Elliot zrobił krok do przodu, a oczy Xaviera mówiły mu, że popełnia błąd. „Nie realizujemy tutaj własnej woli, Królu Xavierze. To jest pragnienie naszego ojca, zapisane w zwoju, który właśnie otrzymałeś” – odezwał się w swojej obronie.
„Pragnienie naszego ojca? To jakiś żart?” – zapytał Xavier absurdalnym tonem.
Mia obserwowała rozgrywający się dramat. Nie wiedziała, że alfa wszystkich alf będzie wysuwał takie szalone żądania. Może po prostu go nie znała.
„To nie jest żart. Wierzę, że nasz ojciec robi to, co uważa za słuszne.”
Xavierowi się to nie spodobało, odpowiedział mu Elliott. „Już ci powiedziałem, żebyś wyszedł!” warknął. „Nie zmuszaj mnie, żebym cię wyrzucił.”
Elliot cofnął się o krok. „Zbeszcześcisz prośbę naszego ojca.”
„Zbezcześciłbym prośbę samej bogini księżyca, gdyby zażądała czegoś tak szalonego.” Xavier odburknął.
„Dość, obaj!” – warknęła Mia, a ich spojrzenia zwróciły się ku niej. „Czy to konieczna procedura?” – zapytała kapłana, zachowując spokój w głosie, choć w środku szalała.
„W zdrowym małżeństwie już byłabyś z dzieckiem, dlatego wymagany jest test” – odezwał się Elliott w imieniu kapłana.
Wiedziała, że Xavier walczy ze sobą, by nie rzucić się na Elliotta za jego śmiałość.
„W zdrowym małżeństwie? To znaczy, że jesteśmy niezdrowi, jeśli nie jest w ciąży?” – Xavier nawet nie próbował ukryć gniewu w głosie.
Mia zdążyła już go trochę poznać, odkąd wyjaśnili sobie różnice, by znać jego fazy gniewu. Miał trzy. Najpierw, gdy był smutny, potem gdy się bał, a na końcu – gdy był naprawdę zły. Chociaż trudno było ustalić źródło jego złości, czasem wystarczyło dobrze przyjrzeć się temu, co się działo wokół. Tak jak teraz – mogła stwierdzić, że to strach przed nieznanym wywołał w nim gniew.
„To konieczna procedura i jest też bezpieczna” – zachęcił kapłan, podchodząc do nich.
Nikt jej nie mówił, że wychodząc za mąż, będzie musiała przejść test płodności. Nikt jej też nie uprzedził, że stanie się to sprawą publiczną.
Kapłan sięgnął po jej dłoń, lecz Xavier zagrzmiał:
„Jeśli odważysz się dotknąć mojej żony, twoja głowa spadnie z karku!” Xavier ruszył do przodu, pochwycił rękę Mii w posiadawczym geście i przyciągnął ją do siebie.
„Nie skrzywdzi twojej żony. Jest tu, by sprawdzić, czy rodzina królewska spodziewa się potomka.”
„Ostrzegam cię, Elliot, uważaj.”
„Nie jestem w ciąży” – odpowiedziała Mia kapłanowi.
„Jesteś żoną króla alfy od miesięcy. To naturalne, że możesz nawet nie wiedzieć, że jesteś z dzieckiem” – odezwał się drugi kapłan łagodnym głosem.
„Słyszałeś moją żonę. Nie jest w ciąży.”
„A skąd możesz to wiedzieć?” – spytał Elliott, jego wzrok był marszczony i błądził pomiędzy nimi.
„Bo w przeciwieństwie do ciebie, jestem jej mężem. Przeczytałem kroniki królestwa i nigdzie nie było mowy o testowaniu królowej pod kątem płodności. To nie ma podstaw.”
„Mój królu, jeśli mogę się jeszcze raz odezwać” – zaczął starszy kapłan, „wierzę, że nasz ojciec robi to, co najlepsze dla tego królestwa.”
„W jaki sposób? Przeprowadzając na mojej żonie gwałt w imię ciekawości?” – zażądał odpowiedzi, ale Marc milczał.
Kątem oka Mia dostrzegła uśmieszek na twarzy Elliotta i wiedziała, że coś jest na rzeczy. Nie chciała nikogo oskarżać, ale była pewna, że coś knuje. Coś, czego nawet Xavier nie widział. Im dłużej się kłócili, tym bardziej zmniejszała się ich jedność. To ułatwiało trzem obecnym mężczyznom przejrzenie ich działań i doniesienie Robbowi.
„Zrobię to” – odezwała się Mia, przez co Xavier spojrzał na nią z niepokojem. Nigdy wcześniej nie widziała go przestraszonego czegokolwiek aż do dziś.
Chwycił ją za rękę i zaprowadził do swoich komnat, gdzie mogli porozmawiać na osobności.
Gdy drzwi się zamknęły, zapytał: „Dlaczego się na to zgodziłaś?”
To była idealna okazja, by rozmarzyć się w jego komnatach i docenić jego gust w wystroju wnętrz, ale mieli ważniejsze sprawy na głowie.
„Xavierze” – zaczęła, ale jego spojrzenie powstrzymało ją od dalszych słów. Wyglądał na zdruzgotanego i nie mogła znieść jego wzroku.
Ujął ją za ramiona, zmuszając, by spojrzała mu w oczy. „Nie musisz robić niczego, czego nie chcesz. To nic innego jak podstęp Robba, by szydzić ze mnie jako króla i władcy tego królestwa. Jestem twoim mężem i już zabroniłem tej farsy.”
Uśmiechnęła się. „Może nie jestem w ciąży, ale nie sądzę, żeby było ze mną coś nie tak. Jeśli więc kapłan chce mnie zbadać, niech to zrobi.”
Opuścił ręce z jej ramion i odsunął się. Przeciągnął dłońmi po włosach, spojrzał w sufit. Wyglądał na zmęczonego. „Nie wiesz, co ci kapłani mogą ci zrobić w swojej świątyni.”
„Masz rację, nie wiem.”
Spojrzał na nią zdezorientowany, lecz nie było w nim ani cienia pretensji. „To czemu się zgodziłaś?”
„Bo twój ojciec znów cię testuje. Nie wiem jak i po co, ale to zobaczyłam i Elliot ma w tym udział.”
„Tym bardziej powinniśmy odrzucić ich niedorzeczną prośbę.”
Podeszła do niego i ujęła jego twarz w dłonie, zanim zdążyła się powstrzymać. Ale on nie zaprotestował ani się nie odsunął. „Weszliśmy w to porozumienie, żeby przekonać twojego ojca, że nadajesz się na władcę. Udało nam się do tej pory. Dlaczego teraz się zatrzymać? Dlaczego dać mu powód, by cię zdyskredytował, skoro jesteśmy w połowie drogi?”
Jego oczy zamigotały. „Nie chcę mu się podporządkować. Nie chcę.”
„Wiem, i dlatego właśnie to robię. Alfa wszystkich alf tego zażądał, więc powinniśmy się zgodzić.”
Ujął jej dłonie, ściskając delikatnie. „Będą przeprowadzać te testy drobiazgowo. Nie tylko dowiedzą się, że nie jesteś w ciąży, ale mogą też odkryć, że nie jesteś Luną i wyjdzie na jaw, że cały czas udawaliśmy” – zdradził jej swój największy lęk i jego oczy wpatrzyły się w jej.
Rozpromieniła się do niego. „Pomódlmy się do bogini księżyca, żeby tak się nie stało.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Sanctuaria: Wewnętrzne pomieszczenie w świętym miejscu, takim jak świątynia.
Podczas gdy Xavier i Elliott czekali na zewnętrznym dziedzińcu świątyni, Mia i kapłani ruszyli do sanctuarium. Do dzisiaj Mia nie wiedziała, że w świątyni może być aż tylu ludzi.
Młodszy kapłan uchylił drzwi do pomieszczenia, które Mia podejrzewała o bycie salą badań, a ona i Marco, starszy kapłan, weszli do środka.
Na środku pokoju stało małe łóżko. Podtrzymywał je kij na sznurkach, unosząc je kilka stóp nad ziemią. Po obu stronach łóżka były grube łańcuchy, które miały unieruchomić każdego, kto na nim leżał podczas badania. Obok łóżka stał wysoki stołek, prawie tej samej wysokości. Na stołku stały trzy miski: w jednej były nożyczki, noże, igły oraz srebrna rurka; w drugiej czysta woda i butelka; trzecia wydawała się pusta.
Serce jej zadrżało na widok tego wszystkiego i natychmiast pożałowała, że się na to zgodziła. Powiedzieć, że była przerażona, to nic nie powiedzieć. Bała się tego, co ją tutaj czeka, jaką prawdę odkryją. Żołądek jej się ścisnął, ciało drżało, mimo odwagi, którą próbowała okazać.
Powinna była posłuchać króla alfę i pozwolić, by to on zdecydował. Teraz miała być szczurem laboratoryjnym, w którego będą wbijali igły i srebrne noże. Jej wilczyca drżała, wiedząc, co ją czeka.
„Proszę zdjąć ubrania, moja królowo” – powiedział starszy kapłan, podchodząc do łóżka, by przejrzeć miski.
Mia posłuchała, zdejmując szmaragdową suknię, zostając jedynie w złotych lnianych spodniach i koszuli.
Nienawidziła chłodu, który natychmiast ogarnął jej skórę, gdy tylko zsunęła suknię, ale to był jej wybór.
„Czy to też mam zdjąć?” – zapytała cicho, mając na myśli to, co miała teraz na sobie.
Starszy kapłan spojrzał na nią i pokręcił głową. „To wystarczy, moja królowo” – powiedział, wskazując jej miejsce na łóżku pośrodku pokoju.
Młodszy kapłan pomógł zapiąć jej ręce na łańcuchach po bokach łóżka.
Skrzywiła się z powodu ucisku łańcuchów i spojrzała na starszego kapłana: „Czy to wszystko jest konieczne?”
„Wilkołaków jest więcej niż kapłanów, słuchaczy i szamanów w tym królestwie. Niejednokrotnie nasi kapłani byli gryzieni, a nawet zabijani podczas tych eksperymentów, więc ostrożność jest konieczna. Przykro mi, że musi Pani przez to przechodzić, moja królowo” – powiedział z autentyczną szczerością w głosie.
Pierwszym przeprowadzonym testem był test nowego życia, ponieważ chociaż Mia i Xavier zapewniali, że nie jest w ciąży, ich słowa nie wystarczyły.
Kapłan położył dłoń na jej brzuchu i zamknąwszy oczy, wypowiedział kilka inkantacji. Po chwili otworzył oczy i spojrzał na nią. „Nie jest Pani z dzieckiem” – potwierdził to, co ona i Xavier powiedzieli mu w pałacu.
„Nie jestem” – poczuła lekką irytację, że jej i męża słowa zostały kompletnie zignorowane. „Mogę już iść?” – zapytała.
„Jeszcze nie. Nie przeprowadziłem testu płodności” – odpowiedział. „Wyjdź z izby, Viko” – powiedział do młodszego kapłana, który skłonił głowę i wyszedł.
Sięgnął po srebrny nóż i rurkę z miski przy łóżku, a Mia wzięła głęboki oddech.
„Co zamierzasz z tym zrobić?”
„Pobiorę trochę Twojej krwi i przeprowadzę na niej niewielki test.”
„A jeśli okaże się, że nie jestem płodna, co wtedy? Co się ze mną stanie?” – jej głos już nie brzmiał odważnie.
Spojrzał na nią bezradnie. „Nie wiem, nasz ojciec podejmie właściwą decyzję. Moim obowiązkiem jest zrobić to, o co mnie poprosił.”
Wziął butelkę z miski i przesunął ją pod jej lewą rękę. Ustawił butelkę pod jej dłonią, położył rękę na skórze przed nadgarstkiem i szybkim ruchem noża rozciął jej skórę.
Srebrny nóż zapiekł jej skórę, jęknęła z bólu, zaciskając zęby i zamykając oczy.
Krew trysnęła z jej nadgarstka, a gdy rana się zasklepiała, kapłan włożył srebrną rurkę w jej skórę, by pobrać krew.
Jej skóra zacisnęła się wokół rurki, próbując się zregenerować, lecz ta spalała ją raz po raz. Przeszywał ją niewysłowiony ból, z którym nie potrafiła sobie poradzić.
Jej dłoń wygięła się, rurka paliła jak trucizna, a najbardziej na świecie chciała ją wyrwać. Ale nie mogła – jej ręce były w łańcuchach. Opadła głową na łóżko i wydała z siebie krzyk, tracąc kontrolę. Jej ręce zarosły futrem, a dłoń zamieniła się w łapę. Jednak nawet wtedy nie mogła zerwać łańcuchów.
Kapłan wyjął rurkę, a jej skóra natychmiast się zagoiła. Odłożył rurkę i nóż do miski, podniósł butelkę z krwią z podłogi i szczelnie ją zamknął.
Mia leżała na łóżku z zamkniętymi oczami, niemal martwa z bezwładu.
„Moja królowo, możesz mnie opuścić, gdy będę przeprowadzał ostateczne badanie” – powiedział starszy kapłan, lecz nie otrzymał odpowiedzi. „Moja królowo?” Podszedł do niej i dotknął jej ramienia.
Jej powieki drgnęły i rozbłysły jasnym żółtym światłem. Kapłan wstrzymał oddech i cofnął się gwałtownie, przerażony tym, co zobaczył.
Mia wiedziała w tej chwili, że zobaczył prawdę o tym, kim naprawdę była. Widział, jak jej oczy rozbłysły i wiedział, że nie była luną, lecz betą. Teraz wszystko miało sens, dlaczego nie była w ciąży po wielu miesiącach małżeństwa z alfa królem. On jeszcze jej nie uznał za swoją żonę. Ich małżeństwo było farsą i teraz także kapłan o tym wiedział.
Xavier zobaczył, jak wychodzi z sanktuarium świątyni, i pobiegł do niej. Wyglądał na zmartwionego, jak powinien, skoro Elliott obserwował z daleka, ale było w jego spojrzeniu coś więcej. Wydawał się naprawdę zaniepokojony, albo może tylko tak chciała to widzieć.
"Wszystko w porządku?" zapytał, a troska wciąż brzmiała w jego głosie.
Wiedziała, że byłby bardzo zawiedziony, gdyby dowiedział się, że straciła panowanie nad sobą i przemieniła się przy kapłanie. Czuła wstyd i nie mogła spojrzeć mu w oczy, więc spuściła wzrok.
On uniósł jej podbródek, żeby ich spojrzenia się spotkały, i zobaczył jej zamglone oczy.
"Co ci zrobił?" zapytał, zgrzytając zębami.
Pokręciła głową. "Nie... nic," wychrypiała, a łza spłynęła po jej policzku.
"To czemu płaczesz?"
Nie mogła odpowiedzieć. Elliot był niedaleko i usłyszałby, a wtedy poznałby prawdę. Obowiązkiem kapłana było przekazać wszystkie wyniki Elliottowi, który potem miał je przekazać alfie alf. Wynik zawierał prawdę, którą wkrótce poznają, tak czy inaczej.
"Kapłan już wie." Zawodziła.
Twarz Xaviera pobladła na jej odpowiedź. Czekała, aż ujrzy rozczarowanie w jego oczach, gdy na nią spojrzy, ale nie zobaczyła niczego.
Przez chwilę mignęło w jego twarzy poczucie porażki, zanim zniknął sprzed niej. Od razu wiedziała, dokąd zmierza. Do sanktuarium.
Mia ruszyła za nim i chwyciła go za rękę, zanim zdążył otworzyć drzwi, pociągnęła go z powrotem. Ledwo miała dość siły, by go powstrzymać, ale zatrzymał się i odwrócił do niej.
"Co zamierzasz zrobić?"
"Zabić go."
Jej oczy rozszerzyły się w panice, wiedząc, że mówi poważnie. "Nie możesz, gniew bogini księżyca spadnie na ciebie."
"Gniew bogini księżyca spadł na mnie, kiedy Robb Ainsworth obudził się ze snu." Odwrócił się, by otworzyć drzwi.
"Xavier," zawołała, a on się zatrzymał i odwrócił do niej, "Proszę, nie rób tego."
Zacisnął zęby, próbując opanować emocje. "Nie mogę przegrać z Robbem."
"To zrzuć winę na mnie." Jej odpowiedź go zaskoczyła. "Powiedz naszemu ojcu, że byłam upartą żoną, która nie pragnęła cię intymnie."
"To by sprawiło, że zostałabyś ukarana."
"Może."
Zbliżył się do niej. "Na to nie mogę pozwolić. Nie mogę dopuścić, żeby coś ci się stało."
"Dlaczego w ogóle się tym przejmujesz?"
Wyciągnął rękę, by pogłaskać jej twarz, a ona wtuliła się w jego dłoń. Uwielbienie zamigotało w jego czarujących szmaragdowych oczach. "Bo jesteś moją królową. Moim pierwszym obowiązkiem jest cię chronić."
Tu i teraz zdała sobie sprawę, że w tym wszystkim jest coś więcej. Coś prawdziwego, może coś, w co mogłaby uwierzyć.
Pochyliła się i delikatnie pocałowała go w usta, zanim zdążyła się powstrzymać. Mimo że był zaskoczony jej gestem, odpowiedział pocałunkiem i przyciągnął ją bliżej. Pocałunek był czuły i namiętny, i wydawał się tak właściwy. Nie zmarnował ani chwili tej bliskości, tylko przytulił ją mocniej, jakby miał uciec, gdyby tego nie zrobił.
Drzwi się otworzyły i kapłan wyszedł z wewnętrznej sali świątyni. Skinął im głową, gdy się od siebie odsunęli.
Elliott podszedł tam, gdzie stali Mia, Xavier i kapłan, a oni odwrócili się, by go przywitać. "Jakie są wyniki?" uniósł brew.
Starszy kapłan splótł dłonie i przemówił. "Królowa nie jest brzemienna, mój panie." Powiedział, "Ale jest płodna, według badań."
"Coś jeszcze?" Brwi Elliotta pozostały uniesione w podejrzliwości.
Kapłan spojrzał na Mię i Xaviera, a potem z powrotem na Elliotta, który cierpliwie czekał.
Mia wstrzymała oddech, czekając na jego odpowiedź. Prawda mogła być końcem wszystkiego, a teraz kapłan miał władzę, aby ich zatrzymać lub rozdzielić. Ale zmierzą się z tym, co nadejdzie.
Pokręcił głową. "Nic więcej, mój panie."
Mia odetchnęła z ulgą, a Xavier mocno ją przytulił, dając jej wsparcie.
Nie wiedziała, dlaczego kapłan pominął kwestię tego, że nadal jest betą, mimo iż od miesięcy jest żoną alfa króla.
"Nie wiem, co masz nadzieję osiągnąć, ale mam nadzieję, że ty i nasz ojciec jesteście teraz szczęśliwi." Xavier warknął do Elliotta.
Elliott wyglądał na skruszonego i spuścił wzrok. "Wykonywałem tylko polecenie naszego ojca, mój królu. Wierzę, że po prostu się martwił, jak każdy ojciec, ale teraz widzę, że prośba mogła być zbyt daleko idąca. Za to przepraszam. Porozmawiam z naszym ojcem i przekażę mu twoje rozczarowanie."
Elliott skłonił się i opuścił świątynię, ale Xavier i Mia patrzyli za nim, nie spiesząc się z odejściem. Gdy tylko zniknął z pola widzenia, odwrócili się do kapłana, który wciąż przy nich stał.
"Dziękujemy."
Wzruszył ramionami. "Wykonałem tylko swoje obowiązki. Nie jesteś w ciąży, ale jesteś płodna. Reszta mnie nie dotyczy. Radziłbym wam to rozwiązać." Wskazał na nich. "To wszystko nie może być tylko kłamstwem. Następnym razem możecie nie mieć tyle szczęścia."
Odszedł, a Mia rozmyślała nad jego słowami.
To wszystko nie może być tylko kłamstwem.
Może wcale nie było.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mia podeszła do First Resort, największej restauracji w stolicy, w samym sercu miasta. Resort był miejscem wypoczynku, gdzie większość szlachty mogła przyjść i miło spędzić czas. Według Eleny mieli tam jedne z najlepszych potraw i obsługi, a choć Mia całe życie dorastała w stolicy, nie miała o tym pojęcia.
Mia nie mogła się doczekać spotkania z Kozem i Eleną od czasu jego powrotu z Klean, ale nie miała szczęścia aż do tygodnia temu. Powitała go wtedy z opóźnieniem i zaproponowała, że pokaże im obojgu miasto. Okazało się jednak, że znali stolicę lepiej niż ona. Mimo że urodził się i wychował w stolicy, musiał przenieść się na zachód, gdy został alfą swojej watahy. Od czasu do czasu przyjeżdżał i zostawał na kilka dni wraz ze swoją uroczą żoną. Razem stanowili idealną parę dla alfy i Luny.
Ponieważ miejsca, które Mia znała na wylot, były ograniczone, poprosiła Elenę, by wybrała miejsce, które uzna za idealne – i tak się stało.
Mia poinformowała króla alfę o swoich planach odwiedzenia Luny Eleny w First Resort w centralnej części miasta. Nie miał żadnych zastrzeżeń i powiedział jej, by była ostrożna i nigdy nie zapominała, że jest królową. Ostatnie zdanie ją zdezorientowało, ale nic nie powiedziała. Kiedy jednak miała już wychodzić, chwycił ją mocno za ramiona i pocałował w usta.
Ich relacja nabrała romantycznego charakteru po tym, jak pocałowała go w świątyni w zeszłym tygodniu. Od tego czasu dzielili się także kilkoma pocałunkami i delikatnymi dotknięciami, ale tym razem czuła, że to coś intymniejszego, zbyt intymnego jak na nią. Zachowała jednak spokój. Nie narzekała, jak dobrze jego dłoń leżała na jej talii ani jak jego usta dotykały jej ust.
Bardzo się zmienił i to właśnie w nim podziwiała. Był inny – w sposobie, w jaki mówił, działał, a nawet ją traktował. Słuchał jej rad i trzymał się ich podczas ich spotkań, co świadczyło o tym, że sam chciał się zmienić. Miał jeszcze momenty, w których tracił panowanie, chwile, gdy bywał zaborczy i kontrolujący, ale zawsze szybko nad tym pracował. Naprawdę starał się być lepszy dla swojego ludu. Chciała wierzyć, że robi to także dla niej, ale to byłoby zbyt ryzykowne dla jej nadziei. Nic dobrego nigdy nie wyszło z tego, że zbytnio się nastawiła.
Gdy zawarli umowę, wiedziała, że jego łagodność wobec niej była tylko grą, ale teraz wiedziała, że to coś więcej. W niemal wszystkim, co robił, było coś surowego i chciała powiedzieć, że jej to nie rusza, ale ruszało. Jego dotyk, spojrzenie, słowa – wszystko na nią działało i pragnęła się poddać, ale jakaś część nie pozwalała jej się ugiąć.
Ta część przypominała jej, że musi żyć własnym życiem i trzymać się swojego szlaku. Miała marzenia i nadzieje, by opuścić to królestwo, i dlatego zgodziła się na ich układ. Uwikłanie się tylko by wszystko zniszczyło.
Toni i dwóch strażników towarzyszyło jej, by zapewnić jej bezpieczeństwo, zgodnie z poleceniem króla alfy.
— Moja królowo! — zawołała Elena z promiennym uśmiechem, wychodząc z resortu.
— Proszę, mów mi Mia — nalegała, chcąc pozbyć się tytułu choćby na kilka godzin. Jej tytuł był tymczasowy i chciała być po prostu sobą, swobodna, z kimś, kogo chciałaby nazwać przyjaciółką.
Elena się uśmiechnęła: — Jesteś królową. To tylko sprawiedliwe, że okażę ci należny szacunek.
Mia chwyciła ją za ręce, nie chcąc tracić czasu na kłótnie o tytuły. — Jak wolisz, byle byś czuła się swobodnie.
— Chodź, poprosiłam o zieloną herbatę. Polubisz ją. Słyszałam, że ułatwia przemianę podczas pełni księżyca.
Kolejne trzy godziny spędziły na rozmowach o różnych rzeczach i nadrabianiu zaległości z ostatnich miesięcy od ich ostatniego spotkania.
— Jak poznałaś alfę Koza? — spytała Mia, zainteresowana.
— Przez spór. Mój ojciec stracił złoto w kopalni i podejrzewał, że zrobił to jego mistrz. Nie mógł go jednak skonfrontować, bo bał się, że może się mylić, więc zwrócił się z tą sprawą do alfy Koza, a ja poszłam z nim. Gdy tylko go zobaczyłam, gdy wszedł, by się nami zająć, wiedziałam, że to ten, którego pragnęła moja dusza. On też to poczuł, ledwo mógł się skupić, wydając wyrok w tej sprawie. Od tamtej pory nie potrafiliśmy się od siebie oderwać. Dwa lata temu ogłosił mnie swoją Luną i poprosił o rękę. — Uśmiechnęła się szeroko i uniosła filiżankę zielonej herbaty do ust.
— To wspaniała historia miłosna — odparła Mia z uśmiechem.
— Znam twoją i uważam, że jesteś odważna.
Westchnęła. — Zwyczaje tego królestwa są okropne dla niektórych z nas. Musiałam zrobić swoje.
Obdarzyła ją dumnym spojrzeniem. — Zrobiłaś więcej niż swoje. Rządzisz nim do tej pory. Ja wolałabym wbić srebrny sztylet w serce i przejść na tamten świat, niż zgodzić się na zwyczaj.
Elena była buntownicza i miała własne zdanie, co Mia bardzo w niej lubiła. — Rozważałam to przez chwilę, ale wierzyłam, że będzie lepiej — i tak się stało. Nie uważała, że powinna zdradzać całą historię, więc pominęła kilka szczegółów.
Resztę czasu spędziły, rozmawiając o kilku innych sprawach, takich jak pory roku i o tym, jak zmiana pogody wpłynie na wschód pełni księżyca. Mówiły też długo o targu i o dawaniu czegoś z powrotem. Mia przygotowywała się, by podzielić się tymi myślami z radą panien na ich kolejnym spotkaniu.
Kiedy w końcu wróciła do Pałacu, było już trochę ciemno. Spędziła z luną więcej czasu, niż się spodziewała. Nie narzekała. Elena była niezwykłą kobietą, a każda spędzona z nią chwila nie była stracona. Jednak powiedziała królowi alfie, że będzie nieobecna tylko kilka godzin, a tymczasem minęło już ponad sześć i zapadła noc.
To nie było po prostu przekroczenie granicy — to był skok na milę za nią, i mogła właśnie wpędzić się w kłopoty.
Może nie zauważył, może był zajęty tyloma królewskimi obowiązkami. Nie zauważył jej nieobecności przez prawie sześć godzin. To było możliwe i modliła się, żeby właśnie tak było. Minęła salę tronową. Jej krok był ostrożny, ale szybki i niezauważony. Gdy się udało, chwyciła w dłonie rąbek sukni, popędziła schodami w górę, potem korytarzem. Wkrótce dotarła do swoich drzwi, popchnęła je i weszła do środka.
Zamknęła drzwi i westchnęła z ulgą, wiedząc, że wreszcie uciekła. Ale gdy się odwróciła, zobaczyła cień stojący przy oknie i już wiedziała, że to król alfa. Wcale nie uciekła, jak myślała. On czekał na nią przez cały czas.
Głosy w jej głowie kazały jej rzucić się do łóżka i udawać, że śpi, ale odrzuciła ten pomysł. To był najgorszy pomysł, na jaki kiedykolwiek wpadła. Tak, parę razy wcześniej stracił nad sobą kontrolę, ale nigdy przez nią. Dziś to ona go sprowokowała i przygotowała się w myślach na każdą reprymendę, jaką zamierzał jej udzielić.
„Gdzie byłaś?” — zapytał z drugiego końca pokoju, stojąc odwrócony do niej plecami i patrząc przez okno.
A już myślała, że się wymknęła. „W pierwszym kurorcie, mój królu, tak jak ci mówiłam.”
„Na jak długo mówiłaś, że cię nie będzie?”
„Trzy godziny, ale...” — urwała w pół zdania, gdy odwrócił się, by na nią spojrzeć.
Pokój był ciemny, ale widziała jego oczy i to rozpalone spojrzenie, które na nią rzucił. Zarumieniła się i odruchowo cofnęła o krok.
„Jest późno. Nie powinnaś była być na zewnątrz o tej porze. W nocy dzieje się wiele złego.”
Poza tym, że chciał ją chronić, Mia zauważyła, że w ostatnich dniach stał się paranoiczny, podwajając ochronę swoją i jej. Stało się to podejrzane, ale uznała, że po prostu zależy mu, żeby zawsze była bezpieczna.
„Ale wróciłam i, jak widzisz, nic mi nie jest. Twoi strażnicy pilnowali mnie przez cały czas.”
„To nie czas na sarkazm ani sprawa do bagatelizowania. Im później wracasz, tym większe ryzyko, że coś ci się stanie. Wiele osób cię tu nienawidzi.”
„Nie sądzę, żeby to była prawda.” — zaprotestowała, patrząc na niego z niedowierzaniem. Nikogo nie skrzywdziła ani nie pokłóciła się z nikim, a we wszystkich kontaktach starała się utrzymać pokój. Jego wypowiedź o nienawiści była więc, jej zdaniem, przesadą.
„Jest prawda. Jesteś żoną króla alfy. Wciąż wielu ludzi nienawidzi króla alfy.”
„Czyja to wina?!” — wyrwało się jej i dopiero gdy słowa opuściły jej usta, zrozumiała, co powiedziała.
Rzucił się od okna w jej stronę, ale jej nogi wciąż były jak przyklejone do podłogi.
„Dlaczego to robisz? Dlaczego wybierasz bycie tak upartą i buntowniczą?” — zażądał odpowiedzi, zaciśniętymi zębami.
Z przyspieszonym biciem serca odparła: „Uczę się od ciebie.”
Jego oczy zabłysły i wiedziała, że to jedna z tych chwil, kiedy miał ochotę chwycić ją za szyję. Jednak powstrzymał się, wziął głęboki oddech i odsunął się od niej.
Przejechał dłonią po jedwabistych, czarnych włosach, mocniej je szarpiąc i kręcąc głową. „Kiedy ja tu umieram ze strachu, próbując cię ochronić, ty się narażasz. Nadal jesteś tak samo uparta i buntownicza jak zawsze. Powinienem to przewidzieć.” Odwrócił się do drzwi. „Nie opuścisz już tego pałacu poza obowiązkami królowej. Żadnych odwiedzin ani spotkań z przyjaciółmi.”
„Nie możesz mi tego zrobić!” — zaprotestowała, zaciskając pięści. Zwykle cofał swoje słowa, ale tym razem brzmiał poważnie.
Odwrócił się do niej z kpiącym uśmiechem w kąciku ust. „Już to zrobiłem. Mam nadzieję, że czegoś się nauczysz przez tę karę.”
„Dupek!” — mruknęła pod nosem.
W pokoju zapadła cisza i wpatrywali się w siebie. Mia widziała, jak filuterny wyraz twarzy króla alfy ustępuje miejsca morderczemu spojrzeniu.
Nie powinna go obrażać, powinna wiedzieć, kiedy mówić, a kiedy milczeć, ale coś w nim zawsze wydobywało z niej to, co najgorsze. Zwłaszcza gdy się kłócili.
„Jestem twoim królem i nie będziesz mnie obrażać ani przeklinać, Mia!” — ruszył w jej stronę, a jego oddech opadł na nią jak mgła, powodując dreszcz na jej skórze, gdy się zbliżył.
Spojrzała mu prosto w płonące oczy, ale to, co w nich zobaczyła, powinno ją przestraszyć, a jednak nie przestraszyło. Przyciągnęły ją do siebie i zrobiła coś nie do pomyślenia. „A jeśli nie?" — rzuciła mu wyzwanie.
Nikt nie igra z ogniem i nie wychodzi z tego bez szwanku. Ten, kto wymyślił to powiedzenie, myślał o Mii, gdy je wypowiadał. Bo właśnie w tej chwili igrała z ogniem, a tym ogniem był mężczyzna zwany Xavier Ainsworth, król alfa.
Przesuń w górę, aby kontynuować