passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #60 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 60

59: Zabawa z ogniem

Mia podeszła do First Resort, największej restauracji w stolicy, w samym sercu miasta. Resort był miejscem wypoczynku, gdzie większość szlachty mogła przyjść i miło spędzić czas. Według Eleny mieli tam jedne z najlepszych potraw i obsługi, a choć Mia całe życie dorastała w stolicy, nie miała o tym pojęcia.

Mia nie mogła się doczekać spotkania z Kozem i Eleną od czasu jego powrotu z Klean, ale nie miała szczęścia aż do tygodnia temu. Powitała go wtedy z opóźnieniem i zaproponowała, że pokaże im obojgu miasto. Okazało się jednak, że znali stolicę lepiej niż ona. Mimo że urodził się i wychował w stolicy, musiał przenieść się na zachód, gdy został alfą swojej watahy. Od czasu do czasu przyjeżdżał i zostawał na kilka dni wraz ze swoją uroczą żoną. Razem stanowili idealną parę dla alfy i Luny.

Ponieważ miejsca, które Mia znała na wylot, były ograniczone, poprosiła Elenę, by wybrała miejsce, które uzna za idealne – i tak się stało.

Mia poinformowała króla alfę o swoich planach odwiedzenia Luny Eleny w First Resort w centralnej części miasta. Nie miał żadnych zastrzeżeń i powiedział jej, by była ostrożna i nigdy nie zapominała, że jest królową. Ostatnie zdanie ją zdezorientowało, ale nic nie powiedziała. Kiedy jednak miała już wychodzić, chwycił ją mocno za ramiona i pocałował w usta.

Ich relacja nabrała romantycznego charakteru po tym, jak pocałowała go w świątyni w zeszłym tygodniu. Od tego czasu dzielili się także kilkoma pocałunkami i delikatnymi dotknięciami, ale tym razem czuła, że to coś intymniejszego, zbyt intymnego jak na nią. Zachowała jednak spokój. Nie narzekała, jak dobrze jego dłoń leżała na jej talii ani jak jego usta dotykały jej ust.

Bardzo się zmienił i to właśnie w nim podziwiała. Był inny – w sposobie, w jaki mówił, działał, a nawet ją traktował. Słuchał jej rad i trzymał się ich podczas ich spotkań, co świadczyło o tym, że sam chciał się zmienić. Miał jeszcze momenty, w których tracił panowanie, chwile, gdy bywał zaborczy i kontrolujący, ale zawsze szybko nad tym pracował. Naprawdę starał się być lepszy dla swojego ludu. Chciała wierzyć, że robi to także dla niej, ale to byłoby zbyt ryzykowne dla jej nadziei. Nic dobrego nigdy nie wyszło z tego, że zbytnio się nastawiła.

Gdy zawarli umowę, wiedziała, że jego łagodność wobec niej była tylko grą, ale teraz wiedziała, że to coś więcej. W niemal wszystkim, co robił, było coś surowego i chciała powiedzieć, że jej to nie rusza, ale ruszało. Jego dotyk, spojrzenie, słowa – wszystko na nią działało i pragnęła się poddać, ale jakaś część nie pozwalała jej się ugiąć.

Ta część przypominała jej, że musi żyć własnym życiem i trzymać się swojego szlaku. Miała marzenia i nadzieje, by opuścić to królestwo, i dlatego zgodziła się na ich układ. Uwikłanie się tylko by wszystko zniszczyło.

Toni i dwóch strażników towarzyszyło jej, by zapewnić jej bezpieczeństwo, zgodnie z poleceniem króla alfy.

— Moja królowo! — zawołała Elena z promiennym uśmiechem, wychodząc z resortu.

— Proszę, mów mi Mia — nalegała, chcąc pozbyć się tytułu choćby na kilka godzin. Jej tytuł był tymczasowy i chciała być po prostu sobą, swobodna, z kimś, kogo chciałaby nazwać przyjaciółką.

Elena się uśmiechnęła: — Jesteś królową. To tylko sprawiedliwe, że okażę ci należny szacunek.

Mia chwyciła ją za ręce, nie chcąc tracić czasu na kłótnie o tytuły. — Jak wolisz, byle byś czuła się swobodnie.

— Chodź, poprosiłam o zieloną herbatę. Polubisz ją. Słyszałam, że ułatwia przemianę podczas pełni księżyca.

Kolejne trzy godziny spędziły na rozmowach o różnych rzeczach i nadrabianiu zaległości z ostatnich miesięcy od ich ostatniego spotkania.

— Jak poznałaś alfę Koza? — spytała Mia, zainteresowana.

— Przez spór. Mój ojciec stracił złoto w kopalni i podejrzewał, że zrobił to jego mistrz. Nie mógł go jednak skonfrontować, bo bał się, że może się mylić, więc zwrócił się z tą sprawą do alfy Koza, a ja poszłam z nim. Gdy tylko go zobaczyłam, gdy wszedł, by się nami zająć, wiedziałam, że to ten, którego pragnęła moja dusza. On też to poczuł, ledwo mógł się skupić, wydając wyrok w tej sprawie. Od tamtej pory nie potrafiliśmy się od siebie oderwać. Dwa lata temu ogłosił mnie swoją Luną i poprosił o rękę. — Uśmiechnęła się szeroko i uniosła filiżankę zielonej herbaty do ust.

— To wspaniała historia miłosna — odparła Mia z uśmiechem.

— Znam twoją i uważam, że jesteś odważna.

Westchnęła. — Zwyczaje tego królestwa są okropne dla niektórych z nas. Musiałam zrobić swoje.

Obdarzyła ją dumnym spojrzeniem. — Zrobiłaś więcej niż swoje. Rządzisz nim do tej pory. Ja wolałabym wbić srebrny sztylet w serce i przejść na tamten świat, niż zgodzić się na zwyczaj.

Elena była buntownicza i miała własne zdanie, co Mia bardzo w niej lubiła. — Rozważałam to przez chwilę, ale wierzyłam, że będzie lepiej — i tak się stało. Nie uważała, że powinna zdradzać całą historię, więc pominęła kilka szczegółów.

Resztę czasu spędziły, rozmawiając o kilku innych sprawach, takich jak pory roku i o tym, jak zmiana pogody wpłynie na wschód pełni księżyca. Mówiły też długo o targu i o dawaniu czegoś z powrotem. Mia przygotowywała się, by podzielić się tymi myślami z radą panien na ich kolejnym spotkaniu.

Kiedy w końcu wróciła do Pałacu, było już trochę ciemno. Spędziła z luną więcej czasu, niż się spodziewała. Nie narzekała. Elena była niezwykłą kobietą, a każda spędzona z nią chwila nie była stracona. Jednak powiedziała królowi alfie, że będzie nieobecna tylko kilka godzin, a tymczasem minęło już ponad sześć i zapadła noc.

To nie było po prostu przekroczenie granicy — to był skok na milę za nią, i mogła właśnie wpędzić się w kłopoty.

Może nie zauważył, może był zajęty tyloma królewskimi obowiązkami. Nie zauważył jej nieobecności przez prawie sześć godzin. To było możliwe i modliła się, żeby właśnie tak było. Minęła salę tronową. Jej krok był ostrożny, ale szybki i niezauważony. Gdy się udało, chwyciła w dłonie rąbek sukni, popędziła schodami w górę, potem korytarzem. Wkrótce dotarła do swoich drzwi, popchnęła je i weszła do środka.

Zamknęła drzwi i westchnęła z ulgą, wiedząc, że wreszcie uciekła. Ale gdy się odwróciła, zobaczyła cień stojący przy oknie i już wiedziała, że to król alfa. Wcale nie uciekła, jak myślała. On czekał na nią przez cały czas.

Głosy w jej głowie kazały jej rzucić się do łóżka i udawać, że śpi, ale odrzuciła ten pomysł. To był najgorszy pomysł, na jaki kiedykolwiek wpadła. Tak, parę razy wcześniej stracił nad sobą kontrolę, ale nigdy przez nią. Dziś to ona go sprowokowała i przygotowała się w myślach na każdą reprymendę, jaką zamierzał jej udzielić.

„Gdzie byłaś?” — zapytał z drugiego końca pokoju, stojąc odwrócony do niej plecami i patrząc przez okno.

A już myślała, że się wymknęła. „W pierwszym kurorcie, mój królu, tak jak ci mówiłam.”

„Na jak długo mówiłaś, że cię nie będzie?”

„Trzy godziny, ale...” — urwała w pół zdania, gdy odwrócił się, by na nią spojrzeć.

Pokój był ciemny, ale widziała jego oczy i to rozpalone spojrzenie, które na nią rzucił. Zarumieniła się i odruchowo cofnęła o krok.

„Jest późno. Nie powinnaś była być na zewnątrz o tej porze. W nocy dzieje się wiele złego.”

Poza tym, że chciał ją chronić, Mia zauważyła, że w ostatnich dniach stał się paranoiczny, podwajając ochronę swoją i jej. Stało się to podejrzane, ale uznała, że po prostu zależy mu, żeby zawsze była bezpieczna.

„Ale wróciłam i, jak widzisz, nic mi nie jest. Twoi strażnicy pilnowali mnie przez cały czas.”

„To nie czas na sarkazm ani sprawa do bagatelizowania. Im później wracasz, tym większe ryzyko, że coś ci się stanie. Wiele osób cię tu nienawidzi.”

„Nie sądzę, żeby to była prawda.” — zaprotestowała, patrząc na niego z niedowierzaniem. Nikogo nie skrzywdziła ani nie pokłóciła się z nikim, a we wszystkich kontaktach starała się utrzymać pokój. Jego wypowiedź o nienawiści była więc, jej zdaniem, przesadą.

„Jest prawda. Jesteś żoną króla alfy. Wciąż wielu ludzi nienawidzi króla alfy.”

„Czyja to wina?!” — wyrwało się jej i dopiero gdy słowa opuściły jej usta, zrozumiała, co powiedziała.

Rzucił się od okna w jej stronę, ale jej nogi wciąż były jak przyklejone do podłogi.

„Dlaczego to robisz? Dlaczego wybierasz bycie tak upartą i buntowniczą?” — zażądał odpowiedzi, zaciśniętymi zębami.

Z przyspieszonym biciem serca odparła: „Uczę się od ciebie.”

Jego oczy zabłysły i wiedziała, że to jedna z tych chwil, kiedy miał ochotę chwycić ją za szyję. Jednak powstrzymał się, wziął głęboki oddech i odsunął się od niej.

Przejechał dłonią po jedwabistych, czarnych włosach, mocniej je szarpiąc i kręcąc głową. „Kiedy ja tu umieram ze strachu, próbując cię ochronić, ty się narażasz. Nadal jesteś tak samo uparta i buntownicza jak zawsze. Powinienem to przewidzieć.” Odwrócił się do drzwi. „Nie opuścisz już tego pałacu poza obowiązkami królowej. Żadnych odwiedzin ani spotkań z przyjaciółmi.”

„Nie możesz mi tego zrobić!” — zaprotestowała, zaciskając pięści. Zwykle cofał swoje słowa, ale tym razem brzmiał poważnie.

Odwrócił się do niej z kpiącym uśmiechem w kąciku ust. „Już to zrobiłem. Mam nadzieję, że czegoś się nauczysz przez tę karę.”

„Dupek!” — mruknęła pod nosem.

W pokoju zapadła cisza i wpatrywali się w siebie. Mia widziała, jak filuterny wyraz twarzy króla alfy ustępuje miejsca morderczemu spojrzeniu.

Nie powinna go obrażać, powinna wiedzieć, kiedy mówić, a kiedy milczeć, ale coś w nim zawsze wydobywało z niej to, co najgorsze. Zwłaszcza gdy się kłócili.

„Jestem twoim królem i nie będziesz mnie obrażać ani przeklinać, Mia!” — ruszył w jej stronę, a jego oddech opadł na nią jak mgła, powodując dreszcz na jej skórze, gdy się zbliżył.

Spojrzała mu prosto w płonące oczy, ale to, co w nich zobaczyła, powinno ją przestraszyć, a jednak nie przestraszyło. Przyciągnęły ją do siebie i zrobiła coś nie do pomyślenia. „A jeśli nie?" — rzuciła mu wyzwanie.

Nikt nie igra z ogniem i nie wychodzi z tego bez szwanku. Ten, kto wymyślił to powiedzenie, myślał o Mii, gdy je wypowiadał. Bo właśnie w tej chwili igrała z ogniem, a tym ogniem był mężczyzna zwany Xavier Ainsworth, król alfa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

60: Poparzenie

„Albo co?” – zażądała, patrząc na niego wzrokiem, który mógłby zabić. Jej śmiała stanowczość wywołała w nim wrzenie.

Tak, był nadopiekuńczy, ale miał ku temu powody.

Kilka dni temu otrzymał anonimowy list z pogróżkami skierowany do niego i królowej, co skłoniło go do podwojenia liczby strażników wokół pałacu. Zwiększył także jej ochronę, a choć miał wtedy na twarzy grymas niezadowolenia, ona nie powiedziała ani słowa. Nie, nie bał się. Potrafił obronić się przed każdym atakiem, ale bał się o nią. Nie chciał, by stała się jej jakakolwiek krzywda, podczas gdy sam próbował odkryć, kto stoi za groźbami.

Jakim byłby królem, gdyby nie zrobił wszystkiego, by chronić swoją królową?

Kilka nazwisk pojawiło się na jego liście podejrzanych. Elliott Ainsworth był pierwszy, bo ten wąż był podstępny i przebiegły już od najmłodszych lat. Xavier wiedział, że mimo powolności w mowie i czynach, potrafił być okrutny i nieprzewidywalny. Nigdy się nie lubili i nigdy tego nie ukrywali.

Podejrzewał też Alfę Chike Smitha. Stary łasica wciąż lizał rany po utracie pozycji alfy stolicy na rzecz alfy Koza, wspieranego przez Xaviera. Ten słaby, stary człowiek był zdolny do wszystkiego. To byłby jego typowy ruch.

Edward był jedną osobą, której nie chciał podejrzewać, ale nie mógł go całkowicie wykluczyć. Jego brat bardzo się zmienił od powrotu i choć próbował to ukryć, było to oczywiste. Może chciał się odegrać za to, że wysłał go miesiące temu jako zapłatę za pomoc przy ucieczce jego żony. Edward nie był drobiazgowy. Nigdy taki nie był i wszystko miało logiczne wyjaśnienie, ale nie mógł tego przekreślić. Musiał być czujny.

Nie miał powodów, by podejrzewać ojca. Gdyby ten potwór chciał się go pozbyć, nie ukrywałby się za pogróżkami. To było poniżej jego godności.

Chociaż Mia nic o tym nie wiedziała i dziś zbuntowała się oraz przeklinała go, to wszystko, co zrobił, zrobił dla niej. By trzymać ją w bezpieczeństwie, tak jak powinien dobry mąż.

Dlaczego była taka uparta? Dlaczego był na nią tak wściekły? Dlaczego wierzył, że pocałunek rozwiąże sprawę?

Może faktycznie tak było – i zrobił to.

Pocałował jej usta po raz drugi tego dnia, a tym razem było w tym dużo więcej tęsknoty. Gdy odwzajemniła pocałunek, przyciągnął ją do siebie i pogłębił pocałunek, wślizgując język do jej ust.

Zajęczała i pocałowała go mocniej, co oznaczało, że była równie spragniona jego, jak on jej. Jej drobne dłonie sięgnęły jego brodatej twarzy, wywołując u niego dreszcze, a jego członek naprężył się i pulsował z podniecenia.

To było to. Nie było już odwrotu.

Jej miękkie usta smakowały słodko, jak zawsze, a on pragnął więcej. Pragnął jej, pragnął wszystkiego, co z nią związane, i to go przerażało.

Odsunął się i cofnął, ciągnąc się za włosy, by odzyskać nad sobą kontrolę.

„Rozbierz się.” – zabrzmiał bez tchu, a jego słowa nie miały już tej stanowczości, co zwykle.

Uśmiechnęła się nieśmiało. „Nie dam rady sama”, jej policzki się zarumieniły, a ona odwróciła się, by stanąć do niego plecami i czekała na jego pomoc.

Chwycił za paski jej sukni, rozwiązał je szybko, uwalniając suknię, choć nie spadła ona jeszcze z jej ciała. Sięgnął do jej włosów i zdjął gumkę trzymającą kucyk, a gdy włosy się uwolniły, opadły na jej plecy pełne i kręcone.

Wciągnęła gwałtownie powietrze, gdy poczuła delikatny ślad jego palców na nagich łopatkach, a zaraz potem jego usta podążyły tą samą ścieżką. Zajęczała i jęknęła w odpowiedzi, przygryzając dolną wargę.

Jej jęki jeszcze bardziej go pobudziły i obrócił ją przodem do siebie, zanim zsunął z niej suknię.

Przez chwilę wpatrywali się sobie w oczy, gdy wyszła z sukni, po czym jego wzrok spoczął na jej nagiej skórze. Światło w pokoju nie oddawało jej urody, ale widział wystarczająco dużo, by podziwiać każdą linię, krzywiznę i wypukłość.

Gdy znów spojrzał jej w oczy, zobaczył, że unika jego wzroku. Ujął ją za podbródek, by spojrzała mu prosto w oczy.

Wtedy wziął jej usta w swoje w twardym, lecz równie namiętnym pocałunku.

„Och, Mio,” wyszeptał. Oparł czoło o jej, a jego gorący oddech musnął jej twarz. Przeszły ją ciarki.

„Xavier,” jęknęła, jej pragnienie sięgnęło zenitu.

„Wiem, że nie jestem tym, o jakim marzy kobieta taka jak ty. Nie jestem tym typem mężczyzny, którego opisują w tych twoich małych książkach.” Ujął jej policzki jedną dużą dłonią, kciukiem muskał jej pełne usta. Jednocześnie drugą ręką chwycił garść jej pośladków i przyciągnął ją do siebie. Poczuła go pod szatą – sztywnego i dużego. Zadrżała i z jej ust wyrwał się długi jęk.

„A jednak cię pragnę.”

Na jego ustach pojawił się mroczny uśmiech. Skinął głową. „A jednak pragniesz mnie. Pragniesz mężczyzny, który weźmie wszystko, co mu dasz, i będzie żądał więcej.” Zbliżył się do niej, a ona cofnęła się aż tył jej kolan dotknął łóżka.

Była uwięziona. On to zauważył i spodobało mu się to.

Tutaj musiała być posłuszna. Weźmie od niej każdą formę posłuszeństwa, jaką mu zaoferuje.

Położył dłoń na jej ramieniu i popchnął ją na łóżko. Prawie od razu znalazł się na niej, siadając okrakiem na jej biodrach.

Przesuń w górę, aby kontynuować

61: Poddanie się

Pożądanie, które tliło się w oczach Xaviera, gdy na nią patrzył, wstrząsnęło nią do głębi. Nie była w jego typie. Nie była ani jasna, ani piękna. A mimo to wpatrywał się w jej ciało z tak wielkim pragnieniem, że zadrżała od środka. Poczuła chłód, będąc naga pod jego spojrzeniem, ale żar i pożądanie w jego oczach ogrzały ją.

Zniżył twarz do jej, przez cały czas nie odrywając od niej wzroku. Gdy dotknął jej ustami, zamknęła oczy, zbyt pochłonięta doznaniem. Śniła i tęskniła za większą jego bliskością, za kolejnym pocałunkiem, dotykiem, pieszczotą już tak długo, i w końcu miała to dostać.

Całował ją powoli, przesuwając językiem po jej dolnej wardze, po czym delikatnie je skubnął. Jej usta się rozchyliły, pragnęła więcej. Nie dał jej tego. Zamiast tego obrysował jej wargi i wciągnął je między zęby, lekko ssąc.

— Twoje usta smakują tak dobrze, choć czasem mówisz nimi takie rzeczy. — Jęknął i przesunął pocałunki po jej linii szczęki, w dół szyi. Jej palce zacisnęły się w jego długich włosach, gdy jego usta zaczęły sunąć niżej.

Jego język przesunął się po jej piersi, zanurzając się w dolinie między nimi. Jęk, który próbowała stłumić, wyrwał się z jej ust, gdy poczuła jego mokry język na swojej piersi. Ujął jej piersi w dłonie, jęcząc, ważąc je w dłoniach.

Niepewność wynurzyła się na powierzchnię, ale szybko ją odegnała. Powtarzała sobie, że on też jej pragnie, a gardłowe jęki, które wydawał, tylko to potwierdzały. Jej plecy wygięły się w łuk, kiedy jego usta zamknęły się na jej lewym sutku.

Spełniał jedno z jej fantazji. Smakował ją i ssał dokładnie tak, jak tego chciała. Kolejny jęk wyrwał się z jej ust, gdy masował jej drugą pierś, ściskając brodawkę między kciukiem a palcem wskazującym.

Odsunął się i ustawił lepiej na niej, by mieć swobodniejszy dostęp do jej dolnej części ciała. Pozwolił palcom przesunąć się po jej wewnętrznym udzie, a ona niemal natychmiast się rozchyliła. Kiedy sunął nimi wyżej, poczuł jej wilgoć — dowód jej podniecenia, którego tak pragnął zobaczyć. Oddziaływała na niego, i to w sposób, którego nie mogła sobie nawet wyobrazić.

— Jesteś cała mokra, Mia, a dopiero zaczęliśmy. — Złożył pocałunek na jej drugim sutku, uśmiechając się z satysfakcją, gdy stwardniał pod jego dotykiem.

Chciała zapytać, czy bycie mokrą to coś złego, gdy jego długie palce przesunęły się po jej wilgotności, szukając jej guziczka. Jeszcze jeden jęk wyrwał się z jej ust i zamknęła oczy.

— Chciałaś coś powiedzieć? — Jego głęboki głos wyciągnął ją z zamyślenia, podczas gdy jego oczy wciąż spoczywały na niej.

Otworzyła oczy i spotkała jego pożądliwe, lecz skupione spojrzenie. Próbowała coś powiedzieć, ale nie potrafiła ułożyć słów. Jego usta wróciły do jej ust, znów odbierając jej mowę.

— Mia. — Zatoczył opuszką palca okrągłe ruchy po skupisku nerwów, delikatnie ją drażniąc.

Wstrzymała oddech, ale nic nie powiedziała.

— Zapytaj.

— Czy to źle być mokrą? — Wyrzuciła z siebie słowa, zanim mogły zostać zagłuszone. Jej policzki zapłonęły, gdy jego spojrzenie zawiesiło się na niej.

Na jego twarzy pojawił się przewrotny uśmiech. — To wspaniale być mokrą. To pokazuje, że też tego chcesz. Pokazuje, że pragniesz mnie.

Pokrył swoje palce jej wilgocią i dotykał jej, drażniąc wejście, ale nigdy nie wchodząc do środka. Jej biodra uniosły się, pragnąc więcej jego dotyku.

— Chcę więcej — jęknęła cicho po minucie niekończących się tortur.

Uśmiechnął się. W końcu skłonił ją, by wypowiedziała te słowa. Zbliżył twarz do jej, by napić się pożądania z jej oczu.

— Usłyszałem cię — powiedział, nie przerywając kontaktu wzrokowego, gdy muskał jej nabrzmiałą łechtaczkę palcem. Obserwował, jak łapie oddech, gdy opukiwał jej guziczek.

Mia nie była pewna, co ma na myśli, ale go nie przerwała. Jego palce były zbyt dobre, by go zatrzymywać.

— Słyszałem cię, gdy dotykałaś się po raz pierwszy, a potem i kolejne razy — dodał, szukając jej wzroku. Jej policzki zapłonęły, a powieki zadrżały. Powinna była wiedzieć, że to usłyszy. Ledwo udawało jej się tłumić jęki. Jednak świadomość, że ją słyszał, jeszcze bardziej ją pobudziła, a jej biodra uniosły się, by mocniej się o niego otrzeć.

— Podobało ci się? Dotykać siebie?

Przygryzła wargę i skinęła głową. — Tak, podobało mi się.

— Robiłaś to? — zapytał i powoli wsunął w nią środkowy palec, a jej ciasnota ścisnęła go mocno. Uścisk i napięcie ledwie pozwoliły mu wejść.

Jęknęła przy jego dotyku, co było odpowiedzią na jego pytanie.

Sprawiała sobie przyjemność, pocierając i drażniąc łechtaczkę, myśląc o nim. Nigdy nie poszła dalej. Nigdy nie zrobiła tego, co właśnie uczynił.

Przycisnął usta do jej warg, a ich pocałunek był gorący i desperacki, jakby brakowało im czasu. Jej oddech zadrżał, gdy wszedł w nią głębiej, a jej biodra uniosły się, by mocniej do niego przywrzeć.

Z ledwością mogła oddychać między jego palcem a ustami na niej, ale to czuło się lepiej niż ulga, którą sama sobie kiedyś dała. Znał jej ciało doskonale.

Przyspieszając ruchy i pogłębiając pocałunek, pracował w niej, aż jej rozkosz zaczęła narastać. Jej biodra unosiły się, błagając o więcej, gdy była coraz bliżej spełnienia. Spełnił jej prośbę, wprowadzając kolejny palec, sprawiając, że jęknęła.

Prowadził ją ku ekstazie, przyspieszając tempo swoich palców. Westchnęła i wygięła się na łóżku, gdy jej oczy zamigotały.

"Patrz mi w oczy," rozkazał niskim, gardłowym głosem, jego potrzeba zobaczenia pożądania w jej oczach była oczywista.

Posłusznie otworzyła oczy, jej rzęsy zadrżały, a wzrok spotkał jego spojrzenie. W jej oczach płonęło pragnienie, a ona zacisnęła się wokół niego. Zakręcił w niej palcami i znów westchnęła.

Jej oczy zamigotały odcieniami żółci, gdy trafił w czuły punkt. Jej wilczyca wychodziła na powierzchnię.

"Właśnie tak," wymamrotał, wbijając się w nią i patrząc, jak jej ciało drży. "Puść się!" warknął jej do ucha, a ona zrobiła, jak kazał.

Jej oczy niemal przewróciły się do tyłu, a ona wyszlochała jego imię. Jej dłoń na jego ramieniu zamieniła się w ostre pazury, a uścisk był tak silny, że aż polała się krew.

"Och, och, Xavier! Tak, tak," jęczała nieprzerwanie i głośno.

Wyjął palce i wsunął je do ust, smakując jej słodką rozkosz. Oblizał je do czysta, po czym nachylił się, by ją pocałować, sprawiając, że poczuła swój własny smak.

Oderwał się od pocałunku i podniósł, rozbierając się przed nią. Patrzyła na niego, jej wzrok śledził każdą linię jego szerokich ramion, a ciało rozgrzewało się na widok linii prowadzącej do jego spodni. Uśmiechnął się chytrze, złapał za spodnie i zsunął je, ukazując się w całej okazałości. Wyschło jej w gardle na ten widok i zastanawiała się, czy już nie prosiła o zbyt wiele. Był zbyt duży, rozciągnięty z siłą, i przypomniała sobie, jak wcześniej z trudem mieścił w niej palec. To będzie bolało.

"Wątpliwości?" uniósł brew, wspinając się do niej na łóżko.

Wiele się między nimi zmieniło — teraz miała głos, opinię, która się liczyła. Mimo to nie znała granic tych opinii.

Jej wzrok powoli przesunął się od pulsującej erekcji do jego twarzy. Mrugnęła kilka razy i przełknęła ślinę.

"Mogę mieć swoje zdanie?"

"Zamierzam cię wziąć, więc tak, możesz." Na jego twarzy pojawił się ciepły uśmiech, który ją uspokoił i nie znikał.

"Będzie bolało?"

"Tak, będzie, ale będę delikatny, bo to twój pierwszy raz." Już górował nad nią, kończąc zdanie i delikatnie całując jej usta.

Jego dotyk był podniecający, na nowo budził jej ciało. W kilka chwil sprawił, że była spragniona i dyszała dla niego.

Uniósł jej biodra i ustawił się przy jej wejściu. Jej biodra podniosły się, błagając o więcej, ale jeszcze jej nie dał. Zamiast tego drażnił ją, aż zaczęła go błagać, kwilić, potrzebując, by ją wziął.

Nie tracąc więcej czasu, wszedł w nią, a ona jęknęła z bólu. Jej oczy się zamknęły, a dolną wargę wciągnęła między zęby. Miał rację; bolało i nie było szans, by ją wziął bez zrobienia jej krzywdy. Nie była na to przygotowana, nie do końca.

Zastygł zaraz po wejściu, a jego uchwyt na jej nogach się wzmocnił, przeniósł je na swoje biodra. To sprawiło, że jej biodra rozchyliły się szerzej, ułatwiając głębsze wejście, i wsunął się dalej. Zatrzymał się, pozwalając jej przywyknąć do jego obecności.

Powoli wprowadzał ją w świadomość jego długości w sobie, minimalizując ból. Wkrótce zapomniała o bólu i czerpała z aktu czystą przyjemność.

Pchnął w nią szybkim, desperackim rytmem, a ból mieszał się z rozkoszą. To było o wiele lepsze, niż sobie wyobrażała.

Pocierając swoje wilgotne, nagie ciało o niego, jęczała. "Och, Xavier!" Jego mocne pchnięcia spychały ją z łóżka, a jej pazury znów wbiły się w jego ramiona, by się zakotwiczyć. Wkładanie jego długości bolało, ale satysfakcja, którą otrzymywała, była tego warta.

Wsunął się w nią do końca bez ostrzeżenia, a ona krzyknęła. Rzucona jego ruchem z równowagi, wpadła w morze rozkoszy. Gdy tym razem otworzyła oczy, jej źrenice rozbłysły czerwienią.

Potrzebując własnej ulgi, nie przestawał. Jego oddech przyspieszył, gdy jej wrażliwe ściany zaciskały się na nim, doprowadzając go do szczytu. Kilka ostatnich pchnięć przyniosło mu wyzwolenie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa