passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #64 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 64

63: Błąd zaufania

Godziny później,

Xavier uchylił drzwi do gabinetu i wszedł do środka. Miał zamiar kontynuować dzień, jakby nic się nie wydarzyło. Coś się jednak wydarzyło. Jego serce było zdruzgotane, ale musiał unieść głowę i ruszyć dalej. Tak będzie najlepiej.

Wydał strażnikom polecenie, by mu nie przeszkadzali, chyba że sprawa będzie naprawdę pilna.

Wybrał z półki nową książkę zatytułowaną: Ty i trzy gwiazdy. Wyglądała na interesującą, a on musiał czymś zająć myśli. Jeśli uda mu się oczyścić głowę, spróbuje rozstrzygnąć, co zrobić z listem z pogróżkami, który otrzymał.

Przewertował strony i usiadł, by przeczytać pierwszy rozdział.

To była znakomita książka, niestety romans. Mimo to nie odłożył jej. Dalej czytał, jak Ivan stracił Tomiego na rzecz trzech gwiazd. To był czysty przypadek zaniedbania i Xavier żałował, że nie może zobaczyć Ivana i powiedzieć mu, jak głupi był, że nie dostrzegł wszystkich znaków, jakie zostawiał Tomi.

Tak bardzo wciągnęła go lektura, że trzy godziny później nie usłyszał, jak drzwi do gabinetu się otwierają.

— Och, widzę. Wpadłeś w sieć trzech gwiazd... — w głosie Edwarda pobrzmiewał żart.

Xavier podniósł wzrok i zobaczył Edwarda z irytującym uśmiechem na twarzy. W jednej ręce trzymał brązową piłkę, w drugiej białą rękawiczkę. Xavier przewrócił oczami, w końcu rozumiejąc, o co mu chodziło.

Wydawał polecenia, by mu nie przeszkadzano, a Edward uznał to za zaproszenie do wizyty.

Odkąd wrócił z alfą Kozem, Edward większość czasu spędzał w podróżach, a po powrocie do stolicy znacznie częściej zatrzymywał się w posiadłości Robba Ainswortha niż w pałacu. Xavierowi się to nie podobało. Chciał, by Edward był w pałacu. Potrzebował, by był w pałacu, ale Akor, jego powiernik, powiedział coś o byciu zaborczym trzy tygodnie temu i Xavier nie chciał być kimś takim. Chciał, by brat robił, co mu się podoba, ale wyglądało na to, że mieszkanie z ojcem było tym, czego Edward naprawdę pragnął.

Początkowo bolało to Xaviera. Edward należał do tych, którym ufał w królestwie, a brat wybrał towarzystwo Robba i Elliotta, dwóch osób, których Xavier nienawidził najbardziej. Jednak od chwili otrzymania listu z pogróżkami nie był już pewien, po której stronie stoi jego brat.

Chciał wierzyć, że Edward jest po jego stronie, ale każdy dzień spędzony w posiadłości sprawiał, że zaczynał wątpić.

— Nie sądzę, by gabinet był odpowiednim miejscem na to — wskazał na piłkę, którą Edward odbijał o podłogę.

— Muszę to dopracować, zanim nadam jej imię — odparł Edward, jakby nie słyszał ostrzeżenia Xaviera. Zakręcił średniej wielkości brązową piłką w dłoni.

— Jestem pewien, że wymyślisz jakieś, gdy tylko wyjdziesz z gabinetu.

— Zero zabawy — rzucił Edward, podrzucając piłkę do Xaviera, który miał spuszczoną głowę i był pogrążony w lekturze.

Głowa Xaviera podskoczyła, gdy piłka zbliżyła się do niego. Złapał ją i odrzucił z powrotem do Edwarda. — Mówi to brat, który nigdy nie wskoczył do fontanny.

Jego refleks zaskoczył Edwarda. — Dobry chwyt. Ojciec o ciebie pytał — złapał piłkę na białą rękawiczkę, którą miał na dłoni.

— Nie widzę powodu, by to robił. Nigdy się mną nie interesował, a teraz ma nadzieję mnie upokorzyć, tak jak robił to w przeszłości. Z tą różnicą, że tym razem chce mnie także pozbawić tronu. Zastanawiam się, jaki ojciec zrobiłby coś takiego własnemu synowi? — zapytał, a w jego głosie pobrzmiewał ból.

— Taki, który boi się, że królestwo może trafić w niepowołane ręce — odpowiedział Edward.

Xavier zamknął książkę i spojrzał na Edwarda z niedowierzaniem wymalowanym na twarzy. — Uważasz, że chcę zniszczyć to królestwo?

— Nie ma znaczenia, co ja uważam — wzruszył ramionami.

— Dla mnie to ma znaczenie, bracie — musiał wiedzieć, czy mężczyzna stojący w gabinecie wciąż ma na względzie jego dobro. Czy może mu ufać, czy też powinien zaliczyć go do tych, na których trzeba uważać.

Edward zacisnął usta. — Nie wierzę, że chcesz zniszczyć to królestwo. Wierzę, że masz na względzie jego dobro. Niejeden raz to udowodniłeś. Jednak nasz ojciec w to wierzy i dlatego podejmuje wszystkie kroki, by chronić Wahalę. Bardzo też się o ciebie troszczy, bardziej niż ci się wydaje.

Xavier przewrócił oczami. Mógłby się założyć, że Robb nie wypowiedział tych ostatnich słów. Starzec prędzej odciąłby sobie język, niż je wypowiedział. Gdyby nazwał go hańbą i żałosnym synem, Xavier by uwierzył.

— Nie musisz łagodzić jego słów! Słyszę je głośno za każdym razem, gdy mnie odwiedza. On chce każdego na tronie, byle nie mnie, a ja chcę każdego żywego, byle nie jego.

— Oboje jesteście uparci i powinniście zostać zamknięci w jednym pokoju, dopóki nie rozwiążecie swoich problemów — rzucił Edward, a na jego twarzy pojawiła się irytacja. Oparł się o półkę.

Xavier wstał. — Nadchodzi wojna, Edwardzie, i chcę wiedzieć, że będę mógł na ciebie liczyć, kiedy nadejdzie.

Jego brwi się zmarszczyły. — Czy kiedykolwiek dałem ci powód, byś wątpił w moją lojalność, bracie?

W oczach Xaviera kryło się wiele powodów. — Nie, ale pomogłeś królowej uciec kilka miesięcy temu. I więcej czasu spędzasz w posiadłości ojca niż w pałacu. Więc pytam ponownie: czy mogę na ciebie liczyć, gdy nadejdzie czas?

Zęby Edwarda zacisnęły się, ale zignorował ich i zachował spokój. „Pomogłem twojej żonie uciec, ponieważ zaplanowałeś z kochanką jej śmierć.”

„Nigdy nie zamierzałem jej zabić.”

„Ona w to wierzyła.”

„I ty też.”

Edward otworzył usta, by coś powiedzieć, ale zaraz je zamknął. Spojrzał w sufit i głęboko westchnął. „Przez chwilę tak. Byłeś opętany żądzą do swojej kochanki, a ona bała się o swoje życie. Na moim miejscu też byś pomógł. Poza tym już zapłaciłem za udział w ucieczce królowej. Nie możesz mi tego wypominać do końca życia.”

To nie było to, czego Xavier chciał. Chciał poznać prawdę i to była jedna z dróg do niej.

Edward odsunął się od drzwi i podszedł bliżej. „Tak, od powrotu częściej przebywam z ojcem, ale to nie z powodu zdrady, tylko lojalności. Nie ufam Elliottowi. Czuję wokół niego mroczną aurę i najmniej chcę zostawić naszego ojca, alfę alf, z nim. Chronię naszego ojca przed Elliottem. Bracie, robię to dla ciebie.”

„A może dla siebie.” — odparł.

Edward upuścił piłkę, którą miał w dłoni; potoczyła się gdzieś dalej. Nie ruszył za nią. Jego wzrok wciąż był utkwiony w Xaviera. „Bez urazy, ale pierdol się!”

Oczy Xaviera zabłysły, a on spojrzał na niego groźnie.

„Muszę dodać, że jesteś chujowym bratem. Wszystko, co zrobiłem, było dla ciebie. Żebyś mógł utrzymać ten tron i to pieprzone pałac. Kibicowałem ci, odkąd zostałeś koronowanym księciem, mimo twojej paskudnej osobowości. Przymknąłem oko na wszystko, bo wierzyłem, że cierpisz, ale jesteś jebanym draniem. Gdybym chciał ten tron, już dawno bym cię zabił i go przejął, idioto.”

Xavier ruszył w jego stronę, ale Edward nie cofnął się. „Zamknij się!” — wysyczał.

Edward nie skończył. „Przez te wszystkie lata nikt nie mógł cię polubić, bo nigdy na to nie pozwoliłeś. Wątpiłeś we mnie przy każdej okazji i może ojciec ma rację. Nie jesteś tym, kogo Wahala potrzebuje!”

Xavier zamachnął się pięścią, zdając sobie sprawę z tego, co zrobił, dopiero po tym, jak to zrobił. Edward zamknął oczy w oczekiwaniu na uderzenie, ale poczuł tylko powiew powietrza na twarzy. Otworzył oczy i zobaczył pięść Xaviera tuż przy swojej twarzy — wstrzymał oddech.

Pięść Xaviera opadła, rozluźnił dłoń. „Lepiej żebyś wyszedł, Edwardzie.”

„Lepiej dla ciebie czy dla mnie?”

„Nie powtórzę tego.” — ostrzegł przez zaciśnięte zęby, oczy miał burzliwe.

Usłyszał, że Edward rusza do drzwi gabinetu, ale zamiast ich otwarcia, usłyszał kliknięcie. Edward zamknął drzwi na klucz.

Xavier odwrócił się i zobaczył idiotę, który wsunął klucz do kieszeni swojego szlafroka. „Wracając pewnej nocy z Północy, usłyszałem głos mojego brata, który mnie wołał. To nie był jego zwykły, rozkazujący czy kontrolujący ton. To był głos brata, z którym dorastałem, którego kiedyś znałem i pobiegłem.”

„Czy w tym jest jakiś sens?”

„Chcę powiedzieć, że cię nie lubię.”

„To żadna nowość.”

„Widziałem i słyszałem o twojej pracy nad sobą, żeby być lepszym, i podziwiałem ten krok. Teraz jednak znowu jesteś tym samym dupkiem, co kiedyś, i nienawidzę tego.”

Miał rację. Coś się zmieniło, ale był ku temu powód. Może powinien o tym porozmawiać, zamiast uciekać. „Tydzień temu dostałem list.” — zaczął, podchodząc do biurka i biorąc zwój.

„Jaki list?” — zapytał Edward zaciekawiony.

Xavier wyciągnął rękę, podał mu zwój, a on go wziął, otworzył i przeczytał.

Skończył i zwinął zwój. „Kto, twoim zdaniem, go wysłał?”

„Połowa Wahali, ale jeśli zawężę do tych z motywem, powiedziałbym: Elliott, alfa Chike i ty.” — spojrzał na niego.

Brat nie wyglądał na urażonego oskarżeniem. Był spokojny. „Ale wiem, że to nie ty.”

Edward uniósł z fascynacją brew. „Dlaczego jesteś tego taki pewien?”

Wzruszył ramionami. „Jak sam powiedziałeś, gdybyś chciał tron, już byś mnie zabił.”

„Dokładnie, i nigdy nie zagroziłbym życiu królowej. Wiem, jak bardzo ci na niej zależy i widzę, jak bardzo ona cię chce i troszczy się o ciebie. Trafiło ci się coś dobrego i powinieneś tego pilnować za wszelką cenę.”

„Staram się.” — jęknął, opadając na krzesło.

„To w czym problem?”

„Nie ufa mi. Nigdy nie będzie.”

„Tego nie wiesz.”

„Wiem, potrafię czytać jej myśli, częściowo, i to było jeszcze zanim...”

„Zanim co?”

„Zanim poznaliśmy się jako mąż i żona. Nie ufa mi, bo nie jestem bezpieczny. Myślę, że nie chce. Pokazałem jej swoją wrażliwość podczas skonsumowania związku. Oddałem się jej całkowicie, a myśl, że ona tego nie zrobi, bo mi nie ufa, boli.”

„Może potrzebuje czasu? Może nie jest tak zraniona, jak sądziłeś. Obojętność wam nie pomoże. Jeśli jej chcesz, nie przestawaj. Walcz o nią.”

„A jeśli nigdy nie zaufa mi na tyle, by mi się oddać?”

„Zaufa. Kto by nie chciał wspaniałego, uprzejmego, hojnego i troskliwego króla jak Xavier Ainsworth?”

Jeśli Edward miał rację, wystarczyło czekać i być cierpliwym. To nie brzmi tak trudno.

To też oznaczało, że powinien zobaczyć się z Luną.

Przesuń w górę, aby kontynuować

64: Zrozumienie zmiany

Promień słońca, przedzierający się przez lekko uchylone okno, zatańczył na twarzy Mii. Jęknęła i lekko przekręciła się w łóżku, zanim rozchyliła rzęsy i stała się świadoma swojego otoczenia. Jej umysł był zamglony, gdy próbowała ogarnąć wydarzenia minionej nocy. Wydawało się, że nic nie pamięta. A jednak coś podpowiadało jej, że wydarzyło się bardzo wiele.

Przesunęła dłońmi po pościeli, a palce musnęły jej nagie ciało. Wtedy ją olśniło. To nie był sen. Oddała się królowi alfie, a on ją wziął. Zawłaszczył każdy fragment jej ciała. Przyjął jej poddanie, a ona jego.

Odwróciła głowę w stronę drugiej połowy łóżka. Ale Xaviera już tam nie było. Nie spodziewała się go zastać. Wziął ją, by ją ukarać, a widok jego twarzy byłby niezręczny. Nie chciała o tym myśleć, ale była pewna, że on już przeszedł nad tym do porządku dziennego i ruszył na kolejne podboje, jak wiedziała, że zrobi.

Ta myśl sprawiła, że serce ją zapiekło i jęknęła.

Polubiła swojego męża bardziej, niż kiedykolwiek sądziła, że to możliwe, a to mogło wszystko zrujnować. Gdyby tylko mogła utrzymać swoje serce w ryzach i powstrzymać je od czucia czegokolwiek wobec tego mężczyzny.

Im bardziej próbowała, tym trudniej jej to przychodziło.

Poruszyła nogami, próbując zejść z łóżka, ale poczuła lekkie ukłucie. Przypomnienie o wydarzeniach poprzedniej nocy. Było tyle przyjemności, że zapomniała o bólu, ale ból istniał.

Dlaczego odszedł?

Czy była aż tak zła?

I dlaczego to wszystko tak roztrząsała?

Cholera, Mia, naprawdę musisz z tym skończyć. To nie ma z tobą nic wspólnego.

Westchnęła.

Dlatego nie potrafiła mu zaufać. Nie mogła wierzyć, że będzie przy niej, kiedy go potrzebuje, i nie zostawi jej w ten sposób. To był jeden z tych momentów, gdy doceniłaby jego obecność, ale zniknął i nie wiedziała dokąd ani dlaczego.

Godziny później,

Drzwi skrzypnęły, gdy Mia układała na półce kilka książek, które zebrała w księgarni. W jej gabinecie było około trzydziestu nowych książek i już przeczytała ponad pięć. Miała nadzieję skończyć wszystkie w ciągu dwóch miesięcy. To miało zająć jej czas do kolejnej przesyłki z książkami. Miało też zająć jej myśli i nie zostawić miejsca na niechciane rozważania, zwłaszcza o Xavierze Ainsworthcie.

Powiedzieć, że zrobiło się dziwnie, to mało powiedziane. Nie chciała przesadzać, ale miała wrażenie, że seks cofnął ich o siedem kroków od miejsca, w którym byli wcześniej.

Xavier nie zszedł na śniadanie. Najpierw zniknął z jej komnat bez słowa, a potem odmówił śniadania. Coś, czego Xavier, którego znała, nigdy by nie zrobił.

Potrzebowała wyjaśnień, a on dotychczas żadnych jej nie dał. Wszystko, co otrzymała, to cisza.

Wyciągnęła książkę zatytułowaną „Tysiąc i jedna noc” i podeszła do fotela. Usiadła, otworzyła książkę na pierwszej stronie i zaczęła czytać. Niedługo po tym, jak zaczęła, drzwi otworzyły się gwałtownie i Xavier wszedł do gabinetu.

Rozejrzał się z podniesioną głową, ich spojrzenia się spotkały, a pustka w jego oczach zniknęła. Podszedł do stołu i usiadł, wyciągając przed siebie nogi. Obserwowała go uważnie, nie wypowiadając ani słowa. Trwali w milczeniu, a Mia nie mogła wrócić do czytania, choć książka była fascynująca. Teraz siedziała z królem alfą, a on ją obserwował. Nie mogła się skupić przy jego rozpalonym spojrzeniu. Zamknęła więc książkę.

„Dlaczego przestajesz?” odezwał się, ciekawość pobrzmiewała w jego głosie.

„Bo sądzę, że przyszedłeś porozmawiać”, odpowiedziała.

Zmarszczył brwi. „A jeśli nie?”

„Wtedy zapytałabym, czego chcesz.”

„Czy król nie może odwiedzić królowej, by zobaczyć jak czyta?”

„Król jak najbardziej może, ale robiąc to tak nagle, wzbudziłby podejrzenia królowej. Zwłaszcza jeśli królowa przez cały dzień czuła się ignorowana i opuszczona bez powodu.”

W jego oczach pojawił się żal, a głowę spuścił. „Czy ktoś powiedział królowej, że jest niezwykle bystra jak na swój wiek?”

„Tak, ty,” przewróciła oczami. „A ona uważa, że zasługuje na porządne wyjaśnienie porzucenia przez króla.”

Podniósł się, by usiąść prosto. „Król uważa, że rzeczywiście zasługuje i dlatego przyszedł przeprosić.”

Oparła łokcie o stół i wbiła w niego wzrok. „Jeśli przyszedłeś przeprosić i wyjaśnić, musisz mówić w pierwszej osobie, inaczej nie przyjmę przeprosin!” poinformowała go.

Zmrużył na nią oczy, ale ona spojrzała mu prosto w twarz. „Cholera!” warknął pod nosem, ale usłyszała go.

„Nie mam całego dnia!” warknęła na niego.

„Przepraszam, że odszedłem i za moją dzisiejszą ciszę. Nie zrobiłaś nic, by na to zasłużyć.”

„Więc dlaczego to zrobiłeś?”

„Bo są rzeczy, o których powinniśmy byli porozmawiać, zanim wylądowaliśmy w łóżku,” powiedział, wstając. „Nie przewidziałem tego przyciągania, gdy oferowałem ci układ miesiące temu, inaczej jasno bym to określił. W tamtym momencie, w gorączce chwili, zapomniałem ci powiedzieć, że robimy coś więcej niż tylko oddajemy się sobie. Pieczętowaliśmy nasze małżeństwo jako mąż i żona. Ostatnim rytuałem zaślubin zawsze była konsumpcja związku. To łączyło parę w jedno i my właśnie to uczyniliśmy wczoraj.”

„Co to znaczy?”

„To znaczy, że nie jesteś już tylko moją żoną i królową. Jesteś też moją Luną.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

65: Nie miłość

Zamilkła, rozważając to, co właśnie wyznał, a kiedy w końcu uniosła swoje pociągające bursztynowe oczy, zapytała: „Czy to zmienia cokolwiek w naszej umowie?”

To zmieniło wszystko. Od ich więzi po ich potrzeby i słabości. Pierwsza unia pomiędzy małżonkami nie była jedynie aktem zbliżenia – oznaczała oddanie części siebie, pozostawienie się wrażliwym wobec drugiej osoby. Zbliżenie było aktem zarówno podatności, jak i kontroli oraz dominacji. On ufał jej na tyle, by być przy niej wrażliwym, ale ona nie odwzajemniała tego zaufania wobec niego.

To właśnie odpychało go i było powodem, dla którego trzymał się z daleka.

Wiedział, że to nie było to, co chciała usłyszeć, więc pokręcił głową. „Nie, to nic nie zmienia. Przejdź się ze mną.” Wyciągnął do niej rękę, a ona z wahaniem ją ujęła.

„Kiedy byłem mały, chowałem się tutaj, gdy bawiłem się z Edwardem.” powiedział, wskazując ścieżkę prowadzącą do lasu za pałacem. Teraz otaczał go palisada, chroniąca przed intruzami i trzymająca tych z pałacu w środku. Wokół otwartego lasu posadzono również żywopłoty dla bezpieczeństwa i wyznaczenia granic podczas przemian.

„Raz schowałem się tam na cały dzień i ani razu nie wyszedłem.”

Mia zerknęła na niego, chcąc sprawdzić, czy mówi prawdę, a on odwzajemnił jej spojrzenie bez cienia wahania, dając do zrozumienia, że to prawda. „Och, wysłali za tobą grupę poszukiwawczą?”

Na jego twarzy pojawił się uśmiech i skinął głową. „Wygrałem grę, ale przestraszyłem królową i rozgniewałem króla. Robb zakazał tej zabawy i nakazał mi, bym nigdy tam nie wracał. W jego słowach, to był zakazany las.”

„Niech zgadnę – i tak tam wróciłeś.”

Jego uśmiech zamienił się w łobuzerski grymas, a zielone oczy błysnęły. „Tak, jeszcze kilka razy, i wiedział, że mój bunt jest nie z tego świata. Wtedy postawił te żywopłoty wokół drzew, by trzymać mnie z dala. Nie zrezygnowałem tak łatwo z zabawy w dziczy, aż w końcu znalazłem sposób, by obejść żywopłoty i zabrałem ze sobą Edwarda. Przestałem, gdy Robb powiedział mi, że przez swoją lekkomyślność narażam na niebezpieczeństwo swoje życie i życie brata.”

Zatrzymał się na chwilę, gdy wspomnienie wróciło w jego myślach.

„Nie śmiej się, ale naprawdę płakałem tamtej nocy. Nazwał mnie lekkomyślnym starszym bratem. Najwyraźniej królestwo wciąż dochodziło do siebie po wojnie z królestwem Foth. Wszyscy byli w fazie leczenia, a ojciec chciał, bym był bezpieczny.”

„Więc złamał ci serce, żeby cię ochronić.”

„Widzisz, pojmujesz.” Delikatnie dotknął jej nosa palcem, czując jej dreszcz pod swoim dotykiem.

„A co było potem? Wydawałeś się szczęśliwym dzieckiem, buntowniczym, ale szczęśliwym. Teraz tak nie jest, więc co się stało?”

Uśmiech na jego twarzy przygasł. „Pojawiła się rzeczywistość bycia następcą tronu Wahala.” odpowiedział cicho.

„Przykro mi.”

Wzruszył ramionami, starając się wyglądać na niewzruszonego. Udało mu się to bardzo kiepsko, ponieważ wiedział, że Mia przejrzała go na wylot.

Szli w stronę żywopłotów w milczeniu, aż Mia zapytała: „Jak dawno to było?”

Sam fakt, że była zainteresowana historią, sprawił mu radość, mimo że opowieść była wstydliwa. „Ponad dwadzieścia lat temu...”

„I nigdy tam nie wróciłeś, kiedy zostałeś królem alfa?”

„Nie, nie wróciłem. Zaczęło się szkolenie kolejnego króla alfa i zacząłem się uczyć. Znalazłem inne rzeczy, które mogłem pokochać w pałacu. Mama robiła, co mogła, by łagodzić moje wiecznie złamane serce dobrym słowem.”

„Świętej pamięci królowa musiała być wspaniałą osobą.”

Uśmiechnął się. „Była, ale to nie wystarczało Robbowi.”

.

Retrospekcja

...

Palce Xaviera przesuwały się po jedwabistych blond włosach Layli, kiedy sięgnął po szczotkę ze stolika przy lustrze i przeczesał jej włosy, zbierając je w dłoniach. Jego mama pozwalała mu bawić się swoimi włosami kilka razy, odkąd był dzieckiem.

Pierwszy raz pomógł jej uczesać się na coroczną rodzinną wizytę w świątyni, miał wtedy dziesięć lat. Robb zauważył zmianę i zirytowany zapytał, kto uczesał jej włosy. Przerażona, odpowiedziała, że zrobiła to sama, a Robb ją zganił i powiedział, że to obowiązek służby. Od tamtej pory Xavier postanowił, że jej fryzura będzie doskonała. Robb nie będzie miał się do czego przyczepić. Przez kolejne trzy lata to właśnie on czesał mamę, a jej fryzury były zawsze oryginalne i nienaganne, lecz Robb nigdy jej nie pochwalił. Gdy rozpoczęło się szkolenie Xaviera, prawie nie miał już czasu na fryzury mamy. Kiedy tylko mógł, pomagał jej, a Layla zawsze powtarzała, że jest piękna.

Robb nigdy tego nie zrobił.

Odłożył szczotkę, nałożył krem do włosów na dłonie i wmasował go w przednią część jej skóry głowy. Layla miała zamknięte oczy, kiedy wykonywał swoją pracę, i zastanawiał się, czy zamknęła je, by ukryć ból, który w nich tkwił, czy po prostu dlatego, że były ciężkie.

Nie mogły być ciężkie, przecież dzień dopiero się zaczął.

Podniósł żelazną maszynkę do włosów i delikatnie przejechał nią po jej włosach, dzieląc je prostą linią od czoła aż po kark. Następnie zaplótł je w warkocz na jej plecach.

Był w połowie zaplatania, gdy nagle wypalił: – Kochasz ojca?

– Tak, z całego serca. – odpowiedziała bez chwili wahania, dokładnie jak się spodziewał.

– Ale ojciec ciebie nie kocha?

Oczy Layli natychmiast się otworzyły. Zaskoczona jego słowami, spojrzała na niego w lustrze przed sobą i ich spojrzenia się spotkały.

– Twój ojciec mnie kocha, Xavierze. Dlaczego miałbyś sądzić, że jest inaczej? – rzuciła mu absurdalne spojrzenie.

Wzruszył ramionami i spuścił wzrok na jej włosy: – Nie wiem, chyba widzę, jak do ciebie mówi i jak cię traktuje… Rozmawia z tobą, jakbyś była jego poddaną albo niewolnicą, a tak się nie mówi do kogoś, kogo się kocha.

Poczuł jej zafascynowane spojrzenie w lustrze. – A co ty możesz wiedzieć o miłości?

Jego policzki zapiekły i żałował, że zaczął ten temat. Jego matka, przebiegła królowa, sprawiłaby, że powiedziałby więcej, niż by chciał. – Wiem niewiele, ale pani Adah powiedziała mi, że miłość jest życzliwa i prawdziwa, nie jest arogancka ani samolubna. Ojciec nie jest życzliwy, nie wobec ciebie. Urodziłem się czternaście lat temu i mam już własny rozum, umiem odróżnić prawdę od fałszu. Ojciec często mówi też o dobru królestwa. Czy małżeństwo z tobą było dobre dla królestwa?

Layla westchnęła i ukryła ból w swoich błękitnych oczach: – Twój ojciec i ja połączyliśmy się z konieczności, najpierw by ratować królestwo. Nasze uczucia pojawiły się dopiero kilka lat po ślubie. Twój ojciec ma trudności z okazywaniem emocji, bo przeszedł przez wiele. Przejął to królestwo, mając zaledwie osiemnaście lat, i musiał walczyć o wolność i pokój w kraju. To wszystko naznaczyło jego serce i prawie uniemożliwiło mu kochanie, ale kocha na swój sposób.

Xavier nie wierzył w usprawiedliwienia, którymi matka próbowała wyjaśnić mu ojca. Nie miał już siedmiu lat, nikt nie mógł go tak łatwo okłamać ani zmanipulować. Potrafił już myśleć samodzielnie. Chciała, by miał szlachetny obraz ojca, jak każda kochająca matka pragnęłaby dla swojego dziecka. Nie miał jej tego za złe. Jednak jej słowa i jego czyny wzajemnie się wykluczały.

Jego ojciec był czuły wobec Edwarda i Elliota, a ilekroć Xavier robił coś, co ojciec uznawał za dobre, wobec niego też był łagodny. Jednak wobec Królowej było inaczej. Xavier, który ich obserwował, dostrzegł te sygnały.

– Nie chcę być taki jak on, gdy dorosnę – wymamrotał. – Nie chcę być zimnym królem. Chcę kochać swoją wybrankę i królową oraz sprawiać, by była szczęśliwa.

Layla odwróciła się, by móc spojrzeć na niego prosto i ujęła go za ramiona. – I nie będziesz taki jak on. Pokładam w tobie ogromną nadzieję, Xavierze, w tobie i Edwardzie. – jej oczy zaszkliły się łzami – Nie chcę, byś przeszedł to, co on, ani byś skończył jak on. Masz dobre serce i wiem, że będziesz wielki. Wierzę, że ciężar królewskiego życia cię nie złamie.

Layla puściła go i otarła łzy, które wciąż tkwiły na jej twarzy, gdy tylko usłyszeli pukanie do drzwi.

Koniec retrospekcji.

– W przeciwieństwie do mojego związku z tobą, który był karą, związek mojej matki z ojcem był koniecznością. Im bardziej na to patrzę, tym bardziej rozumiem. Zasłużyła na więcej, o wiele więcej. – zakończył i odchrząknął, ale spojrzawszy w górę, zobaczył, że Mia patrzy na niego tak, jakby widziała jego duszę. Przestraszyło go to śmiertelnie, ale właśnie na to się pisał. Obnażył się przed nią, gdy ją wziął, a wrażliwość była czymś, na co się zgodził.

Bał się, że to będzie za wiele. Akor powiedział mu, by zdrowo radził sobie z emocjami, a może to, co zrobił, nie było zdrowe. Był pewien, że to nie jest strona, którą chciałaby zobaczyć. Bał się, że go odtrąci albo powie coś protekcjonalnego i zgniecie mu ducha.

– Czy kiedykolwiek pragnąłeś innego życia? – jej głowa obróciła się, by rzucić mu spojrzenie spod kąta.

– Więcej razy, niż potrafię zliczyć – przyznał z długim wydechem.

– A teraz? – jej brew uniosła się.

Nie poznałby jej, gdyby miał inne życie, więc to musiało być coś dobrego. Teraz pragnął tylko trzymać ją blisko i nigdy nie puszczać.

Uśmiechnął się: – Już nie.

– Dobrze. – Zaskoczyła go, chwytając go za rękę i pędząc razem w stronę zakazanego lasu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa