W przeciwieństwie do rytuału większości nowożeńców w królestwie, król Alfa nie jechał w tej samej karecie co jego królowa.
Mia wiedziała, że wciąż czuł urazę z powodu małżeństwa z kimś innym. Widziała wyraz jego twarzy za każdym razem, gdy spoglądał na nią podczas ceremonii ślubnej wcześniej. A może jego wycofanie wynikało z tego, że nie była tak jasna ani piękna, jak się spodziewał... Ona w ogóle nie była piękna.
To był długi dzień i najgorszy dzień w życiu Mii. Zaczęło się od utraty siostry, jej największego wsparcia, a potem utraty wolności.
Przypomnienie***
"Co się stało z Ariel? Gdzie ona jest?"
"Ona nie żyje, Mia, Ariel nie żyje."
Jej serce zatonęło, przytłoczone bólem na dźwięk tych słów, a z ust wyrwał się zachrypnięty krzyk agonii, już wiedząc, jaki los ją czeka, ale nie chcąc w to uwierzyć.
"Nie, ojcze, to niemożliwe!"
Gdy jeszcze mówiła, jej drzwi nagle się otworzyły i do środka weszły królewskie druhny bez zaproszenia. Obróciła się do nich, zdezorientowana ich śmiałością, że zakłóciły tak prywatną chwilę.
Żadna z ośmiu królewskich druhen nie zwróciła na nią uwagi, gdy postawiły na podłodze pudełko, które przyniosły, po czym zwróciły się do nich z surowymi, formalnymi spojrzeniami. Nie wyglądały na poruszone tym, że dom Asika właśnie kogoś stracił – były tu tylko po to, by wykonać swój obowiązek.
"Ojcze," zawołała, ale ten tylko jęknął, zbyt załamany, by wydusić słowo.
"Taki jest zwyczaj, moja pani." – powiedziała starsza kobieta, z którą rozmawiała wczoraj w pokoju Ariel.
"Pierdolę zwyczaj! Ciało mojej siostry leży zimne, martwe w jej łóżku, a ja chcę ją opłakać jak należy, a nie być wleczoną w miejsce, w którym nie chcę być."
Kobieta spojrzała na nią ze współczuciem, jakby rozumiała jej niedolę. "Zostaniesz oskarżona o bunt, jeśli nie zastosujemy się do zasad, a do końca dzisiejszego dnia nie tylko twoja siostra będzie martwa, ty i twój ojciec również."
***Koniec przypomnienia
Mia nie chciała już o niczym myśleć. Chciała tylko, żeby ten dzień się skończył.
Po ich przybyciu bramy Pałacu otworzyły się przed karetą, która wjechała na teren posiadłości.
Kareta zatrzymała się i drzwi otworzyły się, ukazując stojącego obok mężczyznę służącego, który wyciągnął do niej rękę. W milczeniu ujęła jego dłoń, a on mocniej ją ścisnął, pomagając jej wysiąść z karety na wybetonowaną ścieżkę prowadzącą do pałacu.
Wkrótce przed Mią stanął wspaniały Pałac i przez chwilę musiała łapać oddech, patrząc na jego budowlę.
Pałac rzeczywiście był tak ogromny, jak wszyscy mówili, a mimo że spędziła ostatnie osiemnaście lat życia w królestwie, nigdy tu nie postawiła stopy... Aż do teraz nie miała powodu.
Przełknęła ślinę, a jej dłonie lekko się zatrzęsły, wiedząc, że mężczyzna, z którym spędzi resztę życia w tym pałacu, to ten sam, który przez cały dzień traktował ją chłodno.
Nie mogła go całkiem winić. Ostatnia chwila zmieniła wszystko, został pozostawiony w nieświadomości i odebrano mu wybór, kiedy poślubił ją w ciemno.
Nie tylko jemu odebrano wybór. Mia miała swoje plany, torby już były spakowane, a teraz te plany nigdy się nie spełnią.
Rzeczywistość czekała na nią w Pałacu, a ona nie była gotowa.
Zastanawiała się, czy ktokolwiek usłyszy jej wołanie o pomoc za tymi wysokimi murami. Czy ktokolwiek w ogóle się tym przejmie?
Podeszła do niej panna, trochę młodsza od niej, o jasnej cerze i brudnych brązowych włosach zaplecionych do tyłu, po czym skłoniła głowę. "Moja królowo, jestem Lidia, twoja służąca. Zaprowadzę cię teraz do twoich komnat."
Mia skinęła głową bez słowa i poszła za nią do Pałacu i przez korytarz prowadzący do komnat ślubnych.
Lidia otworzyła drzwi i obie weszły do jej ogromnych komnat, a Mia zachwyciła się pokojem urządzonym z wielką elegancją. Był wyrafinowany swoim wyglądem, a chociaż nie wychowywała się w skrajnej biedzie, to wszystko było ponad jej status.
Obok dużego okna z szkarłatnymi zasłonami stało łóżko typu king-size przykryte białą pościelą. Naprzeciwko pokoju były drzwi, które Mia uznała za prowadzące do łazienki, a obok nich stała ogromna mahoniowa szafa i brązowy fotel po lewej stronie pokoju. Blisko tego była półka pełna książek, co jako jedyne na chwilę ucieszyło serce Mii.
Zwróciła się do młodej pokojówki, której oczy były tak przejrzyste jak niebo. „Czy dzielę ten pokój z alfą królem, moim mężem?”
Pokojówka pokręciła głową. „Nie, to są twoje komnaty. Jeśli alfa król będzie cię potrzebował, wezwie cię do swoich komnat lub przyjdzie do twoich.”
Jej odpowiedź wzbudziła w niej mieszane uczucia. Była szczęśliwa, że nie musi mieszkać w jednym pokoju z alfą królem, bo on ją przerażał i nie wyglądał na kogoś, z kim chciałaby dzielić przestrzeń, ale mimo to zrobiło jej się smutno.
Dorastała, obserwując miłość swojego ojca i matki, którzy aż do śmierci byli w sobie zakochani, szczęśliwi i mieszkali razem w jednym pokoju. Tęskniła za tym przez całe dzieciństwo i wciąż część niej tego pragnęła. Kto by nie chciał mężczyzny, który patrzyłby na nią tak, jakby była jedyną rzeczą, która się liczy na świecie? Jedynego, który potrafiłby sprawić, że jej serce bije nierówno.
W pewien sposób pragnęła takiej miłości i część niej wierzyła, że na nią zasługuje.
Może opuszczając królestwo w poszukiwaniu oświecenia, mogłaby znaleźć miłość. Ale musiała się pogodzić z tym, że być może nigdy nie otrzyma takiej miłości ani uczuć od swojego obecnego męża, alfy króla.
„Dobrze, dziękuję. Będę potrzebować pomocy, żeby zdjąć tę suknię,” powiedziała, patrząc w dół na swoją suknię ślubną, która wyglądała na zbyt skomplikowaną, by zdjąć ją samodzielnie.
„Zawołam główną pokojówkę. Ona pomoże ją zdjąć, żeby nie została uszkodzona.” Powiedziawszy to, Lydia szybko opuściła sypialnię, a Mia została sama i objęła się ramionami.
Od wczesnych godzin porannych nie była sama, a teraz, gdy już była, czuła się bardziej zagubiona i zimna niż kiedykolwiek, i nienawidziła tego uczucia.
Niedługo później przez drzwi weszła starsza kobieta, koło czterdziestki, i podeszła do niej. Mia szybko otrząsnęła się z ponurego nastroju i przybrała milszą minę.
„Moja królowa,” ukłoniła się, „młoda pokojówka mnie wezwała.”
„Chciałabym zdjąć tę suknię, proszę. To był długi dzień. Ona uważa, że pani zrobi to najlepiej.”
Pokojówka skinęła głową i bez zbędnej zwłoki podeszła do Mii i rozpięła trójwarstwową suknię, którą miała na sobie. Starsza pokojówka wiedziała, co robi, i po kilku sekundach pierwsza warstwa sukni zsunęła się z niej z łatwością.
Potem zajęła się drugą warstwą, rozwiązując otaczające ją sznury tak szybko, jak tylko potrafiła, kiedy otworzyły się drzwi. Mia odwróciła się, by zobaczyć, jak alfa król pojawia się bez uprzedzenia, jego krok był pewny, a głowa uniesiona z dumą i dominacją.
Jej serce zabiło dwa razy szybciej ze strachu i natychmiast odwróciła wzrok od jego groźnej twarzy.
„Zostawcie nas,” rozkazał, jego głos był głęboki i przerażający.
Starsza pokojówka puściła sznury, które prawie skończyła rozwiązywać, a druga warstwa opadła na podłogę, zostawiając Mię tylko w białej, długiej i nieco przezroczystej sukni z wąskimi rękawami.
Drzwi zamknęły się za nimi, a Mia miała ochotę się ukryć, bo lęk przed samotnością z alfą królem, który odczuwała przez cały dzień, miał się właśnie spełnić.
Odszedł od drzwi i wszedł głębiej do pokoju. Drżała w środku, ale pozostała na swoim miejscu, patrząc wszędzie, byle nie na niego.
To był jeden z rytuałów nowożeńców dzielących wspólną przestrzeń, ale ona nie chciała dzielić z nim pokoju. Cała jej istota buntowała się przeciwko tej bliskości.
Był złośliwy, zimny, arogancki, roszczeniowy – wszystkim, czego nie chciała w mężczyźnie. Nigdy nie poznała go osobiście, ale słyszała o nim plotki i opowieści, także od ojca, i wiedziała, że musi być w nich trochę prawdy. Pokazał jej dziś, jaki naprawdę jest, traktując ją z zimnem, którego nie zapomniała.
„Podobno się pobraliśmy.” W końcu przerwał ciszę, jego oczy sunęły po jej ciele, a grymas na twarzy nie znikał.
Podczas weselnego przyjęcia ledwo stał u jej boku. Zamiast tego witał gości sam i pił wino ze swoją paczką przyjaciół. Jedyną osobą, która pofatygowała się z nią porozmawiać, był jego brat Edward, który pogratulował jej i powitał w rodzinie. Nie zdziwiło jej, że mąż traktuje ją w ten sposób; była królową tylko z nazwy i niczym więcej, i taka właśnie miała być jej rola.
„Tak, mój królu, pobraliśmy się.”
„Dobrze, więc kontynuuj.” Przeszedł na drugi koniec pokoju, gdzie stał fotel, i usiadł na nim. Wyciągnął nogi i potarł podbródek dłonią, obserwując ją. To sprawiło, że jej skóra zaczęła swędzieć z niepokoju, a serce znowu zabiło nierówno.
„Czeka nas długa noc.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mia czuła na sobie przenikliwe spojrzenie Alfy Króla, gdy przesuwała dłoń po małym rękawie białej sukni, którą miała na sobie. Drżała ze strachu od środka, bo nie tylko był dużo starszy, ale także ją przerażał.
Oczywiście miał nadzieję zobaczyć, co znajduje się pod ubraniem, ale wyraz jego twarzy już teraz zdradzał, że i tak nie będzie pod wrażeniem.
Nie miała ciała, które zwaliłoby kogokolwiek z nóg. Nie miała odpowiedniego wzrostu ani kształtów i od dawna nie czuła się przez to niepewnie, ale teraz, stojąc tak bezbronna, poczuła to znowu.
Małżeństwo nigdy nie było na jej liście celów, nie odkąd skończyła czternaście lat. Wolność i wiedza były. Pamiętała, jak pierwszy raz podzieliła się z Ariel marzeniem o podróży na drugi koniec świata, by zdobyć wykształcenie, i jak jej siostra się z tego cieszyła i ją wspierała. Ariel mogła być pięknością w rodzinie, ale była czymś znacznie więcej; była dobra i hojna i nigdy nie sprawiała, że Mia czuła się gorsza. Ariel powiedziała jej, że jeśli to jest jej marzenie, nie powinna pozwolić nikomu, by ją powstrzymał.
A teraz jej marzenia zostały przerwane, zanim zdążyły się ziścić. Należy do Alfy Króla do końca życia i nie ma ucieczki.
Nie obwiniała nikogo za śmierć Ariel, to, że żyła tak długo, było cudem. Od dziecka Ariel miała słabe serce, które zawsze dawało się we znaki. Gdy jej słabość nie minęła po pierwszej przemianie, pogodziła się z losem i powiedziała sobie, że bogini księżyca tak chciała i wezwie ją do domu, kiedy uzna to za słuszne. I bogini księżyca uznała, że czas wczoraj w nocy. Mia nawet nie mogła opłakać siostry, kazano jej powstrzymać łzy, podczas gdy tworzące pannę młodą kobiety ją malowały.
Alfa Król nie ukrywał swojej niechęci do niej od chwili, gdy zobaczył ją w świątyni. Nawet teraz, gdy siedział, analizując ją wzrokiem, było to widać.
Patrzył na nią tak, jak patrzy się, gdy obiecano świeże jabłko, a dostaje się pomarańczę – i to brzydką i niedojrzałą. Ona była tą pomarańczą.
„Zdejmij ubranie. Chcę zobaczyć ciało, z którym będę żył przez resztę życia” – rozkazał.
Wahała się, co mu się nie spodobało. Niski pomruk, który wydobył się z jego ust, świadczył o tym dobitnie. „Potrzebujesz jakiejś motywacji? Bo jej nie dostaniesz. Zdejmij te pierdolone ubrania!” – zagrzmiał, przez co podskoczyła, a jej nogi zaczęły się trząść.
Drżącymi dłońmi i roztrzęsionym ciałem ponownie chwyciła rękaw jedwabnej sukni i zsunęła go. Zrobiła to samo z drugim rękawem. Jej wzrok pozostał wbity w podłogę, nie mając odwagi spojrzeć na Alfę Króla, który patrzył na nią jak drapieżnik z kąta pokoju.
Gardło jej zaschło, gdy zsuwała suknię z ramion i klatki piersiowej, wiedząc, że śledzi każdy jej ruch. Skóra zesztywniała od chłodu, gdy ściągnęła suknię poniżej piersi i jej mała pierś ukazała się na widoku.
Milczał, obserwując ją.
Zatrzymała się, obejmując ramionami odsłoniętą górną część ciała, próbując zakryć choć trochę to, co wystawiła na jego wzrok, a jej oczy zaszkliły się.
„Jeszcze nie skończyłaś!” – poinformował ją z pomrukiem, przez co spojrzała na niego, a łzy, które wstrzymywała spłynęły jej po policzkach. „Ściągniesz to, czy będziesz płakać całą noc?” – jego obrzydzenie wzrosło, a w głosie pojawiła się nuta gniewu.
Wstał, przerażająco wysoki, a ona przełknęła ślinę, chcąc uciec, ale nie mając dość odwagi. Więc stała w miejscu, gdy góra mięśni zbliżała się do niej.
W końcu to jej mąż, a rytuał małżeński głosił, że są złączeni aż po kres, co oznaczało, że jedyną drogą do wolności była śmierć.
Zatrzymał się, gdy stał przed nią. Rozmazany wzrok pozwalał jej widzieć tylko jego środkową część ciała, bo głowę miała spuszczoną i musiałaby ją podnieść, by zobaczyć resztę. Jego oddech był gorący na skórze jej szyi, a ona przełknęła ślinę, spodziewając się najgorszego.
„W pierwszą noc z mężem, Alfą Królem, już jesteś nieposłuszna”. Wyszydził ją, a jego ochrypły głos wywołał w niej burzę.
Mimo to pozostała cicho, odpowiadając tylko potrząśnięciem głowy.
Jego dłoń powędrowała do jej kręconych rudych włosów, potem na twarz i wzdłuż delikatnej linii żuchwy. Ten dotyk wywołał ciarki na jej kręgosłupie, a ona walczyła z jękiem, który niemal się wyrwał. Poprowadził palec w dół szyi do nasady ramienia, gdzie tkwił wrażliwy punkt i wtedy zamruczała, ciało ją zdradziło.
Jej oddech przyspieszył, gdy jego dłoń opadła na pierś i obrysowała linię po lewej piersi. Jej klatka piersiowa unosiła się i opadała gwałtownie, zarówno z nerwów, jak i podniecenia.
Jego palec przesunął się niżej, do talii, gdzie była trzecia warstwa sukni, której nie chciała zdjąć. Chwycił materiał i jednym szarpnięciem rozdarł ubranie na pół, zmuszając ją do bezradnego westchnienia. Zakryła usta, gdy rozdarta suknia opadła na podłogę, zostawiając ją nagą przed nim.
Mia nerwowo przygryzła wargę i nie podniosła głowy, gdy Alfa Król krążył wokół niej, oglądając i analizując jej ciało.
Czuła, jak jego oczy biorą ją w posiadanie, analizując każdy szczegół, bo od teraz należała do niego. Nie przeoczył jej rudych włosów i ich naturalnych loków, które opadały za długą szyję i na wyprostowane ramię. Jej klatka piersiowa unosiła się i opadała tuż nad miejscem, gdzie spoczywały jej dwie piersi. Potem przesunął wzrok na brzuch, wąską talię, zaokrąglone biodra i krótki pasek włosów między nogami, dalej na uda, łydki i stopy. Przeszedł za jej plecy i zrobił to samo.
Parsknął, prawdopodobnie rozczarowany tym, co zobaczył, i zabolało ją to bardziej, niż chciała.
Nie była buntownicza; nie miała już tego luksusu. Dzisiejsze wydarzenia złamały jej ducha i nawet gdyby chciała się postawić i walczyć, nie miała już siły.
Poczuła chłodną, ale miękką dłoń Xaviera na lewej piersi i cofnęła się lekko, stając się świadoma rzeczywistości. Góra mięśni górowała nad nią, ugniatając i ściskając jej wrażliwą pierś.
Zacisnęła usta, by powstrzymać jęk, który niemal się wyrwał. Nie czuła do tego mężczyzny nic i choć był atrakcyjny, jego charakter ją odpychał i nie wiedziała, że może ją teraz dotykać w taki sposób. Sutek stwardniał pod jego dotykiem, zdradzając mu rzeczy, których nie chciała, by wiedział.
Kciukiem pogładził drugi sutek i tak jak lewy, on także stwardniał, a po całym jej ciele przebiegła gęsia skórka od jego lekkiego dotyku.
„Wejdź do łóżka,” rozkazał, a ona wiedziała, co ją tam czeka, i nie chciała tego. Nie chciała robić tego z mężczyzną, który nie potrafił spojrzeć jej w oczy, bo czuł się rozczarowany.
Nigdy z nikim nie była i nie tak wyobrażała sobie swój pierwszy raz, a jednak właśnie tak się stało.
Była dobra. Zawsze robiła to, co słuszne, odkąd pamięta, i mimo ciężkiego losu zadanego jej przez społeczeństwo, nigdy nie szukała zemsty. Więc dlaczego była karana?
Minęło kilka chwil od wydania rozkazu, ale nie ruszyła się ani nie zrobiła tego, co jej kazano, zbyt pogrążona w myślach, by przyjąć rzeczywistość.
„Wciąż nie słuchasz moich rozkazów. Chyba zapominasz, że jestem twoim mężem i królem, a ty teraz jesteś moją żoną.”
„Nie... nie...” – słowa utykały jej w gardle, gdy próbowała mówić.
„Nie co?”
Milczała, nie chcąc jeszcze bardziej go rozgniewać niedokończoną wypowiedzią, i zrobiła, co jej kazano, przechodząc do łóżka.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Xavier przesunął dłonią po nogach Mii, zanim pozwolił jej zanurzyć się w jej skórze, a ona zadrżała pod jego dotykiem, jęcząc cicho. To było jeszcze trudniejsze, niż się spodziewał.
Musiał się zmusić, by wejść do jej pokoju po kilku drinkach, bo zgodnie z rytuałem musieli skonsumować związek w noc poślubną, by był ważny.
A jednak nie potrafił sprawić, by jego kutas ożył i wykonał prostą robotę. Ta pieprzona rzecz miała własny rozum. A może nie. Może jego kutas po prostu reagował na to, co czuł.
Nie chciał jej dotykać ani przytulać. Nie była w jego guście ani klasie; była przeciwieństwem tego, czego zwykle pragnął u kobiety. Zawsze wybierał piękne i jasnowłose, aż spotkał Zarę, która była wszystkim, czego chciał, i od tego czasu był jej oddany. Myślał, że myśląc o Zarze, swojej kochance, i odtwarzając w głowie obrazy z nią, uda mu się wejść w ten moment. Jakże się mylił.
Cieszył się na myśl o ślubie z Ariel, bo była piękna i pragnął dotknąć jej ciała, odkąd pierwszy raz zobaczył ją przy fontannie, gdy kąpała się z przyjaciółkami przed laty. Była dokładnie tak piękna, jak wszyscy mówili, a gdy usłyszał o decyzji starszyzny, ucieszył się. Wiedział, że przynajmniej przez jakiś czas będzie mógł się nią chwalić przed światem, zanim znajdzie sposób, by się jej pozbyć.
Nie było możliwości, by bogini księżyca nie urządzała sobie z niego drwin w życiu po śmierci.
Jak mogła zabrać Ariel, jego narzeczoną, i jak mogła ta być tą, z którą spędzi resztę życia?
Pieprzyć to!
Zacisnął zęby, myśląc o tym, by przewrócić Mię na brzuch i wziąć ją tak, żeby nie musiał patrzeć jej w twarz; miała w porządku ciało, jak zdążył zauważyć wcześniej, ale chodziło tu mniej o jej ciało, a bardziej o fakt, że został w to wmanewrowany. Więc branie tej dziewicy, którą teraz nazywał żoną, czułoby się jak kastracja własnego kutasa, a za bardzo kochał swojego dawce przyjemności, by być tak okrutnym.
Słyszał też jej ciche jęki i, choć było to irytujące, wiedział, że ona też tego nie chce. Nie walczyła z nim, bo taki był rytuał ich związku, ale gdyby mogła, wyglądała na taką, która by to zrobiła.
Westchnął i odsunął się z jej ciała, siadając. Włożył kutasa z powrotem do spodni i zawiązał sznury, po czym poprawił rękawy koszuli.
Wyraźnie poczuł, jak ona się podnosi i również siada, ale nie spojrzał na nią. Przez chwilę milczała, a on poprawiał drugi rękaw; wstał i ruszył w stronę drzwi.
"Nie skonsumujesz małżeństwa? To rytuał nowożeńców," zapytała jej drażniąca głos.
Pieprzyć rytuał. Pomyślał.
Zacisnął zęby, otworzył drzwi i wyszedł bez słowa wyjaśnienia.
Powlókł się do gabinetu, gdzie odbywały się prywatne spotkania i narady. Nawet gdyby poszedł spać, nie zasnąłby, więc chciał się gdzieś zaszyć i uporządkować myśli.
Chwycił za klamkę, by ją odblokować, ale drzwi otworzyły się same, co nigdy wcześniej się nie zdarzyło. Tylko dwie osoby miały do nich dostęp: on i Edward.
Westchnął.
Ostatnią osobą, którą Xavier chciałby teraz zobaczyć, był jego brat. Chętnie wydłubałby sobie oczy, byleby tylko uniknąć swojego irytującego, zbyt doskonałego i wścibskiego brata.
A jeszcze lepiej, może mógłby go od razu poprosić, żeby wyszedł.
Wszedł do gabinetu i nie znalazł brata siedzącego na żadnym z krzeseł ani stojącego w oczywistych miejscach.
Może już wyszedł i zostawił drzwi otwarte, drań.
Xavier podszedł do swojego ulubionego miejsca po prawej stronie pokoju, gdzie na stole starannie poukładane były książki i zwoje. Po lewej stronie stała miska z kilkoma jabłkami i nożem obok. Usiadł, sięgnął po jabłko i nóż.
Jabłka były jego ulubione, mimo że prawie wszyscy w pałacu uważali je za zakazany owoc. To nie zmieniało jego zdania. Pragnął zakazanego, a one uspokajały mu nerwy i sprawiały radość, co czyniło to w porządku.
Przeciął jabłko i włożył do ust, żując z zadowoleniem, gdy usłyszał kroki po drugiej stronie pokoju, a chwilę później Edward wyszedł zza półki z notatnikiem w ręce i twarzą zatopioną w lekturze.
"Wiedziałeś, że ci kochankowie popełnili samobójstwo, bo rodzice nie pozwolili im być razem?" zapytał, nie odrywając głowy od powieści.
Xavier mruknął i przewrócił oczami, już zirytowany samym jego widokiem. Przez chwilę myślał, że jest sam, ale okazało się, że nie.
"Tak. Zmuszono mnie, bym się o tym dowiedział dwie dekady temu."
Z nieznanych powodów jego nauczycielka, Lady Adah, uznała, że opowieść o Romeo i Julii to doskonała literatura, która pomoże mu kiedyś zostać lepszym królem, ale do tej pory tak się nie stało. Romeo i Julia to historia pełna złych decyzji, których nienawidził i z którymi nigdy nie potrafił się utożsamić.
"Hmm," przytaknął Edward, po czym wrócił do książki, a po chwili gwałtownie ją zamknął. Zmrużył oczy na Xaviera, dopiero teraz zauważając jego obecność i zastanawiając się nad jej znaczeniem.
"Co tu robisz, bracie?"
"Jem."
Podszedł bliżej. "Widzę, ale co robisz tutaj w gabinecie, gdy powinieneś być z żoną, konsumując małżeństwo i spełniając rytuał?"
"Cały dzień tylko się naginam do zwyczajów, i mam już tego dość. Jeśli tak bardzo chcesz spełnić rytuał, może sam ją przeleć!"
"Przemilczę to, bo jesteś wkurzony."
Prychnął. "Tak, jak można się było spodziewać." Zatarł miejsce między brwiami, gdy rozbolała go głowa. "Chcę ciszy. Możesz mi ją dać?"
"Gdyby nasi przodkowie robili tylko to, na co mieli ochotę, myślisz, że królestwo byłoby tu, gdzie jest dziś? Robimy rzeczy, których nie musimy, rzeczy, których nie chcemy, dla większego dobra. To się nazywa poświęcenie."
Xavier wbił nóż w stół przed sobą z głośnym hukiem, a Edward o mało nie wyskoczył ze skóry.
"Ten nóż za chwilę wyląduje w twoim oczodole, bracie, mów dalej!" zagroził, wyciągając nóż i wstając.
Edward cofnął się. "Mówię, że wszyscy mamy role do odegrania, poświęcenia do złożenia dla większego dobra."
"A co ty wiesz o poświęceniu?" zapytał, odchodząc od stołu w stronę Edwarda. "Czy kiedykolwiek miałeś na barkach ciężar królestwa? Powiedz, czy ktoś ci kiedyś powiedział, że twój kuzyn byłby lepszym władcą niż ty? Czy zakochałeś się kiedyś, by na ten związek rzucono klątwę? Czy zostaniesz kiedyś ukarany za to, że stajesz w obronie bezbronnych? Czy poświęcenie sprawiło, że poślubiłeś kogoś, kogo nie chciałeś? Czy kazało ci przysiąc, że będziesz z kimś do końca życia?" Kiedy skończył mówić, stał już naprzeciw Edwarda, górując nad nim.
"Bracie!"
"Nie mów mi o poświęceniu. Sam jestem pieprzonym poświęceniem!"
"Przepraszam," wyszeptał Edward, a w jego oczach pojawił się żal.
Xavier odwrócił wzrok od brata, nie chcąc okazać zbyt wielu emocji. "Nie potrzebuję twojego przepraszam, bracie. Potrzebuję twojej ciszy."
"Ja... przepraszam."
Xavier spojrzał na niego groźnie. Wydawało się, że nie usłyszał ostatniej części jego zdania.
"Może pewnego dnia poświęcenia, które poniosłeś, zaowocują i dostaniesz to, na co zasługujesz." Skłonił głowę i wyszedł z gabinetu.
W końcu spokój. Pomyślał Xavier.
Przesuń w górę, aby kontynuować