passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #67 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 67

66: Niebezpieczeństwa wolności

Mia widziała, jak Xavier zmaga się, kiedy ujawniał część swojej przeszłości, zwłaszcza swoje napięte relacje z ojcem. Wyglądało na to, że wszystko zaczęło się wiele lat temu, i rozumiała, dlaczego miał z nim trudności. Nie musiał jej tego mówić. To były rzeczy, które każdy chciałby ukryć, a jednak on chciał, żeby wiedziała. Ufał jej.

Nie chciał być jak jego ojciec i patrząc na Xaviera teraz, wiedziała, że nie jest do niego podobny. Był dobrym człowiekiem i królem, i każdego dnia starał się być jeszcze lepszy.

Nie chciała go zbywać. Komunikował się zdrowo, a zachęcanie go mogło wiele zmienić.

Poświęcił tak wiele dla tronu, o czym niektórych rzeczy wciąż nie wiedziała. Jeśli mogłaby pomóc mu odzyskać choć trochę, chciała spróbować. Nie była tylko jego żoną i królową; była teraz jego Luną.

„Czy kiedykolwiek marzyłeś o innym życiu?” – jej głowa obróciła się, by rzucić mu ukradkowe spojrzenie.

„Więcej razy, niż potrafię zliczyć”, przyznał z długim westchnieniem.

Mieli ze sobą tak wiele wspólnego, a kiedyś wyśmiałaby samą tę myśl.

„A teraz?” – uniosła brew.

Zerknął na nią i uśmiechnął się. „Już nie.”

Przeszedł ją dreszcz na widok jego uśmiechu i zapragnęła zatrzymać czas, by mogli zostać tacy na zawsze.

„Dobrze.” Postanawiając wyjść ze swojej strefy komfortu i być choć raz odrobinę buntownicza, chwyciła go za rękę i poprowadziła w stronę zakazanego lasu.

Dotarła do żywopłotów i puściła jego dłoń, odsunęła palisadę na bok i przeszła przez nią. Xavier poszedł za nią, nie narzekając.

„To zły pomysł, a ja jestem królem złych pomysłów.” – odezwał się w końcu z dziwnie rozbawionym tonem.

„Cóż, teraz masz królową.” – Mia zaśmiała się, gdy przeszli przez ogrodzenie i rozejrzeli się po otwartym lesie z wysokimi drzewami i suchymi liśćmi leżącymi na ziemi. Ptaki śpiewały słodko, ćwierkały i poruszały się po drzewach, a ona słyszała ciche odgłosy wiatru z daleka.

Ta część lasu różniła się od ścieżki, którą zwykle podążali podczas pełni księżyca, a jej wilczyca aż podskoczyła z ekscytacji. Pełnia i spokój, które czuła, sprawiły, że jej powieki zadrżały, a dłoń wyciągnęła się przed siebie. Nic dziwnego, że miał trudności, by opuścić to miejsce jako dziecko. To była ucieczka.

Gdy wszystko już wchłonęła, zauważyła wzrok Xaviera utkwiony w niej. Jakie to żenujące. Właśnie przed nim tak się zachowywała.

Odruchowo chrząknął i odwrócił wzrok, próbując skupić się na czymś innym.

Jej oczy wychwyciły kwiat róży rosnący obok masywnego drzewa po lewej. Róża, będąca jej ulubionym kwiatem, od razu skradła jej serce i zapragnęła jej. Zrobiła krok naprzód, by ją zerwać, i nadepnęła na coś. Usłyszała kliknięcie, po którym rozległ się huk ciężkiej siły. Jej głowa gwałtownie się odwróciła i wtedy to zobaczyła. To był kloc, przywiązany łańcuchem do drzewa, z końcem zaostrzonym na kształt palika; z impetem i szybkością poleciał w jej stronę.

Zaniemówiła z zaskoczenia, nie była w stanie się ruszyć, a jej życie przemknęło jej przed oczami. Nie powinna była się tak zachować ani tu przychodzić. Zawsze gdy wychodziła poza wyznaczone granice, działo się coś złego i to miało być jej koniec. Zamknęła mocno oczy, czekając na impet kloca, ale zanim to się stało, upadła na ziemię.

Zatrzepotała powiekami i zobaczyła Xaviera nad sobą, jego szeroko otwarte oczy wpatrywały się w nią, a jego twarz dzieliło zaledwie kilka centymetrów.

Wydała z siebie urywany oddech, strach na chwilę zagościł w jej oczach na myśl o tym, co mogło się wydarzyć. Spojrzała na niego, wiedząc, że właśnie uratował jej życie, ale nie była w stanie wydobyć z siebie słowa.

„Nic ci nie jest?” – zapytał, jego oddech muskając jej twarz. Zatroskane, zielone oczy wpatrywały się w nią, jakby szukały odpowiedzi.

Uspokajała drżące ciało, próbując złapać oddech.

Przełknęła ślinę, a jej ciało znów zaczęło drżeć, ale nie ze strachu przed tym, co się wydarzyło, lecz na widok mężczyzny nad sobą.

Jej wzrok zsunął się na jego usta. Jego pełne, czerwone wargi od razu wywołały w niej pragnienie. Poczuła żar bijący od jego ciała i zapragnęła znów mieć jego skórę przy swojej. Jej spojrzenie wróciło do jego oczu. Spotkali się wzrokiem. Kilka razy zamrugała.

„Nic ci nie jest?” – zapytał ponownie, wciąż nie schodząc z niej.

„Tak, nic mi nie jest.” – wymamrotała, wiercąc się pod nim, by mógł zejść. Zrobił to i podał jej rękę. Gdy ją ujęła, pomógł jej wstać.

Otrzepała kilka liści z szarej szaty. „Co to było?”

„To część zabezpieczeń, które Robb wprowadził po wojnie. Nie mógł ufać Fothowi, że utrzyma pokój. To on to zrobił. Prosiłem o ich usunięcie w zeszłym roku, ale widzę, że nie zostało to wykonane.” Brzmiał na zmartwionego, mimo że jego twarz wyrażała troskę o nią.

„Uratowałeś mi życie.” – spojrzała na niego z wdzięcznością.

„Nie możesz umrzeć i mnie zostawić.” – w jego oczach przemknął cień strachu i ona to dostrzegła. Kiedyś jej śmierć dałaby mu radość i spokój, ale już tak nie było. Podobało jej się to. Też nie chciała umrzeć, nie teraz. Nie wtedy, gdy było tyle do przeżycia.

„Dlaczego nie?” – dopytywała, chcąc wiedzieć, dlaczego to powiedział, a w jej głosie zabrzmiała lekka kokieteria.

Stłumił lęk, który na moment pojawił się w jego oczach, i uśmiechnął się do niej. „Śmierć nie była częścią naszej umowy.”

Tak, umowa.

I tak oto przypomniała sobie, dlaczego oboje tu są. Cokolwiek by się nie wydarzyło, nie zmieni to jego determinacji. Może powinna się tego od niego nauczyć.

Wciąż mieli przed sobą kilka miesięcy i wszystko, co musiała zrobić, to odegrać swoją rolę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

67: Troska

„Umieranie nie było częścią naszej umowy.”

Odpowiedź, którą udzielił jej chwilę wcześniej, odbijała się echem w jego uszach, kiedy szli korytarzem pałacu w kierunku jej komnat. Od tamtych słów zrobiło się niezręcznie i oboje nie mogli temu zaprzeczyć. Jednak gdyby mógł cofnąć czas, powiedziałby to samo.

Nie chciał jej śmierci, bo nie wyobrażał już sobie świata bez niej. Ten świat zamigotał mu przed oczami, gdy zobaczył, jak kołek leci w jej stronę. To było życie nie do zniesienia, którego nie chciałby prowadzić. Więc ją uratował. Potrzebował jej, nadal jej pragnął, razem z koszmarami, które mu przynosiła. To była przerażająca rzeczywistość, do której powoli się przyzwyczajał.

Wiedział, że jego uczucia do niej są prawdziwe i silne, i każdego dnia rosły, ale nie chciał ich na nią projektować ani stawiać ich w trudnej sytuacji. Dlatego wymówił się tą umową.

Kiedy dotarli do jej drzwi, przerwał ciszę. „Na pewno niczego sobie nie zrobiłaś? Nie chcesz, żebym wezwał medyków?” – w jego słowach brzmiała troska.

Pokręciła głową. „Nic mi nie jest. Uratowałeś mnie, pamiętasz?”

Podrapał się po głowie i skinął głową.

Wtedy zauważył na jej włosach mały, suchy liść i wyciągnął po niego rękę. Delikatnie go zdjął i pokazał jej, zanim puścił.

Przygryzła dolną wargę i uśmiechnęła się. „Dziękuję.” – wyszeptała, niemal uwodzicielsko.

Pochylił się i musnął jej usta swoimi, wywołując z jej ust jęk, jakby czekała na to cały czas. Czekała na niego.

Odsunął się i przyłożył czoło do jej czoła, oddychając powoli. Cofnął się, wiedząc, że nie może iść dalej, choć tego pragnął.

„Wejdź do środka.” – powiedziała, otwierając drzwi. W jej oczach błyszczała żądza, gdy patrzyła na niego.

Ona też go pragnęła.

Drzwi zamknęły się, a oni rzucili się sobie w ramiona w dzikim, desperackim pocałunku, ich dłonie błądziły po ciałach, walcząc o przewagę w pocałunku. Xavier wygrał i przycisnął plecy Mii do ściany, całując jej miękkie usta z pasją.

„Nie wiesz, jak bardzo cię pragnę, moja słodka ukochana.” – jęknął, obsypując pocałunkami jej twarz, linię szczęki i szyję. Mia zamruczała, mogąc jedynie ocierać biodra o niego, potrzebując choćby odrobiny tarcia.

Jego język muskał jej odsłoniętą szyję, całował i ssał, a ona jęczała. Jej dłonie wplotły się w jego włosy, po czym zacisnęły je w pięści, wywołując u niego gardłowy pomruk.

Odsunął się, a ich spojrzenia się spotkały, oboje upojeni pożądaniem.

„To musi zniknąć,” powiedział, wskazując na jej szarą suknię.

Złapała za guzik i rozpięła go. Materiał opadł na podłogę, zostawiając ją w cienkiej, białej halkce i czarnych pończochach sięgających połowy ud.

Jego dłoń chwyciła halkę i uniosła ją, a ona podniosła ręce, by łatwiej mu ją zdjąć.

Głęboko odetchnął na widok, który ukazał się przed nim. Idealne, nagie ciało rozbudziło w nim pragnienie. Nie ukrywał tego. Pragnął jej. To było łaknienie, które musiał zaspokoić. Jej ciało było jędrne, sprężyste i już sam widok sprawił, że jego członek pulsował pod szatą.

Jego dłonie uniosły się, by pieścić jej piersi, przygniatając ją do ściany. Mia mruczała bezradnie, nie mogąc się powstrzymać. Dźwięki, które wydawała, mówiły mu, że to, co robi, sprawia jej przyjemność, więc kontynuował.

Jego dłoń zsunęła się niżej, aż zatrzymała się między jej nogami, oblepił palce jej wilgocią, po czym włożył je do ust i oblizał.

„Już jesteś mokra, a dopiero zacząłem.” – uśmiechnął się do niej złośliwie. „Zabiorę cię do łóżka, Miu.”

Położył ją na łóżku i musnął jej usta, pozwalając jej posmakować siebie na jego języku, zanim się odsunął.

Wstał z łóżka i stanął obok niego, górując nad nią i chłonąc jej zmysłowe ciało, czego nie mógł zrobić poprzedniej nocy. Jej kręcone, rude włosy opadały na ramię, nadając jej nieco rozczochrany, a przez to jeszcze bardziej kuszący wygląd. Bursztynowe oczy i spuchnięte wargi sprawiały, że jej twarz wyglądała jak twarz bogini. Jego wzrok zjechał niżej, wzdłuż jej długiej, doskonałej szyi, przez łopatkę i w dół piersi, unoszących się i opadających. Jej piersi były okrągłe, pełne i jędrne, i nie mógł się nadziwić, jak reagowały na jego pieszczoty, pocałunki i ssanie wczoraj. Wąska talia prowadziła do bioder i okrągłych pośladków. Jego członek, teraz całkowicie sztywny, pulsował i bolał z pożądania. Chciał go uwolnić i poświęcić mu trochę uwagi, ale ona wyglądała tak pięknie, że nie chciał przerywać patrzenia na nią.

Nigdy wcześniej nie miał kobiety takiej jak ona, a co gorsza – potrafiła na niego oddziaływać bez najmniejszego wysiłku.

„Co robisz?” – Mia dyszała, nie rozumiejąc, czemu tylko na nią patrzy.

„Podziwiam twoje ciało. Każda część jest niesamowita,” powiedział, na jego twarzy pojawił się uśmiech.

Jej policzki zapłonęły. Jego komplement poruszył ją bardziej, niż mogła się spodziewać.

Jego wzrok zatrzymał się między jej lekko rozchylonymi nogami. Zobaczył, jak bardzo jest spragniona i wilgotna, i pokochał to.

„Mój królu!” – krzyknęła, brzmiąc rozpaczliwie. W desperacji zwróciła się do niego jego tytułem.

Pewnie zrobiła to, by przyciągnąć jego uwagę – i udało się, ale nie w dobrym sensie.

Jego oczy zwęziły się. „Twoja niegrzeczność sprawia, że stajesz się buntownicza, a bunt przyniesie ci kłopoty, Miu.” – jego chrapliwy głos zadrżał, a jego czerwone oczy zalśniły.

Wspiął się na łóżko i uniósł jej ręce, przygwożdżając je nad jej głową, po czym dziko pocałował jej usta. Zsunął głowę niżej i uchwycił sutek między zębami. Jego język zatoczył kółko wokół czubka, sprawiając, że zadrżała pod nim. Odsunął się i mocno pocałował pierś, obserwując, jak twardnieje w odpowiedzi. Dmuchnął w jej brodawkę, a gęsia skórka rozsypała się po piersi. Jej drobne odgłosy i wrażliwość sprawiły, że zapragnął torturować ją dłużej. To samo zrobił z drugą piersią, cały czas trzymając jej ręce nad głową.

Wierciła się i kręciła pod nim, unosząc biodra, by poczuć go bliżej, ale Xavier odmawiał jej kontaktu. To była kara. Jej oczy mówiły mu, że kocha to – to słodkie torturowanie i odmowa spełnienia.

„Dla ciebie jestem Xavier, nie mój król, nie mój pan, nie w sypialni,” wyszeptał, jego głos pełen był władzy. „Zrozumiano?”

Jęknęła, gdy jego oddech musnął jej sutki, przygryzła wargę i skinęła głową.

„Dobra dziewczynka.” Jego język powrócił do jej brodawki, by ssać, całować i pieścić.

„Proszę, weź mnie.” – wyszeptała, każda komórka jej ciała była napięta do granic możliwości.

„Jeszcze się tobą nawet nie zająłem jak należy,” powiedział, gładząc jej wilgotną szparkę, podczas gdy jego palce drażniły się z jej mokrym wejściem, wywołując kolejne jęki.

„Ja... Ja muszę...” – wychrypiała, nie mogąc dokończyć zdania.

„Chcesz dojść tak bardzo, że widzę to na całym twoim ciele.” Uśmiechnął się zadziornie, górując nad nią. Obliczył każdy swój ruch i teraz patrzył na nią jak drapieżnik na ofiarę.

„Pozwolę ci dojść teraz, ale reszta należy do mnie. Zgoda?”

Skinęła głową, pragnąc spełnienia i nie próbując nawet zrozumieć, co miał na myśli.

Zamknął jej sutek w ustach, kręcąc nad nim językiem i muskając go delikatnie. Jego dłoń na jej szparce zanurzyła się głębiej, penetrując jej gorące, ciasne wnętrze.

Była tak wrażliwa na jego dotyk, że go to rozpalało. Jej dzikość, pożądanie, pragnienie – wszystko to z jego powodu. Patrzył, jak traci panowanie nad sobą i nawet nie próbuje go odzyskać. Ufała mu, że się nią zaopiekuje, przejmie kontrolę. Że będzie jej właścicielem.

Wcisnęła głowę w poduszkę, jej ciało unosiło się nad łóżkiem, ogarnięte rozkoszą. Przytrzymał ją w łóżku, wbijając w nią palce coraz szybciej i mocniej, aż osiągnęła szczyt ekstazy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

68: Niemożliwy pościg

Jej oczy były wciąż zamknięte, gdy się z niej wysunął. Wziął ręce pokryte swoim nasieniem do ust i zlizał je do czysta.

"Odwróć się," rozkazał, a jej powieki zatrzepotały, by zobaczyć go już poza łóżkiem, wpatrującego się w nią z góry.

"Co?" przeciągnęła słabo. Orgazm wyssał z niej powietrze, a zmysły zaczęły powracać dopiero po kilku sekundach. Wątpiła, by była w stanie zrobić to, czego chciał. Wciąż drżała i była nadwrażliwa, ale wyraz jego twarzy mówił jej, że nie daje jej dużego wyboru.

To było jak wczoraj. Tylko wtedy pozwolił jej odzyskać siły, zanim powiedział o swoich planach na kolejną rundę.

"Potrzebuję cię. Muszę cię mieć. Teraz!" warknął, a jego potrzeba wzięła górę.

Jej wnętrze zacisnęło się od tej zaborczości, ożywiając się, i wdrapała się na ręce i kolana, czekając, aż do niej wejdzie.

On nie spieszył się, patrząc na nią od tyłu, a ona czuła jego wzrok sunący od nóg, przez tył ud, aż wyżej. To, co widział, musiało mu się spodobać, bo rozebrał się szybko, zostawiając na sobie tylko spodnie.

"Jesteś taka piękna," jęknął, obejmując swojego członka przez materiał, czując, jak drży. "Wyglądasz cholernie dobrze."

Jęknęła, chociaż jeszcze jej nie dotknął. Jego słowa na nią działały, podniecały ją i nie mogła zrobić nic poza czekaniem na niego. Na początku czuła się bezbronna i sceptyczna, mimo że musiała spełnić jego rozkaz. Teraz jednak ożyła i była ciekawa, co zamierza jej zrobić. Wczoraj pokazał jej tyle namiętności, a ona chciała więcej.

Kolejny jęk wyrwał się z jej ust, odwróciła głowę i zobaczyła, jak jego oczy są utkwione w jej wrażliwych fałdkach.

Jego ręka zerwała gumkę z włosów i czarne, długie pasma opadły mu na ramiona. Rozwiązał sznury spodni i zsunął je w dół. Gdy znów się podniósł, stał nagi, jego członek twardy, pulsujący i wyprężony.

Jej ręce i nogi zadrżały na ten widok, pulsowała, czekając na niego. Nie wszedł w nią od razu. Zamiast tego poczuła, jak jego palec igra z nią od tyłu. Jej głowa opadła na łóżko, a biodra odruchowo wypchnęły się ku niemu, pragnąc więcej, niż dawał.

Jej desperacja wywołała uśmiech na jego twarzy, gdy wodził dłonią po jej otworze, wzdłuż kremowego wejścia, a zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, przycisnął do niej usta.

Jęknęła i odruchowo cofnęła się, zaskoczona jego działaniem, ale nie uciekła z łóżka. Pokazywał jej coś nowego, jak wczoraj palcami, a ona musiała dać temu czas. Zrobiła to i stopniowo przyzwyczaiła się do tego uczucia, odkrywając, że kocha jego usta na sobie, jego wargi, język, gorący oddech. Wkrótce odruchowo wypychała biodra w stronę jego wprawnego języka.

Jego język kreślił delikatne linie po jej szparce i wokół wejścia, smakując ją, aż nogi jej się podwinęły, a łzy pojawiły w oczach od nadmiaru rozkoszy.

Podniosła się i sięgnęła ręką do jego włosów z tyłu, chwytając je w pięść. Przejęła kontrolę i zaczęła trzeć się o jego twarz, jęcząc jak dzikie zwierzę wypuszczone z klatki. Pozwolił jej na to, aż nie mogła już dłużej wytrzymać.

Złożył na niej długi, mokry pocałunek, zanim odsunął się i przyłożył członka do jej wejścia. Wstrzymała oddech, czekając na jego wejście, a jej oczy zatrzepotały. Powolnymi, wyważonymi ruchami wszedł w nią, warcząc, gdy jej ścianki zacisnęły się wokół niego.

"Cholernie idealna!" warknął, wpychając się głębiej, a jej biodra uniosły się wyżej, by go przyjąć.

"Xavier..." zaczęła, ale słowa ugrzęzły jej w gardle, gdy wszedł w nią z siłą.

"Jak się czujesz, piękna?" zapytał, słowa zlały mu się przez to, co robili.

Zaskomlała: "Czuję, że żyję. Proszę, nie przestawaj."

"Dobrze, dotykaj się dla mnie. Jestem już blisko i chcę, żebyś doszła ze mną."

Nie musiał powtarzać. Posłuchała i jej palce odnalazły mokry guziczek. Bawiła się sobą, mrucząc z rozkoszy od własnych palców i jego członka głęboko w sobie.

Była coraz bliżej granicy, a jej oddech stawał się coraz płytszy z każdym wdechem. Xavier nie ustępował w pchnięciach i choć to był ich drugi raz razem, potrafiła go wyczuć. Jego urywany oddech, mocno bijące serce i szybkie tempo wchodzenia i wychodzenia z niej. To mówiło jej, że też jest blisko.

"Pociągnij mnie za włosy!" wypaliła, zanim uświadomiła sobie, co mówi.

Zrobił to, jedną ręką obejmując jej talię, drugą chwytając włosy i podciągając ją do góry. Jej plecy przylgnęły do jego klatki piersiowej, gdy wbijał się w nią jak z pistoletu. Trafił w punkt, a ona prawie się osunęła, gdyby nie jego dłonie na niej.

"Jesteś blisko?" zapytał, a ona skinęła głową. "Dochodzisz ze mną?" zachęcił, a jej powieki opadły, jego słowa robiły z nią więcej, niż chciała przyznać.

Pocałował jej szyję, ssąc miejsce, gdzie ramie spotyka się z szyją i to odebrało jej wszelką kontrolę.

Doszła w jego rękach, trzęsąc się i wijąc, podczas gdy on jeszcze kilka razy wszedł w nią, żeby osiągnąć swój finał.

Objął ją, przyciskając do piersi, słuchając, jak jej serce wraca do normalnego rytmu. Nie protestowała przeciwko temu, że ją tulił.

Mrowiło ją i wierciła się przy jego dotyku. Chciała być tak obejmowana. Był idealnym kochankiem. Nie mówiła tego dlatego, że nie była z innym. Była pewna, że powiedziałaby to samo, nawet gdyby była. Okazywał namiętność w sposób, który nie był tylko dla niego. Brał ją ze sobą i wszystko, co ofiarowała, a oddanie się w jego ręce nie było niemożliwe.

Jego ramiona były jak dom, ale bała się do tego przyzwyczaić. To wszystko było w jej głowie i nie mogła już ufać sercu, że podejmie rozsądną decyzję.

Jego wcześniejsze słowa mówiły, że pamięta o ich umowie i ona też powinna. Za kilka miesięcy odejdzie z tego królestwa do południowego. Nie mogła ryzykować uwikłania się.

Mimo to nie spieszyła się, by go odprawić. Chciała odpocząć przy nim w ten sposób i pozwolić mu trzymać ją czule. Wkrótce odejdzie i nie zabierze ze sobą nic więcej poza wspomnieniami, które tu stworzyła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa