Promień słońca, przedzierający się przez lekko uchylone okno, zatańczył na twarzy Mii. Jęknęła i lekko przekręciła się w łóżku, zanim rozchyliła rzęsy i stała się świadoma swojego otoczenia. Jej umysł był zamglony, gdy próbowała ogarnąć wydarzenia minionej nocy. Wydawało się, że nic nie pamięta. A jednak coś podpowiadało jej, że wydarzyło się bardzo wiele.
Przesunęła dłońmi po pościeli, a palce musnęły jej nagie ciało. Wtedy ją olśniło. To nie był sen. Oddała się królowi alfie, a on ją wziął. Zawłaszczył każdy fragment jej ciała. Przyjął jej poddanie, a ona jego.
Odwróciła głowę w stronę drugiej połowy łóżka. Ale Xaviera już tam nie było. Nie spodziewała się go zastać. Wziął ją, by ją ukarać, a widok jego twarzy byłby niezręczny. Nie chciała o tym myśleć, ale była pewna, że on już przeszedł nad tym do porządku dziennego i ruszył na kolejne podboje, jak wiedziała, że zrobi.
Ta myśl sprawiła, że serce ją zapiekło i jęknęła.
Polubiła swojego męża bardziej, niż kiedykolwiek sądziła, że to możliwe, a to mogło wszystko zrujnować. Gdyby tylko mogła utrzymać swoje serce w ryzach i powstrzymać je od czucia czegokolwiek wobec tego mężczyzny.
Im bardziej próbowała, tym trudniej jej to przychodziło.
Poruszyła nogami, próbując zejść z łóżka, ale poczuła lekkie ukłucie. Przypomnienie o wydarzeniach poprzedniej nocy. Było tyle przyjemności, że zapomniała o bólu, ale ból istniał.
Dlaczego odszedł?
Czy była aż tak zła?
I dlaczego to wszystko tak roztrząsała?
Cholera, Mia, naprawdę musisz z tym skończyć. To nie ma z tobą nic wspólnego.
Westchnęła.
Dlatego nie potrafiła mu zaufać. Nie mogła wierzyć, że będzie przy niej, kiedy go potrzebuje, i nie zostawi jej w ten sposób. To był jeden z tych momentów, gdy doceniłaby jego obecność, ale zniknął i nie wiedziała dokąd ani dlaczego.
Godziny później,
Drzwi skrzypnęły, gdy Mia układała na półce kilka książek, które zebrała w księgarni. W jej gabinecie było około trzydziestu nowych książek i już przeczytała ponad pięć. Miała nadzieję skończyć wszystkie w ciągu dwóch miesięcy. To miało zająć jej czas do kolejnej przesyłki z książkami. Miało też zająć jej myśli i nie zostawić miejsca na niechciane rozważania, zwłaszcza o Xavierze Ainsworthcie.
Powiedzieć, że zrobiło się dziwnie, to mało powiedziane. Nie chciała przesadzać, ale miała wrażenie, że seks cofnął ich o siedem kroków od miejsca, w którym byli wcześniej.
Xavier nie zszedł na śniadanie. Najpierw zniknął z jej komnat bez słowa, a potem odmówił śniadania. Coś, czego Xavier, którego znała, nigdy by nie zrobił.
Potrzebowała wyjaśnień, a on dotychczas żadnych jej nie dał. Wszystko, co otrzymała, to cisza.
Wyciągnęła książkę zatytułowaną „Tysiąc i jedna noc” i podeszła do fotela. Usiadła, otworzyła książkę na pierwszej stronie i zaczęła czytać. Niedługo po tym, jak zaczęła, drzwi otworzyły się gwałtownie i Xavier wszedł do gabinetu.
Rozejrzał się z podniesioną głową, ich spojrzenia się spotkały, a pustka w jego oczach zniknęła. Podszedł do stołu i usiadł, wyciągając przed siebie nogi. Obserwowała go uważnie, nie wypowiadając ani słowa. Trwali w milczeniu, a Mia nie mogła wrócić do czytania, choć książka była fascynująca. Teraz siedziała z królem alfą, a on ją obserwował. Nie mogła się skupić przy jego rozpalonym spojrzeniu. Zamknęła więc książkę.
„Dlaczego przestajesz?” odezwał się, ciekawość pobrzmiewała w jego głosie.
„Bo sądzę, że przyszedłeś porozmawiać”, odpowiedziała.
Zmarszczył brwi. „A jeśli nie?”
„Wtedy zapytałabym, czego chcesz.”
„Czy król nie może odwiedzić królowej, by zobaczyć jak czyta?”
„Król jak najbardziej może, ale robiąc to tak nagle, wzbudziłby podejrzenia królowej. Zwłaszcza jeśli królowa przez cały dzień czuła się ignorowana i opuszczona bez powodu.”
W jego oczach pojawił się żal, a głowę spuścił. „Czy ktoś powiedział królowej, że jest niezwykle bystra jak na swój wiek?”
„Tak, ty,” przewróciła oczami. „A ona uważa, że zasługuje na porządne wyjaśnienie porzucenia przez króla.”
Podniósł się, by usiąść prosto. „Król uważa, że rzeczywiście zasługuje i dlatego przyszedł przeprosić.”
Oparła łokcie o stół i wbiła w niego wzrok. „Jeśli przyszedłeś przeprosić i wyjaśnić, musisz mówić w pierwszej osobie, inaczej nie przyjmę przeprosin!” poinformowała go.
Zmrużył na nią oczy, ale ona spojrzała mu prosto w twarz. „Cholera!” warknął pod nosem, ale usłyszała go.
„Nie mam całego dnia!” warknęła na niego.
„Przepraszam, że odszedłem i za moją dzisiejszą ciszę. Nie zrobiłaś nic, by na to zasłużyć.”
„Więc dlaczego to zrobiłeś?”
„Bo są rzeczy, o których powinniśmy byli porozmawiać, zanim wylądowaliśmy w łóżku,” powiedział, wstając. „Nie przewidziałem tego przyciągania, gdy oferowałem ci układ miesiące temu, inaczej jasno bym to określił. W tamtym momencie, w gorączce chwili, zapomniałem ci powiedzieć, że robimy coś więcej niż tylko oddajemy się sobie. Pieczętowaliśmy nasze małżeństwo jako mąż i żona. Ostatnim rytuałem zaślubin zawsze była konsumpcja związku. To łączyło parę w jedno i my właśnie to uczyniliśmy wczoraj.”
„Co to znaczy?”
„To znaczy, że nie jesteś już tylko moją żoną i królową. Jesteś też moją Luną.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zamilkła, rozważając to, co właśnie wyznał, a kiedy w końcu uniosła swoje pociągające bursztynowe oczy, zapytała: „Czy to zmienia cokolwiek w naszej umowie?”
To zmieniło wszystko. Od ich więzi po ich potrzeby i słabości. Pierwsza unia pomiędzy małżonkami nie była jedynie aktem zbliżenia – oznaczała oddanie części siebie, pozostawienie się wrażliwym wobec drugiej osoby. Zbliżenie było aktem zarówno podatności, jak i kontroli oraz dominacji. On ufał jej na tyle, by być przy niej wrażliwym, ale ona nie odwzajemniała tego zaufania wobec niego.
To właśnie odpychało go i było powodem, dla którego trzymał się z daleka.
Wiedział, że to nie było to, co chciała usłyszeć, więc pokręcił głową. „Nie, to nic nie zmienia. Przejdź się ze mną.” Wyciągnął do niej rękę, a ona z wahaniem ją ujęła.
„Kiedy byłem mały, chowałem się tutaj, gdy bawiłem się z Edwardem.” powiedział, wskazując ścieżkę prowadzącą do lasu za pałacem. Teraz otaczał go palisada, chroniąca przed intruzami i trzymająca tych z pałacu w środku. Wokół otwartego lasu posadzono również żywopłoty dla bezpieczeństwa i wyznaczenia granic podczas przemian.
„Raz schowałem się tam na cały dzień i ani razu nie wyszedłem.”
Mia zerknęła na niego, chcąc sprawdzić, czy mówi prawdę, a on odwzajemnił jej spojrzenie bez cienia wahania, dając do zrozumienia, że to prawda. „Och, wysłali za tobą grupę poszukiwawczą?”
Na jego twarzy pojawił się uśmiech i skinął głową. „Wygrałem grę, ale przestraszyłem królową i rozgniewałem króla. Robb zakazał tej zabawy i nakazał mi, bym nigdy tam nie wracał. W jego słowach, to był zakazany las.”
„Niech zgadnę – i tak tam wróciłeś.”
Jego uśmiech zamienił się w łobuzerski grymas, a zielone oczy błysnęły. „Tak, jeszcze kilka razy, i wiedział, że mój bunt jest nie z tego świata. Wtedy postawił te żywopłoty wokół drzew, by trzymać mnie z dala. Nie zrezygnowałem tak łatwo z zabawy w dziczy, aż w końcu znalazłem sposób, by obejść żywopłoty i zabrałem ze sobą Edwarda. Przestałem, gdy Robb powiedział mi, że przez swoją lekkomyślność narażam na niebezpieczeństwo swoje życie i życie brata.”
Zatrzymał się na chwilę, gdy wspomnienie wróciło w jego myślach.
„Nie śmiej się, ale naprawdę płakałem tamtej nocy. Nazwał mnie lekkomyślnym starszym bratem. Najwyraźniej królestwo wciąż dochodziło do siebie po wojnie z królestwem Foth. Wszyscy byli w fazie leczenia, a ojciec chciał, bym był bezpieczny.”
„Więc złamał ci serce, żeby cię ochronić.”
„Widzisz, pojmujesz.” Delikatnie dotknął jej nosa palcem, czując jej dreszcz pod swoim dotykiem.
„A co było potem? Wydawałeś się szczęśliwym dzieckiem, buntowniczym, ale szczęśliwym. Teraz tak nie jest, więc co się stało?”
Uśmiech na jego twarzy przygasł. „Pojawiła się rzeczywistość bycia następcą tronu Wahala.” odpowiedział cicho.
„Przykro mi.”
Wzruszył ramionami, starając się wyglądać na niewzruszonego. Udało mu się to bardzo kiepsko, ponieważ wiedział, że Mia przejrzała go na wylot.
Szli w stronę żywopłotów w milczeniu, aż Mia zapytała: „Jak dawno to było?”
Sam fakt, że była zainteresowana historią, sprawił mu radość, mimo że opowieść była wstydliwa. „Ponad dwadzieścia lat temu...”
„I nigdy tam nie wróciłeś, kiedy zostałeś królem alfa?”
„Nie, nie wróciłem. Zaczęło się szkolenie kolejnego króla alfa i zacząłem się uczyć. Znalazłem inne rzeczy, które mogłem pokochać w pałacu. Mama robiła, co mogła, by łagodzić moje wiecznie złamane serce dobrym słowem.”
„Świętej pamięci królowa musiała być wspaniałą osobą.”
Uśmiechnął się. „Była, ale to nie wystarczało Robbowi.”
.
Retrospekcja
...
Palce Xaviera przesuwały się po jedwabistych blond włosach Layli, kiedy sięgnął po szczotkę ze stolika przy lustrze i przeczesał jej włosy, zbierając je w dłoniach. Jego mama pozwalała mu bawić się swoimi włosami kilka razy, odkąd był dzieckiem.
Pierwszy raz pomógł jej uczesać się na coroczną rodzinną wizytę w świątyni, miał wtedy dziesięć lat. Robb zauważył zmianę i zirytowany zapytał, kto uczesał jej włosy. Przerażona, odpowiedziała, że zrobiła to sama, a Robb ją zganił i powiedział, że to obowiązek służby. Od tamtej pory Xavier postanowił, że jej fryzura będzie doskonała. Robb nie będzie miał się do czego przyczepić. Przez kolejne trzy lata to właśnie on czesał mamę, a jej fryzury były zawsze oryginalne i nienaganne, lecz Robb nigdy jej nie pochwalił. Gdy rozpoczęło się szkolenie Xaviera, prawie nie miał już czasu na fryzury mamy. Kiedy tylko mógł, pomagał jej, a Layla zawsze powtarzała, że jest piękna.
Robb nigdy tego nie zrobił.
Odłożył szczotkę, nałożył krem do włosów na dłonie i wmasował go w przednią część jej skóry głowy. Layla miała zamknięte oczy, kiedy wykonywał swoją pracę, i zastanawiał się, czy zamknęła je, by ukryć ból, który w nich tkwił, czy po prostu dlatego, że były ciężkie.
Nie mogły być ciężkie, przecież dzień dopiero się zaczął.
Podniósł żelazną maszynkę do włosów i delikatnie przejechał nią po jej włosach, dzieląc je prostą linią od czoła aż po kark. Następnie zaplótł je w warkocz na jej plecach.
Był w połowie zaplatania, gdy nagle wypalił: – Kochasz ojca?
– Tak, z całego serca. – odpowiedziała bez chwili wahania, dokładnie jak się spodziewał.
– Ale ojciec ciebie nie kocha?
Oczy Layli natychmiast się otworzyły. Zaskoczona jego słowami, spojrzała na niego w lustrze przed sobą i ich spojrzenia się spotkały.
– Twój ojciec mnie kocha, Xavierze. Dlaczego miałbyś sądzić, że jest inaczej? – rzuciła mu absurdalne spojrzenie.
Wzruszył ramionami i spuścił wzrok na jej włosy: – Nie wiem, chyba widzę, jak do ciebie mówi i jak cię traktuje… Rozmawia z tobą, jakbyś była jego poddaną albo niewolnicą, a tak się nie mówi do kogoś, kogo się kocha.
Poczuł jej zafascynowane spojrzenie w lustrze. – A co ty możesz wiedzieć o miłości?
Jego policzki zapiekły i żałował, że zaczął ten temat. Jego matka, przebiegła królowa, sprawiłaby, że powiedziałby więcej, niż by chciał. – Wiem niewiele, ale pani Adah powiedziała mi, że miłość jest życzliwa i prawdziwa, nie jest arogancka ani samolubna. Ojciec nie jest życzliwy, nie wobec ciebie. Urodziłem się czternaście lat temu i mam już własny rozum, umiem odróżnić prawdę od fałszu. Ojciec często mówi też o dobru królestwa. Czy małżeństwo z tobą było dobre dla królestwa?
Layla westchnęła i ukryła ból w swoich błękitnych oczach: – Twój ojciec i ja połączyliśmy się z konieczności, najpierw by ratować królestwo. Nasze uczucia pojawiły się dopiero kilka lat po ślubie. Twój ojciec ma trudności z okazywaniem emocji, bo przeszedł przez wiele. Przejął to królestwo, mając zaledwie osiemnaście lat, i musiał walczyć o wolność i pokój w kraju. To wszystko naznaczyło jego serce i prawie uniemożliwiło mu kochanie, ale kocha na swój sposób.
Xavier nie wierzył w usprawiedliwienia, którymi matka próbowała wyjaśnić mu ojca. Nie miał już siedmiu lat, nikt nie mógł go tak łatwo okłamać ani zmanipulować. Potrafił już myśleć samodzielnie. Chciała, by miał szlachetny obraz ojca, jak każda kochająca matka pragnęłaby dla swojego dziecka. Nie miał jej tego za złe. Jednak jej słowa i jego czyny wzajemnie się wykluczały.
Jego ojciec był czuły wobec Edwarda i Elliota, a ilekroć Xavier robił coś, co ojciec uznawał za dobre, wobec niego też był łagodny. Jednak wobec Królowej było inaczej. Xavier, który ich obserwował, dostrzegł te sygnały.
– Nie chcę być taki jak on, gdy dorosnę – wymamrotał. – Nie chcę być zimnym królem. Chcę kochać swoją wybrankę i królową oraz sprawiać, by była szczęśliwa.
Layla odwróciła się, by móc spojrzeć na niego prosto i ujęła go za ramiona. – I nie będziesz taki jak on. Pokładam w tobie ogromną nadzieję, Xavierze, w tobie i Edwardzie. – jej oczy zaszkliły się łzami – Nie chcę, byś przeszedł to, co on, ani byś skończył jak on. Masz dobre serce i wiem, że będziesz wielki. Wierzę, że ciężar królewskiego życia cię nie złamie.
Layla puściła go i otarła łzy, które wciąż tkwiły na jej twarzy, gdy tylko usłyszeli pukanie do drzwi.
Koniec retrospekcji.
– W przeciwieństwie do mojego związku z tobą, który był karą, związek mojej matki z ojcem był koniecznością. Im bardziej na to patrzę, tym bardziej rozumiem. Zasłużyła na więcej, o wiele więcej. – zakończył i odchrząknął, ale spojrzawszy w górę, zobaczył, że Mia patrzy na niego tak, jakby widziała jego duszę. Przestraszyło go to śmiertelnie, ale właśnie na to się pisał. Obnażył się przed nią, gdy ją wziął, a wrażliwość była czymś, na co się zgodził.
Bał się, że to będzie za wiele. Akor powiedział mu, by zdrowo radził sobie z emocjami, a może to, co zrobił, nie było zdrowe. Był pewien, że to nie jest strona, którą chciałaby zobaczyć. Bał się, że go odtrąci albo powie coś protekcjonalnego i zgniecie mu ducha.
– Czy kiedykolwiek pragnąłeś innego życia? – jej głowa obróciła się, by rzucić mu spojrzenie spod kąta.
– Więcej razy, niż potrafię zliczyć – przyznał z długim wydechem.
– A teraz? – jej brew uniosła się.
Nie poznałby jej, gdyby miał inne życie, więc to musiało być coś dobrego. Teraz pragnął tylko trzymać ją blisko i nigdy nie puszczać.
Uśmiechnął się: – Już nie.
– Dobrze. – Zaskoczyła go, chwytając go za rękę i pędząc razem w stronę zakazanego lasu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mia widziała, jak Xavier zmaga się, kiedy ujawniał część swojej przeszłości, zwłaszcza swoje napięte relacje z ojcem. Wyglądało na to, że wszystko zaczęło się wiele lat temu, i rozumiała, dlaczego miał z nim trudności. Nie musiał jej tego mówić. To były rzeczy, które każdy chciałby ukryć, a jednak on chciał, żeby wiedziała. Ufał jej.
Nie chciał być jak jego ojciec i patrząc na Xaviera teraz, wiedziała, że nie jest do niego podobny. Był dobrym człowiekiem i królem, i każdego dnia starał się być jeszcze lepszy.
Nie chciała go zbywać. Komunikował się zdrowo, a zachęcanie go mogło wiele zmienić.
Poświęcił tak wiele dla tronu, o czym niektórych rzeczy wciąż nie wiedziała. Jeśli mogłaby pomóc mu odzyskać choć trochę, chciała spróbować. Nie była tylko jego żoną i królową; była teraz jego Luną.
„Czy kiedykolwiek marzyłeś o innym życiu?” – jej głowa obróciła się, by rzucić mu ukradkowe spojrzenie.
„Więcej razy, niż potrafię zliczyć”, przyznał z długim westchnieniem.
Mieli ze sobą tak wiele wspólnego, a kiedyś wyśmiałaby samą tę myśl.
„A teraz?” – uniosła brew.
Zerknął na nią i uśmiechnął się. „Już nie.”
Przeszedł ją dreszcz na widok jego uśmiechu i zapragnęła zatrzymać czas, by mogli zostać tacy na zawsze.
„Dobrze.” Postanawiając wyjść ze swojej strefy komfortu i być choć raz odrobinę buntownicza, chwyciła go za rękę i poprowadziła w stronę zakazanego lasu.
Dotarła do żywopłotów i puściła jego dłoń, odsunęła palisadę na bok i przeszła przez nią. Xavier poszedł za nią, nie narzekając.
„To zły pomysł, a ja jestem królem złych pomysłów.” – odezwał się w końcu z dziwnie rozbawionym tonem.
„Cóż, teraz masz królową.” – Mia zaśmiała się, gdy przeszli przez ogrodzenie i rozejrzeli się po otwartym lesie z wysokimi drzewami i suchymi liśćmi leżącymi na ziemi. Ptaki śpiewały słodko, ćwierkały i poruszały się po drzewach, a ona słyszała ciche odgłosy wiatru z daleka.
Ta część lasu różniła się od ścieżki, którą zwykle podążali podczas pełni księżyca, a jej wilczyca aż podskoczyła z ekscytacji. Pełnia i spokój, które czuła, sprawiły, że jej powieki zadrżały, a dłoń wyciągnęła się przed siebie. Nic dziwnego, że miał trudności, by opuścić to miejsce jako dziecko. To była ucieczka.
Gdy wszystko już wchłonęła, zauważyła wzrok Xaviera utkwiony w niej. Jakie to żenujące. Właśnie przed nim tak się zachowywała.
Odruchowo chrząknął i odwrócił wzrok, próbując skupić się na czymś innym.
Jej oczy wychwyciły kwiat róży rosnący obok masywnego drzewa po lewej. Róża, będąca jej ulubionym kwiatem, od razu skradła jej serce i zapragnęła jej. Zrobiła krok naprzód, by ją zerwać, i nadepnęła na coś. Usłyszała kliknięcie, po którym rozległ się huk ciężkiej siły. Jej głowa gwałtownie się odwróciła i wtedy to zobaczyła. To był kloc, przywiązany łańcuchem do drzewa, z końcem zaostrzonym na kształt palika; z impetem i szybkością poleciał w jej stronę.
Zaniemówiła z zaskoczenia, nie była w stanie się ruszyć, a jej życie przemknęło jej przed oczami. Nie powinna była się tak zachować ani tu przychodzić. Zawsze gdy wychodziła poza wyznaczone granice, działo się coś złego i to miało być jej koniec. Zamknęła mocno oczy, czekając na impet kloca, ale zanim to się stało, upadła na ziemię.
Zatrzepotała powiekami i zobaczyła Xaviera nad sobą, jego szeroko otwarte oczy wpatrywały się w nią, a jego twarz dzieliło zaledwie kilka centymetrów.
Wydała z siebie urywany oddech, strach na chwilę zagościł w jej oczach na myśl o tym, co mogło się wydarzyć. Spojrzała na niego, wiedząc, że właśnie uratował jej życie, ale nie była w stanie wydobyć z siebie słowa.
„Nic ci nie jest?” – zapytał, jego oddech muskając jej twarz. Zatroskane, zielone oczy wpatrywały się w nią, jakby szukały odpowiedzi.
Uspokajała drżące ciało, próbując złapać oddech.
Przełknęła ślinę, a jej ciało znów zaczęło drżeć, ale nie ze strachu przed tym, co się wydarzyło, lecz na widok mężczyzny nad sobą.
Jej wzrok zsunął się na jego usta. Jego pełne, czerwone wargi od razu wywołały w niej pragnienie. Poczuła żar bijący od jego ciała i zapragnęła znów mieć jego skórę przy swojej. Jej spojrzenie wróciło do jego oczu. Spotkali się wzrokiem. Kilka razy zamrugała.
„Nic ci nie jest?” – zapytał ponownie, wciąż nie schodząc z niej.
„Tak, nic mi nie jest.” – wymamrotała, wiercąc się pod nim, by mógł zejść. Zrobił to i podał jej rękę. Gdy ją ujęła, pomógł jej wstać.
Otrzepała kilka liści z szarej szaty. „Co to było?”
„To część zabezpieczeń, które Robb wprowadził po wojnie. Nie mógł ufać Fothowi, że utrzyma pokój. To on to zrobił. Prosiłem o ich usunięcie w zeszłym roku, ale widzę, że nie zostało to wykonane.” Brzmiał na zmartwionego, mimo że jego twarz wyrażała troskę o nią.
„Uratowałeś mi życie.” – spojrzała na niego z wdzięcznością.
„Nie możesz umrzeć i mnie zostawić.” – w jego oczach przemknął cień strachu i ona to dostrzegła. Kiedyś jej śmierć dałaby mu radość i spokój, ale już tak nie było. Podobało jej się to. Też nie chciała umrzeć, nie teraz. Nie wtedy, gdy było tyle do przeżycia.
„Dlaczego nie?” – dopytywała, chcąc wiedzieć, dlaczego to powiedział, a w jej głosie zabrzmiała lekka kokieteria.
Stłumił lęk, który na moment pojawił się w jego oczach, i uśmiechnął się do niej. „Śmierć nie była częścią naszej umowy.”
Tak, umowa.
I tak oto przypomniała sobie, dlaczego oboje tu są. Cokolwiek by się nie wydarzyło, nie zmieni to jego determinacji. Może powinna się tego od niego nauczyć.
Wciąż mieli przed sobą kilka miesięcy i wszystko, co musiała zrobić, to odegrać swoją rolę.
Przesuń w górę, aby kontynuować