Mia pobiegła na skraj lasu i przemieniła się z powrotem w ludzką postać. Przez całą noc błąkali się wiele mil po przemianie. Gdy ich zmiana dobiegła końca, a nadchodził poranek, postanowili się ubrać i wrócić tam, gdzie zostawili swoje ubrania.
Mia rozglądała się w poszukiwaniu Xaviera, ale nie znalazła go. Dawał jej prywatność, tak samo jak robił to podczas ostatnich przemian.
Wsadziła stopy w drugie buty i stanęła pewnie na nogach. Spojrzała w górę, a Xavier podbiegł, by stanąć przed nią. Podmuch wiatru uderzył ją w twarz, wywołany jego błyskawiczną prędkością.
"Wystraszyłeś mnie," zauważyła, kładąc dłoń na piersi dla podkreślenia.
Jego oczy drgnęły, a uśmiech pojawił się w kąciku ust. "Niecelowo," odpowiedział, ale trudno jej było w to uwierzyć.
W przeciwieństwie do ostatniej pełni, kiedy pozwolił jej prowadzić, tym razem to on wyznaczył kierunek. Bardzo lubił polowanie i pokazywał jej swoją szybkość oraz siłę. Nie mogła powstrzymać się od przewracania oczami kilka razy. Choć udawała, że jest obojętna, była pod wrażeniem. Był naturalnie czarujący, pewny siebie i wiedział, jaki efekt wywołuje, nawet w wilczej postaci. Był też dumny, a myśl o tym, by kilka razy przyłożyć mu w głowę, nie dawała jej spokoju.
Wyciągnął rękę i wsunął jej włosy za ucho, a jej serce zabiło szybciej. Dłonie spociły jej się i natychmiast odwróciła od niego wzrok.
"Powinniśmy wracać! Słońce prawie wschodzi," oznajmiła, odwracając się, by szybko od niego uciec — tak samo jak robiła to ostatniego miesiąca.
Złapał ją za ramię, żeby nie mogła się ruszyć. "Pomyślałem, że moglibyśmy je obejrzeć. Wschód słońca, jeśli nie masz nic przeciwko." Wyglądał na podekscytowanego, czekając na jej odpowiedź.
Jego propozycja była kusząca i chciała się zgodzić, ale nie mogła. Romantyczne uczucia, bez względu na to, jak bardzo wydawały się właściwe, były złe. Wiedziała o tym.
Był królem alfą. Mógł łatwo wybrać dowolną pannę na swoją towarzyszkę, gdy tylko odejdzie. Gdyby poddała się uczuciom, na zawsze pozostałaby uwięziona, tęskniąc za kimś, kogo nigdy nie będzie mogła mieć. Musiała pozostać wierna swojej sprawie, bez względu na trudności.
"Przepraszam, nie mogę. Mam rutynę, której trzymam się od tygodnia." Nie wiedziała, dokąd zmierza z tym tłumaczeniem. Może powinna wymyślić inną wymówkę, ale teraz nie było już odwrotu.
Na jego twarzy pojawiła się emocja. Jednak zniknęła, zanim zdążyła ją odczytać.
Uśmiechnął się, ale uśmiech nie sięgnął oczu. Może czytał jej myśli i wiedział, o czym myśli.
Cholera.
"Oczywiście, najlepiej się jej trzymać... tej rutyny. Powinniśmy wracać."
Kiwnęła głową.
Przez cały czas, gdy szykowała się na nadchodzący dzień, Mia wracała myślami do propozycji króla alf.
Dlaczego zaproponował, by wspólnie obejrzeli wschód słońca? Wiedziała, co do niego czuje, ale nie mogła odgadnąć jego uczuć.
Ostatnim razem, gdy ją pocałował, zostawił ją bez słowa i poszedł do Zary, co ją złamało. Nie chciała być znowu bezbronna; chciała być ostrożna. Tak, zauważyła zmianę w nim i nie ignorowała tego, jak bardzo na nią wpływa — jego obecność i dotyk — ale musiała być ostrożna.
Zauważyła też, że bardzo się zmienił, ale częściej się wycofywała, bo — tak jak się umówili — to wszystko mogło być tylko grą z jego strony. Nie mogła dać się oszukać, nie mogła zaufać i znów zostać złamana.
Valerio zapukał do jej drzwi, informując ją, że król wezwał ją do sali tronowej.
Król nie zawsze musiał jej wzywać. Wiedziała, jaka jest jej rola i wypełniała ją bez jego nadzoru.
Dlaczego więc wezwał ją dziś?
Co się dziś zmieniło?
Czy był na nią zły za odmowę?
Czy był aż tak małostkowy?
Kiwnęła głową i bez słowa sprzeciwu podążyła za Valeriem przez korytarz do sali tronowej.
Xavier siedział na tronie w bawełnianym szlafroku barwionym na głęboki, bordowy kolor, który podkreślał jego oczy i pasował do włosów. Jego łokieć spoczywał na poręczy tronu, a kciuk pocierał gęstą brodę, gdy utrzymywał zamyślone spojrzenie skierowane na kogoś innego w sali.
Wzrok Mii podążył w tym samym kierunku i wkrótce spoczął na Elliocie, który stał w samym rogu komnaty. Obok niego stało dwóch kapłanów: jeden o siwych włosach, drugi o czarnych — znacznie młodszy.
Mia nie wiedziała, czy stali tak daleko, bo bali się ataku ze strony Xaviera, czy z innego powodu.
Spojrzenie Xaviera powędrowało od Elliotta do niej i wydawał się zadowolony na jej widok.
"Królowa Mio, to przyjemność, że do nas dołączyłaś!" Elliott przemówił przyjaznym tonem, który jej się nie podobał. Nigdy nie byli przyjaciółmi i zastanawiała się, co kombinuje.
"Lordzie Elliott, również się cieszę na spotkanie z tobą." posłała mu dziwny uśmiech.
"Dzień dobry, wasza wysokość." kapłani złożyli jej powitanie.
"Wasza eminencjo." Oddała szacunek obecnym w sali tronowej, odsuwając na bok swoje podejrzenia.
Zwróciła się do męża, który nadal nie przestawał się w nią wpatrywać. "Wezwałeś mnie," odezwała się, podchodząc do niego.
Xavier wstał i zszedł po schodach, spotykając się z nią w połowie drogi, a gdy to zrobił, podał jej rękę.
"Tak. Elliott wraz z kapłanami przyszli z wiadomością od naszego ojca i poprosili, byś była obecna przy jej przekazaniu."
To była przyczyna, dla której wysłał Valeria po nią do komnat. Wcale nie był drobiazgowy.
Wspólnie zwrócili się ku Elliottowi, który wyszedł z narożnika sali i zbliżył się do nich.
"Zanim przejdziemy dalej, chciałbym pogratulować wam sześciu miesięcy małżeństwa jako mąż i żona." zaczął, a Mia od razu wyczuła, że kryje się za tym jakaś złośliwość.
"Dziękuję," powiedziała Mia. Xavier tylko wpatrywał się w niego.
"Wiem, że urodziłeś się jako lizus, ale przejdź do rzeczy. Jaką wiadomość ma dla nas ojciec? Przekaż ją i oszczędź nam przykrości swojej obecności."
Elliott się uśmiechnął, "Jak już mówiłem, minęło sześć miesięcy od waszego ślubu i alfa alf przesłał wam to." wyciągnął z kieszeni szarej szaty zapieczętowany zwój i wręczył go Xavierowi.
Ten przyjął go i złamał pieczęć. Przez chwilę czytał uważnie, a gdy skończył, w jego oczach pojawił się czerwony blask.
Cokolwiek tam zobaczył, rozwścieczyło go, i Mia to dostrzegła.
W ostatnim miesiącu widywali alfę alf rzadziej. Wyjechał na pielgrzymkę na południe. Według Xaviera, nieobecność ojca uczyniła miniony miesiąc najlepszym w jego życiu. Niestety, ojciec wrócił tydzień temu i Xavier był pewien, że to tylko kwestia czasu, zanim znów go rozgniewa. Miał rację.
Mia sięgnęła po list w jego dłoni i przeczytała:
Pozdrowienia.
Piszę, by przesłać gratulacje z okazji sześciu miesięcy szczęśliwego małżeństwa.
Cieszy mnie, że się odnaleźliście, ale wasze role jako króla i królowej nie kończą się na sobie nawzajem. Wasze obowiązki dotyczą również królestwa, a jednym z nich jest spłodzenie następcy tronu Wahala.
Wraz z Elliottem przybył najwyższy kapłan, Marco. Przeprowadzi wasz test płodności.
Dziękuję za współpracę, liczę na szybkie otrzymanie wyniku.
Robb Ainsworth, AOA.
Mia skończyła czytać i spojrzała na kapłana stojącego w oddali.
"Czym jest test płodności?" zapytała pustym głosem dla wyjaśnienia.
"To test przeprowadzany w świątyni, by sprawdzić, czy kobieta jest w ciąży. Pokazuje także, czy kobieta jest płodna i gotowa do rodzenia dzieci."
Uszy Mii zadzwoniły, gdy skończył mówić. Nie wiedziała, że coś takiego istnieje, a jeśli nawet, nie była na to gotowa.
Xavier prychnął, "Wynocha!" powiedział przez zaciśnięte zęby, a Mia spojrzała na niego, widząc gniew w jego oczach.
Minął miesiąc, odkąd ostatni raz widziała go w takim stanie, ale ojciec w końcu znalazł sposób, by go wytrącić z równowagi.
To nie wróżyło dobrze.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Elliot zrobił krok do przodu, a oczy Xaviera mówiły mu, że popełnia błąd. „Nie realizujemy tutaj własnej woli, Królu Xavierze. To jest pragnienie naszego ojca, zapisane w zwoju, który właśnie otrzymałeś” – odezwał się w swojej obronie.
„Pragnienie naszego ojca? To jakiś żart?” – zapytał Xavier absurdalnym tonem.
Mia obserwowała rozgrywający się dramat. Nie wiedziała, że alfa wszystkich alf będzie wysuwał takie szalone żądania. Może po prostu go nie znała.
„To nie jest żart. Wierzę, że nasz ojciec robi to, co uważa za słuszne.”
Xavierowi się to nie spodobało, odpowiedział mu Elliott. „Już ci powiedziałem, żebyś wyszedł!” warknął. „Nie zmuszaj mnie, żebym cię wyrzucił.”
Elliot cofnął się o krok. „Zbeszcześcisz prośbę naszego ojca.”
„Zbezcześciłbym prośbę samej bogini księżyca, gdyby zażądała czegoś tak szalonego.” Xavier odburknął.
„Dość, obaj!” – warknęła Mia, a ich spojrzenia zwróciły się ku niej. „Czy to konieczna procedura?” – zapytała kapłana, zachowując spokój w głosie, choć w środku szalała.
„W zdrowym małżeństwie już byłabyś z dzieckiem, dlatego wymagany jest test” – odezwał się Elliott w imieniu kapłana.
Wiedziała, że Xavier walczy ze sobą, by nie rzucić się na Elliotta za jego śmiałość.
„W zdrowym małżeństwie? To znaczy, że jesteśmy niezdrowi, jeśli nie jest w ciąży?” – Xavier nawet nie próbował ukryć gniewu w głosie.
Mia zdążyła już go trochę poznać, odkąd wyjaśnili sobie różnice, by znać jego fazy gniewu. Miał trzy. Najpierw, gdy był smutny, potem gdy się bał, a na końcu – gdy był naprawdę zły. Chociaż trudno było ustalić źródło jego złości, czasem wystarczyło dobrze przyjrzeć się temu, co się działo wokół. Tak jak teraz – mogła stwierdzić, że to strach przed nieznanym wywołał w nim gniew.
„To konieczna procedura i jest też bezpieczna” – zachęcił kapłan, podchodząc do nich.
Nikt jej nie mówił, że wychodząc za mąż, będzie musiała przejść test płodności. Nikt jej też nie uprzedził, że stanie się to sprawą publiczną.
Kapłan sięgnął po jej dłoń, lecz Xavier zagrzmiał:
„Jeśli odważysz się dotknąć mojej żony, twoja głowa spadnie z karku!” Xavier ruszył do przodu, pochwycił rękę Mii w posiadawczym geście i przyciągnął ją do siebie.
„Nie skrzywdzi twojej żony. Jest tu, by sprawdzić, czy rodzina królewska spodziewa się potomka.”
„Ostrzegam cię, Elliot, uważaj.”
„Nie jestem w ciąży” – odpowiedziała Mia kapłanowi.
„Jesteś żoną króla alfy od miesięcy. To naturalne, że możesz nawet nie wiedzieć, że jesteś z dzieckiem” – odezwał się drugi kapłan łagodnym głosem.
„Słyszałeś moją żonę. Nie jest w ciąży.”
„A skąd możesz to wiedzieć?” – spytał Elliott, jego wzrok był marszczony i błądził pomiędzy nimi.
„Bo w przeciwieństwie do ciebie, jestem jej mężem. Przeczytałem kroniki królestwa i nigdzie nie było mowy o testowaniu królowej pod kątem płodności. To nie ma podstaw.”
„Mój królu, jeśli mogę się jeszcze raz odezwać” – zaczął starszy kapłan, „wierzę, że nasz ojciec robi to, co najlepsze dla tego królestwa.”
„W jaki sposób? Przeprowadzając na mojej żonie gwałt w imię ciekawości?” – zażądał odpowiedzi, ale Marc milczał.
Kątem oka Mia dostrzegła uśmieszek na twarzy Elliotta i wiedziała, że coś jest na rzeczy. Nie chciała nikogo oskarżać, ale była pewna, że coś knuje. Coś, czego nawet Xavier nie widział. Im dłużej się kłócili, tym bardziej zmniejszała się ich jedność. To ułatwiało trzem obecnym mężczyznom przejrzenie ich działań i doniesienie Robbowi.
„Zrobię to” – odezwała się Mia, przez co Xavier spojrzał na nią z niepokojem. Nigdy wcześniej nie widziała go przestraszonego czegokolwiek aż do dziś.
Chwycił ją za rękę i zaprowadził do swoich komnat, gdzie mogli porozmawiać na osobności.
Gdy drzwi się zamknęły, zapytał: „Dlaczego się na to zgodziłaś?”
To była idealna okazja, by rozmarzyć się w jego komnatach i docenić jego gust w wystroju wnętrz, ale mieli ważniejsze sprawy na głowie.
„Xavierze” – zaczęła, ale jego spojrzenie powstrzymało ją od dalszych słów. Wyglądał na zdruzgotanego i nie mogła znieść jego wzroku.
Ujął ją za ramiona, zmuszając, by spojrzała mu w oczy. „Nie musisz robić niczego, czego nie chcesz. To nic innego jak podstęp Robba, by szydzić ze mnie jako króla i władcy tego królestwa. Jestem twoim mężem i już zabroniłem tej farsy.”
Uśmiechnęła się. „Może nie jestem w ciąży, ale nie sądzę, żeby było ze mną coś nie tak. Jeśli więc kapłan chce mnie zbadać, niech to zrobi.”
Opuścił ręce z jej ramion i odsunął się. Przeciągnął dłońmi po włosach, spojrzał w sufit. Wyglądał na zmęczonego. „Nie wiesz, co ci kapłani mogą ci zrobić w swojej świątyni.”
„Masz rację, nie wiem.”
Spojrzał na nią zdezorientowany, lecz nie było w nim ani cienia pretensji. „To czemu się zgodziłaś?”
„Bo twój ojciec znów cię testuje. Nie wiem jak i po co, ale to zobaczyłam i Elliot ma w tym udział.”
„Tym bardziej powinniśmy odrzucić ich niedorzeczną prośbę.”
Podeszła do niego i ujęła jego twarz w dłonie, zanim zdążyła się powstrzymać. Ale on nie zaprotestował ani się nie odsunął. „Weszliśmy w to porozumienie, żeby przekonać twojego ojca, że nadajesz się na władcę. Udało nam się do tej pory. Dlaczego teraz się zatrzymać? Dlaczego dać mu powód, by cię zdyskredytował, skoro jesteśmy w połowie drogi?”
Jego oczy zamigotały. „Nie chcę mu się podporządkować. Nie chcę.”
„Wiem, i dlatego właśnie to robię. Alfa wszystkich alf tego zażądał, więc powinniśmy się zgodzić.”
Ujął jej dłonie, ściskając delikatnie. „Będą przeprowadzać te testy drobiazgowo. Nie tylko dowiedzą się, że nie jesteś w ciąży, ale mogą też odkryć, że nie jesteś Luną i wyjdzie na jaw, że cały czas udawaliśmy” – zdradził jej swój największy lęk i jego oczy wpatrzyły się w jej.
Rozpromieniła się do niego. „Pomódlmy się do bogini księżyca, żeby tak się nie stało.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Sanctuaria: Wewnętrzne pomieszczenie w świętym miejscu, takim jak świątynia.
Podczas gdy Xavier i Elliott czekali na zewnętrznym dziedzińcu świątyni, Mia i kapłani ruszyli do sanctuarium. Do dzisiaj Mia nie wiedziała, że w świątyni może być aż tylu ludzi.
Młodszy kapłan uchylił drzwi do pomieszczenia, które Mia podejrzewała o bycie salą badań, a ona i Marco, starszy kapłan, weszli do środka.
Na środku pokoju stało małe łóżko. Podtrzymywał je kij na sznurkach, unosząc je kilka stóp nad ziemią. Po obu stronach łóżka były grube łańcuchy, które miały unieruchomić każdego, kto na nim leżał podczas badania. Obok łóżka stał wysoki stołek, prawie tej samej wysokości. Na stołku stały trzy miski: w jednej były nożyczki, noże, igły oraz srebrna rurka; w drugiej czysta woda i butelka; trzecia wydawała się pusta.
Serce jej zadrżało na widok tego wszystkiego i natychmiast pożałowała, że się na to zgodziła. Powiedzieć, że była przerażona, to nic nie powiedzieć. Bała się tego, co ją tutaj czeka, jaką prawdę odkryją. Żołądek jej się ścisnął, ciało drżało, mimo odwagi, którą próbowała okazać.
Powinna była posłuchać króla alfę i pozwolić, by to on zdecydował. Teraz miała być szczurem laboratoryjnym, w którego będą wbijali igły i srebrne noże. Jej wilczyca drżała, wiedząc, co ją czeka.
„Proszę zdjąć ubrania, moja królowo” – powiedział starszy kapłan, podchodząc do łóżka, by przejrzeć miski.
Mia posłuchała, zdejmując szmaragdową suknię, zostając jedynie w złotych lnianych spodniach i koszuli.
Nienawidziła chłodu, który natychmiast ogarnął jej skórę, gdy tylko zsunęła suknię, ale to był jej wybór.
„Czy to też mam zdjąć?” – zapytała cicho, mając na myśli to, co miała teraz na sobie.
Starszy kapłan spojrzał na nią i pokręcił głową. „To wystarczy, moja królowo” – powiedział, wskazując jej miejsce na łóżku pośrodku pokoju.
Młodszy kapłan pomógł zapiąć jej ręce na łańcuchach po bokach łóżka.
Skrzywiła się z powodu ucisku łańcuchów i spojrzała na starszego kapłana: „Czy to wszystko jest konieczne?”
„Wilkołaków jest więcej niż kapłanów, słuchaczy i szamanów w tym królestwie. Niejednokrotnie nasi kapłani byli gryzieni, a nawet zabijani podczas tych eksperymentów, więc ostrożność jest konieczna. Przykro mi, że musi Pani przez to przechodzić, moja królowo” – powiedział z autentyczną szczerością w głosie.
Pierwszym przeprowadzonym testem był test nowego życia, ponieważ chociaż Mia i Xavier zapewniali, że nie jest w ciąży, ich słowa nie wystarczyły.
Kapłan położył dłoń na jej brzuchu i zamknąwszy oczy, wypowiedział kilka inkantacji. Po chwili otworzył oczy i spojrzał na nią. „Nie jest Pani z dzieckiem” – potwierdził to, co ona i Xavier powiedzieli mu w pałacu.
„Nie jestem” – poczuła lekką irytację, że jej i męża słowa zostały kompletnie zignorowane. „Mogę już iść?” – zapytała.
„Jeszcze nie. Nie przeprowadziłem testu płodności” – odpowiedział. „Wyjdź z izby, Viko” – powiedział do młodszego kapłana, który skłonił głowę i wyszedł.
Sięgnął po srebrny nóż i rurkę z miski przy łóżku, a Mia wzięła głęboki oddech.
„Co zamierzasz z tym zrobić?”
„Pobiorę trochę Twojej krwi i przeprowadzę na niej niewielki test.”
„A jeśli okaże się, że nie jestem płodna, co wtedy? Co się ze mną stanie?” – jej głos już nie brzmiał odważnie.
Spojrzał na nią bezradnie. „Nie wiem, nasz ojciec podejmie właściwą decyzję. Moim obowiązkiem jest zrobić to, o co mnie poprosił.”
Wziął butelkę z miski i przesunął ją pod jej lewą rękę. Ustawił butelkę pod jej dłonią, położył rękę na skórze przed nadgarstkiem i szybkim ruchem noża rozciął jej skórę.
Srebrny nóż zapiekł jej skórę, jęknęła z bólu, zaciskając zęby i zamykając oczy.
Krew trysnęła z jej nadgarstka, a gdy rana się zasklepiała, kapłan włożył srebrną rurkę w jej skórę, by pobrać krew.
Jej skóra zacisnęła się wokół rurki, próbując się zregenerować, lecz ta spalała ją raz po raz. Przeszywał ją niewysłowiony ból, z którym nie potrafiła sobie poradzić.
Jej dłoń wygięła się, rurka paliła jak trucizna, a najbardziej na świecie chciała ją wyrwać. Ale nie mogła – jej ręce były w łańcuchach. Opadła głową na łóżko i wydała z siebie krzyk, tracąc kontrolę. Jej ręce zarosły futrem, a dłoń zamieniła się w łapę. Jednak nawet wtedy nie mogła zerwać łańcuchów.
Kapłan wyjął rurkę, a jej skóra natychmiast się zagoiła. Odłożył rurkę i nóż do miski, podniósł butelkę z krwią z podłogi i szczelnie ją zamknął.
Mia leżała na łóżku z zamkniętymi oczami, niemal martwa z bezwładu.
„Moja królowo, możesz mnie opuścić, gdy będę przeprowadzał ostateczne badanie” – powiedział starszy kapłan, lecz nie otrzymał odpowiedzi. „Moja królowo?” Podszedł do niej i dotknął jej ramienia.
Jej powieki drgnęły i rozbłysły jasnym żółtym światłem. Kapłan wstrzymał oddech i cofnął się gwałtownie, przerażony tym, co zobaczył.
Mia wiedziała w tej chwili, że zobaczył prawdę o tym, kim naprawdę była. Widział, jak jej oczy rozbłysły i wiedział, że nie była luną, lecz betą. Teraz wszystko miało sens, dlaczego nie była w ciąży po wielu miesiącach małżeństwa z alfa królem. On jeszcze jej nie uznał za swoją żonę. Ich małżeństwo było farsą i teraz także kapłan o tym wiedział.
Xavier zobaczył, jak wychodzi z sanktuarium świątyni, i pobiegł do niej. Wyglądał na zmartwionego, jak powinien, skoro Elliott obserwował z daleka, ale było w jego spojrzeniu coś więcej. Wydawał się naprawdę zaniepokojony, albo może tylko tak chciała to widzieć.
"Wszystko w porządku?" zapytał, a troska wciąż brzmiała w jego głosie.
Wiedziała, że byłby bardzo zawiedziony, gdyby dowiedział się, że straciła panowanie nad sobą i przemieniła się przy kapłanie. Czuła wstyd i nie mogła spojrzeć mu w oczy, więc spuściła wzrok.
On uniósł jej podbródek, żeby ich spojrzenia się spotkały, i zobaczył jej zamglone oczy.
"Co ci zrobił?" zapytał, zgrzytając zębami.
Pokręciła głową. "Nie... nic," wychrypiała, a łza spłynęła po jej policzku.
"To czemu płaczesz?"
Nie mogła odpowiedzieć. Elliot był niedaleko i usłyszałby, a wtedy poznałby prawdę. Obowiązkiem kapłana było przekazać wszystkie wyniki Elliottowi, który potem miał je przekazać alfie alf. Wynik zawierał prawdę, którą wkrótce poznają, tak czy inaczej.
"Kapłan już wie." Zawodziła.
Twarz Xaviera pobladła na jej odpowiedź. Czekała, aż ujrzy rozczarowanie w jego oczach, gdy na nią spojrzy, ale nie zobaczyła niczego.
Przez chwilę mignęło w jego twarzy poczucie porażki, zanim zniknął sprzed niej. Od razu wiedziała, dokąd zmierza. Do sanktuarium.
Mia ruszyła za nim i chwyciła go za rękę, zanim zdążył otworzyć drzwi, pociągnęła go z powrotem. Ledwo miała dość siły, by go powstrzymać, ale zatrzymał się i odwrócił do niej.
"Co zamierzasz zrobić?"
"Zabić go."
Jej oczy rozszerzyły się w panice, wiedząc, że mówi poważnie. "Nie możesz, gniew bogini księżyca spadnie na ciebie."
"Gniew bogini księżyca spadł na mnie, kiedy Robb Ainsworth obudził się ze snu." Odwrócił się, by otworzyć drzwi.
"Xavier," zawołała, a on się zatrzymał i odwrócił do niej, "Proszę, nie rób tego."
Zacisnął zęby, próbując opanować emocje. "Nie mogę przegrać z Robbem."
"To zrzuć winę na mnie." Jej odpowiedź go zaskoczyła. "Powiedz naszemu ojcu, że byłam upartą żoną, która nie pragnęła cię intymnie."
"To by sprawiło, że zostałabyś ukarana."
"Może."
Zbliżył się do niej. "Na to nie mogę pozwolić. Nie mogę dopuścić, żeby coś ci się stało."
"Dlaczego w ogóle się tym przejmujesz?"
Wyciągnął rękę, by pogłaskać jej twarz, a ona wtuliła się w jego dłoń. Uwielbienie zamigotało w jego czarujących szmaragdowych oczach. "Bo jesteś moją królową. Moim pierwszym obowiązkiem jest cię chronić."
Tu i teraz zdała sobie sprawę, że w tym wszystkim jest coś więcej. Coś prawdziwego, może coś, w co mogłaby uwierzyć.
Pochyliła się i delikatnie pocałowała go w usta, zanim zdążyła się powstrzymać. Mimo że był zaskoczony jej gestem, odpowiedział pocałunkiem i przyciągnął ją bliżej. Pocałunek był czuły i namiętny, i wydawał się tak właściwy. Nie zmarnował ani chwili tej bliskości, tylko przytulił ją mocniej, jakby miał uciec, gdyby tego nie zrobił.
Drzwi się otworzyły i kapłan wyszedł z wewnętrznej sali świątyni. Skinął im głową, gdy się od siebie odsunęli.
Elliott podszedł tam, gdzie stali Mia, Xavier i kapłan, a oni odwrócili się, by go przywitać. "Jakie są wyniki?" uniósł brew.
Starszy kapłan splótł dłonie i przemówił. "Królowa nie jest brzemienna, mój panie." Powiedział, "Ale jest płodna, według badań."
"Coś jeszcze?" Brwi Elliotta pozostały uniesione w podejrzliwości.
Kapłan spojrzał na Mię i Xaviera, a potem z powrotem na Elliotta, który cierpliwie czekał.
Mia wstrzymała oddech, czekając na jego odpowiedź. Prawda mogła być końcem wszystkiego, a teraz kapłan miał władzę, aby ich zatrzymać lub rozdzielić. Ale zmierzą się z tym, co nadejdzie.
Pokręcił głową. "Nic więcej, mój panie."
Mia odetchnęła z ulgą, a Xavier mocno ją przytulił, dając jej wsparcie.
Nie wiedziała, dlaczego kapłan pominął kwestię tego, że nadal jest betą, mimo iż od miesięcy jest żoną alfa króla.
"Nie wiem, co masz nadzieję osiągnąć, ale mam nadzieję, że ty i nasz ojciec jesteście teraz szczęśliwi." Xavier warknął do Elliotta.
Elliott wyglądał na skruszonego i spuścił wzrok. "Wykonywałem tylko polecenie naszego ojca, mój królu. Wierzę, że po prostu się martwił, jak każdy ojciec, ale teraz widzę, że prośba mogła być zbyt daleko idąca. Za to przepraszam. Porozmawiam z naszym ojcem i przekażę mu twoje rozczarowanie."
Elliott skłonił się i opuścił świątynię, ale Xavier i Mia patrzyli za nim, nie spiesząc się z odejściem. Gdy tylko zniknął z pola widzenia, odwrócili się do kapłana, który wciąż przy nich stał.
"Dziękujemy."
Wzruszył ramionami. "Wykonałem tylko swoje obowiązki. Nie jesteś w ciąży, ale jesteś płodna. Reszta mnie nie dotyczy. Radziłbym wam to rozwiązać." Wskazał na nich. "To wszystko nie może być tylko kłamstwem. Następnym razem możecie nie mieć tyle szczęścia."
Odszedł, a Mia rozmyślała nad jego słowami.
To wszystko nie może być tylko kłamstwem.
Może wcale nie było.
Przesuń w górę, aby kontynuować