Mia weszła do sali jadalnej, aby zjeść śniadanie po tym, jak została wezwana przez Xaviera.
Minął tydzień od ich rozmowy, a Xavier już wyszedł ze swojej skorupy. Przepracowali kilka spraw i doszli do wzajemnego porozumienia. Ich umowa miała trwać dalej i toczyć się swoim biegiem, a oni postanowili utrzymywać zdrową relację do samego końca.
Xavier obiecał trzymać ręce przy sobie, a za radą Mii zaprosił słuchacza ze Stolicy, by został jego doradcą.
Słuchacze w królestwie mieli jedno zadanie – słuchać osobistych zwierzeń i oferować odpowiednie rozwiązania. Dogadywali się z Lordami, szlachcicami, alfami i królewskimi na osobistym poziomie. Stali niżej w hierarchii niż kapłani i szamani, ale pełnili istotne role w zachowaniu równowagi w królestwie. Każdy region miał co najmniej dwóch słuchaczy, a sama Stolica aż sześciu.
Xavier nigdy nie zwracał uwagi na słuchaczy, gdy dorastał, nie widział w tym sensu. Wierzył, że rozmowa z nimi niczego nie zmieni, więc zawsze odmawiał, gdy miał okazję.
Za sugestią Mii wybrał jednak Akora, starszego słuchacza, i kazał mu złożyć przysięgę milczenia, mimo że tajemnica była pierwszym kodeksem słuchacza. Mimo to otwieranie się przed nim na temat przeszłości nie było łatwe ani przyjemne, ale w ostatnim tygodniu widział się z nim dwa razy i każda sesja była coraz lepsza.
Pracował nad tym, by być lepszym człowiekiem, i choć to brzmiało banalnie, naprawdę tego chciał.
Dla siebie.
Chciał też zrobić to dla swojej królowej. Nie zasługiwała na małżeństwo z rozbitym człowiekiem. Jeśli naprawienie siebie miało ją uszczęśliwić, zamierzał to zrobić.
Widok twarzy Mii każdego ranka sprawiał, że z radością patrzył na nadchodzący dzień.
Dziś jednak stało się inaczej.
Xavier wypluł stek z ust na widok Mii. Oplotł dłońmi kubek stojący na stole i upił łyk jego zawartości, lustrując ją wzrokiem od stóp do głów.
Miała na sobie burgundowy szlafrok, którego kolor wcale nie podkreślał jej kręconych rudych włosów. Włosy były też upięte w luźny kok, przez co wyglądała jakby uciekła z bójki. Osoba, która to zrobiła, musiała być bardzo niezdarna lub potajemnie nienawidziła królowej.
Nie zwracając na niego uwagi, usiadła przy stole. Służba natychmiast podeszła, by podać jej jedzenie.
— Dzień dobry, mój królu.
Zmarszczył brwi. — To nie jest dobry poranek, i nazywam się Xavier. Tak samo fatalnie pamiętasz o tym, jak ten, kto wybrał ci tę suknię.
Zmarszczyła brwi zdezorientowana. — Co jest nie tak z moim ubraniem?
Odstawił kubek niemal z hukiem. — Powiem, że nic, bo każde inne słowo sprawiłoby, że nie tylko złapałbym, ale i odciąłbym ręce odpowiedzialnym za twoje ubranie i to monstrum na twojej głowie.
— Co jest nie tak z moimi włosami? — jej grymas się pogłębił.
Mruknął: — Nic. Chciałbym znać imię twojej krawcowej i pokojówki?
— Po co? Żebyś mógł odciąć im ręce?
Uniósł gwałtownie głowę, zwężając spojrzenie. — Tak, dokładnie po to.
— Nie zrobiłbyś tego.
— Ich imiona, Mio.
Sposób, w jaki wymówił jej imię, sprawił, że jej serce zadrżało, a skóra napięła się w oczekiwaniu. Natychmiast zapomniała, że byli właśnie w sporze. Nadal miał na nią taki wpływ, a chwila, którą dzielili w jego pokoju, tylko to pogłębiła.
Prawie każdej nocy od czasu wyjaśnienia swoich różnic śniła o pocałunku, który dzielili w gabinecie dwa tygodnie temu, budząc się potem z przyspieszonym oddechem i pragnieniem.
Tamtych nocy, gdy się budziła, myślała o tym, jak miękkie były jego usta na jej, jak mocno ją przytulał i jak bardzo to było właściwe. Pamiętała męski zapach jego ciała, jak bardzo go pragnęła i jak bardzo pragnie go wciąż, aż do tej chwili. Żadne z nich nie wspominało o pocałunku, nawet po wszystkim, i wiedziała, że będą tylko udawać, że to się nie wydarzyło. Doszła do wniosku, że Alfa Król chce o tym zapomnieć, a ona nie chciała się ośmieszać, pytając. Oboje mogli grać w tę grę zapominania.
Pomimo starań, by być lepszym człowiekiem, wciąż miał ochotę ją udusić. Czuła to za każdym razem, gdy mu się sprzeciwiała lub kwestionowała go prywatnie i publicznie w tym tygodniu. Ale wiedziała, że tego nie zrobi. Widziała już dość, by wiedzieć, że alfa, za którego wyszła, nie jest zły. Strona, którą poznała w ostatnich miesiącach, a zwłaszcza w zeszłym tygodniu, sprawiła, że wierzyła. Jego wychowanie miało ogromny wpływ na to, kim był, i miała nadzieję, że rozpracuje to ze słuchaczem.
— Skończyłaś? — zapytał, wyrywając ją z zamyślenia.
Ocknęła się. — Co?
— Skończyłaś już mnie rozbierać wzrokiem, czy mam też zdjąć ubranie?
Policzki jej poczerwieniały, odwróciła wzrok od niego do swojego posiłku.
— Przepraszam — wymamrotała po dłuższej chwili jedzenia w ciszy.
Xavier, który wydawał się wiedzieć, za co przeprasza, odezwał się: — Nie musisz przepraszać. Potrzebuję ich imion.
— Nie mogę ci ich podać.
— W porządku, nie będę ich karał odcięciem rąk. Po prostu rzucę na nich klątwę pełni księżyca, żeby już nigdy nie mogli zamienić się w ludzi.
— To okrutne! — wykrzyknęła.
„Jestem okrutny” – poinformował ją. „Czy twoja matka nigdy ci nie mówiła, żebyś trzymała się z dala od takich jak ja?”
Jej ręce opadły na kolana. „Myślę, że by mi powiedziała, ale zmarła, gdy miałam dziesięć lat.”
Jego wyraz twarzy posmutniał; trafił w czułą strunę. „Przykro mi.”
Pokręciła głową, ale zanim zdołała otworzyć usta, ktoś wszedł do jadalni i kiedy się odwróciła, Mia zobaczyła Edwarda.
Wstała i pobiegła do niego, a na jej twarzy pojawił się promienny uśmiech aż do bólu policzków. Rzuciła mu się w ramiona, zanim zdążyła się powstrzymać. Edward natychmiast ją objął, oplótł ją ramionami i wtulił twarz w zagłębienie jej szyi.
„Tęskniłam za tobą” – wyszeptała, wciąż uśmiechnięta, kiedy się od niego odsunęła. „Już nie wyjeżdżasz, prawda?” – zapytała, szukając odpowiedzi w jego oczach.
„Nie ja mam na to odpowiedź. Twój król ją ma.”
Mia odwróciła się i zobaczyła zamyślone oczy Xaviera, które spoglądały na nich i ich czuły moment. Nie zapytała go o to samo, znała odpowiedź.
„Zostawię was samych.” Skłoniła głowę i wyszła.
Mężczyźni milczeli, obserwując się z daleka.
„Właśnie wróciłeś i już kradniesz mi żonę” – przerwał ciszę Xavier, wstając z miejsca.
„Też za tobą tęskniłem, bracie.” Podszedł do niego i objęli się ramionami.
Długa nieobecność Edwarda przewartościowała jego priorytety i uświadomiła mu, jak blisko chce mieć tych, którym ufa. Wyszli razem z jadalni w stronę sali tronowej, nadrabiając to, co przegapili przez ostatnie miesiące.
„A alfa Koz?”
Edward westchnął głęboko. „Trudno było go przekonać, by zobaczył w tobie dobrego człowieka, gdy próbowałeś go zabić na swoim ślubie kilka miesięcy temu.”
Weszli do sali tronowej, ale wzrok Xaviera pozostał utkwiony w Edwardzie. „Kiedy go zobaczę, przeproszę jak należy.”
„Jest tu teraz. Możesz przeprosić.” – odezwał się alfa Koz, dając znać o swojej obecności w sali tronowej. Jego głos był spokojny, a wyraz twarzy powściągliwy.
Xavier był zaskoczony i spojrzał na brata, który miał nieco przepraszające spojrzenie. Nie powiedział mu wyraźnie o obecności Koza i miał ochotę przyłożyć mu za to w głowę.
„Alfo Koz, cieszę się, że rozważyłeś moją prośbę i przybyłeś tu mimo naszego konfliktu. Nawet nie wiesz, jak wiele to dla mnie znaczy. Przepraszam, że próbowałem cię zabić w dniu mojego ślubu. To nie było osobiste. Nie myślę racjonalnie, kiedy jestem wściekły, i staram się to zmienić.” Te słowa były niczym przełykanie betonu zmieszanego z krowim nawozem i bolało go przez cały czas wypowiedzi. Ale rozumiał, że duma go nie uratuje w nadchodzącej wojnie. Widział to i widział też Koza u swego boku – to była droga, by go przy sobie zatrzymać.
Brązowe oczy Koza zwęziły się na króla alfę. „To musiało cię zaboleć powiedzieć te słowa?”
„Nie chcę być dumnym człowiekiem, więc tak, bolało, ale musiałem to powiedzieć. Powodem, dla którego cię wezwałem, jest zaufanie. Zrozumiałem, że trzeba ciężko pracować, by je utrzymać.”
Koz skłonił głowę. „Mądre są twoje słowa. Przyjechałem, bo twój brat, następca tronu, przedstawił mi interesujący argument, by stanąć po twojej stronie, ale teraz, słysząc te słowa, mam pewność, że nie popełniłem błędu. Jesteś mądrym królem i masz moją przysięgę lojalności.”
„Dziękuję, alfo Koz.”
Ponownie skłonił głowę i odszedł.
„Co się z tobą stało? Minęło tylko kilka miesięcy, a zmieniło się naprawdę wiele, zwłaszcza u ciebie.” – zapytał Edward z zainteresowaniem.
Xavier przewrócił oczami. „Może dlatego, że mój dręczyciel z bratem był daleko.”
„Chciałbym wziąć za to zasługę, ale nie mogę. To coś więcej.” Zmarszczył brwi i spojrzał na Xaviera, jakby w jego twarzy było coś ukrytego. „To przez królową?”
Oczy Xaviera błysnęły na to pytanie i Edward to zauważył. „To przez królową” – powiedział tym razem z pełnym przekonaniem. „Jesteś oczarowany swoją królową.”
Uczucie Xaviera do królowej było częścią prawdy, którą sprzedawali. Ale jego brat wyczuł coś więcej, niż chciałby wyjawić.
„Nie chcę o tym słyszeć.” Xavier odwrócił się w stronę tronu.
„Czy ona wie?”
„Nie ma o czym wiedzieć. Nie jestem nią oczarowany.”
„Kim?” – zapytał Robb, wchodząc do sali tronowej, jego pojawienie się było niespodziewane.
Dlaczego wszyscy dziś pojawiają się w pałacu bez zapowiedzi? Xavier jęknął w duchu.
„Swoją królową.”
„Jest z nią żonaty. Jest ładna i mądra, z dobrego rodu. Myślę, że powinien być.”
Na tym etapie Xaviera już nie zaskakiwały słowa ojca, więc tylko zapytał: „Po co tu przyszedłeś?”
„Przyszedłem zobaczyć syna!”
Jęknął. „Widzieliśmy się wczoraj w świątyni.”
„Bogini księżyca nie była na tyle okrutna, by uczynić cię moim jedynym synem” – odpowiedział, tonem ostrym jak brzytwa.
Zęby Xaviera zacisnęły się i omal nie powiedział: „Nie powinna była uczynić cię moim ojcem!” – ale się powstrzymał. Pracował nad tym, by stać się lepszym człowiekiem i zostawić przeszłość za sobą. I mimo że ten siwobrody starzec wyprowadzał go z równowagi, musiał pozostać opanowany.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dzisiejsze pierwsze spotkanie rady panien powoli dobiegało końca, gdy starsza Margaret wstała, by odczytać ogłoszenie o kilku wydarzeniach, które miały się odbyć w ciągu tygodnia. Kilka osób z obecnych na dworze organizowało urodziny, przeżywało swoje odrodzenie i poświęcenie w swoich domach. Dzięki temu powiadomieniu zainteresowanym łatwiej było dołączyć do tych wydarzeń. Margaret prowadziła ogłoszenia i, jak dziś, zawsze robiła to na końcu zebrania.
Po pierwszej części ogłoszenia Margaret przewróciła kartki notatki, którą trzymała w ręce.
"Dziś jest pełnia księżyca." ogłosiła, co wywołało radosny okrzyk u siedzących panien. "i pamiętajcie, bezpieczeństwo przede wszystkim. Zasady podczas przemiany. Zasada pierwsza: Utrzymujcie swoje terytorium. Nie wchodźcie na obce ziemie. Możecie zostać potraktowani jak wrogowie i niemile widziani. Zasada druga: Pozostańcie nawodnieni. To ważne, bo przemiana może was bardzo osłabić i nie powinniście być słabi. Zasada trzecia: Nie atakujcie—"
Drzwi nagle się otworzyły i wszystkie oczy w sali opuściły Margaret, skupiając się na intruzie. W drzwiach stanął biały wilk z krwawiącymi pazurami, poszarpanym i krwawiącym grzbietem, nogami i twarzą. Oczy wilka świeciły na żółto i pełne były bólu, gdy patrzyły na królową stojącą w dali.
Mia wiedziała, że ten wilk właśnie uciekł z walki, z której ledwo uszedł z życiem. Jej serce wyciągnęło się ku niej i zapragnęła poznać jej historię.
Strażnicy stojący na środku sali zagrodzili wilkowi drogę, broniąc dostępu. Wilk przemienił się w ludzką postać i wszyscy zobaczyli młodą pannę klęczącą na dłoniach i kolanach. Starsza kobieta, siedząca niedaleko niej, podbiegła i okryła ją swoim futrzanym, brązowym płaszczem.
Intruzka skinęła głową wdzięczności starszej kobiecie, potem ruszyła w stronę strażników, ale ci się nie poruszyli.
"Proszę, pozwólcie mi przejść, muszę porozmawiać z królową!" błagała, próbując przebić się przez straż, ale nie ustąpili. "Pozwólcie mi przejść!" krzyknęła głośniej, lecz strażnicy podnieśli ją i wynieśli za drzwi.
"Nie! Puśćcie mnie." Szamotała się i kopała, próbując się uwolnić, lecz bezskutecznie.
"Puśćcie ją!" odezwała się Mia, wstając, a strażnicy natychmiast posłuchali. Młoda kobieta przeszła obok nich dalej w głąb sali. "Czego chcesz?" zapytała Mia i mimo że dziewczyna zbliżała się do podwyższenia, na którym stali starsi, Mia jej nie zatrzymała.
"Chcę sprawiedliwości dla mojego ojca i jego domu, moja królowo." Skłoniła głowę.
"Jaka jest twoja sprawa?"
"Moja królowo, nie mamy czasu. Jeśli chciała, by jej sprawa została rozpatrzona, powinna była przyjść na czas," wtrąciła Margaret, niezadowolona z decyzji Mii, by wysłuchać młodej kobiety, co było widoczne w jej tonie.
Mia skrzyżowała ramiona na piersi i zwróciła się do Margaret. "Masz dzieci, Margaret?" Jej bursztynowe oczy wbiły się ciekawie w starszą kobietę.
"Tak."
"Masz córki?"
"Tak," odparła.
"Gdyby twoja córka weszła tu na miejsce tej młodej pani," Mia wskazała na intruzkę, "błagając, by jej sprawa została rozpatrzona. Czy wtedy też protestowałabyś z powodu czasu, czy zrobiłabyś wyjątek?"
Margaret zamilkła, a Mia zwróciła się do młodej panny. "Jak masz na imię?"
"Jestem Rue, z domu Bakkare."
"Rue, jaka jest twoja sprawa?"
"Mój ojciec właśnie odszedł do życia po tamtej stronie i teraz jesteśmy zmuszane do opuszczenia naszego domu!"
"Jaki jest tego powód i kto za tym stoi?"
"Brat mojego ojca, moja królowo. Mój ojciec miał troje dzieci i wszystkie jesteśmy dziewczynami. Mój wuj nie wierzy, że jesteśmy zdolne rządzić domem Bakkare." Bolesne łzy spływały po jej policzkach, gardło jej się ścisnęło, ale oczyściła się i mówiła dalej. "Jeszcze nie pochowałyśmy ojca, a on dziś przyszedł, by wyrzucić mnie i moje trzy siostry z domu. Porzuciłam walkę i przybiegłam tutaj, by prosić cię o pomoc, moja królowo," uklękła, wyciągając ręce. "Błagam cię o pomoc. Dom to wszystko, co mamy, a nasz ojciec chciałby, byśmy go miały."
Oczy Mii zaszkliły się od jej błagania i zwróciła się do Margaret, która również wyglądała na współczującą w miejscu, gdzie stała. "Co o tym sądzisz, Luno?"
Oczy Margaret rozjaśniły się, gdy usłyszała, że Mia prosi ją o opinię, mimo że zaczęły dzień nie po jej myśli. "Ja... ja..." zająknęła się bezradnie, po czym odzyskała spokój. "Uważam, że twój wuj nie ma prawa do waszego domu, dopóki twój ojciec ma żyjące potomstwo. Konstytucja Wahala, rozdział piąty, jasno mówi, że dziedzictwo zmarłego przechodzi na jego żyjące dzieci, bez względu na to, czy to chłopiec, czy dziewczyna. Więc chyba że twój wuj ma dowód, że nie jesteście córkami swojego ojca, to on jest w błędzie."
Rue wytarła łzy płynące po policzkach, w jej twarzy pojawiła się iskierka nadziei.
"Twój wuj wie, że nie znasz prawa tej ziemi i liczy, że to wykorzysta," powiedziała Mia, schodząc z podwyższenia i podchodząc do Rue, która nadal klęczała. Podała jej rękę i pomogła wstać, a następnie wręczyła Rue swoją małą czerwoną chusteczkę.
Rue wzięła ją i otarła łzy z twarzy. "Będę potrzebować twojego imienia, wieku i miejsca zamieszkania. Gdy zebranie dobiegnie końca, wyślę oficjalny list do twojego wuja, a straż królewska przyjdzie dziś, by stanąć po waszej stronie, jeśli sprzeciwi się słowom króla." Ujęła jej dłonie, ściskając je zapewniająco. "Koniec z łzami."
Rue energicznie pokiwała głową, osuszając resztki łez z twarzy. Rzuciła się Mii na szyję w mocnym uścisku, zanim zdążyła się powstrzymać, a tłum zgromadzony w sali wydał okrzyk zaskoczenia. Nadal była cała w brudzie i krwi, a jej gest zaskoczył Mię, ale ona odwzajemniła uścisk, a po sali przetoczyła się fala wiwatów.
Kiedy się rozdzieliły, Mia zwróciła się do Margaret i skinęła, by kontynuowała ogłoszenie, co ta uczyniła.
"I ostatnia, bardzo ważna zasada: ucz swoje dziecko jego praw, by źli wujowie tacy jak jej nie uczynili mu życia nieznośnym, gdy odejdziesz do życia po tamtej stronie." Tłum był rozbawiony, bił brawo i wiwatował.
Niedługo potem zebranie dobiegło końca. Mia pożegnała się ze starszyzną, przygotowując się do odejścia.
Zbliżyła się do czekającej na nią karety, gdy usłyszała głos Margaret. "Nigdy cię nie lubiłam."
Zatrzymała się i odwróciła, patrząc na starszą kobietę stojącą niedaleko, której szare oczy potwierdzały prawdziwość tych słów. Mia nie mogła udawać zaskoczenia. Od pierwszego dnia w radzie czuła wobec niej negatywną energię. Kiedy przyniosła księgę protokołów tydzień później, wiedziała, że dolała oliwy do ognia nienawiści Luny. Mimo to była ona starszą radną i Mia brała ją pod uwagę aż do dziś. Wiedziała, że konfrontacja jest nieunikniona. Była dawno temu spóźniona.
Mia milczała, by mogła dokończyć swoją wypowiedź.
"Dla mnie byłaś tą małą dziewczynką, która zastąpiła swoją siostrę i kiedy przyszłaś do rady, nie miałam do ciebie żadnego szacunku. Robiłaś wszystko po swojemu i nie obchodziło cię, kogo przy tym skrzywdzisz, bylebyś robiła to, co słuszne. Chciałam ci to powiedzieć. Nie szanowałam cię na początku, ale po tym, co dziś zrobiłaś w radzie, muszę cię przeprosić twarzą w twarz."
Mia wyglądała na zaskoczoną jej wyznaniem i skłoniła głowę Lunie z szacunkiem. "Dziękuję za szczerość."
"Jesteś dobrą królową z dobrym sercem i chciałabym, żeby więcej takich osób sprawowało władzę. Jesteś prawdziwym wzorem dla naszych młodych dziewcząt, moja królowo."
Mia nie otrzymała tylu komplementów, odkąd została królową, a słysząc je od Margaret, jej serce wezbrało radością. "Dziękuję, Luno. Postaram się być godna tak wielu komplementów."
"Już jesteś." powiedziała Margaret z wielką pewnością siebie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Drzwi do komnaty Mii gwałtownie się otworzyły, a Xavier wszedł, jakby był tu u siebie. Jego zwężone oczy omiatały pokój, szukając Mii, i zabłysły, gdy dostrzegł ją przy garderobie.
– Powinieneś zapukać. Mogłam być naga – powiedziała, nie odwracając się od szafy, do której wkładała kilka strojów.
Po jej słowach w jego oczach rozbłysło pożądanie. Chciał zobaczyć ją nagą jeszcze raz, ale wiedział, że mu na to nie pozwoli. Grała na zwłokę.
Przebiegła kobieta.
– Nie jesteś naga, i to się liczy.
Zapanowała cisza, którą Mia wykorzystała, by zamknąć szafę. Serce zabiło jej mocniej, gdy się odwróciła i zobaczyła go w eleganckim, niebieskim płaszczu i czarnych spodniach. Jego włosy były starannie spięte w kok, co podkreślało szeroką, hipnotyzującą twarz, pokrytą starannie przystrzyżoną brodą.
Zaczął mówić, wyrywając ją z zamyślenia: – Słyszałem, że byłaś dziś niesamowita na dworze Dziewicy.
Uniósła brew, podchodząc do krzesła przy biurku i siadając na nim. – Już nie wierzysz swoim szpiegom?
Zamknął drzwi. – To nie szpiedzy. To tylko służba, która zbiera i przekazuje mi informacje o tym, co dzieje się w królestwie.
– Wydaje mi się, że właśnie tym zajmują się szpiedzy.
Wyglądał na zdezorientowanego, ale nie drążył tematu. – Dobrze, więc byłaś niesamowita na dworze.
– Byłam, ale nie lubię przypisywać sobie zasług. Starszyzna na dworze wykonała świetną robotę, dzięki której dzisiejszy dzień był wyjątkowy.
Xavier przewrócił oczami. – Cieszę się, że cię kochają.
Westchnęła, a w jej oczach pojawiło się poczucie winy. – Ja też, ale czuję się okropnie. Widzę nadzieję w ich oczach, gdy na mnie patrzą, i ich radość wydaje się prawdziwa. Nie będę tu na zawsze, a zasługują na królową, która zostanie.
Jej słowa przypomniały mu o prawdzie, której próbował unikać. Nie będzie tu zawsze i musiał się na to przygotować.
Kiedyś też chciał, żeby odeszła, ale teraz już sam nie wiedział, czego chce.
– Więc postaraj się dać im tylko to, co najlepsze. Zostaw ślad, do którego następna będzie musiała dorastać.
W jej oczach zamigotały emocje. Może nie tego oczekiwała od niego, ale to właśnie usłyszała.
– Zrobię, co w mojej mocy.
– Dziś jest pełnia i za kilka godzin zacznie się przemiana. W przeciwieństwie do ostatniej, teraz trzeba pilnować terytoriów.
– Tak, Margaret na dworze o tym wspominała. – Urwała, nie do końca rozumiejąc, co wtedy miała na myśli. Mia wiedziała wiele rzeczy, ale wciąż były takie, o których nie miała pojęcia.
Podszedł głębiej do pokoju: – Rozumiesz, dlaczego trzeba pilnować terytoriów?
– Nie, ale ma to coś wspólnego z byciem na własną rękę. Stado to siła. – Rozpuściła włosy, które opadły jej na plecy. – Ojciec zawsze dbał o to, byśmy zmieniali się przy domu Asików. Zawsze uważał, że tak będzie najlepiej. Skoro mieliśmy największą posiadłość po północnej stronie stolicy, teren był na tyle rozległy, by pomieścić służbę i nas. Mieliśmy przestrzeń i nigdy nie narzekaliśmy.
– Ograniczał twoją siostrę z powodu jej futra lub choroby?
– Robił to, żeby nas chronić. Atak, w którym zginęła moja matka, wydarzył się właśnie podczas pełni. Ojciec bał się, że to samo spotka nas.
Twarz Xaviera posmutniała. – Przykro mi. Nie wiedziałem.
– Nie przepraszaj, podczas przemiany księżycowej to ty zapewniłeś mi bezpieczeństwo i jeśli to nadal możliwe, chciałabym dziś przemienić się obok ciebie.
Jej prośba zabrzmiała szlachetnie. – Pełnia może zwiększyć moje siły znacznie, ale jestem królem alfą. Przemieniam się, kiedy chcę. – Ona też miałaby tę zdolność, gdyby była luną.
– Szczęściarz z ciebie.
– Przemienię się z tobą – powiedział z radością w głosie.
– Przed chwilą mówiłeś, że nie przemieniasz się podczas pełni.
– Przemieniam. Po prostu wybieram, że nie. Nie będę miał nic przeciwko, jeśli to pomoże ci wyjść poza strefę komfortu.
Poczuła, jak jej policzki robią się gorące. Nie spodziewała się, że zaproponuje tak bezinteresowny gest bez oczekiwania czegoś w zamian.
– A w zamian? – zapytała, wstając.
– Hm?
– Czego chciałbyś w zamian za ten szlachetny uczynek?
– Myślisz, że czegoś chcę? – Jego zielone oczy pociemniały i Mia tego nie lubiła.
– Jesteś Xavierem Ainsworthem, królem alfą. – Musiał chcieć czegoś w zamian, ale niewiele mogła mu zaoferować. – Nie chcesz niczego w zamian?
Jego oczy powędrowały z jej oczu na pełne, dolne wargi, czerwone, kuszące i apetyczne.
Tak, czegoś chciał, ale nie mogła mu dać tego, czego pragnął.
Wsunął dłonie do kieszeni i zrobił odważny krok w jej stronę. Usłyszał, jak jej serce na moment się zatrzymało. Jej reakcja mogła oznaczać dwie rzeczy: albo ona też go pragnęła, albo był dla niej niezwykle poruszający.
„Albo się ciebie boi” – odezwał się głos w jego głowie.
„Zamknij się do cholery!” warknął w myślach.
„Nie, nie masz mi nic do zaoferowania, czego bym chciał”, odpowiedział i niemal dostrzegł przebłysk emocji w jej oczach, zanim zniknęły. Mówił dalej: „Najlepiej pomóc ci utrzymać terytoria, a przy okazji mogę uciec przed Edwardem.”
„Co tym razem zrobił?” zapytała z zainteresowaniem.
„Edward zasugerował, żebyśmy się przemienili razem.”
„My?”
„Ja, ty i on.”
„Nie możemy przemienić się razem. Dowiedziałby się, że nie jestem Luną, i musiałby nosić nasze kłamstwo każdego dnia.”
„Właśnie. Cieszę się, że to rozumiesz. Nie chcemy tego, więc jak ostatnio, musimy przemienić się osobno. Spotkajmy się w ogrodzie za godzinę.” Odsunął się od niej i zniknął z pokoju w kilka sekund.
Stała w pustym ogrodzie godzinę później, ale nie było śladu króla alf. Z każdą chwilą stawała się coraz bardziej niespokojna, ale gdy odwróciła się, by odejść, zderzyła się z Xavierem.
„Ktoś jest niecierpliwy”, zauważył, cmokając językiem.
„Myślałam, że zmieniłeś zdanie czy coś.”
„Dlaczego miałbym to zrobić?”
Nie potrafiła odpowiedzieć, więc przygryzła wargi i milczała. „Jesteśmy w tym razem. Nigdy o tym nie zapominaj.”
„Czemu tak długo ci zajęło wyjście?”
„Wszyscy w Pałacu podlegają królowi. Każdy ma przydzielone terytoria i wiedzą, jak się po nich poruszać. Skoro Edward nie dołączy do naszej ścieżki, uznałem, że najlepiej, jeśli on nimi pokieruje. Powiedziałem mu, że chcę spędzić więcej czasu z moją królową, i pozwolił mi.”
Mruknęła coś długiego pod nosem, ale on tego nie usłyszał i zmrużył na nią oczy.
Odpowiedziała, zanim zdążył zapytać: „Modlę się, by bogini księżyca zachowała mój sekret. I żeby mnie chroniła.”
Chciał jej powiedzieć, że nie potrzebuje ochrony bogini księżyca, bo on tu jest, ale powstrzymał się.
Mia przemieniła się pierwsza, a jej widok był wspaniały. Przemknęła przez las z lekkością, wiatr nocy smagał jej futro, sprawiając, że wyglądała czarująco. Była pełna energii, żywa.
Xavier, szybszy, dotrzymywał jej kroku i nie spuszczał jej z oczu. Tak jak ostatnio, gdy widział, jak się przemienia, oddała się pod pełnią księżyca, przyjmując całą jego siłę i piękno, ale tym razem to ona prowadziła i wytyczała własną ścieżkę, a podążanie za nią nie wydawało się takie złe.
Po ponad godzinie biegu przez gęsty las Mia zatrzymała się i odwróciła do Xaviera.
„Na co czekasz?” zapytała.
Uśmiechnął się kącikiem ust, uklęknął, poczuł ziemię pod dłonią i pozwolił, by przeszedł go chłód. Natychmiast się przemienił i popędził w górę ścieżki, by ją dogonić. Mia przyspieszyła i biegła szybciej, pozostając poza jego zasięgiem.
Zupełnie zeszli z wyznaczonej ścieżki, ale Xavierowi to nie przeszkadzało, to była najlepsza przemiana, jaką dotąd miał.
Mia dotarła do olbrzymiego sekwoi – jednego z najwyższych drzew na królewskim terytorium – które wyznaczało koniec królewskich ziem. Xavier chciał jej powiedzieć, że tu powinni zawrócić, ale ona wbiła pazury w korę i zaczęła się wspinać. Stał zaskoczony, bo myślał, że zamierza przebiec obok. Okazało się, że miała inne plany.
Nie poszedł za nią, tylko patrzył, jak się wspina z ziemi. Kiedy zorientowała się, że wciąż stoi na dole, spojrzała na niego, utrzymując równowagę i pazury wbite w korę drzewa.
„Królu Xavierze Ainsworth, nie powiesz mi chyba, że boisz się wysokości”, droczyła się.
Zawył, wbił pazury w korę drzewa i wspiął się za nią. Tak jak na ziemi, wspinała się coraz wyżej, aż dotarła na sam szczyt drzewa.
Potrząsnęła gałęzią, upewniając się, że jest wystarczająco mocna, po czym usiadła na niej i spojrzała na rozległe połacie ziemi. Przestrzeń przed nią była jednak tylko częścią królestwa Wahala.
Gdy Xavier dotarł na szczyt, zauważył, że Mia wpatruje się w dal, i podążył wzrokiem za nią.
„To jest Wahala!” powiedziała, odrywając wzrok od przestrzeni i zerkając na niego.
„Tak, w całej swej okazałości!”
„Jest tu tak spokojnie.”
Zgodził się, choć wiedział, że ten spokój nie potrwa długo. Nie wiedział dlaczego, ale cała jego istota buntowała się przeciwko myśli o pokoju. Może dlatego, że był tak daleko poza jego zasięgiem.
„To prawda”, przyznał, spoglądając na nią i widząc w jej oczach wielką radość i nadzieję na to, co widziała gdzieś tam daleko. Cokolwiek to było, on tego nie dostrzegał, ale chciał.
Chciał tej możliwości, którą mu dawała.
Położył łapę na jej łapie, zanim zdążył się powstrzymać, i poczuł spokój, który przez niego przepłynął. Poczuł, jak wyrywa się z zamyślenia i patrzy na niego, ale nie chciał zabierać dłoni, więc tego nie zrobił.
W jakiś sposób była jego pokojem i chaosem – tym samym czasie.
Przesuń w górę, aby kontynuować