Pożądanie, które tliło się w oczach Xaviera, gdy na nią patrzył, wstrząsnęło nią do głębi. Nie była w jego typie. Nie była ani jasna, ani piękna. A mimo to wpatrywał się w jej ciało z tak wielkim pragnieniem, że zadrżała od środka. Poczuła chłód, będąc naga pod jego spojrzeniem, ale żar i pożądanie w jego oczach ogrzały ją.
Zniżył twarz do jej, przez cały czas nie odrywając od niej wzroku. Gdy dotknął jej ustami, zamknęła oczy, zbyt pochłonięta doznaniem. Śniła i tęskniła za większą jego bliskością, za kolejnym pocałunkiem, dotykiem, pieszczotą już tak długo, i w końcu miała to dostać.
Całował ją powoli, przesuwając językiem po jej dolnej wardze, po czym delikatnie je skubnął. Jej usta się rozchyliły, pragnęła więcej. Nie dał jej tego. Zamiast tego obrysował jej wargi i wciągnął je między zęby, lekko ssąc.
— Twoje usta smakują tak dobrze, choć czasem mówisz nimi takie rzeczy. — Jęknął i przesunął pocałunki po jej linii szczęki, w dół szyi. Jej palce zacisnęły się w jego długich włosach, gdy jego usta zaczęły sunąć niżej.
Jego język przesunął się po jej piersi, zanurzając się w dolinie między nimi. Jęk, który próbowała stłumić, wyrwał się z jej ust, gdy poczuła jego mokry język na swojej piersi. Ujął jej piersi w dłonie, jęcząc, ważąc je w dłoniach.
Niepewność wynurzyła się na powierzchnię, ale szybko ją odegnała. Powtarzała sobie, że on też jej pragnie, a gardłowe jęki, które wydawał, tylko to potwierdzały. Jej plecy wygięły się w łuk, kiedy jego usta zamknęły się na jej lewym sutku.
Spełniał jedno z jej fantazji. Smakował ją i ssał dokładnie tak, jak tego chciała. Kolejny jęk wyrwał się z jej ust, gdy masował jej drugą pierś, ściskając brodawkę między kciukiem a palcem wskazującym.
Odsunął się i ustawił lepiej na niej, by mieć swobodniejszy dostęp do jej dolnej części ciała. Pozwolił palcom przesunąć się po jej wewnętrznym udzie, a ona niemal natychmiast się rozchyliła. Kiedy sunął nimi wyżej, poczuł jej wilgoć — dowód jej podniecenia, którego tak pragnął zobaczyć. Oddziaływała na niego, i to w sposób, którego nie mogła sobie nawet wyobrazić.
— Jesteś cała mokra, Mia, a dopiero zaczęliśmy. — Złożył pocałunek na jej drugim sutku, uśmiechając się z satysfakcją, gdy stwardniał pod jego dotykiem.
Chciała zapytać, czy bycie mokrą to coś złego, gdy jego długie palce przesunęły się po jej wilgotności, szukając jej guziczka. Jeszcze jeden jęk wyrwał się z jej ust i zamknęła oczy.
— Chciałaś coś powiedzieć? — Jego głęboki głos wyciągnął ją z zamyślenia, podczas gdy jego oczy wciąż spoczywały na niej.
Otworzyła oczy i spotkała jego pożądliwe, lecz skupione spojrzenie. Próbowała coś powiedzieć, ale nie potrafiła ułożyć słów. Jego usta wróciły do jej ust, znów odbierając jej mowę.
— Mia. — Zatoczył opuszką palca okrągłe ruchy po skupisku nerwów, delikatnie ją drażniąc.
Wstrzymała oddech, ale nic nie powiedziała.
— Zapytaj.
— Czy to źle być mokrą? — Wyrzuciła z siebie słowa, zanim mogły zostać zagłuszone. Jej policzki zapłonęły, gdy jego spojrzenie zawiesiło się na niej.
Na jego twarzy pojawił się przewrotny uśmiech. — To wspaniale być mokrą. To pokazuje, że też tego chcesz. Pokazuje, że pragniesz mnie.
Pokrył swoje palce jej wilgocią i dotykał jej, drażniąc wejście, ale nigdy nie wchodząc do środka. Jej biodra uniosły się, pragnąc więcej jego dotyku.
— Chcę więcej — jęknęła cicho po minucie niekończących się tortur.
Uśmiechnął się. W końcu skłonił ją, by wypowiedziała te słowa. Zbliżył twarz do jej, by napić się pożądania z jej oczu.
— Usłyszałem cię — powiedział, nie przerywając kontaktu wzrokowego, gdy muskał jej nabrzmiałą łechtaczkę palcem. Obserwował, jak łapie oddech, gdy opukiwał jej guziczek.
Mia nie była pewna, co ma na myśli, ale go nie przerwała. Jego palce były zbyt dobre, by go zatrzymywać.
— Słyszałem cię, gdy dotykałaś się po raz pierwszy, a potem i kolejne razy — dodał, szukając jej wzroku. Jej policzki zapłonęły, a powieki zadrżały. Powinna była wiedzieć, że to usłyszy. Ledwo udawało jej się tłumić jęki. Jednak świadomość, że ją słyszał, jeszcze bardziej ją pobudziła, a jej biodra uniosły się, by mocniej się o niego otrzeć.
— Podobało ci się? Dotykać siebie?
Przygryzła wargę i skinęła głową. — Tak, podobało mi się.
— Robiłaś to? — zapytał i powoli wsunął w nią środkowy palec, a jej ciasnota ścisnęła go mocno. Uścisk i napięcie ledwie pozwoliły mu wejść.
Jęknęła przy jego dotyku, co było odpowiedzią na jego pytanie.
Sprawiała sobie przyjemność, pocierając i drażniąc łechtaczkę, myśląc o nim. Nigdy nie poszła dalej. Nigdy nie zrobiła tego, co właśnie uczynił.
Przycisnął usta do jej warg, a ich pocałunek był gorący i desperacki, jakby brakowało im czasu. Jej oddech zadrżał, gdy wszedł w nią głębiej, a jej biodra uniosły się, by mocniej do niego przywrzeć.
Z ledwością mogła oddychać między jego palcem a ustami na niej, ale to czuło się lepiej niż ulga, którą sama sobie kiedyś dała. Znał jej ciało doskonale.
Przyspieszając ruchy i pogłębiając pocałunek, pracował w niej, aż jej rozkosz zaczęła narastać. Jej biodra unosiły się, błagając o więcej, gdy była coraz bliżej spełnienia. Spełnił jej prośbę, wprowadzając kolejny palec, sprawiając, że jęknęła.
Prowadził ją ku ekstazie, przyspieszając tempo swoich palców. Westchnęła i wygięła się na łóżku, gdy jej oczy zamigotały.
"Patrz mi w oczy," rozkazał niskim, gardłowym głosem, jego potrzeba zobaczenia pożądania w jej oczach była oczywista.
Posłusznie otworzyła oczy, jej rzęsy zadrżały, a wzrok spotkał jego spojrzenie. W jej oczach płonęło pragnienie, a ona zacisnęła się wokół niego. Zakręcił w niej palcami i znów westchnęła.
Jej oczy zamigotały odcieniami żółci, gdy trafił w czuły punkt. Jej wilczyca wychodziła na powierzchnię.
"Właśnie tak," wymamrotał, wbijając się w nią i patrząc, jak jej ciało drży. "Puść się!" warknął jej do ucha, a ona zrobiła, jak kazał.
Jej oczy niemal przewróciły się do tyłu, a ona wyszlochała jego imię. Jej dłoń na jego ramieniu zamieniła się w ostre pazury, a uścisk był tak silny, że aż polała się krew.
"Och, och, Xavier! Tak, tak," jęczała nieprzerwanie i głośno.
Wyjął palce i wsunął je do ust, smakując jej słodką rozkosz. Oblizał je do czysta, po czym nachylił się, by ją pocałować, sprawiając, że poczuła swój własny smak.
Oderwał się od pocałunku i podniósł, rozbierając się przed nią. Patrzyła na niego, jej wzrok śledził każdą linię jego szerokich ramion, a ciało rozgrzewało się na widok linii prowadzącej do jego spodni. Uśmiechnął się chytrze, złapał za spodnie i zsunął je, ukazując się w całej okazałości. Wyschło jej w gardle na ten widok i zastanawiała się, czy już nie prosiła o zbyt wiele. Był zbyt duży, rozciągnięty z siłą, i przypomniała sobie, jak wcześniej z trudem mieścił w niej palec. To będzie bolało.
"Wątpliwości?" uniósł brew, wspinając się do niej na łóżko.
Wiele się między nimi zmieniło — teraz miała głos, opinię, która się liczyła. Mimo to nie znała granic tych opinii.
Jej wzrok powoli przesunął się od pulsującej erekcji do jego twarzy. Mrugnęła kilka razy i przełknęła ślinę.
"Mogę mieć swoje zdanie?"
"Zamierzam cię wziąć, więc tak, możesz." Na jego twarzy pojawił się ciepły uśmiech, który ją uspokoił i nie znikał.
"Będzie bolało?"
"Tak, będzie, ale będę delikatny, bo to twój pierwszy raz." Już górował nad nią, kończąc zdanie i delikatnie całując jej usta.
Jego dotyk był podniecający, na nowo budził jej ciało. W kilka chwil sprawił, że była spragniona i dyszała dla niego.
Uniósł jej biodra i ustawił się przy jej wejściu. Jej biodra podniosły się, błagając o więcej, ale jeszcze jej nie dał. Zamiast tego drażnił ją, aż zaczęła go błagać, kwilić, potrzebując, by ją wziął.
Nie tracąc więcej czasu, wszedł w nią, a ona jęknęła z bólu. Jej oczy się zamknęły, a dolną wargę wciągnęła między zęby. Miał rację; bolało i nie było szans, by ją wziął bez zrobienia jej krzywdy. Nie była na to przygotowana, nie do końca.
Zastygł zaraz po wejściu, a jego uchwyt na jej nogach się wzmocnił, przeniósł je na swoje biodra. To sprawiło, że jej biodra rozchyliły się szerzej, ułatwiając głębsze wejście, i wsunął się dalej. Zatrzymał się, pozwalając jej przywyknąć do jego obecności.
Powoli wprowadzał ją w świadomość jego długości w sobie, minimalizując ból. Wkrótce zapomniała o bólu i czerpała z aktu czystą przyjemność.
Pchnął w nią szybkim, desperackim rytmem, a ból mieszał się z rozkoszą. To było o wiele lepsze, niż sobie wyobrażała.
Pocierając swoje wilgotne, nagie ciało o niego, jęczała. "Och, Xavier!" Jego mocne pchnięcia spychały ją z łóżka, a jej pazury znów wbiły się w jego ramiona, by się zakotwiczyć. Wkładanie jego długości bolało, ale satysfakcja, którą otrzymywała, była tego warta.
Wsunął się w nią do końca bez ostrzeżenia, a ona krzyknęła. Rzucona jego ruchem z równowagi, wpadła w morze rozkoszy. Gdy tym razem otworzyła oczy, jej źrenice rozbłysły czerwienią.
Potrzebując własnej ulgi, nie przestawał. Jego oddech przyspieszył, gdy jej wrażliwe ściany zaciskały się na nim, doprowadzając go do szczytu. Kilka ostatnich pchnięć przyniosło mu wyzwolenie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dwie myśli przeszły Xavierowi przez głowę, gdy zabierał Mię do łóżka. Po pierwsze, od teraz wszystko się zmieni, a po drugie — nie będzie już odwrotu. Nie chciał się cofać, nie wtedy, gdy patrzył na nią i widział, jak bardzo go pragnie i potrzebuje. Poddała mu się, bez lęku i bez oporów.
Była tak wrażliwa na niego, a on jej potrzebował. Musiał ją mieć, poczuć jej wnętrze obejmujące go mocno, przyciągające go do siebie, aż oboje byli wyczerpani.
Zbliżenie z nią dopełniłoby ich związek i przypieczętowało ich więź jako męża i żony. To także oznaczało, że zostanie jego Luną, i zastanawiał się, czy jest na to gotowy, czy może jej zaufać.
Zawsze było coś, czemu mógł w nich zaufać — i nawet teraz, za jej pożądliwym spojrzeniem, to się ujawniało.
Mógł jej zaufać. I tak zrobił, poddając się i czerpiąc z tego jedynie satysfakcję.
Opadł na łóżko. „Złap oddech. Wciąż chcę więcej.” — powiedział zachrypniętym głosem, a ona nie zaprotestowała.
Wziął ją ponownie, a to była dzika i oszałamiająca przygoda pełna rozkoszy i tęsknoty. Dawała mu tyle samo, ile on jej, a orgazm znów odebrał mu dech w piersiach.
Położył się obok niej. Jego wzrok utkwiony był w suficie, gdy rozmyślał nad tym, co zrobili, łapiąc szybkie oddechy, by uspokoić bijące mu serce.
Upadek z tej wysokości po raz drugi tej nocy był czystą błogością i wart był czekania. Nie chciał wyciągać pochopnych wniosków, ale chciał wierzyć, że mogą stać się czymś więcej. Więcej niż tylko tym. Jego uczucia nie były jedynie pragnieniem jej ciała, były uczuciami, troską i wydawały się prawdziwe. W głębi duszy czuł więź, która mówiła mu, że ona należy do niego, a on do niej. Więź, której nie czuł do nikogo innego.
Spojrzał na nią i zastanawiał się, czy wie, co zrobili, czy ona też to czuła. Oddał się jej, a ona jemu, lecz to było czymś więcej niż tylko fizyczną wymianą.
Dopełnienie ich związku stworzyło też między nimi więź, której nigdy nie będą mogli zerwać. Miała teraz łatwy dostęp do jego umysłu i myśli, tak jak on zawsze miał do jej. Teraz mogła też zobaczyć jego słabości i wrażliwość, rzeczy, które wcześniej łatwo potrafił ukryć. Nie wiedział, czy będzie w stanie się z tym zmierzyć, czy po prostu będzie udawać, że to nie istnieje.
Przy Mii nie wiedział do końca, gdzie jest jego miejsce. Było w niej tyle złożoności, której nie znalazł u nikogo innego, nikogo, z kim kiedykolwiek był. Ostatnio jej umysł pełen był różnych myśli, a ich rozszyfrowanie było niemal koszmarem. Mimo to budziło to w nim ciekawość i pragnienie, a teraz tonął w niej. Chciałby się uratować, ale w głębi serca wiedział, że nie chce być ocalony. Nie chciał się przed nią ratować.
Jej rzęsy spoczywały na górnej części policzka, była nieruchoma, lecz jej nierówny puls zdradzał, że nie śpi. Jeszcze nie. Po prostu nie chciała uznać jego obecności w łóżku.
Dlaczego ta myśl bolała?
Dlaczego wyciągał pochopne wnioski?
Odrzucił to.
Chciał przyciągnąć ją bliżej, poczuć miękkość i ciepło bijące z jej ciała, gdy przylegała do niego. Jedność z nią była tym, za czym tęskniło jego ciało, i wciąż jej pragnął. Pragnął tego, czego nie mógł mieć, i zrobiłby wszystko, by mieć to wszystko.
„Och, to jest o wiele lepsze, niż się spodziewałam.”
Usłyszał jej myśli i uśmiechnął się do siebie, wiedząc, że uczucie jest wzajemne, ale ona kontynuowała.
To jedna z rzeczy, które kochał dzięki dostępowi do jej umysłu. Były rzeczy, których nie mogła przed nim ukryć, choć próbowała.
„To wciąż nie jest wystarczająco bezpieczne, by zaufać, nie po wszystkim.”
I to złamało mu serce.
Nie ufała mu. Nie czuła się z nim bezpiecznie, i nie mógł jej winić. Dał jej powód, by tak się czuła, i byłby głupi, myśląc, że tak łatwo zapomni. Nikt rozsądny nie poszedłby aż tak daleko.
Przeszli przez wiele odkąd się pobrali. Poznał ją, ona poznała jego, przynajmniej częściowo. Rozumiała go lepiej niż wielu ludzi teraz, była też wsparciem w jego powrocie do zdrowia i leczeniu, za co był wdzięczny. Stawał się lepszym człowiekiem niż dawniej. Zapewne widziała to, ale to nie wymazywało licznych blizn, które po sobie zostawił. Był okrutny, zranił ją nie raz, a jego zmiana nie wymazała wszystkich okropnych rzeczy, które jej zrobił.
Nie mógł znieść myśli o tym, jaki był wobec niej kiedyś. O tym, kim był dla niej kiedyś.
Ta część będzie go prześladować przez długi czas.
Mia była kobietą jego marzeń i być może nigdy jej nie będzie miał przez grzechy przeszłości.
Nie było pewności, że będzie chciała go widzieć, gdy się obudzi. Już teraz udawała, że śpi, byle tylko uniknąć jego obecności.
Może dla niej to było coś przelotnego i nic więcej. Dla niego znaczyło to więcej. Połączył się z nią w sposób, z którego nie mógł się już wycofać, ale to nie było najważniejsze. Najważniejsza była ona.
Wstał z łóżka i sięgnął po ubrania. Ubrał się i spojrzał na nią raz jeszcze, zanim opuścił jej komnatę, a tym razem rzeczywiście wyglądała na śpiącą.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Godziny później,
Xavier uchylił drzwi do gabinetu i wszedł do środka. Miał zamiar kontynuować dzień, jakby nic się nie wydarzyło. Coś się jednak wydarzyło. Jego serce było zdruzgotane, ale musiał unieść głowę i ruszyć dalej. Tak będzie najlepiej.
Wydał strażnikom polecenie, by mu nie przeszkadzali, chyba że sprawa będzie naprawdę pilna.
Wybrał z półki nową książkę zatytułowaną: Ty i trzy gwiazdy. Wyglądała na interesującą, a on musiał czymś zająć myśli. Jeśli uda mu się oczyścić głowę, spróbuje rozstrzygnąć, co zrobić z listem z pogróżkami, który otrzymał.
Przewertował strony i usiadł, by przeczytać pierwszy rozdział.
To była znakomita książka, niestety romans. Mimo to nie odłożył jej. Dalej czytał, jak Ivan stracił Tomiego na rzecz trzech gwiazd. To był czysty przypadek zaniedbania i Xavier żałował, że nie może zobaczyć Ivana i powiedzieć mu, jak głupi był, że nie dostrzegł wszystkich znaków, jakie zostawiał Tomi.
Tak bardzo wciągnęła go lektura, że trzy godziny później nie usłyszał, jak drzwi do gabinetu się otwierają.
— Och, widzę. Wpadłeś w sieć trzech gwiazd... — w głosie Edwarda pobrzmiewał żart.
Xavier podniósł wzrok i zobaczył Edwarda z irytującym uśmiechem na twarzy. W jednej ręce trzymał brązową piłkę, w drugiej białą rękawiczkę. Xavier przewrócił oczami, w końcu rozumiejąc, o co mu chodziło.
Wydawał polecenia, by mu nie przeszkadzano, a Edward uznał to za zaproszenie do wizyty.
Odkąd wrócił z alfą Kozem, Edward większość czasu spędzał w podróżach, a po powrocie do stolicy znacznie częściej zatrzymywał się w posiadłości Robba Ainswortha niż w pałacu. Xavierowi się to nie podobało. Chciał, by Edward był w pałacu. Potrzebował, by był w pałacu, ale Akor, jego powiernik, powiedział coś o byciu zaborczym trzy tygodnie temu i Xavier nie chciał być kimś takim. Chciał, by brat robił, co mu się podoba, ale wyglądało na to, że mieszkanie z ojcem było tym, czego Edward naprawdę pragnął.
Początkowo bolało to Xaviera. Edward należał do tych, którym ufał w królestwie, a brat wybrał towarzystwo Robba i Elliotta, dwóch osób, których Xavier nienawidził najbardziej. Jednak od chwili otrzymania listu z pogróżkami nie był już pewien, po której stronie stoi jego brat.
Chciał wierzyć, że Edward jest po jego stronie, ale każdy dzień spędzony w posiadłości sprawiał, że zaczynał wątpić.
— Nie sądzę, by gabinet był odpowiednim miejscem na to — wskazał na piłkę, którą Edward odbijał o podłogę.
— Muszę to dopracować, zanim nadam jej imię — odparł Edward, jakby nie słyszał ostrzeżenia Xaviera. Zakręcił średniej wielkości brązową piłką w dłoni.
— Jestem pewien, że wymyślisz jakieś, gdy tylko wyjdziesz z gabinetu.
— Zero zabawy — rzucił Edward, podrzucając piłkę do Xaviera, który miał spuszczoną głowę i był pogrążony w lekturze.
Głowa Xaviera podskoczyła, gdy piłka zbliżyła się do niego. Złapał ją i odrzucił z powrotem do Edwarda. — Mówi to brat, który nigdy nie wskoczył do fontanny.
Jego refleks zaskoczył Edwarda. — Dobry chwyt. Ojciec o ciebie pytał — złapał piłkę na białą rękawiczkę, którą miał na dłoni.
— Nie widzę powodu, by to robił. Nigdy się mną nie interesował, a teraz ma nadzieję mnie upokorzyć, tak jak robił to w przeszłości. Z tą różnicą, że tym razem chce mnie także pozbawić tronu. Zastanawiam się, jaki ojciec zrobiłby coś takiego własnemu synowi? — zapytał, a w jego głosie pobrzmiewał ból.
— Taki, który boi się, że królestwo może trafić w niepowołane ręce — odpowiedział Edward.
Xavier zamknął książkę i spojrzał na Edwarda z niedowierzaniem wymalowanym na twarzy. — Uważasz, że chcę zniszczyć to królestwo?
— Nie ma znaczenia, co ja uważam — wzruszył ramionami.
— Dla mnie to ma znaczenie, bracie — musiał wiedzieć, czy mężczyzna stojący w gabinecie wciąż ma na względzie jego dobro. Czy może mu ufać, czy też powinien zaliczyć go do tych, na których trzeba uważać.
Edward zacisnął usta. — Nie wierzę, że chcesz zniszczyć to królestwo. Wierzę, że masz na względzie jego dobro. Niejeden raz to udowodniłeś. Jednak nasz ojciec w to wierzy i dlatego podejmuje wszystkie kroki, by chronić Wahalę. Bardzo też się o ciebie troszczy, bardziej niż ci się wydaje.
Xavier przewrócił oczami. Mógłby się założyć, że Robb nie wypowiedział tych ostatnich słów. Starzec prędzej odciąłby sobie język, niż je wypowiedział. Gdyby nazwał go hańbą i żałosnym synem, Xavier by uwierzył.
— Nie musisz łagodzić jego słów! Słyszę je głośno za każdym razem, gdy mnie odwiedza. On chce każdego na tronie, byle nie mnie, a ja chcę każdego żywego, byle nie jego.
— Oboje jesteście uparci i powinniście zostać zamknięci w jednym pokoju, dopóki nie rozwiążecie swoich problemów — rzucił Edward, a na jego twarzy pojawiła się irytacja. Oparł się o półkę.
Xavier wstał. — Nadchodzi wojna, Edwardzie, i chcę wiedzieć, że będę mógł na ciebie liczyć, kiedy nadejdzie.
Jego brwi się zmarszczyły. — Czy kiedykolwiek dałem ci powód, byś wątpił w moją lojalność, bracie?
W oczach Xaviera kryło się wiele powodów. — Nie, ale pomogłeś królowej uciec kilka miesięcy temu. I więcej czasu spędzasz w posiadłości ojca niż w pałacu. Więc pytam ponownie: czy mogę na ciebie liczyć, gdy nadejdzie czas?
Zęby Edwarda zacisnęły się, ale zignorował ich i zachował spokój. „Pomogłem twojej żonie uciec, ponieważ zaplanowałeś z kochanką jej śmierć.”
„Nigdy nie zamierzałem jej zabić.”
„Ona w to wierzyła.”
„I ty też.”
Edward otworzył usta, by coś powiedzieć, ale zaraz je zamknął. Spojrzał w sufit i głęboko westchnął. „Przez chwilę tak. Byłeś opętany żądzą do swojej kochanki, a ona bała się o swoje życie. Na moim miejscu też byś pomógł. Poza tym już zapłaciłem za udział w ucieczce królowej. Nie możesz mi tego wypominać do końca życia.”
To nie było to, czego Xavier chciał. Chciał poznać prawdę i to była jedna z dróg do niej.
Edward odsunął się od drzwi i podszedł bliżej. „Tak, od powrotu częściej przebywam z ojcem, ale to nie z powodu zdrady, tylko lojalności. Nie ufam Elliottowi. Czuję wokół niego mroczną aurę i najmniej chcę zostawić naszego ojca, alfę alf, z nim. Chronię naszego ojca przed Elliottem. Bracie, robię to dla ciebie.”
„A może dla siebie.” — odparł.
Edward upuścił piłkę, którą miał w dłoni; potoczyła się gdzieś dalej. Nie ruszył za nią. Jego wzrok wciąż był utkwiony w Xaviera. „Bez urazy, ale pierdol się!”
Oczy Xaviera zabłysły, a on spojrzał na niego groźnie.
„Muszę dodać, że jesteś chujowym bratem. Wszystko, co zrobiłem, było dla ciebie. Żebyś mógł utrzymać ten tron i to pieprzone pałac. Kibicowałem ci, odkąd zostałeś koronowanym księciem, mimo twojej paskudnej osobowości. Przymknąłem oko na wszystko, bo wierzyłem, że cierpisz, ale jesteś jebanym draniem. Gdybym chciał ten tron, już dawno bym cię zabił i go przejął, idioto.”
Xavier ruszył w jego stronę, ale Edward nie cofnął się. „Zamknij się!” — wysyczał.
Edward nie skończył. „Przez te wszystkie lata nikt nie mógł cię polubić, bo nigdy na to nie pozwoliłeś. Wątpiłeś we mnie przy każdej okazji i może ojciec ma rację. Nie jesteś tym, kogo Wahala potrzebuje!”
Xavier zamachnął się pięścią, zdając sobie sprawę z tego, co zrobił, dopiero po tym, jak to zrobił. Edward zamknął oczy w oczekiwaniu na uderzenie, ale poczuł tylko powiew powietrza na twarzy. Otworzył oczy i zobaczył pięść Xaviera tuż przy swojej twarzy — wstrzymał oddech.
Pięść Xaviera opadła, rozluźnił dłoń. „Lepiej żebyś wyszedł, Edwardzie.”
„Lepiej dla ciebie czy dla mnie?”
„Nie powtórzę tego.” — ostrzegł przez zaciśnięte zęby, oczy miał burzliwe.
Usłyszał, że Edward rusza do drzwi gabinetu, ale zamiast ich otwarcia, usłyszał kliknięcie. Edward zamknął drzwi na klucz.
Xavier odwrócił się i zobaczył idiotę, który wsunął klucz do kieszeni swojego szlafroka. „Wracając pewnej nocy z Północy, usłyszałem głos mojego brata, który mnie wołał. To nie był jego zwykły, rozkazujący czy kontrolujący ton. To był głos brata, z którym dorastałem, którego kiedyś znałem i pobiegłem.”
„Czy w tym jest jakiś sens?”
„Chcę powiedzieć, że cię nie lubię.”
„To żadna nowość.”
„Widziałem i słyszałem o twojej pracy nad sobą, żeby być lepszym, i podziwiałem ten krok. Teraz jednak znowu jesteś tym samym dupkiem, co kiedyś, i nienawidzę tego.”
Miał rację. Coś się zmieniło, ale był ku temu powód. Może powinien o tym porozmawiać, zamiast uciekać. „Tydzień temu dostałem list.” — zaczął, podchodząc do biurka i biorąc zwój.
„Jaki list?” — zapytał Edward zaciekawiony.
Xavier wyciągnął rękę, podał mu zwój, a on go wziął, otworzył i przeczytał.
Skończył i zwinął zwój. „Kto, twoim zdaniem, go wysłał?”
„Połowa Wahali, ale jeśli zawężę do tych z motywem, powiedziałbym: Elliott, alfa Chike i ty.” — spojrzał na niego.
Brat nie wyglądał na urażonego oskarżeniem. Był spokojny. „Ale wiem, że to nie ty.”
Edward uniósł z fascynacją brew. „Dlaczego jesteś tego taki pewien?”
Wzruszył ramionami. „Jak sam powiedziałeś, gdybyś chciał tron, już byś mnie zabił.”
„Dokładnie, i nigdy nie zagroziłbym życiu królowej. Wiem, jak bardzo ci na niej zależy i widzę, jak bardzo ona cię chce i troszczy się o ciebie. Trafiło ci się coś dobrego i powinieneś tego pilnować za wszelką cenę.”
„Staram się.” — jęknął, opadając na krzesło.
„To w czym problem?”
„Nie ufa mi. Nigdy nie będzie.”
„Tego nie wiesz.”
„Wiem, potrafię czytać jej myśli, częściowo, i to było jeszcze zanim...”
„Zanim co?”
„Zanim poznaliśmy się jako mąż i żona. Nie ufa mi, bo nie jestem bezpieczny. Myślę, że nie chce. Pokazałem jej swoją wrażliwość podczas skonsumowania związku. Oddałem się jej całkowicie, a myśl, że ona tego nie zrobi, bo mi nie ufa, boli.”
„Może potrzebuje czasu? Może nie jest tak zraniona, jak sądziłeś. Obojętność wam nie pomoże. Jeśli jej chcesz, nie przestawaj. Walcz o nią.”
„A jeśli nigdy nie zaufa mi na tyle, by mi się oddać?”
„Zaufa. Kto by nie chciał wspaniałego, uprzejmego, hojnego i troskliwego króla jak Xavier Ainsworth?”
Jeśli Edward miał rację, wystarczyło czekać i być cierpliwym. To nie brzmi tak trudno.
To też oznaczało, że powinien zobaczyć się z Luną.
Przesuń w górę, aby kontynuować