passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #61 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 61

60: Poparzenie

„Albo co?” – zażądała, patrząc na niego wzrokiem, który mógłby zabić. Jej śmiała stanowczość wywołała w nim wrzenie.

Tak, był nadopiekuńczy, ale miał ku temu powody.

Kilka dni temu otrzymał anonimowy list z pogróżkami skierowany do niego i królowej, co skłoniło go do podwojenia liczby strażników wokół pałacu. Zwiększył także jej ochronę, a choć miał wtedy na twarzy grymas niezadowolenia, ona nie powiedziała ani słowa. Nie, nie bał się. Potrafił obronić się przed każdym atakiem, ale bał się o nią. Nie chciał, by stała się jej jakakolwiek krzywda, podczas gdy sam próbował odkryć, kto stoi za groźbami.

Jakim byłby królem, gdyby nie zrobił wszystkiego, by chronić swoją królową?

Kilka nazwisk pojawiło się na jego liście podejrzanych. Elliott Ainsworth był pierwszy, bo ten wąż był podstępny i przebiegły już od najmłodszych lat. Xavier wiedział, że mimo powolności w mowie i czynach, potrafił być okrutny i nieprzewidywalny. Nigdy się nie lubili i nigdy tego nie ukrywali.

Podejrzewał też Alfę Chike Smitha. Stary łasica wciąż lizał rany po utracie pozycji alfy stolicy na rzecz alfy Koza, wspieranego przez Xaviera. Ten słaby, stary człowiek był zdolny do wszystkiego. To byłby jego typowy ruch.

Edward był jedną osobą, której nie chciał podejrzewać, ale nie mógł go całkowicie wykluczyć. Jego brat bardzo się zmienił od powrotu i choć próbował to ukryć, było to oczywiste. Może chciał się odegrać za to, że wysłał go miesiące temu jako zapłatę za pomoc przy ucieczce jego żony. Edward nie był drobiazgowy. Nigdy taki nie był i wszystko miało logiczne wyjaśnienie, ale nie mógł tego przekreślić. Musiał być czujny.

Nie miał powodów, by podejrzewać ojca. Gdyby ten potwór chciał się go pozbyć, nie ukrywałby się za pogróżkami. To było poniżej jego godności.

Chociaż Mia nic o tym nie wiedziała i dziś zbuntowała się oraz przeklinała go, to wszystko, co zrobił, zrobił dla niej. By trzymać ją w bezpieczeństwie, tak jak powinien dobry mąż.

Dlaczego była taka uparta? Dlaczego był na nią tak wściekły? Dlaczego wierzył, że pocałunek rozwiąże sprawę?

Może faktycznie tak było – i zrobił to.

Pocałował jej usta po raz drugi tego dnia, a tym razem było w tym dużo więcej tęsknoty. Gdy odwzajemniła pocałunek, przyciągnął ją do siebie i pogłębił pocałunek, wślizgując język do jej ust.

Zajęczała i pocałowała go mocniej, co oznaczało, że była równie spragniona jego, jak on jej. Jej drobne dłonie sięgnęły jego brodatej twarzy, wywołując u niego dreszcze, a jego członek naprężył się i pulsował z podniecenia.

To było to. Nie było już odwrotu.

Jej miękkie usta smakowały słodko, jak zawsze, a on pragnął więcej. Pragnął jej, pragnął wszystkiego, co z nią związane, i to go przerażało.

Odsunął się i cofnął, ciągnąc się za włosy, by odzyskać nad sobą kontrolę.

„Rozbierz się.” – zabrzmiał bez tchu, a jego słowa nie miały już tej stanowczości, co zwykle.

Uśmiechnęła się nieśmiało. „Nie dam rady sama”, jej policzki się zarumieniły, a ona odwróciła się, by stanąć do niego plecami i czekała na jego pomoc.

Chwycił za paski jej sukni, rozwiązał je szybko, uwalniając suknię, choć nie spadła ona jeszcze z jej ciała. Sięgnął do jej włosów i zdjął gumkę trzymającą kucyk, a gdy włosy się uwolniły, opadły na jej plecy pełne i kręcone.

Wciągnęła gwałtownie powietrze, gdy poczuła delikatny ślad jego palców na nagich łopatkach, a zaraz potem jego usta podążyły tą samą ścieżką. Zajęczała i jęknęła w odpowiedzi, przygryzając dolną wargę.

Jej jęki jeszcze bardziej go pobudziły i obrócił ją przodem do siebie, zanim zsunął z niej suknię.

Przez chwilę wpatrywali się sobie w oczy, gdy wyszła z sukni, po czym jego wzrok spoczął na jej nagiej skórze. Światło w pokoju nie oddawało jej urody, ale widział wystarczająco dużo, by podziwiać każdą linię, krzywiznę i wypukłość.

Gdy znów spojrzał jej w oczy, zobaczył, że unika jego wzroku. Ujął ją za podbródek, by spojrzała mu prosto w oczy.

Wtedy wziął jej usta w swoje w twardym, lecz równie namiętnym pocałunku.

„Och, Mio,” wyszeptał. Oparł czoło o jej, a jego gorący oddech musnął jej twarz. Przeszły ją ciarki.

„Xavier,” jęknęła, jej pragnienie sięgnęło zenitu.

„Wiem, że nie jestem tym, o jakim marzy kobieta taka jak ty. Nie jestem tym typem mężczyzny, którego opisują w tych twoich małych książkach.” Ujął jej policzki jedną dużą dłonią, kciukiem muskał jej pełne usta. Jednocześnie drugą ręką chwycił garść jej pośladków i przyciągnął ją do siebie. Poczuła go pod szatą – sztywnego i dużego. Zadrżała i z jej ust wyrwał się długi jęk.

„A jednak cię pragnę.”

Na jego ustach pojawił się mroczny uśmiech. Skinął głową. „A jednak pragniesz mnie. Pragniesz mężczyzny, który weźmie wszystko, co mu dasz, i będzie żądał więcej.” Zbliżył się do niej, a ona cofnęła się aż tył jej kolan dotknął łóżka.

Była uwięziona. On to zauważył i spodobało mu się to.

Tutaj musiała być posłuszna. Weźmie od niej każdą formę posłuszeństwa, jaką mu zaoferuje.

Położył dłoń na jej ramieniu i popchnął ją na łóżko. Prawie od razu znalazł się na niej, siadając okrakiem na jej biodrach.

Przesuń w górę, aby kontynuować

61: Poddanie się

Pożądanie, które tliło się w oczach Xaviera, gdy na nią patrzył, wstrząsnęło nią do głębi. Nie była w jego typie. Nie była ani jasna, ani piękna. A mimo to wpatrywał się w jej ciało z tak wielkim pragnieniem, że zadrżała od środka. Poczuła chłód, będąc naga pod jego spojrzeniem, ale żar i pożądanie w jego oczach ogrzały ją.

Zniżył twarz do jej, przez cały czas nie odrywając od niej wzroku. Gdy dotknął jej ustami, zamknęła oczy, zbyt pochłonięta doznaniem. Śniła i tęskniła za większą jego bliskością, za kolejnym pocałunkiem, dotykiem, pieszczotą już tak długo, i w końcu miała to dostać.

Całował ją powoli, przesuwając językiem po jej dolnej wardze, po czym delikatnie je skubnął. Jej usta się rozchyliły, pragnęła więcej. Nie dał jej tego. Zamiast tego obrysował jej wargi i wciągnął je między zęby, lekko ssąc.

— Twoje usta smakują tak dobrze, choć czasem mówisz nimi takie rzeczy. — Jęknął i przesunął pocałunki po jej linii szczęki, w dół szyi. Jej palce zacisnęły się w jego długich włosach, gdy jego usta zaczęły sunąć niżej.

Jego język przesunął się po jej piersi, zanurzając się w dolinie między nimi. Jęk, który próbowała stłumić, wyrwał się z jej ust, gdy poczuła jego mokry język na swojej piersi. Ujął jej piersi w dłonie, jęcząc, ważąc je w dłoniach.

Niepewność wynurzyła się na powierzchnię, ale szybko ją odegnała. Powtarzała sobie, że on też jej pragnie, a gardłowe jęki, które wydawał, tylko to potwierdzały. Jej plecy wygięły się w łuk, kiedy jego usta zamknęły się na jej lewym sutku.

Spełniał jedno z jej fantazji. Smakował ją i ssał dokładnie tak, jak tego chciała. Kolejny jęk wyrwał się z jej ust, gdy masował jej drugą pierś, ściskając brodawkę między kciukiem a palcem wskazującym.

Odsunął się i ustawił lepiej na niej, by mieć swobodniejszy dostęp do jej dolnej części ciała. Pozwolił palcom przesunąć się po jej wewnętrznym udzie, a ona niemal natychmiast się rozchyliła. Kiedy sunął nimi wyżej, poczuł jej wilgoć — dowód jej podniecenia, którego tak pragnął zobaczyć. Oddziaływała na niego, i to w sposób, którego nie mogła sobie nawet wyobrazić.

— Jesteś cała mokra, Mia, a dopiero zaczęliśmy. — Złożył pocałunek na jej drugim sutku, uśmiechając się z satysfakcją, gdy stwardniał pod jego dotykiem.

Chciała zapytać, czy bycie mokrą to coś złego, gdy jego długie palce przesunęły się po jej wilgotności, szukając jej guziczka. Jeszcze jeden jęk wyrwał się z jej ust i zamknęła oczy.

— Chciałaś coś powiedzieć? — Jego głęboki głos wyciągnął ją z zamyślenia, podczas gdy jego oczy wciąż spoczywały na niej.

Otworzyła oczy i spotkała jego pożądliwe, lecz skupione spojrzenie. Próbowała coś powiedzieć, ale nie potrafiła ułożyć słów. Jego usta wróciły do jej ust, znów odbierając jej mowę.

— Mia. — Zatoczył opuszką palca okrągłe ruchy po skupisku nerwów, delikatnie ją drażniąc.

Wstrzymała oddech, ale nic nie powiedziała.

— Zapytaj.

— Czy to źle być mokrą? — Wyrzuciła z siebie słowa, zanim mogły zostać zagłuszone. Jej policzki zapłonęły, gdy jego spojrzenie zawiesiło się na niej.

Na jego twarzy pojawił się przewrotny uśmiech. — To wspaniale być mokrą. To pokazuje, że też tego chcesz. Pokazuje, że pragniesz mnie.

Pokrył swoje palce jej wilgocią i dotykał jej, drażniąc wejście, ale nigdy nie wchodząc do środka. Jej biodra uniosły się, pragnąc więcej jego dotyku.

— Chcę więcej — jęknęła cicho po minucie niekończących się tortur.

Uśmiechnął się. W końcu skłonił ją, by wypowiedziała te słowa. Zbliżył twarz do jej, by napić się pożądania z jej oczu.

— Usłyszałem cię — powiedział, nie przerywając kontaktu wzrokowego, gdy muskał jej nabrzmiałą łechtaczkę palcem. Obserwował, jak łapie oddech, gdy opukiwał jej guziczek.

Mia nie była pewna, co ma na myśli, ale go nie przerwała. Jego palce były zbyt dobre, by go zatrzymywać.

— Słyszałem cię, gdy dotykałaś się po raz pierwszy, a potem i kolejne razy — dodał, szukając jej wzroku. Jej policzki zapłonęły, a powieki zadrżały. Powinna była wiedzieć, że to usłyszy. Ledwo udawało jej się tłumić jęki. Jednak świadomość, że ją słyszał, jeszcze bardziej ją pobudziła, a jej biodra uniosły się, by mocniej się o niego otrzeć.

— Podobało ci się? Dotykać siebie?

Przygryzła wargę i skinęła głową. — Tak, podobało mi się.

— Robiłaś to? — zapytał i powoli wsunął w nią środkowy palec, a jej ciasnota ścisnęła go mocno. Uścisk i napięcie ledwie pozwoliły mu wejść.

Jęknęła przy jego dotyku, co było odpowiedzią na jego pytanie.

Sprawiała sobie przyjemność, pocierając i drażniąc łechtaczkę, myśląc o nim. Nigdy nie poszła dalej. Nigdy nie zrobiła tego, co właśnie uczynił.

Przycisnął usta do jej warg, a ich pocałunek był gorący i desperacki, jakby brakowało im czasu. Jej oddech zadrżał, gdy wszedł w nią głębiej, a jej biodra uniosły się, by mocniej do niego przywrzeć.

Z ledwością mogła oddychać między jego palcem a ustami na niej, ale to czuło się lepiej niż ulga, którą sama sobie kiedyś dała. Znał jej ciało doskonale.

Przyspieszając ruchy i pogłębiając pocałunek, pracował w niej, aż jej rozkosz zaczęła narastać. Jej biodra unosiły się, błagając o więcej, gdy była coraz bliżej spełnienia. Spełnił jej prośbę, wprowadzając kolejny palec, sprawiając, że jęknęła.

Prowadził ją ku ekstazie, przyspieszając tempo swoich palców. Westchnęła i wygięła się na łóżku, gdy jej oczy zamigotały.

"Patrz mi w oczy," rozkazał niskim, gardłowym głosem, jego potrzeba zobaczenia pożądania w jej oczach była oczywista.

Posłusznie otworzyła oczy, jej rzęsy zadrżały, a wzrok spotkał jego spojrzenie. W jej oczach płonęło pragnienie, a ona zacisnęła się wokół niego. Zakręcił w niej palcami i znów westchnęła.

Jej oczy zamigotały odcieniami żółci, gdy trafił w czuły punkt. Jej wilczyca wychodziła na powierzchnię.

"Właśnie tak," wymamrotał, wbijając się w nią i patrząc, jak jej ciało drży. "Puść się!" warknął jej do ucha, a ona zrobiła, jak kazał.

Jej oczy niemal przewróciły się do tyłu, a ona wyszlochała jego imię. Jej dłoń na jego ramieniu zamieniła się w ostre pazury, a uścisk był tak silny, że aż polała się krew.

"Och, och, Xavier! Tak, tak," jęczała nieprzerwanie i głośno.

Wyjął palce i wsunął je do ust, smakując jej słodką rozkosz. Oblizał je do czysta, po czym nachylił się, by ją pocałować, sprawiając, że poczuła swój własny smak.

Oderwał się od pocałunku i podniósł, rozbierając się przed nią. Patrzyła na niego, jej wzrok śledził każdą linię jego szerokich ramion, a ciało rozgrzewało się na widok linii prowadzącej do jego spodni. Uśmiechnął się chytrze, złapał za spodnie i zsunął je, ukazując się w całej okazałości. Wyschło jej w gardle na ten widok i zastanawiała się, czy już nie prosiła o zbyt wiele. Był zbyt duży, rozciągnięty z siłą, i przypomniała sobie, jak wcześniej z trudem mieścił w niej palec. To będzie bolało.

"Wątpliwości?" uniósł brew, wspinając się do niej na łóżko.

Wiele się między nimi zmieniło — teraz miała głos, opinię, która się liczyła. Mimo to nie znała granic tych opinii.

Jej wzrok powoli przesunął się od pulsującej erekcji do jego twarzy. Mrugnęła kilka razy i przełknęła ślinę.

"Mogę mieć swoje zdanie?"

"Zamierzam cię wziąć, więc tak, możesz." Na jego twarzy pojawił się ciepły uśmiech, który ją uspokoił i nie znikał.

"Będzie bolało?"

"Tak, będzie, ale będę delikatny, bo to twój pierwszy raz." Już górował nad nią, kończąc zdanie i delikatnie całując jej usta.

Jego dotyk był podniecający, na nowo budził jej ciało. W kilka chwil sprawił, że była spragniona i dyszała dla niego.

Uniósł jej biodra i ustawił się przy jej wejściu. Jej biodra podniosły się, błagając o więcej, ale jeszcze jej nie dał. Zamiast tego drażnił ją, aż zaczęła go błagać, kwilić, potrzebując, by ją wziął.

Nie tracąc więcej czasu, wszedł w nią, a ona jęknęła z bólu. Jej oczy się zamknęły, a dolną wargę wciągnęła między zęby. Miał rację; bolało i nie było szans, by ją wziął bez zrobienia jej krzywdy. Nie była na to przygotowana, nie do końca.

Zastygł zaraz po wejściu, a jego uchwyt na jej nogach się wzmocnił, przeniósł je na swoje biodra. To sprawiło, że jej biodra rozchyliły się szerzej, ułatwiając głębsze wejście, i wsunął się dalej. Zatrzymał się, pozwalając jej przywyknąć do jego obecności.

Powoli wprowadzał ją w świadomość jego długości w sobie, minimalizując ból. Wkrótce zapomniała o bólu i czerpała z aktu czystą przyjemność.

Pchnął w nią szybkim, desperackim rytmem, a ból mieszał się z rozkoszą. To było o wiele lepsze, niż sobie wyobrażała.

Pocierając swoje wilgotne, nagie ciało o niego, jęczała. "Och, Xavier!" Jego mocne pchnięcia spychały ją z łóżka, a jej pazury znów wbiły się w jego ramiona, by się zakotwiczyć. Wkładanie jego długości bolało, ale satysfakcja, którą otrzymywała, była tego warta.

Wsunął się w nią do końca bez ostrzeżenia, a ona krzyknęła. Rzucona jego ruchem z równowagi, wpadła w morze rozkoszy. Gdy tym razem otworzyła oczy, jej źrenice rozbłysły czerwienią.

Potrzebując własnej ulgi, nie przestawał. Jego oddech przyspieszył, gdy jej wrażliwe ściany zaciskały się na nim, doprowadzając go do szczytu. Kilka ostatnich pchnięć przyniosło mu wyzwolenie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

62: Blizny przeszłości

Dwie myśli przeszły Xavierowi przez głowę, gdy zabierał Mię do łóżka. Po pierwsze, od teraz wszystko się zmieni, a po drugie — nie będzie już odwrotu. Nie chciał się cofać, nie wtedy, gdy patrzył na nią i widział, jak bardzo go pragnie i potrzebuje. Poddała mu się, bez lęku i bez oporów.

Była tak wrażliwa na niego, a on jej potrzebował. Musiał ją mieć, poczuć jej wnętrze obejmujące go mocno, przyciągające go do siebie, aż oboje byli wyczerpani.

Zbliżenie z nią dopełniłoby ich związek i przypieczętowało ich więź jako męża i żony. To także oznaczało, że zostanie jego Luną, i zastanawiał się, czy jest na to gotowy, czy może jej zaufać.

Zawsze było coś, czemu mógł w nich zaufać — i nawet teraz, za jej pożądliwym spojrzeniem, to się ujawniało.

Mógł jej zaufać. I tak zrobił, poddając się i czerpiąc z tego jedynie satysfakcję.

Opadł na łóżko. „Złap oddech. Wciąż chcę więcej.” — powiedział zachrypniętym głosem, a ona nie zaprotestowała.

Wziął ją ponownie, a to była dzika i oszałamiająca przygoda pełna rozkoszy i tęsknoty. Dawała mu tyle samo, ile on jej, a orgazm znów odebrał mu dech w piersiach.

Położył się obok niej. Jego wzrok utkwiony był w suficie, gdy rozmyślał nad tym, co zrobili, łapiąc szybkie oddechy, by uspokoić bijące mu serce.

Upadek z tej wysokości po raz drugi tej nocy był czystą błogością i wart był czekania. Nie chciał wyciągać pochopnych wniosków, ale chciał wierzyć, że mogą stać się czymś więcej. Więcej niż tylko tym. Jego uczucia nie były jedynie pragnieniem jej ciała, były uczuciami, troską i wydawały się prawdziwe. W głębi duszy czuł więź, która mówiła mu, że ona należy do niego, a on do niej. Więź, której nie czuł do nikogo innego.

Spojrzał na nią i zastanawiał się, czy wie, co zrobili, czy ona też to czuła. Oddał się jej, a ona jemu, lecz to było czymś więcej niż tylko fizyczną wymianą.

Dopełnienie ich związku stworzyło też między nimi więź, której nigdy nie będą mogli zerwać. Miała teraz łatwy dostęp do jego umysłu i myśli, tak jak on zawsze miał do jej. Teraz mogła też zobaczyć jego słabości i wrażliwość, rzeczy, które wcześniej łatwo potrafił ukryć. Nie wiedział, czy będzie w stanie się z tym zmierzyć, czy po prostu będzie udawać, że to nie istnieje.

Przy Mii nie wiedział do końca, gdzie jest jego miejsce. Było w niej tyle złożoności, której nie znalazł u nikogo innego, nikogo, z kim kiedykolwiek był. Ostatnio jej umysł pełen był różnych myśli, a ich rozszyfrowanie było niemal koszmarem. Mimo to budziło to w nim ciekawość i pragnienie, a teraz tonął w niej. Chciałby się uratować, ale w głębi serca wiedział, że nie chce być ocalony. Nie chciał się przed nią ratować.

Jej rzęsy spoczywały na górnej części policzka, była nieruchoma, lecz jej nierówny puls zdradzał, że nie śpi. Jeszcze nie. Po prostu nie chciała uznać jego obecności w łóżku.

Dlaczego ta myśl bolała?

Dlaczego wyciągał pochopne wnioski?

Odrzucił to.

Chciał przyciągnąć ją bliżej, poczuć miękkość i ciepło bijące z jej ciała, gdy przylegała do niego. Jedność z nią była tym, za czym tęskniło jego ciało, i wciąż jej pragnął. Pragnął tego, czego nie mógł mieć, i zrobiłby wszystko, by mieć to wszystko.

„Och, to jest o wiele lepsze, niż się spodziewałam.”

Usłyszał jej myśli i uśmiechnął się do siebie, wiedząc, że uczucie jest wzajemne, ale ona kontynuowała.

To jedna z rzeczy, które kochał dzięki dostępowi do jej umysłu. Były rzeczy, których nie mogła przed nim ukryć, choć próbowała.

„To wciąż nie jest wystarczająco bezpieczne, by zaufać, nie po wszystkim.”

I to złamało mu serce.

Nie ufała mu. Nie czuła się z nim bezpiecznie, i nie mógł jej winić. Dał jej powód, by tak się czuła, i byłby głupi, myśląc, że tak łatwo zapomni. Nikt rozsądny nie poszedłby aż tak daleko.

Przeszli przez wiele odkąd się pobrali. Poznał ją, ona poznała jego, przynajmniej częściowo. Rozumiała go lepiej niż wielu ludzi teraz, była też wsparciem w jego powrocie do zdrowia i leczeniu, za co był wdzięczny. Stawał się lepszym człowiekiem niż dawniej. Zapewne widziała to, ale to nie wymazywało licznych blizn, które po sobie zostawił. Był okrutny, zranił ją nie raz, a jego zmiana nie wymazała wszystkich okropnych rzeczy, które jej zrobił.

Nie mógł znieść myśli o tym, jaki był wobec niej kiedyś. O tym, kim był dla niej kiedyś.

Ta część będzie go prześladować przez długi czas.

Mia była kobietą jego marzeń i być może nigdy jej nie będzie miał przez grzechy przeszłości.

Nie było pewności, że będzie chciała go widzieć, gdy się obudzi. Już teraz udawała, że śpi, byle tylko uniknąć jego obecności.

Może dla niej to było coś przelotnego i nic więcej. Dla niego znaczyło to więcej. Połączył się z nią w sposób, z którego nie mógł się już wycofać, ale to nie było najważniejsze. Najważniejsza była ona.

Wstał z łóżka i sięgnął po ubrania. Ubrał się i spojrzał na nią raz jeszcze, zanim opuścił jej komnatę, a tym razem rzeczywiście wyglądała na śpiącą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa