passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #52 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 52

51: Dobra mała żona

Do drzwi Xaviera zapukał ktoś, a on skrzywił się i jeszcze głębiej wtulił głowę w poduszkę. Odprawił strażników i kazał im nie przeszkadzać, nawet gdyby pałac stanął w płomieniach. Ktokolwiek stał za drzwiami, albo miał życzenie śmierci, albo miał życzenie śmierci. Byłby skłonny mu je spełnić, jeśli nie odejdzie. Prawie znów zapadł w sen, gdy do drzwi ponownie zapukano.

Ostatni dwaj strażnicy, którzy byli w jego pokoju, poczuli jego wściekłość. Jednak to, co wtedy zrobił, nie mogło się równać z tym, co zamierzał zrobić intruzowi za drzwiami.

Jego dłoń zacisnęła się w pięść w sekundę, a powieki zadrżały, już pełne gniewu, co sprawiło, że jego głowa rozbolała jeszcze bardziej. Zanim zdążył wstać z łóżka, drzwi się otworzyły i ktoś wszedł do środka.

Zazwyczaj rozpoznawałby intruza po zapachu, ale ilość wina, którą wypił przed zaśnięciem, wciąż wpływała na jego zmysł węchu. Nie obchodziło go to, i tak zamierzał wymierzyć sprawiedliwość przybyszowi.

Wyszedł z łóżka i odwrócił się, ale zobaczył swoją królową stojącą w jego pokoju z zaciekawionym wyrazem twarzy.

Zastygł. Czerwień w jego oczach zniknęła, a pięści się rozluźniły.

Ostatni raz widział ją z przerażeniem malującym się na twarzy, jakby ujrzała potwora. Był tym potworem.

'Karałeś ludzi swojego króla tylko dlatego, że nie spodobał ci się raport, który przynieśli. Ta kara była bezpodstawna i dobrze o tym wiesz.'

Zignorował głos w swojej głowie i skupił się na stojącej przed nim dziewczynie, starając się zachować odważną minę.

Miała na sobie prostą czarną, koronkową suknię, która ledwo się na niej trzymała, a jednak wyglądała w niej nieziemsko. Włosy związała w koński ogon, ale kilka kosmyków wymknęło się spod kontroli i miał ochotę sięgnąć, by założyć je za jej ucho. Powstrzymał się. Jej bursztynowe oczy go kusiły. Ich złoty blask był tak wyjątkowy, że mógłby patrzeć w nie cały dzień i nigdy by mu się nie znudziły. Wyglądała zbyt pięknie, by była prawdziwa.

Była też w jego pokoju. W przeciwieństwie do ostatniego razu, nie wyglądała na przerażoną. Czy to znaczyło, że już nie widzi w nim potwora?

Dlaczego w ogóle obchodziło go, jak ona go postrzega?!

— Mia — wydyszał, a w jego oczach błyszczały sprzeczne emocje.

— Mój królu — odparła, zachowując dystans.

Warknął niezadowolony ze stanu, w jaki wpędziła go jej obecność. — Kazałem nie przeszkadzać. Strażnicy ci tego nie powiedzieli?

— Powiedzieli. Ale minęły już dni, odkąd zawiesiłeś wszystkie królewskie spotkania i obowiązki. Myślałam, że w końcu wrócisz do siebie, ale do tej pory tak się nie stało. Martwię się.

Jej troska wydawała się szczera, ale nie chciał jej zaufać. Nie chciał już ufać nikomu. To, że była przez niego poruszona, nie znaczyło, że jej na nim zależy. Każdy mógł go zdradzić i złamać mu serce, ona nie była wyjątkiem.

Zmarszczył brwi, odwrócił się od niej i zatoczył się w stronę łóżka. — Chciałem być sam.

— Nigdy nie powiedziałeś mi, dlaczego się tu zamknąłeś — zrobiła krok w jego stronę.

Usłyszał to, a włosy na jego skórze zjeżyły się w gotowości. Nie był pewien, czy to dobrze, czy źle. Jego powieki zadrżały, a kciuk powędrował na skroń. Ból głowy trwał dłużej, niż powinien.

— Dlaczego? Chcesz to naprawić i sprawić, żeby zniknęło? Masz nadzieję naprawić potwora, którego nazywasz mężem? — warknął ostro, po czym ostrzegł: — I dla naszego wspólnego dobra, nie podchodź bliżej.

Wciągnęła powietrze, jej głos zdradzał lekki ból, gdy odpowiedziała: — Nie chcę cię naprawiać.

— Dobrze, bo to nie twoja rola. Twoja rola to być grzeczną żoną i robić, co ci się, kurwa, każe. Teraz wyjdź — wypluł brutalnie.

Położył się ponownie, zamknął oczy, ignorując kobietę stojącą w jego pokoju. Po chwili i nie słysząc żadnego dźwięku, uznał, że tym razem się posłuchała i wyszła. Taka była królowa, jakiej chciał — taka, która robi, co jej się każe i słucha prostych poleceń.

Już prawie odpływał w świat snów, gdy poczuł na głowie strumień zimnej wody. Zakrztusił się w łóżku, a oczy otworzyły się szeroko, by zobaczyć Mię z żelaznym wiadrem, które zwykle stało w jego łazience przy wannie.

— Co do ch... — nie zdążył dokończyć, bo uderzyła go wiadrem w twarz, niemal przekręcając mu głowę o trzysta sześćdziesiąt stopni.

Rzuciła wiadro na podłogę. Nadal dochodził do siebie, gdy złapała go za twarz. — Nie próbuję cię naprawiać. Próbuję nas oboje uratować przed katastrofą, jaką ściągasz na nas swoim zachowaniem. Twój ojciec był już dwa razy w ciągu ostatnich czterech dni, a przez ten czas nie wykonywałeś swoich obowiązków jako król i musiałam cię zastępować. Jeśli dalej będziesz tak postępować, on dowie się prawdy, wtedy cię obali i zostaniesz z niczym. Jak mam wtedy dostać swoją rekompensatę, gdy to wszystko się skończy? Więc widzisz, to nie jest próba naprawiania cię, tylko ratowania siebie.

Wiedział, że jej na nim nie zależy. To była tylko gra.

— Cholera kobieto! — warknął, wściekłość podsycona jej słowami i czynami. Zerwał się z łóżka, chwycił ją za szyję i ramię i w ułamku sekundy przycisnął do ściany. Uścisk miał tak silny, jak jego zaciśnięte zęby. — Wiesz, że moja cierpliwość ma granice i już dawno je przekroczyłaś. — Kły wydłużyły mu się, a dłonie pokryły futrem.

Przekroczyła granicę, ale nie wydawało się, by ją to obchodziło. Nie bała się o własne życie.

— To mnie zabij... ee, wolę taki los niż znisz...czenie, do którego nas prowadzisz...! — wychrypiała, nie próbując nawet uwolnić się z jego uścisku.

Jego oczy zapłonęły czerwienią. — Może powinienem cię zabić! — syknął jej do ucha. — Wszystko było w porządku, zanim się pojawiłaś. Teraz jestem wrakiem.

— Więc zrób to! — wrzasnęła na niego resztkami sił.

Przesuń w górę, aby kontynuować

52: Strach w buncie

Chciał tego. Chciał zakończyć jej życie, jak pragnął tego już tyle razy w przeszłości, pozbyć się jej i być szczęśliwym. Jej śmierć nie rozwiąże jego problemów, ale zabrałaby ich połowę.

A jednak, nie mógł jej zabić. Jej krew była ostatnią rzeczą, jaką chciał mieć na rękach.

Puścił ją i odwrócił się od niej, podczas gdy ona dusiła się i próbowała dojść do siebie po bólu, który zadał jej na szyi.

Pchany furią, podszedł do swojego łóżka i przewrócił je na podłogę. Poleciało i uderzyło w ścianę. Wydarł z siebie ryk bólu i wściekłości, po czym upadł na kolana. Jego serce biło jak oszalałe, a odsłonięta skóra gęstniała od sierści, palce wykręcały się w szpony. Te zmiany świadczyły, że się przemienia.

Alfa królowie zwykle przemieniali się na zawołanie i potrafili kontrolować każdy moment tej przemiany, ale Xavier odkrył, że nie może zapanować nad tym, co się z nim dzieje.

Jego wilk walczył, by przejąć kontrolę, i nigdy wcześniej się to nie zdarzyło.

To go przerażało.

Emocje, które ujawniły się w ciągu ostatnich kilku minut, były skrajne, a ból zmieszany ze złością i desperacją odebrał mu kontrolę.

Dłonie spłaszczyły się na podłodze, wydłużając się i wyostrzając w szpony. Przemiana nie następowała tak szybko jak zwykle — czuł każde trzaskanie się pleców i łamanie dłoni, gdy się zmieniał. Jego ciało łamało się i formowało, aż w końcu stał w swojej sypialni jako wielki czarny wilk z żarzącymi się czerwonymi oczami za dnia.

Odwrócił się, by spojrzeć na Mię i zauważył, że jej wzrok nie odrywa się od niego. Jej tętno było w normie, co świadczyło, że się go nie boi. To go cieszyło. I zarazem wściekało. Kiedyś się go bała i robiła wszystko, co kazał, a dziś — zbezcześciła go w sposób, w jaki nie zrobiła tego żadna inna dziewczyna.

Coś się z nią stało od ostatniego spotkania do teraz. Coś, co sprawiło, że mniej się go bała.

Widziała już, jak się przemienia, ale wtedy były inne okoliczności. Jej słowa i czyny napędziły tę przemianę, i każdy rozsądny człowiek by się tego bał.

Ona była szalona, bo się nie bała.

Nie bała się go.

A jednak nie chciał jej skrzywdzić; nie chciał jej zaatakować. Przegrywał z nią i nie sprawiało mu to już przyjemności.

Wiedział o tym. Chciał ją tylko mieć blisko siebie, blisko serca.

Zrobił krok w jej stronę, jego ruchy były wyważone, a ona — jakby czytając mu w myślach — uklękła na podłodze i przemieniła się w wilka. Przemieniła się w pięknego, białego wilka z królewskim, niebieskim odcieniem na końcówkach sierści i żółtymi oczami.

Porzuciła wszelką ostrożność i podeszła do niego, wsuwając głowę pod jego szyję, kiedy do niego dotarła, i oparła ją tam, dokładnie tak, jak tego chciał.

Nie powiedziała nic, ale jej czyny stopiły mu serce. To powiedziało mu, że jest tu dla niego, i przytulił się do niej jeszcze mocniej. Nic nie mogło być lepsze.

Potrzebował jej przy sobie; potrzebował jej wsparcia, jej uporu i wszystkiego, czym była. Nigdy by nie przypuszczał, że to powie, ale czuł, że pasuje do niego w sposób dobry i przerażający zarazem. Ale to, że potrzebował jej zbyt mocno, też go przerażało. Wiedział z własnego doświadczenia, do czego może doprowadzić bycie wrażliwym wobec niewłaściwej osoby.

"To nie jest odpowiedni czas ani miejsce, by być w wilczych formach!" — powiedział Xavier, po długiej chwili przytulania się do niej i czucia ciepła bijącego z jej ciała. Robiło mu się zbyt wygodnie trzymając ją w ten sposób, zanurzając się w jej zapachu, a jego myśli błądziły w miejsca, w które nie powinny. Musiał się z tego wyrwać.

"Masz rację." — odpowiedziała i odsunęła się na jego słowa. Natychmiast poczuł stratę i prawie ją przyciągnął z powrotem, żałując swoich słów.

Przemienili się z powrotem w ludzkie formy, ona bez ubrań, a on odwrócił wzrok, dając jej prywatność, by się ubrała.

Mia wyciągnęła włosy spod ubrań, pozwalając im opaść na plecy, i gdy się odwróciła, zobaczyła go. Musiał wrócić do ludzkiej postaci, kiedy zakładała ubrania. Podczas ich przemiany podczas zaćmienia księżyca Xavier zawsze przygotowywał plany i zostawiał ubrania w miejscu, do którego błądzili nocą. Jedyną osobą wtajemniczoną w jego plany była ona. Tej nocy wrócił do ludzkiej postaci daleko od niej i uznała, że to jego szlachetny sposób na zapewnienie jej prywatności. Nigdy się nie skarżyła i nigdy go nie widziała nagiego — aż do dziś.

Chociaż zawsze wzdychała do niego w ubraniu, widok jego nagiego ciała sprawił, że serce jej zabiło mocniej, nawet jeśli widziała tylko jego plecy. Wszystkie cielesne pragnienia, które kiedyś do niego czuła, powróciły ze zdwojoną siłą. Jej wzrok ślizgał się po szerokich ramionach, w dół gładkich, umięśnionych pleców. Poczuła dreszcz, gdy jej spojrzenie opadło na wąską talię, a potem jeszcze niżej, na jędrne pośladki. Serce jej zadrżało, a myśli natychmiast powędrowały do tego, jak czułoby się je w jej dłoniach. Wyglądał tak grzesznie od tyłu. Zastanawiała się, jak wygląda z przodu.

Zaczął mówić, wyrywając ją z zamyślenia.

— Niedawno śmierć była tak blisko, tuż przed tobą, a twoje serce nawet nie zabiło mocniej ani razu. A teraz, tutaj, serce ci bije jak szalone, mimo że nikt cię nie dotknął — włożył nogi w spodnie, które trzymał w rękach, i pociągnął je do góry, zakrywając swoje dolne partie ciała, zanim odwrócił się do niej przodem.

Jej gardło zaschło na widok jego nagiego torsu, który już widziała kilka razy, ale nadal działał na nią tak samo. Działał na nią tak bardzo, że zaczęło ją to zawstydzać. Mimo to nie mogła nic na to poradzić.

Otworzyła usta, by coś powiedzieć, ale zaraz je zamknęła.

— Ty, kochanie, jesteś skomplikowaną istotą — zaśmiał się, a jego nastrój był o wiele lżejszy niż wtedy, gdy weszła do pokoju. Przeciągnął przez głowę szlafrok i w sekundę zakrył nim całe ciało, poza dłońmi i twarzą.

Odwrócił się do swojego łóżka, które przewrócił w przypływie złości, i w jego oczach przemknął cień żalu.

Położył dłonie na biodrach. — Powinienem był to przemyśleć — przyznał z żalem w głosie. — Powinienem był przemyśleć wiele rzeczy.

— Byłeś zły, byłeś zraniony. Mogłeś mnie zabić, ale tego nie zrobiłeś.

— Nie musisz usprawiedliwiać tego, co zrobiłem. Skrzywdziłem cię. Nie chciałem tego, jednak to nie twoja wina. To ja zawiniłem. To moja wina i nie ma z tobą nic wspólnego — nie przyjął wymówki, którą mu podała. — Przepraszam. — Spuścił głowę ze wstydem.

— Chociaż chętnie przyjmę przeprosiny, bardziej zależy mi na wyjaśnieniu. Jestem tutaj i chcę wiedzieć. — Zbliżyła się do niego. — Zamknąłeś się w tym pokoju na wiele dni, mój królu. Byłam i spełniałam swój obowiązek dobrej żony i królowej, ale chcę wiedzieć, co spowodowało tak wielką zmianę w tobie. Przeszliśmy razem tak daleką drogę, a teraz czuję, jakbyśmy wrócili do samego początku. Zasługuję na odpowiedź, bo jesteśmy w tym razem.

Xavier osiadł na podłodze tam, gdzie wcześniej stało jego łóżko, nie przejmując się tym, że była mokra. Owinął ramionami kolana, a jego wzrok się obniżył.

— Okazało się, że przez te wszystkie lata mnie zwodziła i nigdy mnie nie kochała.

Serce Mii zamarło, gdy skończył mówić, prawdopodobnie domyślając się, kim była ta „ona”, o której wspominał. Spojrzała na niego z litością w oczach.

Xavier był z Zarą przez te wszystkie lata, pomimo dezaprobaty i klątwy ojca, bo sądził, że robi to, co słuszne. Robb nigdy nie kochał jego matki, a Xavier przysiągł, że będzie lepszym mężczyzną, zdolnym do miłości. Myślał, że Zara jest tą jedyną i nie zamierzał jej wypuścić. Chciał się jej trzymać. I robił to, dopóki w jego życiu nie pojawiła się Mia.

Nie mógł powiedzieć tego Mii. Tak samo jak nie mógł jej wyjawić, że ludzie króla, których ukarał ostatnio, mieli dopilnować, by Zara opuściła królestwo, jak nakazał, ale pozwolili jej wymknąć się z rąk.

Nie mógł jej powiedzieć, że pierwotnie planował rozstać się z Zarą podczas swojej ostatniej wizyty. Tak samo jak nie mógł jej powiedzieć, że to ona była powodem jego decyzji o zakończeniu związku z Zarą. Nie mógł jej powiedzieć, że miała na niego wpływ i nadal go miała każdym swoim gestem.

Nie wiedział, jak by na to zareagowała. Lepiej było zostawić to dla siebie.

— Muszę po prostu wszystko przemyśleć. Te dni mogą być dla ciebie zbyt trudne, ale dla mnie nie są.

— Nie wiem, jak to jest kochać i być zranioną, ale mam nadzieję, że znajdziesz z tego wyjście i podniesiesz głowę wysoko.

Po wyznaniu Zary nie był pewien, czy kiedykolwiek jeszcze będzie potrafił zaufać kobiecie całkowicie. A jednak kobieta stojąca u jego boku wydawała się tak bezpieczna, mimo swojej buntowniczości.

Przesuń w górę, aby kontynuować

53: Zaskoczony znienacka

Mia weszła do sali jadalnej, aby zjeść śniadanie po tym, jak została wezwana przez Xaviera.

Minął tydzień od ich rozmowy, a Xavier już wyszedł ze swojej skorupy. Przepracowali kilka spraw i doszli do wzajemnego porozumienia. Ich umowa miała trwać dalej i toczyć się swoim biegiem, a oni postanowili utrzymywać zdrową relację do samego końca.

Xavier obiecał trzymać ręce przy sobie, a za radą Mii zaprosił słuchacza ze Stolicy, by został jego doradcą.

Słuchacze w królestwie mieli jedno zadanie – słuchać osobistych zwierzeń i oferować odpowiednie rozwiązania. Dogadywali się z Lordami, szlachcicami, alfami i królewskimi na osobistym poziomie. Stali niżej w hierarchii niż kapłani i szamani, ale pełnili istotne role w zachowaniu równowagi w królestwie. Każdy region miał co najmniej dwóch słuchaczy, a sama Stolica aż sześciu.

Xavier nigdy nie zwracał uwagi na słuchaczy, gdy dorastał, nie widział w tym sensu. Wierzył, że rozmowa z nimi niczego nie zmieni, więc zawsze odmawiał, gdy miał okazję.

Za sugestią Mii wybrał jednak Akora, starszego słuchacza, i kazał mu złożyć przysięgę milczenia, mimo że tajemnica była pierwszym kodeksem słuchacza. Mimo to otwieranie się przed nim na temat przeszłości nie było łatwe ani przyjemne, ale w ostatnim tygodniu widział się z nim dwa razy i każda sesja była coraz lepsza.

Pracował nad tym, by być lepszym człowiekiem, i choć to brzmiało banalnie, naprawdę tego chciał.

Dla siebie.

Chciał też zrobić to dla swojej królowej. Nie zasługiwała na małżeństwo z rozbitym człowiekiem. Jeśli naprawienie siebie miało ją uszczęśliwić, zamierzał to zrobić.

Widok twarzy Mii każdego ranka sprawiał, że z radością patrzył na nadchodzący dzień.

Dziś jednak stało się inaczej.

Xavier wypluł stek z ust na widok Mii. Oplotł dłońmi kubek stojący na stole i upił łyk jego zawartości, lustrując ją wzrokiem od stóp do głów.

Miała na sobie burgundowy szlafrok, którego kolor wcale nie podkreślał jej kręconych rudych włosów. Włosy były też upięte w luźny kok, przez co wyglądała jakby uciekła z bójki. Osoba, która to zrobiła, musiała być bardzo niezdarna lub potajemnie nienawidziła królowej.

Nie zwracając na niego uwagi, usiadła przy stole. Służba natychmiast podeszła, by podać jej jedzenie.

— Dzień dobry, mój królu.

Zmarszczył brwi. — To nie jest dobry poranek, i nazywam się Xavier. Tak samo fatalnie pamiętasz o tym, jak ten, kto wybrał ci tę suknię.

Zmarszczyła brwi zdezorientowana. — Co jest nie tak z moim ubraniem?

Odstawił kubek niemal z hukiem. — Powiem, że nic, bo każde inne słowo sprawiłoby, że nie tylko złapałbym, ale i odciąłbym ręce odpowiedzialnym za twoje ubranie i to monstrum na twojej głowie.

— Co jest nie tak z moimi włosami? — jej grymas się pogłębił.

Mruknął: — Nic. Chciałbym znać imię twojej krawcowej i pokojówki?

— Po co? Żebyś mógł odciąć im ręce?

Uniósł gwałtownie głowę, zwężając spojrzenie. — Tak, dokładnie po to.

— Nie zrobiłbyś tego.

— Ich imiona, Mio.

Sposób, w jaki wymówił jej imię, sprawił, że jej serce zadrżało, a skóra napięła się w oczekiwaniu. Natychmiast zapomniała, że byli właśnie w sporze. Nadal miał na nią taki wpływ, a chwila, którą dzielili w jego pokoju, tylko to pogłębiła.

Prawie każdej nocy od czasu wyjaśnienia swoich różnic śniła o pocałunku, który dzielili w gabinecie dwa tygodnie temu, budząc się potem z przyspieszonym oddechem i pragnieniem.

Tamtych nocy, gdy się budziła, myślała o tym, jak miękkie były jego usta na jej, jak mocno ją przytulał i jak bardzo to było właściwe. Pamiętała męski zapach jego ciała, jak bardzo go pragnęła i jak bardzo pragnie go wciąż, aż do tej chwili. Żadne z nich nie wspominało o pocałunku, nawet po wszystkim, i wiedziała, że będą tylko udawać, że to się nie wydarzyło. Doszła do wniosku, że Alfa Król chce o tym zapomnieć, a ona nie chciała się ośmieszać, pytając. Oboje mogli grać w tę grę zapominania.

Pomimo starań, by być lepszym człowiekiem, wciąż miał ochotę ją udusić. Czuła to za każdym razem, gdy mu się sprzeciwiała lub kwestionowała go prywatnie i publicznie w tym tygodniu. Ale wiedziała, że tego nie zrobi. Widziała już dość, by wiedzieć, że alfa, za którego wyszła, nie jest zły. Strona, którą poznała w ostatnich miesiącach, a zwłaszcza w zeszłym tygodniu, sprawiła, że wierzyła. Jego wychowanie miało ogromny wpływ na to, kim był, i miała nadzieję, że rozpracuje to ze słuchaczem.

— Skończyłaś? — zapytał, wyrywając ją z zamyślenia.

Ocknęła się. — Co?

— Skończyłaś już mnie rozbierać wzrokiem, czy mam też zdjąć ubranie?

Policzki jej poczerwieniały, odwróciła wzrok od niego do swojego posiłku.

— Przepraszam — wymamrotała po dłuższej chwili jedzenia w ciszy.

Xavier, który wydawał się wiedzieć, za co przeprasza, odezwał się: — Nie musisz przepraszać. Potrzebuję ich imion.

— Nie mogę ci ich podać.

— W porządku, nie będę ich karał odcięciem rąk. Po prostu rzucę na nich klątwę pełni księżyca, żeby już nigdy nie mogli zamienić się w ludzi.

— To okrutne! — wykrzyknęła.

„Jestem okrutny” – poinformował ją. „Czy twoja matka nigdy ci nie mówiła, żebyś trzymała się z dala od takich jak ja?”

Jej ręce opadły na kolana. „Myślę, że by mi powiedziała, ale zmarła, gdy miałam dziesięć lat.”

Jego wyraz twarzy posmutniał; trafił w czułą strunę. „Przykro mi.”

Pokręciła głową, ale zanim zdołała otworzyć usta, ktoś wszedł do jadalni i kiedy się odwróciła, Mia zobaczyła Edwarda.

Wstała i pobiegła do niego, a na jej twarzy pojawił się promienny uśmiech aż do bólu policzków. Rzuciła mu się w ramiona, zanim zdążyła się powstrzymać. Edward natychmiast ją objął, oplótł ją ramionami i wtulił twarz w zagłębienie jej szyi.

„Tęskniłam za tobą” – wyszeptała, wciąż uśmiechnięta, kiedy się od niego odsunęła. „Już nie wyjeżdżasz, prawda?” – zapytała, szukając odpowiedzi w jego oczach.

„Nie ja mam na to odpowiedź. Twój król ją ma.”

Mia odwróciła się i zobaczyła zamyślone oczy Xaviera, które spoglądały na nich i ich czuły moment. Nie zapytała go o to samo, znała odpowiedź.

„Zostawię was samych.” Skłoniła głowę i wyszła.

Mężczyźni milczeli, obserwując się z daleka.

„Właśnie wróciłeś i już kradniesz mi żonę” – przerwał ciszę Xavier, wstając z miejsca.

„Też za tobą tęskniłem, bracie.” Podszedł do niego i objęli się ramionami.

Długa nieobecność Edwarda przewartościowała jego priorytety i uświadomiła mu, jak blisko chce mieć tych, którym ufa. Wyszli razem z jadalni w stronę sali tronowej, nadrabiając to, co przegapili przez ostatnie miesiące.

„A alfa Koz?”

Edward westchnął głęboko. „Trudno było go przekonać, by zobaczył w tobie dobrego człowieka, gdy próbowałeś go zabić na swoim ślubie kilka miesięcy temu.”

Weszli do sali tronowej, ale wzrok Xaviera pozostał utkwiony w Edwardzie. „Kiedy go zobaczę, przeproszę jak należy.”

„Jest tu teraz. Możesz przeprosić.” – odezwał się alfa Koz, dając znać o swojej obecności w sali tronowej. Jego głos był spokojny, a wyraz twarzy powściągliwy.

Xavier był zaskoczony i spojrzał na brata, który miał nieco przepraszające spojrzenie. Nie powiedział mu wyraźnie o obecności Koza i miał ochotę przyłożyć mu za to w głowę.

„Alfo Koz, cieszę się, że rozważyłeś moją prośbę i przybyłeś tu mimo naszego konfliktu. Nawet nie wiesz, jak wiele to dla mnie znaczy. Przepraszam, że próbowałem cię zabić w dniu mojego ślubu. To nie było osobiste. Nie myślę racjonalnie, kiedy jestem wściekły, i staram się to zmienić.” Te słowa były niczym przełykanie betonu zmieszanego z krowim nawozem i bolało go przez cały czas wypowiedzi. Ale rozumiał, że duma go nie uratuje w nadchodzącej wojnie. Widział to i widział też Koza u swego boku – to była droga, by go przy sobie zatrzymać.

Brązowe oczy Koza zwęziły się na króla alfę. „To musiało cię zaboleć powiedzieć te słowa?”

„Nie chcę być dumnym człowiekiem, więc tak, bolało, ale musiałem to powiedzieć. Powodem, dla którego cię wezwałem, jest zaufanie. Zrozumiałem, że trzeba ciężko pracować, by je utrzymać.”

Koz skłonił głowę. „Mądre są twoje słowa. Przyjechałem, bo twój brat, następca tronu, przedstawił mi interesujący argument, by stanąć po twojej stronie, ale teraz, słysząc te słowa, mam pewność, że nie popełniłem błędu. Jesteś mądrym królem i masz moją przysięgę lojalności.”

„Dziękuję, alfo Koz.”

Ponownie skłonił głowę i odszedł.

„Co się z tobą stało? Minęło tylko kilka miesięcy, a zmieniło się naprawdę wiele, zwłaszcza u ciebie.” – zapytał Edward z zainteresowaniem.

Xavier przewrócił oczami. „Może dlatego, że mój dręczyciel z bratem był daleko.”

„Chciałbym wziąć za to zasługę, ale nie mogę. To coś więcej.” Zmarszczył brwi i spojrzał na Xaviera, jakby w jego twarzy było coś ukrytego. „To przez królową?”

Oczy Xaviera błysnęły na to pytanie i Edward to zauważył. „To przez królową” – powiedział tym razem z pełnym przekonaniem. „Jesteś oczarowany swoją królową.”

Uczucie Xaviera do królowej było częścią prawdy, którą sprzedawali. Ale jego brat wyczuł coś więcej, niż chciałby wyjawić.

„Nie chcę o tym słyszeć.” Xavier odwrócił się w stronę tronu.

„Czy ona wie?”

„Nie ma o czym wiedzieć. Nie jestem nią oczarowany.”

„Kim?” – zapytał Robb, wchodząc do sali tronowej, jego pojawienie się było niespodziewane.

Dlaczego wszyscy dziś pojawiają się w pałacu bez zapowiedzi? Xavier jęknął w duchu.

„Swoją królową.”

„Jest z nią żonaty. Jest ładna i mądra, z dobrego rodu. Myślę, że powinien być.”

Na tym etapie Xaviera już nie zaskakiwały słowa ojca, więc tylko zapytał: „Po co tu przyszedłeś?”

„Przyszedłem zobaczyć syna!”

Jęknął. „Widzieliśmy się wczoraj w świątyni.”

„Bogini księżyca nie była na tyle okrutna, by uczynić cię moim jedynym synem” – odpowiedział, tonem ostrym jak brzytwa.

Zęby Xaviera zacisnęły się i omal nie powiedział: „Nie powinna była uczynić cię moim ojcem!” – ale się powstrzymał. Pracował nad tym, by stać się lepszym człowiekiem i zostawić przeszłość za sobą. I mimo że ten siwobrody starzec wyprowadzał go z równowagi, musiał pozostać opanowany.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa