taka jak śmierć – to samo dotyczy także pana młodego.” Pozostali alfa za nim skinęli głowami, a pięść Xaviera zacisnęła się mocniej.

Chike kontynuował: „Taki jest zwyczaj i nie możemy go zmienić, nawet dla ciebie, mój królu. Więź została już zawarta i nie może zostać zerwana aż do śmierci. Jeśli nadal chcesz ją oddalić, będziesz musiał zrezygnować z tronu króla alfy.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

5: Długa noc

W przeciwieństwie do rytuału większości nowożeńców w królestwie, król Alfa nie jechał w tej samej karecie co jego królowa.

Mia wiedziała, że wciąż czuł urazę z powodu małżeństwa z kimś innym. Widziała wyraz jego twarzy za każdym razem, gdy spoglądał na nią podczas ceremonii ślubnej wcześniej. A może jego wycofanie wynikało z tego, że nie była tak jasna ani piękna, jak się spodziewał... Ona w ogóle nie była piękna.

To był długi dzień i najgorszy dzień w życiu Mii. Zaczęło się od utraty siostry, jej największego wsparcia, a potem utraty wolności.

Przypomnienie***

"Co się stało z Ariel? Gdzie ona jest?"

"Ona nie żyje, Mia, Ariel nie żyje."

Jej serce zatonęło, przytłoczone bólem na dźwięk tych słów, a z ust wyrwał się zachrypnięty krzyk agonii, już wiedząc, jaki los ją czeka, ale nie chcąc w to uwierzyć.

"Nie, ojcze, to niemożliwe!"

Gdy jeszcze mówiła, jej drzwi nagle się otworzyły i do środka weszły królewskie druhny bez zaproszenia. Obróciła się do nich, zdezorientowana ich śmiałością, że zakłóciły tak prywatną chwilę.

Żadna z ośmiu królewskich druhen nie zwróciła na nią uwagi, gdy postawiły na podłodze pudełko, które przyniosły, po czym zwróciły się do nich z surowymi, formalnymi spojrzeniami. Nie wyglądały na poruszone tym, że dom Asika właśnie kogoś stracił – były tu tylko po to, by wykonać swój obowiązek.

"Ojcze," zawołała, ale ten tylko jęknął, zbyt załamany, by wydusić słowo.

"Taki jest zwyczaj, moja pani." – powiedziała starsza kobieta, z którą rozmawiała wczoraj w pokoju Ariel.

"Pierdolę zwyczaj! Ciało mojej siostry leży zimne, martwe w jej łóżku, a ja chcę ją opłakać jak należy, a nie być wleczoną w miejsce, w którym nie chcę być."

Kobieta spojrzała na nią ze współczuciem, jakby rozumiała jej niedolę. "Zostaniesz oskarżona o bunt, jeśli nie zastosujemy się do zasad, a do końca dzisiejszego dnia nie tylko twoja siostra będzie martwa, ty i twój ojciec również."

***Koniec przypomnienia

Mia nie chciała już o niczym myśleć. Chciała tylko, żeby ten dzień się skończył.

Po ich przybyciu bramy Pałacu otworzyły się przed karetą, która wjechała na teren posiadłości.

Kareta zatrzymała się i drzwi otworzyły się, ukazując stojącego obok mężczyznę służącego, który wyciągnął do niej rękę. W milczeniu ujęła jego dłoń, a on mocniej ją ścisnął, pomagając jej wysiąść z karety na wybetonowaną ścieżkę prowadzącą do pałacu.

Wkrótce przed Mią stanął wspaniały Pałac i przez chwilę musiała łapać oddech, patrząc na jego budowlę.

Pałac rzeczywiście był tak ogromny, jak wszyscy mówili, a mimo że spędziła ostatnie osiemnaście lat życia w królestwie, nigdy tu nie postawiła stopy... Aż do teraz nie miała powodu.

Przełknęła ślinę, a jej dłonie lekko się zatrzęsły, wiedząc, że mężczyzna, z którym spędzi resztę życia w tym pałacu, to ten sam, który przez cały dzień traktował ją chłodno.

Nie mogła go całkiem winić. Ostatnia chwila zmieniła wszystko, został pozostawiony w nieświadomości i odebrano mu wybór, kiedy poślubił ją w ciemno.

Nie tylko jemu odebrano wybór. Mia miała swoje plany, torby już były spakowane, a teraz te plany nigdy się nie spełnią.

Rzeczywistość czekała na nią w Pałacu, a ona nie była gotowa.

Zastanawiała się, czy ktokolwiek usłyszy jej wołanie o pomoc za tymi wysokimi murami. Czy ktokolwiek w ogóle się tym przejmie?

Podeszła do niej panna, trochę młodsza od niej, o jasnej cerze i brudnych brązowych włosach zaplecionych do tyłu, po czym skłoniła głowę. "Moja królowo, jestem Lidia, twoja służąca. Zaprowadzę cię teraz do twoich komnat."

Mia skinęła głową bez słowa i poszła za nią do Pałacu i przez korytarz prowadzący do komnat ślubnych.

Lidia otworzyła drzwi i obie weszły do jej ogromnych komnat, a Mia zachwyciła się pokojem urządzonym z wielką elegancją. Był wyrafinowany swoim wyglądem, a chociaż nie wychowywała się w skrajnej biedzie, to wszystko było ponad jej status.

Obok dużego okna z szkarłatnymi zasłonami stało łóżko typu king-size przykryte białą pościelą. Naprzeciwko pokoju były drzwi, które Mia uznała za prowadzące do łazienki, a obok nich stała ogromna mahoniowa szafa i brązowy fotel po lewej stronie pokoju. Blisko tego była półka pełna książek, co jako jedyne na chwilę ucieszyło serce Mii.

Zwróciła się do młodej pokojówki, której oczy były tak przejrzyste jak niebo. „Czy dzielę ten pokój z alfą królem, moim mężem?”

Pokojówka pokręciła głową. „Nie, to są twoje komnaty. Jeśli alfa król będzie cię potrzebował, wezwie cię do swoich komnat lub przyjdzie do twoich.”

Jej odpowiedź wzbudziła w niej mieszane uczucia. Była szczęśliwa, że nie musi mieszkać w jednym pokoju z alfą królem, bo on ją przerażał i nie wyglądał na kogoś, z kim chciałaby dzielić przestrzeń, ale mimo to zrobiło jej się smutno.

Dorastała, obserwując miłość swojego ojca i matki, którzy aż do śmierci byli w sobie zakochani, szczęśliwi i mieszkali razem w jednym pokoju. Tęskniła za tym przez całe dzieciństwo i wciąż część niej tego pragnęła. Kto by nie chciał mężczyzny, który patrzyłby na nią tak, jakby była jedyną rzeczą, która się liczy na świecie? Jedynego, który potrafiłby sprawić, że jej serce bije nierówno.

W pewien sposób pragnęła takiej miłości i część niej wierzyła, że na nią zasługuje.

Może opuszczając królestwo w poszukiwaniu oświecenia, mogłaby znaleźć miłość. Ale musiała się pogodzić z tym, że być może nigdy nie otrzyma takiej miłości ani uczuć od swojego obecnego męża, alfy króla.

„Dobrze, dziękuję. Będę potrzebować pomocy, żeby zdjąć tę suknię,” powiedziała, patrząc w dół na swoją suknię ślubną, która wyglądała na zbyt skomplikowaną, by zdjąć ją samodzielnie.

„Zawołam główną pokojówkę. Ona pomoże ją zdjąć, żeby nie została uszkodzona.” Powiedziawszy to, Lydia szybko opuściła sypialnię, a Mia została sama i objęła się ramionami.

Od wczesnych godzin porannych nie była sama, a teraz, gdy już była, czuła się bardziej zagubiona i zimna niż kiedykolwiek, i nienawidziła tego uczucia.

Niedługo później przez drzwi weszła starsza kobieta, koło czterdziestki, i podeszła do niej. Mia szybko otrząsnęła się z ponurego nastroju i przybrała milszą minę.

„Moja królowa,” ukłoniła się, „młoda pokojówka mnie wezwała.”

„Chciałabym zdjąć tę suknię, proszę. To był długi dzień. Ona uważa, że pani zrobi to najlepiej.”

Pokojówka skinęła głową i bez zbędnej zwłoki podeszła do Mii i rozpięła trójwarstwową suknię, którą miała na sobie. Starsza pokojówka wiedziała, co robi, i po kilku sekundach pierwsza warstwa sukni zsunęła się z niej z łatwością.

Potem zajęła się drugą warstwą, rozwiązując otaczające ją sznury tak szybko, jak tylko potrafiła, kiedy otworzyły się drzwi. Mia odwróciła się, by zobaczyć, jak alfa król pojawia się bez uprzedzenia, jego krok był pewny, a głowa uniesiona z dumą i dominacją.

Jej serce zabiło dwa razy szybciej ze strachu i natychmiast odwróciła wzrok od jego groźnej twarzy.

„Zostawcie nas,” rozkazał, jego głos był głęboki i przerażający.

Starsza pokojówka puściła sznury, które prawie skończyła rozwiązywać, a druga warstwa opadła na podłogę, zostawiając Mię tylko w białej, długiej i nieco przezroczystej sukni z wąskimi rękawami.

Drzwi zamknęły się za nimi, a Mia miała ochotę się ukryć, bo lęk przed samotnością z alfą królem, który odczuwała przez cały dzień, miał się właśnie spełnić.

Odszedł od drzwi i wszedł głębiej do pokoju. Drżała w środku, ale pozostała na swoim miejscu, patrząc wszędzie, byle nie na niego.

To był jeden z rytuałów nowożeńców dzielących wspólną przestrzeń, ale ona nie chciała dzielić z nim pokoju. Cała jej istota buntowała się przeciwko tej bliskości.

Był złośliwy, zimny, arogancki, roszczeniowy – wszystkim, czego nie chciała w mężczyźnie. Nigdy nie poznała go osobiście, ale słyszała o nim plotki i opowieści, także od ojca, i wiedziała, że musi być w nich trochę prawdy. Pokazał jej dziś, jaki naprawdę jest, traktując ją z zimnem, którego nie zapomniała.

„Podobno się pobraliśmy.” W końcu przerwał ciszę, jego oczy sunęły po jej ciele, a grymas na twarzy nie znikał.

Podczas weselnego przyjęcia ledwo stał u jej boku. Zamiast tego witał gości sam i pił wino ze swoją paczką przyjaciół. Jedyną osobą, która pofatygowała się z nią porozmawiać, był jego brat Edward, który pogratulował jej i powitał w rodzinie. Nie zdziwiło jej, że mąż traktuje ją w ten sposób; była królową tylko z nazwy i niczym więcej, i taka właśnie miała być jej rola.

„Tak, mój królu, pobraliśmy się.”

„Dobrze, więc kontynuuj.” Przeszedł na drugi koniec pokoju, gdzie stał fotel, i usiadł na nim. Wyciągnął nogi i potarł podbródek dłonią, obserwując ją. To sprawiło, że jej skóra zaczęła swędzieć z niepokoju, a serce znowu zabiło nierówno.

„Czeka nas długa noc.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

6: Rytuał

Mia czuła na sobie przenikliwe spojrzenie Alfy Króla, gdy przesuwała dłoń po małym rękawie białej sukni, którą miała na sobie. Drżała ze strachu od środka, bo nie tylko był dużo starszy, ale także ją przerażał.

Oczywiście miał nadzieję zobaczyć, co znajduje się pod ubraniem, ale wyraz jego twarzy już teraz zdradzał, że i tak nie będzie pod wrażeniem.

Nie miała ciała, które zwaliłoby kogokolwiek z nóg. Nie miała odpowiedniego wzrostu ani kształtów i od dawna nie czuła się przez to niepewnie, ale teraz, stojąc tak bezbronna, poczuła to znowu.

Małżeństwo nigdy nie było na jej liście celów, nie odkąd skończyła czternaście lat. Wolność i wiedza były. Pamiętała, jak pierwszy raz podzieliła się z Ariel marzeniem o podróży na drugi koniec świata, by zdobyć wykształcenie, i jak jej siostra się z tego cieszyła i ją wspierała. Ariel mogła być pięknością w rodzinie, ale była czymś znacznie więcej; była dobra i hojna i nigdy nie sprawiała, że Mia czuła się gorsza. Ariel powiedziała jej, że jeśli to jest jej marzenie, nie powinna pozwolić nikomu, by ją powstrzymał.

A teraz jej marzenia zostały przerwane, zanim zdążyły się ziścić. Należy do Alfy Króla do końca życia i nie ma ucieczki.

Nie obwiniała nikogo za śmierć Ariel, to, że żyła tak długo, było cudem. Od dziecka Ariel miała słabe serce, które zawsze dawało się we znaki. Gdy jej słabość nie minęła po pierwszej przemianie, pogodziła się z losem i powiedziała sobie, że bogini księżyca tak chciała i wezwie ją do domu, kiedy uzna to za słuszne. I bogini księżyca uznała, że czas wczoraj w nocy. Mia nawet nie mogła opłakać siostry, kazano jej powstrzymać łzy, podczas gdy tworzące pannę młodą kobiety ją malowały.

Alfa Król nie ukrywał swojej niechęci do niej od chwili, gdy zobaczył ją w świątyni. Nawet teraz, gdy siedział, analizując ją wzrokiem, było to widać.

Patrzył na nią tak, jak patrzy się, gdy obiecano świeże jabłko, a dostaje się pomarańczę – i to brzydką i niedojrzałą. Ona była tą pomarańczą.

„Zdejmij ubranie. Chcę zobaczyć ciało, z którym będę żył przez resztę życia” – rozkazał.

Wahała się, co mu się nie spodobało. Niski pomruk, który wydobył się z jego ust, świadczył o tym dobitnie. „Potrzebujesz jakiejś motywacji? Bo jej nie dostaniesz. Zdejmij te pierdolone ubrania!” – zagrzmiał, przez co podskoczyła, a jej nogi zaczęły się trząść.

Drżącymi dłońmi i roztrzęsionym ciałem ponownie chwyciła rękaw jedwabnej sukni i zsunęła go. Zrobiła to samo z drugim rękawem. Jej wzrok pozostał wbity w podłogę, nie mając odwagi spojrzeć na Alfę Króla, który patrzył na nią jak drapieżnik z kąta pokoju.

Gardło jej zaschło, gdy zsuwała suknię z ramion i klatki piersiowej, wiedząc, że śledzi każdy jej ruch. Skóra zesztywniała od chłodu, gdy ściągnęła suknię poniżej piersi i jej mała pierś ukazała się na widoku.

Milczał, obserwując ją.

Zatrzymała się, obejmując ramionami odsłoniętą górną część ciała, próbując zakryć choć trochę to, co wystawiła na jego wzrok, a jej oczy zaszkliły się.

„Jeszcze nie skończyłaś!” – poinformował ją z pomrukiem, przez co spojrzała na niego, a łzy, które wstrzymywała spłynęły jej po policzkach. „Ściągniesz to, czy będziesz płakać całą noc?” – jego obrzydzenie wzrosło, a w głosie pojawiła się nuta gniewu.

Wstał, przerażająco wysoki, a ona przełknęła ślinę, chcąc uciec, ale nie mając dość odwagi. Więc stała w miejscu, gdy góra mięśni zbliżała się do niej.

W końcu to jej mąż, a rytuał małżeński głosił, że są złączeni aż po kres, co oznaczało, że jedyną drogą do wolności była śmierć.

Zatrzymał się, gdy stał przed nią. Rozmazany wzrok pozwalał jej widzieć tylko jego środkową część ciała, bo głowę miała spuszczoną i musiałaby ją podnieść, by zobaczyć resztę. Jego oddech był gorący na skórze jej szyi, a ona przełknęła ślinę, spodziewając się najgorszego.

„W pierwszą noc z mężem, Alfą Królem, już jesteś nieposłuszna”. Wyszydził ją, a jego ochrypły głos wywołał w niej burzę.

Mimo to pozostała cicho, odpowiadając tylko potrząśnięciem głowy.

Jego dłoń powędrowała do jej kręconych rudych włosów, potem na twarz i wzdłuż delikatnej linii żuchwy. Ten dotyk wywołał ciarki na jej kręgosłupie, a ona walczyła z jękiem, który niemal się wyrwał. Poprowadził palec w dół szyi do nasady ramienia, gdzie tkwił wrażliwy punkt i wtedy zamruczała, ciało ją zdradziło.

Jej oddech przyspieszył, gdy jego dłoń opadła na pierś i obrysowała linię po lewej piersi. Jej klatka piersiowa unosiła się i opadała gwałtownie, zarówno z nerwów, jak i podniecenia.

Jego palec przesunął się niżej, do talii, gdzie była trzecia warstwa sukni, której nie chciała zdjąć. Chwycił materiał i jednym szarpnięciem rozdarł ubranie na pół, zmuszając ją do bezradnego westchnienia. Zakryła usta, gdy rozdarta suknia opadła na podłogę, zostawiając ją nagą przed nim.

Mia nerwowo przygryzła wargę i nie podniosła głowy, gdy Alfa Król krążył wokół niej, oglądając i analizując jej ciało.

Czuła, jak jego oczy biorą ją w posiadanie, analizując każdy szczegół, bo od teraz należała do niego. Nie przeoczył jej rudych włosów i ich naturalnych loków, które opadały za długą szyję i na wyprostowane ramię. Jej klatka piersiowa unosiła się i opadała tuż nad miejscem, gdzie spoczywały jej dwie piersi. Potem przesunął wzrok na brzuch, wąską talię, zaokrąglone biodra i krótki pasek włosów między nogami, dalej na uda, łydki i stopy. Przeszedł za jej plecy i zrobił to samo.

Parsknął, prawdopodobnie rozczarowany tym, co zobaczył, i zabolało ją to bardziej, niż chciała.

Nie była buntownicza; nie miała już tego luksusu. Dzisiejsze wydarzenia złamały jej ducha i nawet gdyby chciała się postawić i walczyć, nie miała już siły.

Poczuła chłodną, ale miękką dłoń Xaviera na lewej piersi i cofnęła się lekko, stając się świadoma rzeczywistości. Góra mięśni górowała nad nią, ugniatając i ściskając jej wrażliwą pierś.

Zacisnęła usta, by powstrzymać jęk, który niemal się wyrwał. Nie czuła do tego mężczyzny nic i choć był atrakcyjny, jego charakter ją odpychał i nie wiedziała, że może ją teraz dotykać w taki sposób. Sutek stwardniał pod jego dotykiem, zdradzając mu rzeczy, których nie chciała, by wiedział.

Kciukiem pogładził drugi sutek i tak jak lewy, on także stwardniał, a po całym jej ciele przebiegła gęsia skórka od jego lekkiego dotyku.

„Wejdź do łóżka,” rozkazał, a ona wiedziała, co ją tam czeka, i nie chciała tego. Nie chciała robić tego z mężczyzną, który nie potrafił spojrzeć jej w oczy, bo czuł się rozczarowany.

Nigdy z nikim nie była i nie tak wyobrażała sobie swój pierwszy raz, a jednak właśnie tak się stało.

Była dobra. Zawsze robiła to, co słuszne, odkąd pamięta, i mimo ciężkiego losu zadanego jej przez społeczeństwo, nigdy nie szukała zemsty. Więc dlaczego była karana?

Minęło kilka chwil od wydania rozkazu, ale nie ruszyła się ani nie zrobiła tego, co jej kazano, zbyt pogrążona w myślach, by przyjąć rzeczywistość.

„Wciąż nie słuchasz moich rozkazów. Chyba zapominasz, że jestem twoim mężem i królem, a ty teraz jesteś moją żoną.”

„Nie... nie...” – słowa utykały jej w gardle, gdy próbowała mówić.

„Nie co?”

Milczała, nie chcąc jeszcze bardziej go rozgniewać niedokończoną wypowiedzią, i zrobiła, co jej kazano, przechodząc do łóżka.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa