passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #51 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 51

50: Nadzieja w strachu

Kilku Lordów przybyło do domu Asików, więc Mia odmówiła ojcu, który chciał odprowadzić ją do powozu. Miał spotkanie, na które musiał się udać, a ona sama mogła wyjść bezpiecznie. Podzielili się krótkim pocałunkiem, a on błagał ją, by o siebie dbała.

Wieczór zbliżał się, gdy Mia postanowiła odejść. Pałac znajdował się nieco ponad godzinę jazdy stąd, więc była pewna, że wróci do domu przed zmrokiem. Ostatnią rzeczą, której pragnęła, było wpakować się w kłopoty na drodze. Król Xavier Ainsworth miałby wtedy uzasadniony powód, by ją zgładzić.

Mia ruszyła w stronę swojego powozu i już miała do niego wsiadać, gdy zauważyła parę świecących żółtych oczu w kącie podwórza, zawieszonych na ścianie pod sufitem.

Nie bała się. To był dom jej ojca, a więc i jej. Ale wiedziała, że lepiej nie pozwalać swojej wilczej stronie przejąć kontroli, by dowiedzieć się, kto się tam czai. Uwolnienie wilka dałoby do zrozumienia, że Mia Asika wciąż jest betą, a nie Luną. Xavier nie wybaczyłby jej, gdyby się w ten sposób ujawniła. Dlatego, pomimo tej potrzeby, poskromiła swoją wilczą naturę i czekała, by zobaczyć, co zrobi czający się wilk.

Po pół minucie wilk puścił sufit i wylądował na łapach jak drapieżnik. Coś w jego figlarnym zachowaniu wydało się Mii znajome i czekała, aż podejdzie do niej, nie zrywając ani na chwilę kontaktu wzrokowego.

Znała tylko jedną osobę o takim żarliwym spojrzeniu. „Jared?”

Jared był jej przyjacielem z dzieciństwa. Był jedynym synem i dziedzicem rodu Yao. Jego matka zawsze nie pochwalała tej przyjaźni. Mia kiedyś podsłuchała, jak zwracała się do niego, nazywając ją splamionym stworzeniem. Zabroniła mu utrzymywania z nią relacji, ale Jared jej nie słuchał. Wkradał się na ich podwórze i bawił się z nią, ale kilka lat temu to się zmieniło. Mia nie pytała dlaczego, wiedziała czemu. Jared był dobry, zabawny i irytujący, gdy chciał. Mógłby wydawać się groźny, gdyby nie to, że król alfa przewyższył go pod tym względem bez najmniejszego wysiłku.

Zatrzymał się, zaskoczony, że go rozpoznała. „To naprawdę ty?” Mia chciała zapytać, co robi w domu jej ojca, ale się powstrzymała.

„Nie sądziłeś chyba serio, że przestraszysz królową?” — odezwał się znajomy kobiecy głos za jej plecami. Mia odwróciła się i zobaczyła Lydię, byłą służącą, w białej, dopasowanej sukni z brązowym skórzanym pasem w talii. Trzymała w ręku brązowy wełniany koc, a w jej oczach błyszczał uśmiech.

„Lydia!” — wykrzyknęła Mia, zaskoczona jej obecnością.

Lydia pospieszyła do niej i mocno się objęły. Mia przytuliła ją, nie chcąc puścić. Tęskniła za nią przez ostatnie miesiące i ilekroć wydawało jej się, że już pogodziła się z jej odejściem, tęskniła jeszcze bardziej. Minęło wiele miesięcy, odkąd odeszła, a Mia wciąż czuła jej brak.

„Kiedy dowiedziałam się o twoim losie, próbowałam wstawić się za tobą u króla, ale nigdy nie słuchał. Myślałam, że już cię nie zobaczę. Nie wiesz nawet, jak bardzo cieszę się, że cię widzę.”

„Ja także, moja królowo” — odpowiedziała, promieniejąc. „Po odejściu z pałacu postanowiłam zostać w stolicy. Odszkodowanie, które otrzymałam od króla za służbę, było hojne. Dzięki temu otworzyłam salon i tam poznałam Jareda Yao.”

Rozległo się chrząknięcie i Mia oraz Lydia spojrzały na Jareda, który stał już w ludzkiej postaci, nagi. Ręce miał skrzyżowane wokół tego, co powinno pozostać prywatne, i niezręcznie patrzył w niebo.

„Przydałby mi się teraz ten koc, Lydio” — odezwał się, wyciągając do niej rękę. Podała mu koc, ale jej wzrok pozostał utkwiony w Mii.

„Mam nadzieję, że wszystko dobrze, moja królowo.”

Skinęła głową. „Przyszłam zobaczyć się z ojcem. A wy co tutaj robicie?”

„Widzieliśmy, jak twój powóz wjechał parę godzin temu, a Jared uznał, że będzie zabawnie przemknąć przez bramę i cię przestraszyć kilka minut temu” — odpowiedziała Lydia, a Mia spojrzała na Jareda, który miał na twarzy winny wyraz.

„To miało być tajemnicą.” Jared, który już miał koc owinięty wokół bioder, odezwał się, a Mia przyjrzała mu się uważnie. „Ty naprawdę nie umiesz dochować tajemnicy” — zmarszczył brwi na Lydię.

Lydia wzruszyła ramionami, a on przewrócił oczami. Mia zauważyła ton ich dialogu i mowę ciała, gdy rozmawiali ze sobą. Było oczywiste, że nie są tylko przyjaciółmi ani znajomymi. Było między nimi coś więcej, a przynajmniej powinno być.

– Jesteście razem? – wypaliła Mia.

– Co cię zdradziło? – zapytał Jared z szeroko otwartymi oczami.

– Wszystko.

Jared przyciągnął Lydię bliżej, obejmując ją w talii, ich ciała zetknęły się intymnie. – Masz rację, królowo Mio. Ona jest moją partnerką.

Lydia była zachwycona tym wyznaniem wobec królowej. Mia zauważyła tę czułość — była niezaprzeczalna. Odwróciła się do Lydii, uśmiechając się szeroko od ucha do ucha.

– Cieszę się waszym szczęściem. – Zerknęła na Jareda. – A twoja matka?

Mia przypomniała sobie jej pogardę, gdy byli młodsi, nawet gdy byli tylko przyjaciółmi. Wiedziała, że będzie czuć to samo, kiedy dowie się, że jej syn wybrał omegę na partnerkę.

– Popłakała się i pogodziła z tym – odpowiedział, niezbyt tym przejęty. – Spotkanie Lydii to najlepsze, co mnie spotkało i jestem wdzięczny za wszystkie okoliczności, które nas połączyły. Jestem wdzięczny tobie, wasza wysokość. – Jared się ukłonił.

Mia przewróciła oczami, ale była zachwycona ich widokiem. Widok dwójki zakochanych i szczęśliwych wzbudził w niej nadzieję, której postanowiła się trzymać.

Bezpiecznie dotarła do Pałacu i pospiesznie weszła do środka, trzymając głowę nisko i krocząc pewnym krokiem. Nie chciała konfrontacji z nikim i nie miała nadziei, by spotkać Xaviera. Dzień jak dotąd był dobry. Nie chciała, by cokolwiek go zepsuło.

Wspięła się po schodach i przeszła korytarz prowadzący do drzwi jej pokoju. Objęła ramionami trzy książki, które zabrała ze swojego dawnego pokoju, i odliczała ostatnie kroki do drzwi. Była już blisko, gdy usłyszała krzyk, a potem głośny huk o podłogę. Zatrzymała się w miejscu i odwróciła, dobrze wiedząc, skąd pochodzi dźwięk.

Pokój króla Alfy.

Jej serce ścisnęło się w piersi. Chciała to zignorować i wejść do swojego pokoju, ale wiedziała, że nie zazna spokoju, dopóki nie dowie się, co się dzieje.

Już nie było głośnych odgłosów, za to do jej uszu dotarły ciche jęki i szlochy oraz dźwięki szamotaniny.

Z bijącym mocno sercem podeszła do drzwi króla alfy, które były otwarte.

Zerknęła do środka i zobaczyła Xaviera, który przyciskał strażnika do ściany za gardło. Jego pociemniałe spojrzenie obserwowało, jak z ust strażnika tryska krew, a on szyderczo się uśmiechał. Dusił jednego strażnika, podczas gdy drugi leżał nieprzytomny na podłodze. Strażnik nie walczył, tylko próbował się uwolnić, lecz nawet jego szamotanina była już żałosną próbą.

Przerażona tym widokiem, Mia na chwilę straciła wszelkie zmysły. Xavier zabije tego strażnika, jeśli będzie dalej go dusił. On też zdawał się to wiedzieć, ale nie dbał o to.

Zawsze wiedziała, że potrafi być przerażający, ale nie sądziła, że to zajdzie aż tak daleko.

Nie rozpoznawała tej jego wersji – ta strona go przerażała. Cokolwiek się z nim stało, przemieniało go w potwora.

– Przestań! – zawołała spanikowanym głosem stojąc za drzwiami.

Na jej rozkaz puścił, a strażnik runął na podłogę niemal bez życia, jak ten drugi.

Xavier oddychał ciężko. Jego klatka piersiowa unosiła się i opadała z każdym oddechem. Kopnął w twarz nieprzytomnego strażnika i ten nagle odzyskał świadomość.

– Wynocha! – zaryczał do biednych strażników jak ranne zwierzę, gdy ci pomogli sobie wzajemnie i wyczołgali się z komnaty króla alfy.

Kiedy wyszli, Xavier wreszcie zwrócił uwagę na Mię, która stała na zewnątrz od co najmniej minuty.

Przełknęła ślinę, widząc jego czerwone, wściekłe oczy – dokładnie takie, jakie widziała we śnie. Z jego ust wydobył się szyderczy uśmiech, a zaciśnięte zęby zaczęły zgrzytać, co sprawiło, że Mia drżała w środku.

Był w czarnych spodniach, nagi od pasa w górę, a jego umięśnione ciało ją onieśmielało. Nie była pewna, co bardziej ją przerażało – jego twarz czy nagi tors.

Podszedł do drzwi, a głos w jej głowie kazał jej uciekać i ratować się, ale nie ruszyła się. Nie mogła. Gdy doszedł do drzwi, chwycił za klamkę i jednym gwałtownym ruchem zatrzasnął je tuż przed jej twarzą, powodując głośny huk.

Przesuń w górę, aby kontynuować

51: Dobra mała żona

Do drzwi Xaviera zapukał ktoś, a on skrzywił się i jeszcze głębiej wtulił głowę w poduszkę. Odprawił strażników i kazał im nie przeszkadzać, nawet gdyby pałac stanął w płomieniach. Ktokolwiek stał za drzwiami, albo miał życzenie śmierci, albo miał życzenie śmierci. Byłby skłonny mu je spełnić, jeśli nie odejdzie. Prawie znów zapadł w sen, gdy do drzwi ponownie zapukano.

Ostatni dwaj strażnicy, którzy byli w jego pokoju, poczuli jego wściekłość. Jednak to, co wtedy zrobił, nie mogło się równać z tym, co zamierzał zrobić intruzowi za drzwiami.

Jego dłoń zacisnęła się w pięść w sekundę, a powieki zadrżały, już pełne gniewu, co sprawiło, że jego głowa rozbolała jeszcze bardziej. Zanim zdążył wstać z łóżka, drzwi się otworzyły i ktoś wszedł do środka.

Zazwyczaj rozpoznawałby intruza po zapachu, ale ilość wina, którą wypił przed zaśnięciem, wciąż wpływała na jego zmysł węchu. Nie obchodziło go to, i tak zamierzał wymierzyć sprawiedliwość przybyszowi.

Wyszedł z łóżka i odwrócił się, ale zobaczył swoją królową stojącą w jego pokoju z zaciekawionym wyrazem twarzy.

Zastygł. Czerwień w jego oczach zniknęła, a pięści się rozluźniły.

Ostatni raz widział ją z przerażeniem malującym się na twarzy, jakby ujrzała potwora. Był tym potworem.

'Karałeś ludzi swojego króla tylko dlatego, że nie spodobał ci się raport, który przynieśli. Ta kara była bezpodstawna i dobrze o tym wiesz.'

Zignorował głos w swojej głowie i skupił się na stojącej przed nim dziewczynie, starając się zachować odważną minę.

Miała na sobie prostą czarną, koronkową suknię, która ledwo się na niej trzymała, a jednak wyglądała w niej nieziemsko. Włosy związała w koński ogon, ale kilka kosmyków wymknęło się spod kontroli i miał ochotę sięgnąć, by założyć je za jej ucho. Powstrzymał się. Jej bursztynowe oczy go kusiły. Ich złoty blask był tak wyjątkowy, że mógłby patrzeć w nie cały dzień i nigdy by mu się nie znudziły. Wyglądała zbyt pięknie, by była prawdziwa.

Była też w jego pokoju. W przeciwieństwie do ostatniego razu, nie wyglądała na przerażoną. Czy to znaczyło, że już nie widzi w nim potwora?

Dlaczego w ogóle obchodziło go, jak ona go postrzega?!

— Mia — wydyszał, a w jego oczach błyszczały sprzeczne emocje.

— Mój królu — odparła, zachowując dystans.

Warknął niezadowolony ze stanu, w jaki wpędziła go jej obecność. — Kazałem nie przeszkadzać. Strażnicy ci tego nie powiedzieli?

— Powiedzieli. Ale minęły już dni, odkąd zawiesiłeś wszystkie królewskie spotkania i obowiązki. Myślałam, że w końcu wrócisz do siebie, ale do tej pory tak się nie stało. Martwię się.

Jej troska wydawała się szczera, ale nie chciał jej zaufać. Nie chciał już ufać nikomu. To, że była przez niego poruszona, nie znaczyło, że jej na nim zależy. Każdy mógł go zdradzić i złamać mu serce, ona nie była wyjątkiem.

Zmarszczył brwi, odwrócił się od niej i zatoczył się w stronę łóżka. — Chciałem być sam.

— Nigdy nie powiedziałeś mi, dlaczego się tu zamknąłeś — zrobiła krok w jego stronę.

Usłyszał to, a włosy na jego skórze zjeżyły się w gotowości. Nie był pewien, czy to dobrze, czy źle. Jego powieki zadrżały, a kciuk powędrował na skroń. Ból głowy trwał dłużej, niż powinien.

— Dlaczego? Chcesz to naprawić i sprawić, żeby zniknęło? Masz nadzieję naprawić potwora, którego nazywasz mężem? — warknął ostro, po czym ostrzegł: — I dla naszego wspólnego dobra, nie podchodź bliżej.

Wciągnęła powietrze, jej głos zdradzał lekki ból, gdy odpowiedziała: — Nie chcę cię naprawiać.

— Dobrze, bo to nie twoja rola. Twoja rola to być grzeczną żoną i robić, co ci się, kurwa, każe. Teraz wyjdź — wypluł brutalnie.

Położył się ponownie, zamknął oczy, ignorując kobietę stojącą w jego pokoju. Po chwili i nie słysząc żadnego dźwięku, uznał, że tym razem się posłuchała i wyszła. Taka była królowa, jakiej chciał — taka, która robi, co jej się każe i słucha prostych poleceń.

Już prawie odpływał w świat snów, gdy poczuł na głowie strumień zimnej wody. Zakrztusił się w łóżku, a oczy otworzyły się szeroko, by zobaczyć Mię z żelaznym wiadrem, które zwykle stało w jego łazience przy wannie.

— Co do ch... — nie zdążył dokończyć, bo uderzyła go wiadrem w twarz, niemal przekręcając mu głowę o trzysta sześćdziesiąt stopni.

Rzuciła wiadro na podłogę. Nadal dochodził do siebie, gdy złapała go za twarz. — Nie próbuję cię naprawiać. Próbuję nas oboje uratować przed katastrofą, jaką ściągasz na nas swoim zachowaniem. Twój ojciec był już dwa razy w ciągu ostatnich czterech dni, a przez ten czas nie wykonywałeś swoich obowiązków jako król i musiałam cię zastępować. Jeśli dalej będziesz tak postępować, on dowie się prawdy, wtedy cię obali i zostaniesz z niczym. Jak mam wtedy dostać swoją rekompensatę, gdy to wszystko się skończy? Więc widzisz, to nie jest próba naprawiania cię, tylko ratowania siebie.

Wiedział, że jej na nim nie zależy. To była tylko gra.

— Cholera kobieto! — warknął, wściekłość podsycona jej słowami i czynami. Zerwał się z łóżka, chwycił ją za szyję i ramię i w ułamku sekundy przycisnął do ściany. Uścisk miał tak silny, jak jego zaciśnięte zęby. — Wiesz, że moja cierpliwość ma granice i już dawno je przekroczyłaś. — Kły wydłużyły mu się, a dłonie pokryły futrem.

Przekroczyła granicę, ale nie wydawało się, by ją to obchodziło. Nie bała się o własne życie.

— To mnie zabij... ee, wolę taki los niż znisz...czenie, do którego nas prowadzisz...! — wychrypiała, nie próbując nawet uwolnić się z jego uścisku.

Jego oczy zapłonęły czerwienią. — Może powinienem cię zabić! — syknął jej do ucha. — Wszystko było w porządku, zanim się pojawiłaś. Teraz jestem wrakiem.

— Więc zrób to! — wrzasnęła na niego resztkami sił.

Przesuń w górę, aby kontynuować

52: Strach w buncie

Chciał tego. Chciał zakończyć jej życie, jak pragnął tego już tyle razy w przeszłości, pozbyć się jej i być szczęśliwym. Jej śmierć nie rozwiąże jego problemów, ale zabrałaby ich połowę.

A jednak, nie mógł jej zabić. Jej krew była ostatnią rzeczą, jaką chciał mieć na rękach.

Puścił ją i odwrócił się od niej, podczas gdy ona dusiła się i próbowała dojść do siebie po bólu, który zadał jej na szyi.

Pchany furią, podszedł do swojego łóżka i przewrócił je na podłogę. Poleciało i uderzyło w ścianę. Wydarł z siebie ryk bólu i wściekłości, po czym upadł na kolana. Jego serce biło jak oszalałe, a odsłonięta skóra gęstniała od sierści, palce wykręcały się w szpony. Te zmiany świadczyły, że się przemienia.

Alfa królowie zwykle przemieniali się na zawołanie i potrafili kontrolować każdy moment tej przemiany, ale Xavier odkrył, że nie może zapanować nad tym, co się z nim dzieje.

Jego wilk walczył, by przejąć kontrolę, i nigdy wcześniej się to nie zdarzyło.

To go przerażało.

Emocje, które ujawniły się w ciągu ostatnich kilku minut, były skrajne, a ból zmieszany ze złością i desperacją odebrał mu kontrolę.

Dłonie spłaszczyły się na podłodze, wydłużając się i wyostrzając w szpony. Przemiana nie następowała tak szybko jak zwykle — czuł każde trzaskanie się pleców i łamanie dłoni, gdy się zmieniał. Jego ciało łamało się i formowało, aż w końcu stał w swojej sypialni jako wielki czarny wilk z żarzącymi się czerwonymi oczami za dnia.

Odwrócił się, by spojrzeć na Mię i zauważył, że jej wzrok nie odrywa się od niego. Jej tętno było w normie, co świadczyło, że się go nie boi. To go cieszyło. I zarazem wściekało. Kiedyś się go bała i robiła wszystko, co kazał, a dziś — zbezcześciła go w sposób, w jaki nie zrobiła tego żadna inna dziewczyna.

Coś się z nią stało od ostatniego spotkania do teraz. Coś, co sprawiło, że mniej się go bała.

Widziała już, jak się przemienia, ale wtedy były inne okoliczności. Jej słowa i czyny napędziły tę przemianę, i każdy rozsądny człowiek by się tego bał.

Ona była szalona, bo się nie bała.

Nie bała się go.

A jednak nie chciał jej skrzywdzić; nie chciał jej zaatakować. Przegrywał z nią i nie sprawiało mu to już przyjemności.

Wiedział o tym. Chciał ją tylko mieć blisko siebie, blisko serca.

Zrobił krok w jej stronę, jego ruchy były wyważone, a ona — jakby czytając mu w myślach — uklękła na podłodze i przemieniła się w wilka. Przemieniła się w pięknego, białego wilka z królewskim, niebieskim odcieniem na końcówkach sierści i żółtymi oczami.

Porzuciła wszelką ostrożność i podeszła do niego, wsuwając głowę pod jego szyję, kiedy do niego dotarła, i oparła ją tam, dokładnie tak, jak tego chciał.

Nie powiedziała nic, ale jej czyny stopiły mu serce. To powiedziało mu, że jest tu dla niego, i przytulił się do niej jeszcze mocniej. Nic nie mogło być lepsze.

Potrzebował jej przy sobie; potrzebował jej wsparcia, jej uporu i wszystkiego, czym była. Nigdy by nie przypuszczał, że to powie, ale czuł, że pasuje do niego w sposób dobry i przerażający zarazem. Ale to, że potrzebował jej zbyt mocno, też go przerażało. Wiedział z własnego doświadczenia, do czego może doprowadzić bycie wrażliwym wobec niewłaściwej osoby.

"To nie jest odpowiedni czas ani miejsce, by być w wilczych formach!" — powiedział Xavier, po długiej chwili przytulania się do niej i czucia ciepła bijącego z jej ciała. Robiło mu się zbyt wygodnie trzymając ją w ten sposób, zanurzając się w jej zapachu, a jego myśli błądziły w miejsca, w które nie powinny. Musiał się z tego wyrwać.

"Masz rację." — odpowiedziała i odsunęła się na jego słowa. Natychmiast poczuł stratę i prawie ją przyciągnął z powrotem, żałując swoich słów.

Przemienili się z powrotem w ludzkie formy, ona bez ubrań, a on odwrócił wzrok, dając jej prywatność, by się ubrała.

Mia wyciągnęła włosy spod ubrań, pozwalając im opaść na plecy, i gdy się odwróciła, zobaczyła go. Musiał wrócić do ludzkiej postaci, kiedy zakładała ubrania. Podczas ich przemiany podczas zaćmienia księżyca Xavier zawsze przygotowywał plany i zostawiał ubrania w miejscu, do którego błądzili nocą. Jedyną osobą wtajemniczoną w jego plany była ona. Tej nocy wrócił do ludzkiej postaci daleko od niej i uznała, że to jego szlachetny sposób na zapewnienie jej prywatności. Nigdy się nie skarżyła i nigdy go nie widziała nagiego — aż do dziś.

Chociaż zawsze wzdychała do niego w ubraniu, widok jego nagiego ciała sprawił, że serce jej zabiło mocniej, nawet jeśli widziała tylko jego plecy. Wszystkie cielesne pragnienia, które kiedyś do niego czuła, powróciły ze zdwojoną siłą. Jej wzrok ślizgał się po szerokich ramionach, w dół gładkich, umięśnionych pleców. Poczuła dreszcz, gdy jej spojrzenie opadło na wąską talię, a potem jeszcze niżej, na jędrne pośladki. Serce jej zadrżało, a myśli natychmiast powędrowały do tego, jak czułoby się je w jej dłoniach. Wyglądał tak grzesznie od tyłu. Zastanawiała się, jak wygląda z przodu.

Zaczął mówić, wyrywając ją z zamyślenia.

— Niedawno śmierć była tak blisko, tuż przed tobą, a twoje serce nawet nie zabiło mocniej ani razu. A teraz, tutaj, serce ci bije jak szalone, mimo że nikt cię nie dotknął — włożył nogi w spodnie, które trzymał w rękach, i pociągnął je do góry, zakrywając swoje dolne partie ciała, zanim odwrócił się do niej przodem.

Jej gardło zaschło na widok jego nagiego torsu, który już widziała kilka razy, ale nadal działał na nią tak samo. Działał na nią tak bardzo, że zaczęło ją to zawstydzać. Mimo to nie mogła nic na to poradzić.

Otworzyła usta, by coś powiedzieć, ale zaraz je zamknęła.

— Ty, kochanie, jesteś skomplikowaną istotą — zaśmiał się, a jego nastrój był o wiele lżejszy niż wtedy, gdy weszła do pokoju. Przeciągnął przez głowę szlafrok i w sekundę zakrył nim całe ciało, poza dłońmi i twarzą.

Odwrócił się do swojego łóżka, które przewrócił w przypływie złości, i w jego oczach przemknął cień żalu.

Położył dłonie na biodrach. — Powinienem był to przemyśleć — przyznał z żalem w głosie. — Powinienem był przemyśleć wiele rzeczy.

— Byłeś zły, byłeś zraniony. Mogłeś mnie zabić, ale tego nie zrobiłeś.

— Nie musisz usprawiedliwiać tego, co zrobiłem. Skrzywdziłem cię. Nie chciałem tego, jednak to nie twoja wina. To ja zawiniłem. To moja wina i nie ma z tobą nic wspólnego — nie przyjął wymówki, którą mu podała. — Przepraszam. — Spuścił głowę ze wstydem.

— Chociaż chętnie przyjmę przeprosiny, bardziej zależy mi na wyjaśnieniu. Jestem tutaj i chcę wiedzieć. — Zbliżyła się do niego. — Zamknąłeś się w tym pokoju na wiele dni, mój królu. Byłam i spełniałam swój obowiązek dobrej żony i królowej, ale chcę wiedzieć, co spowodowało tak wielką zmianę w tobie. Przeszliśmy razem tak daleką drogę, a teraz czuję, jakbyśmy wrócili do samego początku. Zasługuję na odpowiedź, bo jesteśmy w tym razem.

Xavier osiadł na podłodze tam, gdzie wcześniej stało jego łóżko, nie przejmując się tym, że była mokra. Owinął ramionami kolana, a jego wzrok się obniżył.

— Okazało się, że przez te wszystkie lata mnie zwodziła i nigdy mnie nie kochała.

Serce Mii zamarło, gdy skończył mówić, prawdopodobnie domyślając się, kim była ta „ona”, o której wspominał. Spojrzała na niego z litością w oczach.

Xavier był z Zarą przez te wszystkie lata, pomimo dezaprobaty i klątwy ojca, bo sądził, że robi to, co słuszne. Robb nigdy nie kochał jego matki, a Xavier przysiągł, że będzie lepszym mężczyzną, zdolnym do miłości. Myślał, że Zara jest tą jedyną i nie zamierzał jej wypuścić. Chciał się jej trzymać. I robił to, dopóki w jego życiu nie pojawiła się Mia.

Nie mógł powiedzieć tego Mii. Tak samo jak nie mógł jej wyjawić, że ludzie króla, których ukarał ostatnio, mieli dopilnować, by Zara opuściła królestwo, jak nakazał, ale pozwolili jej wymknąć się z rąk.

Nie mógł jej powiedzieć, że pierwotnie planował rozstać się z Zarą podczas swojej ostatniej wizyty. Tak samo jak nie mógł jej powiedzieć, że to ona była powodem jego decyzji o zakończeniu związku z Zarą. Nie mógł jej powiedzieć, że miała na niego wpływ i nadal go miała każdym swoim gestem.

Nie wiedział, jak by na to zareagowała. Lepiej było zostawić to dla siebie.

— Muszę po prostu wszystko przemyśleć. Te dni mogą być dla ciebie zbyt trudne, ale dla mnie nie są.

— Nie wiem, jak to jest kochać i być zranioną, ale mam nadzieję, że znajdziesz z tego wyjście i podniesiesz głowę wysoko.

Po wyznaniu Zary nie był pewien, czy kiedykolwiek jeszcze będzie potrafił zaufać kobiecie całkowicie. A jednak kobieta stojąca u jego boku wydawała się tak bezpieczna, mimo swojej buntowniczości.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa