passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #55 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 55

54: Jak twoja córka

Dzisiejsze pierwsze spotkanie rady panien powoli dobiegało końca, gdy starsza Margaret wstała, by odczytać ogłoszenie o kilku wydarzeniach, które miały się odbyć w ciągu tygodnia. Kilka osób z obecnych na dworze organizowało urodziny, przeżywało swoje odrodzenie i poświęcenie w swoich domach. Dzięki temu powiadomieniu zainteresowanym łatwiej było dołączyć do tych wydarzeń. Margaret prowadziła ogłoszenia i, jak dziś, zawsze robiła to na końcu zebrania.

Po pierwszej części ogłoszenia Margaret przewróciła kartki notatki, którą trzymała w ręce.

"Dziś jest pełnia księżyca." ogłosiła, co wywołało radosny okrzyk u siedzących panien. "i pamiętajcie, bezpieczeństwo przede wszystkim. Zasady podczas przemiany. Zasada pierwsza: Utrzymujcie swoje terytorium. Nie wchodźcie na obce ziemie. Możecie zostać potraktowani jak wrogowie i niemile widziani. Zasada druga: Pozostańcie nawodnieni. To ważne, bo przemiana może was bardzo osłabić i nie powinniście być słabi. Zasada trzecia: Nie atakujcie—"

Drzwi nagle się otworzyły i wszystkie oczy w sali opuściły Margaret, skupiając się na intruzie. W drzwiach stanął biały wilk z krwawiącymi pazurami, poszarpanym i krwawiącym grzbietem, nogami i twarzą. Oczy wilka świeciły na żółto i pełne były bólu, gdy patrzyły na królową stojącą w dali.

Mia wiedziała, że ten wilk właśnie uciekł z walki, z której ledwo uszedł z życiem. Jej serce wyciągnęło się ku niej i zapragnęła poznać jej historię.

Strażnicy stojący na środku sali zagrodzili wilkowi drogę, broniąc dostępu. Wilk przemienił się w ludzką postać i wszyscy zobaczyli młodą pannę klęczącą na dłoniach i kolanach. Starsza kobieta, siedząca niedaleko niej, podbiegła i okryła ją swoim futrzanym, brązowym płaszczem.

Intruzka skinęła głową wdzięczności starszej kobiecie, potem ruszyła w stronę strażników, ale ci się nie poruszyli.

"Proszę, pozwólcie mi przejść, muszę porozmawiać z królową!" błagała, próbując przebić się przez straż, ale nie ustąpili. "Pozwólcie mi przejść!" krzyknęła głośniej, lecz strażnicy podnieśli ją i wynieśli za drzwi.

"Nie! Puśćcie mnie." Szamotała się i kopała, próbując się uwolnić, lecz bezskutecznie.

"Puśćcie ją!" odezwała się Mia, wstając, a strażnicy natychmiast posłuchali. Młoda kobieta przeszła obok nich dalej w głąb sali. "Czego chcesz?" zapytała Mia i mimo że dziewczyna zbliżała się do podwyższenia, na którym stali starsi, Mia jej nie zatrzymała.

"Chcę sprawiedliwości dla mojego ojca i jego domu, moja królowo." Skłoniła głowę.

"Jaka jest twoja sprawa?"

"Moja królowo, nie mamy czasu. Jeśli chciała, by jej sprawa została rozpatrzona, powinna była przyjść na czas," wtrąciła Margaret, niezadowolona z decyzji Mii, by wysłuchać młodej kobiety, co było widoczne w jej tonie.

Mia skrzyżowała ramiona na piersi i zwróciła się do Margaret. "Masz dzieci, Margaret?" Jej bursztynowe oczy wbiły się ciekawie w starszą kobietę.

"Tak."

"Masz córki?"

"Tak," odparła.

"Gdyby twoja córka weszła tu na miejsce tej młodej pani," Mia wskazała na intruzkę, "błagając, by jej sprawa została rozpatrzona. Czy wtedy też protestowałabyś z powodu czasu, czy zrobiłabyś wyjątek?"

Margaret zamilkła, a Mia zwróciła się do młodej panny. "Jak masz na imię?"

"Jestem Rue, z domu Bakkare."

"Rue, jaka jest twoja sprawa?"

"Mój ojciec właśnie odszedł do życia po tamtej stronie i teraz jesteśmy zmuszane do opuszczenia naszego domu!"

"Jaki jest tego powód i kto za tym stoi?"

"Brat mojego ojca, moja królowo. Mój ojciec miał troje dzieci i wszystkie jesteśmy dziewczynami. Mój wuj nie wierzy, że jesteśmy zdolne rządzić domem Bakkare." Bolesne łzy spływały po jej policzkach, gardło jej się ścisnęło, ale oczyściła się i mówiła dalej. "Jeszcze nie pochowałyśmy ojca, a on dziś przyszedł, by wyrzucić mnie i moje trzy siostry z domu. Porzuciłam walkę i przybiegłam tutaj, by prosić cię o pomoc, moja królowo," uklękła, wyciągając ręce. "Błagam cię o pomoc. Dom to wszystko, co mamy, a nasz ojciec chciałby, byśmy go miały."

Oczy Mii zaszkliły się od jej błagania i zwróciła się do Margaret, która również wyglądała na współczującą w miejscu, gdzie stała. "Co o tym sądzisz, Luno?"

Oczy Margaret rozjaśniły się, gdy usłyszała, że Mia prosi ją o opinię, mimo że zaczęły dzień nie po jej myśli. "Ja... ja..." zająknęła się bezradnie, po czym odzyskała spokój. "Uważam, że twój wuj nie ma prawa do waszego domu, dopóki twój ojciec ma żyjące potomstwo. Konstytucja Wahala, rozdział piąty, jasno mówi, że dziedzictwo zmarłego przechodzi na jego żyjące dzieci, bez względu na to, czy to chłopiec, czy dziewczyna. Więc chyba że twój wuj ma dowód, że nie jesteście córkami swojego ojca, to on jest w błędzie."

Rue wytarła łzy płynące po policzkach, w jej twarzy pojawiła się iskierka nadziei.

"Twój wuj wie, że nie znasz prawa tej ziemi i liczy, że to wykorzysta," powiedziała Mia, schodząc z podwyższenia i podchodząc do Rue, która nadal klęczała. Podała jej rękę i pomogła wstać, a następnie wręczyła Rue swoją małą czerwoną chusteczkę.

Rue wzięła ją i otarła łzy z twarzy. "Będę potrzebować twojego imienia, wieku i miejsca zamieszkania. Gdy zebranie dobiegnie końca, wyślę oficjalny list do twojego wuja, a straż królewska przyjdzie dziś, by stanąć po waszej stronie, jeśli sprzeciwi się słowom króla." Ujęła jej dłonie, ściskając je zapewniająco. "Koniec z łzami."

Rue energicznie pokiwała głową, osuszając resztki łez z twarzy. Rzuciła się Mii na szyję w mocnym uścisku, zanim zdążyła się powstrzymać, a tłum zgromadzony w sali wydał okrzyk zaskoczenia. Nadal była cała w brudzie i krwi, a jej gest zaskoczył Mię, ale ona odwzajemniła uścisk, a po sali przetoczyła się fala wiwatów.

Kiedy się rozdzieliły, Mia zwróciła się do Margaret i skinęła, by kontynuowała ogłoszenie, co ta uczyniła.

"I ostatnia, bardzo ważna zasada: ucz swoje dziecko jego praw, by źli wujowie tacy jak jej nie uczynili mu życia nieznośnym, gdy odejdziesz do życia po tamtej stronie." Tłum był rozbawiony, bił brawo i wiwatował.

Niedługo potem zebranie dobiegło końca. Mia pożegnała się ze starszyzną, przygotowując się do odejścia.

Zbliżyła się do czekającej na nią karety, gdy usłyszała głos Margaret. "Nigdy cię nie lubiłam."

Zatrzymała się i odwróciła, patrząc na starszą kobietę stojącą niedaleko, której szare oczy potwierdzały prawdziwość tych słów. Mia nie mogła udawać zaskoczenia. Od pierwszego dnia w radzie czuła wobec niej negatywną energię. Kiedy przyniosła księgę protokołów tydzień później, wiedziała, że dolała oliwy do ognia nienawiści Luny. Mimo to była ona starszą radną i Mia brała ją pod uwagę aż do dziś. Wiedziała, że konfrontacja jest nieunikniona. Była dawno temu spóźniona.

Mia milczała, by mogła dokończyć swoją wypowiedź.

"Dla mnie byłaś tą małą dziewczynką, która zastąpiła swoją siostrę i kiedy przyszłaś do rady, nie miałam do ciebie żadnego szacunku. Robiłaś wszystko po swojemu i nie obchodziło cię, kogo przy tym skrzywdzisz, bylebyś robiła to, co słuszne. Chciałam ci to powiedzieć. Nie szanowałam cię na początku, ale po tym, co dziś zrobiłaś w radzie, muszę cię przeprosić twarzą w twarz."

Mia wyglądała na zaskoczoną jej wyznaniem i skłoniła głowę Lunie z szacunkiem. "Dziękuję za szczerość."

"Jesteś dobrą królową z dobrym sercem i chciałabym, żeby więcej takich osób sprawowało władzę. Jesteś prawdziwym wzorem dla naszych młodych dziewcząt, moja królowo."

Mia nie otrzymała tylu komplementów, odkąd została królową, a słysząc je od Margaret, jej serce wezbrało radością. "Dziękuję, Luno. Postaram się być godna tak wielu komplementów."

"Już jesteś." powiedziała Margaret z wielką pewnością siebie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

55: Niespokojny umysł

Drzwi do komnaty Mii gwałtownie się otworzyły, a Xavier wszedł, jakby był tu u siebie. Jego zwężone oczy omiatały pokój, szukając Mii, i zabłysły, gdy dostrzegł ją przy garderobie.

– Powinieneś zapukać. Mogłam być naga – powiedziała, nie odwracając się od szafy, do której wkładała kilka strojów.

Po jej słowach w jego oczach rozbłysło pożądanie. Chciał zobaczyć ją nagą jeszcze raz, ale wiedział, że mu na to nie pozwoli. Grała na zwłokę.

Przebiegła kobieta.

– Nie jesteś naga, i to się liczy.

Zapanowała cisza, którą Mia wykorzystała, by zamknąć szafę. Serce zabiło jej mocniej, gdy się odwróciła i zobaczyła go w eleganckim, niebieskim płaszczu i czarnych spodniach. Jego włosy były starannie spięte w kok, co podkreślało szeroką, hipnotyzującą twarz, pokrytą starannie przystrzyżoną brodą.

Zaczął mówić, wyrywając ją z zamyślenia: – Słyszałem, że byłaś dziś niesamowita na dworze Dziewicy.

Uniósła brew, podchodząc do krzesła przy biurku i siadając na nim. – Już nie wierzysz swoim szpiegom?

Zamknął drzwi. – To nie szpiedzy. To tylko służba, która zbiera i przekazuje mi informacje o tym, co dzieje się w królestwie.

– Wydaje mi się, że właśnie tym zajmują się szpiedzy.

Wyglądał na zdezorientowanego, ale nie drążył tematu. – Dobrze, więc byłaś niesamowita na dworze.

– Byłam, ale nie lubię przypisywać sobie zasług. Starszyzna na dworze wykonała świetną robotę, dzięki której dzisiejszy dzień był wyjątkowy.

Xavier przewrócił oczami. – Cieszę się, że cię kochają.

Westchnęła, a w jej oczach pojawiło się poczucie winy. – Ja też, ale czuję się okropnie. Widzę nadzieję w ich oczach, gdy na mnie patrzą, i ich radość wydaje się prawdziwa. Nie będę tu na zawsze, a zasługują na królową, która zostanie.

Jej słowa przypomniały mu o prawdzie, której próbował unikać. Nie będzie tu zawsze i musiał się na to przygotować.

Kiedyś też chciał, żeby odeszła, ale teraz już sam nie wiedział, czego chce.

– Więc postaraj się dać im tylko to, co najlepsze. Zostaw ślad, do którego następna będzie musiała dorastać.

W jej oczach zamigotały emocje. Może nie tego oczekiwała od niego, ale to właśnie usłyszała.

– Zrobię, co w mojej mocy.

– Dziś jest pełnia i za kilka godzin zacznie się przemiana. W przeciwieństwie do ostatniej, teraz trzeba pilnować terytoriów.

– Tak, Margaret na dworze o tym wspominała. – Urwała, nie do końca rozumiejąc, co wtedy miała na myśli. Mia wiedziała wiele rzeczy, ale wciąż były takie, o których nie miała pojęcia.

Podszedł głębiej do pokoju: – Rozumiesz, dlaczego trzeba pilnować terytoriów?

– Nie, ale ma to coś wspólnego z byciem na własną rękę. Stado to siła. – Rozpuściła włosy, które opadły jej na plecy. – Ojciec zawsze dbał o to, byśmy zmieniali się przy domu Asików. Zawsze uważał, że tak będzie najlepiej. Skoro mieliśmy największą posiadłość po północnej stronie stolicy, teren był na tyle rozległy, by pomieścić służbę i nas. Mieliśmy przestrzeń i nigdy nie narzekaliśmy.

– Ograniczał twoją siostrę z powodu jej futra lub choroby?

– Robił to, żeby nas chronić. Atak, w którym zginęła moja matka, wydarzył się właśnie podczas pełni. Ojciec bał się, że to samo spotka nas.

Twarz Xaviera posmutniała. – Przykro mi. Nie wiedziałem.

– Nie przepraszaj, podczas przemiany księżycowej to ty zapewniłeś mi bezpieczeństwo i jeśli to nadal możliwe, chciałabym dziś przemienić się obok ciebie.

Jej prośba zabrzmiała szlachetnie. – Pełnia może zwiększyć moje siły znacznie, ale jestem królem alfą. Przemieniam się, kiedy chcę. – Ona też miałaby tę zdolność, gdyby była luną.

– Szczęściarz z ciebie.

– Przemienię się z tobą – powiedział z radością w głosie.

– Przed chwilą mówiłeś, że nie przemieniasz się podczas pełni.

– Przemieniam. Po prostu wybieram, że nie. Nie będę miał nic przeciwko, jeśli to pomoże ci wyjść poza strefę komfortu.

Poczuła, jak jej policzki robią się gorące. Nie spodziewała się, że zaproponuje tak bezinteresowny gest bez oczekiwania czegoś w zamian.

– A w zamian? – zapytała, wstając.

– Hm?

– Czego chciałbyś w zamian za ten szlachetny uczynek?

– Myślisz, że czegoś chcę? – Jego zielone oczy pociemniały i Mia tego nie lubiła.

– Jesteś Xavierem Ainsworthem, królem alfą. – Musiał chcieć czegoś w zamian, ale niewiele mogła mu zaoferować. – Nie chcesz niczego w zamian?

Jego oczy powędrowały z jej oczu na pełne, dolne wargi, czerwone, kuszące i apetyczne.

Tak, czegoś chciał, ale nie mogła mu dać tego, czego pragnął.

Wsunął dłonie do kieszeni i zrobił odważny krok w jej stronę. Usłyszał, jak jej serce na moment się zatrzymało. Jej reakcja mogła oznaczać dwie rzeczy: albo ona też go pragnęła, albo był dla niej niezwykle poruszający.

„Albo się ciebie boi” – odezwał się głos w jego głowie.

„Zamknij się do cholery!” warknął w myślach.

„Nie, nie masz mi nic do zaoferowania, czego bym chciał”, odpowiedział i niemal dostrzegł przebłysk emocji w jej oczach, zanim zniknęły. Mówił dalej: „Najlepiej pomóc ci utrzymać terytoria, a przy okazji mogę uciec przed Edwardem.”

„Co tym razem zrobił?” zapytała z zainteresowaniem.

„Edward zasugerował, żebyśmy się przemienili razem.”

„My?”

„Ja, ty i on.”

„Nie możemy przemienić się razem. Dowiedziałby się, że nie jestem Luną, i musiałby nosić nasze kłamstwo każdego dnia.”

„Właśnie. Cieszę się, że to rozumiesz. Nie chcemy tego, więc jak ostatnio, musimy przemienić się osobno. Spotkajmy się w ogrodzie za godzinę.” Odsunął się od niej i zniknął z pokoju w kilka sekund.

Stała w pustym ogrodzie godzinę później, ale nie było śladu króla alf. Z każdą chwilą stawała się coraz bardziej niespokojna, ale gdy odwróciła się, by odejść, zderzyła się z Xavierem.

„Ktoś jest niecierpliwy”, zauważył, cmokając językiem.

„Myślałam, że zmieniłeś zdanie czy coś.”

„Dlaczego miałbym to zrobić?”

Nie potrafiła odpowiedzieć, więc przygryzła wargi i milczała. „Jesteśmy w tym razem. Nigdy o tym nie zapominaj.”

„Czemu tak długo ci zajęło wyjście?”

„Wszyscy w Pałacu podlegają królowi. Każdy ma przydzielone terytoria i wiedzą, jak się po nich poruszać. Skoro Edward nie dołączy do naszej ścieżki, uznałem, że najlepiej, jeśli on nimi pokieruje. Powiedziałem mu, że chcę spędzić więcej czasu z moją królową, i pozwolił mi.”

Mruknęła coś długiego pod nosem, ale on tego nie usłyszał i zmrużył na nią oczy.

Odpowiedziała, zanim zdążył zapytać: „Modlę się, by bogini księżyca zachowała mój sekret. I żeby mnie chroniła.”

Chciał jej powiedzieć, że nie potrzebuje ochrony bogini księżyca, bo on tu jest, ale powstrzymał się.

Mia przemieniła się pierwsza, a jej widok był wspaniały. Przemknęła przez las z lekkością, wiatr nocy smagał jej futro, sprawiając, że wyglądała czarująco. Była pełna energii, żywa.

Xavier, szybszy, dotrzymywał jej kroku i nie spuszczał jej z oczu. Tak jak ostatnio, gdy widział, jak się przemienia, oddała się pod pełnią księżyca, przyjmując całą jego siłę i piękno, ale tym razem to ona prowadziła i wytyczała własną ścieżkę, a podążanie za nią nie wydawało się takie złe.

Po ponad godzinie biegu przez gęsty las Mia zatrzymała się i odwróciła do Xaviera.

„Na co czekasz?” zapytała.

Uśmiechnął się kącikiem ust, uklęknął, poczuł ziemię pod dłonią i pozwolił, by przeszedł go chłód. Natychmiast się przemienił i popędził w górę ścieżki, by ją dogonić. Mia przyspieszyła i biegła szybciej, pozostając poza jego zasięgiem.

Zupełnie zeszli z wyznaczonej ścieżki, ale Xavierowi to nie przeszkadzało, to była najlepsza przemiana, jaką dotąd miał.

Mia dotarła do olbrzymiego sekwoi – jednego z najwyższych drzew na królewskim terytorium – które wyznaczało koniec królewskich ziem. Xavier chciał jej powiedzieć, że tu powinni zawrócić, ale ona wbiła pazury w korę i zaczęła się wspinać. Stał zaskoczony, bo myślał, że zamierza przebiec obok. Okazało się, że miała inne plany.

Nie poszedł za nią, tylko patrzył, jak się wspina z ziemi. Kiedy zorientowała się, że wciąż stoi na dole, spojrzała na niego, utrzymując równowagę i pazury wbite w korę drzewa.

„Królu Xavierze Ainsworth, nie powiesz mi chyba, że boisz się wysokości”, droczyła się.

Zawył, wbił pazury w korę drzewa i wspiął się za nią. Tak jak na ziemi, wspinała się coraz wyżej, aż dotarła na sam szczyt drzewa.

Potrząsnęła gałęzią, upewniając się, że jest wystarczająco mocna, po czym usiadła na niej i spojrzała na rozległe połacie ziemi. Przestrzeń przed nią była jednak tylko częścią królestwa Wahala.

Gdy Xavier dotarł na szczyt, zauważył, że Mia wpatruje się w dal, i podążył wzrokiem za nią.

„To jest Wahala!” powiedziała, odrywając wzrok od przestrzeni i zerkając na niego.

„Tak, w całej swej okazałości!”

„Jest tu tak spokojnie.”

Zgodził się, choć wiedział, że ten spokój nie potrwa długo. Nie wiedział dlaczego, ale cała jego istota buntowała się przeciwko myśli o pokoju. Może dlatego, że był tak daleko poza jego zasięgiem.

„To prawda”, przyznał, spoglądając na nią i widząc w jej oczach wielką radość i nadzieję na to, co widziała gdzieś tam daleko. Cokolwiek to było, on tego nie dostrzegał, ale chciał.

Chciał tej możliwości, którą mu dawała.

Położył łapę na jej łapie, zanim zdążył się powstrzymać, i poczuł spokój, który przez niego przepłynął. Poczuł, jak wyrywa się z zamyślenia i patrzy na niego, ale nie chciał zabierać dłoni, więc tego nie zrobił.

W jakiś sposób była jego pokojem i chaosem – tym samym czasie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

56: Zmiana wewnętrzna

Mia pobiegła na skraj lasu i przemieniła się z powrotem w ludzką postać. Przez całą noc błąkali się wiele mil po przemianie. Gdy ich zmiana dobiegła końca, a nadchodził poranek, postanowili się ubrać i wrócić tam, gdzie zostawili swoje ubrania.

Mia rozglądała się w poszukiwaniu Xaviera, ale nie znalazła go. Dawał jej prywatność, tak samo jak robił to podczas ostatnich przemian.

Wsadziła stopy w drugie buty i stanęła pewnie na nogach. Spojrzała w górę, a Xavier podbiegł, by stanąć przed nią. Podmuch wiatru uderzył ją w twarz, wywołany jego błyskawiczną prędkością.

"Wystraszyłeś mnie," zauważyła, kładąc dłoń na piersi dla podkreślenia.

Jego oczy drgnęły, a uśmiech pojawił się w kąciku ust. "Niecelowo," odpowiedział, ale trudno jej było w to uwierzyć.

W przeciwieństwie do ostatniej pełni, kiedy pozwolił jej prowadzić, tym razem to on wyznaczył kierunek. Bardzo lubił polowanie i pokazywał jej swoją szybkość oraz siłę. Nie mogła powstrzymać się od przewracania oczami kilka razy. Choć udawała, że jest obojętna, była pod wrażeniem. Był naturalnie czarujący, pewny siebie i wiedział, jaki efekt wywołuje, nawet w wilczej postaci. Był też dumny, a myśl o tym, by kilka razy przyłożyć mu w głowę, nie dawała jej spokoju.

Wyciągnął rękę i wsunął jej włosy za ucho, a jej serce zabiło szybciej. Dłonie spociły jej się i natychmiast odwróciła od niego wzrok.

"Powinniśmy wracać! Słońce prawie wschodzi," oznajmiła, odwracając się, by szybko od niego uciec — tak samo jak robiła to ostatniego miesiąca.

Złapał ją za ramię, żeby nie mogła się ruszyć. "Pomyślałem, że moglibyśmy je obejrzeć. Wschód słońca, jeśli nie masz nic przeciwko." Wyglądał na podekscytowanego, czekając na jej odpowiedź.

Jego propozycja była kusząca i chciała się zgodzić, ale nie mogła. Romantyczne uczucia, bez względu na to, jak bardzo wydawały się właściwe, były złe. Wiedziała o tym.

Był królem alfą. Mógł łatwo wybrać dowolną pannę na swoją towarzyszkę, gdy tylko odejdzie. Gdyby poddała się uczuciom, na zawsze pozostałaby uwięziona, tęskniąc za kimś, kogo nigdy nie będzie mogła mieć. Musiała pozostać wierna swojej sprawie, bez względu na trudności.

"Przepraszam, nie mogę. Mam rutynę, której trzymam się od tygodnia." Nie wiedziała, dokąd zmierza z tym tłumaczeniem. Może powinna wymyślić inną wymówkę, ale teraz nie było już odwrotu.

Na jego twarzy pojawiła się emocja. Jednak zniknęła, zanim zdążyła ją odczytać.

Uśmiechnął się, ale uśmiech nie sięgnął oczu. Może czytał jej myśli i wiedział, o czym myśli.

Cholera.

"Oczywiście, najlepiej się jej trzymać... tej rutyny. Powinniśmy wracać."

Kiwnęła głową.

Przez cały czas, gdy szykowała się na nadchodzący dzień, Mia wracała myślami do propozycji króla alf.

Dlaczego zaproponował, by wspólnie obejrzeli wschód słońca? Wiedziała, co do niego czuje, ale nie mogła odgadnąć jego uczuć.

Ostatnim razem, gdy ją pocałował, zostawił ją bez słowa i poszedł do Zary, co ją złamało. Nie chciała być znowu bezbronna; chciała być ostrożna. Tak, zauważyła zmianę w nim i nie ignorowała tego, jak bardzo na nią wpływa — jego obecność i dotyk — ale musiała być ostrożna.

Zauważyła też, że bardzo się zmienił, ale częściej się wycofywała, bo — tak jak się umówili — to wszystko mogło być tylko grą z jego strony. Nie mogła dać się oszukać, nie mogła zaufać i znów zostać złamana.

Valerio zapukał do jej drzwi, informując ją, że król wezwał ją do sali tronowej.

Król nie zawsze musiał jej wzywać. Wiedziała, jaka jest jej rola i wypełniała ją bez jego nadzoru.

Dlaczego więc wezwał ją dziś?

Co się dziś zmieniło?

Czy był na nią zły za odmowę?

Czy był aż tak małostkowy?

Kiwnęła głową i bez słowa sprzeciwu podążyła za Valeriem przez korytarz do sali tronowej.

Xavier siedział na tronie w bawełnianym szlafroku barwionym na głęboki, bordowy kolor, który podkreślał jego oczy i pasował do włosów. Jego łokieć spoczywał na poręczy tronu, a kciuk pocierał gęstą brodę, gdy utrzymywał zamyślone spojrzenie skierowane na kogoś innego w sali.

Wzrok Mii podążył w tym samym kierunku i wkrótce spoczął na Elliocie, który stał w samym rogu komnaty. Obok niego stało dwóch kapłanów: jeden o siwych włosach, drugi o czarnych — znacznie młodszy.

Mia nie wiedziała, czy stali tak daleko, bo bali się ataku ze strony Xaviera, czy z innego powodu.

Spojrzenie Xaviera powędrowało od Elliotta do niej i wydawał się zadowolony na jej widok.

"Królowa Mio, to przyjemność, że do nas dołączyłaś!" Elliott przemówił przyjaznym tonem, który jej się nie podobał. Nigdy nie byli przyjaciółmi i zastanawiała się, co kombinuje.

"Lordzie Elliott, również się cieszę na spotkanie z tobą." posłała mu dziwny uśmiech.

"Dzień dobry, wasza wysokość." kapłani złożyli jej powitanie.

"Wasza eminencjo." Oddała szacunek obecnym w sali tronowej, odsuwając na bok swoje podejrzenia.

Zwróciła się do męża, który nadal nie przestawał się w nią wpatrywać. "Wezwałeś mnie," odezwała się, podchodząc do niego.

Xavier wstał i zszedł po schodach, spotykając się z nią w połowie drogi, a gdy to zrobił, podał jej rękę.

"Tak. Elliott wraz z kapłanami przyszli z wiadomością od naszego ojca i poprosili, byś była obecna przy jej przekazaniu."

To była przyczyna, dla której wysłał Valeria po nią do komnat. Wcale nie był drobiazgowy.

Wspólnie zwrócili się ku Elliottowi, który wyszedł z narożnika sali i zbliżył się do nich.

"Zanim przejdziemy dalej, chciałbym pogratulować wam sześciu miesięcy małżeństwa jako mąż i żona." zaczął, a Mia od razu wyczuła, że kryje się za tym jakaś złośliwość.

"Dziękuję," powiedziała Mia. Xavier tylko wpatrywał się w niego.

"Wiem, że urodziłeś się jako lizus, ale przejdź do rzeczy. Jaką wiadomość ma dla nas ojciec? Przekaż ją i oszczędź nam przykrości swojej obecności."

Elliott się uśmiechnął, "Jak już mówiłem, minęło sześć miesięcy od waszego ślubu i alfa alf przesłał wam to." wyciągnął z kieszeni szarej szaty zapieczętowany zwój i wręczył go Xavierowi.

Ten przyjął go i złamał pieczęć. Przez chwilę czytał uważnie, a gdy skończył, w jego oczach pojawił się czerwony blask.

Cokolwiek tam zobaczył, rozwścieczyło go, i Mia to dostrzegła.

W ostatnim miesiącu widywali alfę alf rzadziej. Wyjechał na pielgrzymkę na południe. Według Xaviera, nieobecność ojca uczyniła miniony miesiąc najlepszym w jego życiu. Niestety, ojciec wrócił tydzień temu i Xavier był pewien, że to tylko kwestia czasu, zanim znów go rozgniewa. Miał rację.

Mia sięgnęła po list w jego dłoni i przeczytała:

Pozdrowienia.

Piszę, by przesłać gratulacje z okazji sześciu miesięcy szczęśliwego małżeństwa.

Cieszy mnie, że się odnaleźliście, ale wasze role jako króla i królowej nie kończą się na sobie nawzajem. Wasze obowiązki dotyczą również królestwa, a jednym z nich jest spłodzenie następcy tronu Wahala.

Wraz z Elliottem przybył najwyższy kapłan, Marco. Przeprowadzi wasz test płodności.

Dziękuję za współpracę, liczę na szybkie otrzymanie wyniku.

Robb Ainsworth, AOA.

Mia skończyła czytać i spojrzała na kapłana stojącego w oddali.

"Czym jest test płodności?" zapytała pustym głosem dla wyjaśnienia.

"To test przeprowadzany w świątyni, by sprawdzić, czy kobieta jest w ciąży. Pokazuje także, czy kobieta jest płodna i gotowa do rodzenia dzieci."

Uszy Mii zadzwoniły, gdy skończył mówić. Nie wiedziała, że coś takiego istnieje, a jeśli nawet, nie była na to gotowa.

Xavier prychnął, "Wynocha!" powiedział przez zaciśnięte zęby, a Mia spojrzała na niego, widząc gniew w jego oczach.

Minął miesiąc, odkąd ostatni raz widziała go w takim stanie, ale ojciec w końcu znalazł sposób, by go wytrącić z równowagi.

To nie wróżyło dobrze.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa