Oczy Mii zamigotały od promienia słońca wpadającego do jej pokoju. Przekręciła się nieco w łóżku, ale gdy odwróciła głowę, nie znalazła obok siebie Xaviera. Serce ścisnęło jej się boleśnie w piersi, lecz szybko nakazała sobie, by to przezwyciężyć. To nie był pierwszy raz, kiedy odchodził, i nie powinno jej to już dziwić ani ranić, ale jednak bolało. Niezależnie od tego, co sobie wmawiała. Jego czyny zawsze będą ją ranić.
Jednak nie zamierzała tego okazywać. Nie zamierzała go konfrontować. To tylko sprawiłoby, że wyglądałaby na słabą, a nie chciała tak wyglądać.
Drzwi do łazienki otworzyły się, gdy rozważała, jak wyjść z łóżka, i oto Xavier stanął w progu. Miał na sobie spodnie, lecz jego górne ciało pozostawało nagie, jedynie jego długie czarne włosy spływały na ramiona. Jego przepiękne ramiona, po których nocą prowadziła pocałunki. Oparł się ramieniem o ścianę i skrzyżował ręce na piersi, przez co jego bicepsy się napięły.
Mia wciągnęła głęboko powietrze i przygryzła wargi. Powinna odwrócić wzrok, ale nie potrafiła.
– Mia.
Zmrużyła na niego lekko oczy. – Xavier? Myślałam, że wyszedłeś.
– Też myślałem, że wyszedłem – odparł z pewnością siebie.
– To czemu nadal tu jesteś?
– Przygotowałem ci wodę. Pomoże złagodzić ból mięśni i kości. Same się zregenerują, ale to przyspieszy ten proces. – Odepchnął się od ściany i podszedł do łóżka.
Serce podskoczyło jej na widok jego bliskości. Wspomnienia zeszłej nocy przelatywały przez jej myśli. Jego pocałunek, dotyk, dominacja i kontrola, i to, jak dobrze wiedział, co robić. Był bogiem rozkoszy i dobrze o tym wiedział. To, co się wydarzyło, było już wystarczająco porywające. Nie chciała dodawać do tego tej czułej strony.
– Nie musiałeś tego robić – powiedziała, wychodząc z łóżka i ciągnąc za sobą pościel. Jęknęła i syknęła pod nosem, podnosząc się na nogi. Potrzebowała troski i ukojenia bólu, ale nie chciała przyjmować jego pomocy.
– Słabo ci idzie ukrywanie bólu, Mio – zauważył.
Rzuciła mu groźne spojrzenie, zanim zdołała się powstrzymać. – Przejdzie, jak za pierwszym razem.
W jego oczach pojawił się żal. – Przepraszam, nie powinienem był wychodzić. Wiem też, że sama dasz sobie radę, ale pozwól mi ci pomóc – jego propozycja brzmiała kusząco.
Wiedziała, że jeśli się zgodzi, będzie musiała pozwolić mu się wykąpać. Musiałby ją dotknąć, a nie była pewna, czy jest na to gotowa. Musiała dojść do siebie po tym, co właśnie przeżyli.
Podszedł bliżej i, będąc już przy niej, chwycił pościel, zakrywając jej nagość. Ostrożnie ją odsunął, odsłaniając jej ciało. Na widok jej nagiego ciała wciągnął głęboko powietrze, a w jego oczach pojawiło się zafascynowanie.
Wziął ją na ręce i zaniósł do łazienki. Tam posadził ją w wannie wypełnionej ciepłą wodą i cofnął się. Westchnęła, a jej oczy zamigotały, gdy zmęczone kości poczuły ulgę.
Dostrzegła uśmiech na jego twarzy, gdy jej powieki opadły, i zaskoczyło ją to. Był olśniewającym mężczyzną, ale widok jego uśmiechu sprawiał, że serce bolało ją w sposób, jakiego się nie spodziewała. Jego piękno było niezmierzone i wiedziała, że on też o tym wie.
– Lepiej się czujesz? – zapytał.
– Jak myślisz? – uniosła brew, ale przypomniała sobie, jak bardzo nie lubił odpowiadać pytaniem na pytanie. – Jest dobrze, dziękuję.
– Mogę pomóc? – szepnął, zbliżając się do niej.
Zaniepokoiła się. – Poradzę sobie. Nie musisz się o mnie martwić.
– Chcę się martwić. Proszę, nie odtrącaj mnie – w jego słowach było tyle potrzeby, że uwierzyła, iż mówi prawdę.
Przygryzła wargę i po chwili namysłu skinęła głową, a on przysunął się do niej. Kucnął przy wannie. Sięgnął po gąbkę leżącą obok jej głowy, zanurzył ją w ciepłej wodzie i przesunął po skórze jej ramienia, wywołując głębokie westchnienie. Oparła głowę o rant wanny, pozwalając mu się myć. Przesunął gąbką po jej szyi, wywołując u niej dreszcze. Potem przesunął ją po piersi, po jej delikatnie obolałych sutkach, które minionej nocy torturował – pieścił, szczypał i ssał.
Wciąż były wrażliwe na jego dotyk i stwardniały pod delikatnym muśnięciem gąbki. Przesunął się niżej i potarł jej stopy, potem nogi i uda. Każdą część ciała mył z niezwykłą troską, a im wyżej się przesuwał, tym bardziej ściskało jej się gardło.
– Muszę umyć cię między nogami. Czy to dla ciebie w porządku, Mio? – poinformowanie jej i poproszenie o zgodę wydało jej się szlachetne, zwłaszcza że jego palce były w niej głęboko poprzedniej nocy.
– Mhm. – Przygryzła dolną wargę i kiwnęła głową, dając mu zgodę.
Przejechał palcem po jej górnym udzie, powoli przeciągając go tam, sprawiając, że aż zadrżała w środku.
Była cienka granica między myciem a podniecaniem jej. Xavier balansował na tej granicy, podniecając ją, gdy ją mył. Oddziaływał na nią tak bardzo, że wydawało się to niemal magią.
Powoli przesunął palcem w górę uda, zahaczając o miejsce między jej nogami, a jego długie palce dotarły do jej wejścia, odnajdując je mokre i śliskie.
Spojrzał na nią, a w jego uwodzicielskim spojrzeniu malowały się pytania i poskromione pożądanie.
– Dotknij mnie – wyszeptała błagalnie. Jej oczy pełne były potrzeby i żądania, a on to zauważył i spodobało mu się to. Przesunął kciukiem po jej łechtaczce, bawiąc się i masując ją.
Poruszyła się w wannie, by dać mu większy dostęp, a on to wykorzystał, pocierając ją, aż jej nogi zacisnęły się razem. Wciągnęła dolną wargę i mocno ją przygryzła, gdy przybliżył ją do szczytu. Przejechał po jej łechtaczce jeszcze raz i straciła panowanie, jej dłoń opadła na jego dłoń, mocno ją ściskając.
Pochyliła się i pocałowała go głęboko w usta. – Dziękuję – wyszeptała z uśmiechem.
Była wdzięczna, że Xavier o niej pomyślał i chciał przynieść jej ulgę po nocy, którą wspólnie przeżyli. To sprawiło, że zaczęła się łudzić nadzieją.
Xavier wycofał palce i poprawił jej nogi. – Wszystko dla mojej królowej.
Przesunęła dłonią po jego twarzy. – Dołącz do mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mia zauważyła, jak Xavier rozglądał się po świątyni, a jego mowa ciała zdradzała, że nie chciał tu być. Praktycznie zaciągnęła go tutaj jak zwykle, ale nie mogła przyjść sama. Dziś Jared i Lydia mieli połączyć się jako partnerzy w świętym małżeństwie i musiała uczcić ich zaproszenie.
Miesiąc temu przysłali list, informując ją o ustalonej dacie i godzinie ich zaślubin. Mia była podekscytowana i szczęśliwa z ich powodu, poinformowała też Xaviera o zaproszeniu.
Prawie nie zareagował na jej wiadomość. Mia mu się nie dziwiła. Prawie nie znał Jareda ani Lydii. Ona jednak znała ich oboje. Bycie obecnym było najmniejszym, co mogła zrobić, a Xavier poszedł z nią, bo był jej mężem, a co ważniejsze — chciał, by była bezpieczna. Kto miałby lepiej ją chronić niż jej zaborczy, przystojny król?
Jared i Lydia wybrali świątynię na południowej stolicy i chcieli prostego ślubu, ale nie było mowy o prostocie, gdy król i królowa byli obecni. Byłoby idealnie, gdyby udało jej się wyciągnąć Xaviera z jego sztywnego trybu.
— Wolałbyś być gdziekolwiek indziej niż tutaj — odezwała się, zerkając na niego.
Lydia właśnie szła w stronę ołtarza świątyni, gdzie czekał na nią Jared i kapłan, a towarzyszył jej Damien, ojciec Jareda. Miała na sobie srebrną suknię, która ciągnęła się za nią, a jej kolor i wzór pasowały do stroju jej męża. Jared miał na twarzy najszczęśliwszy wyraz, gdy patrzył, jak podchodzi do ołtarza.
— Kto ci to powiedział? — uniósł brew, ale nie spojrzał na nią.
— Masz to wypisane na twarzy.
Teraz odwrócił się do niej, z wyrazem pustki na twarzy. — Nie mogę nic na to poradzić. Ludzie tutaj patrzą na mnie jak na jakiegoś potwora, który przyszedł pożreć ich dzieci.
— Bo twoja twarz ma wyraz, który mówi: Przyszedłem pożreć wasze dzieci — odparła, a jeśli go obraziła, nie dał tego po sobie poznać. Mia przycisnęła wargi, zdając sobie sprawę, że mogła być zbyt ostra. — Przepraszam, nie powinnam była tak mówić.
— Nie przepraszaj, ale się mylisz. Wyraz mojej twarzy nie mówi: 'Przyszedłem pożreć wasze dzieci', tylko 'nie przeszkadzaj mi i nie odzywaj się do mnie, bo rozszarpię ci gardło'.
Zachichotała, co go zaskoczyło. — Co?
Wzruszyła ramionami, przyciskając wargi. — Jesteś uroczy.
Wyraz pustki na jego twarzy zmienił się, a na ustach pojawił się lekki uśmiech. — A ty jesteś przepiękna. Po co tu jesteśmy, skoro moglibyśmy być w domu i pieprzyć się, aż stracimy zmysły? Król ledwo ma czas, bo sprawy są teraz niekończące się.
— Są rzeczy lepsze od seksu, Xavierze.
— Wymień jedną.
No proszę, nie spodziewała się, że tak jej odpyskuje, i musiała się chwilę zastanowić. Ostatni miesiąc był pełen ich seksualnych eskapad. Od sypialni, przez gabinet, po ogrody i korytarz. Wykorzystywali każdą okazję, a podczas ostatniej pełni księżyca nie trzymali rąk przy sobie jak wcześniej. Gdyby nie wyciszenie w pałacowych pokojach, wszyscy wiedzieliby, jak brzmi, gdy jej mąż przygważdża ją do ściany i bierze. Był bestią w sprawach łóżkowych, a ona nie potrafiła być cicho.
— Po pierwsze: patrzeć, jak przyjaciel z dzieciństwa jednoczy się w świętym małżeństwie ze swoją partnerką. Po drugie: widzieć radość na ich twarzach, kiedy to robią.
Przewrócił na nią oczami. — To najwyżej na równi, ale nie lepsze.
Miał rację, ale nie chciała, żeby wygrał. — Bycie przy przyjacielu w najważniejszym dniu jego życia musi coś znaczyć, ale nie oczekuję, że to zrozumiesz — nie masz przyjaciół. — Ostatnie słowa zabrzmiały ostrzej, niż się spodziewała, i zobaczyła, jak się skrzywił i spojrzał na nią inaczej.
Chciała to cofnąć, ale szkoda już była wyrządzona i widziała to.
Zamilkł i skierował wzrok na ołtarz, gdzie przyszła para recytowała przysięgi.
Gdy skończyli, Jared odsłonił Lydię, uśmiechając się do niej szczęśliwie i całując ją w usta.
Mia doskonale pamiętała, jak wyglądało jej własne odsłonięcie. Pamiętała, jak alfa król odsłaniał ją, tylko po to, by w następnej sekundzie zobaczyć na jego twarzy wyraz rozczarowania. Nie była tą, której pragnął, a jego oczy powiedziały jej to od razu. Od tamtej pory przeszli długą drogę. Teraz za każdym razem, gdy ją widział, patrzył na nią, jakby była najpiękniejszą istotą na ziemi. Sprawił, że była jeszcze pewniejsza siebie, nie tylko jako królowa, ale też jako kobieta.
Nieliczne zgromadzone tłumy wybuchły wiwatami, gdy Jared odsunął się i uniósł wraz z Lydią ręce, ukazując ślubne bransolety, zanim opuścili świątynię.
Mia i Xavier jechali za nowożeńcami po ich wyjściu ze świątyni i wkrótce dotarli do starannie zorganizowanej sali przeznaczonej na przyjęcie weselne. Była niewielka, ale wystarczająca, by pomieścić zaproszonych gości. Na przodzie znajdowały się dwa miejsca ozdobione złotymi satynami – to właśnie tam zasiedli nowożeńcy. Wykonawcy i zespoły muzyczne ulokowano po lewej stronie sali, tworząc melodie, podczas gdy goście składali gratulacje Lydii i Jaredowi. Po prawej stronie sali znajdował się mini bar z różnymi rodzajami napojów, gdzie kilku gości składało zamówienia.
Mia i Xavier usiedli, nadal jednak trwali w milczeniu.
Nie podobała jej się ta cisza, ale to ona ją spowodowała. Mimo to nie mogła jej znieść. Było tyle tematów do rozmowy, tyle rzeczy, o których chciała mówić, a nie mogła, bo on zafundował jej ciche dni. Karał ją, a ona nie radziła sobie z tą karą. Chciała, żeby coś powiedział, cokolwiek, ale jedyne słowa, które wypowiadał, były odpowiedziami na powitania gości.
Mogłaby przeprosić za to, co powiedziała, ale już nie chciała. Potrzebowała przestrzeni i drinka, mocnego drinka, który oderwałby jej myśli od niego. Kelnerzy kazali sobie długo czekać z winem.
Odeszła, nie mówiąc Xavierowi, gdzie się wybiera, i jak się spodziewała; nawet nie zapytał. Podeszła do minibaru, gdy zauważyła Veronicę Yao, matkę Jareda, wyglądającą na szczęśliwszą niż zwykle, jak rozmawiała z nielicznymi zgromadzonymi.
Mia widziała Veronicę Yao, matkę Jareda, w świątyni, okazującą wsparcie dla związku swojego syna z Lydią. To ją zaskoczyło. Veronica była twardą kobietą, odkąd Mia znała ją jako dziecko. Nigdy nie ukrywała niechęci do kogoś i zawsze nosiła to na twarzy jak odznakę. Dom Yao był według niej prestiżowy i nie zadawał się z "skażoną krwią". Mia była tą skażoną krwią i kiedy zobaczyła Jareda i Lydię kilka miesięcy temu, choć cieszyła się ich szczęściem, nie sądziła, by jego matka zaakceptowała ten związek. Była omegą, a omegi były najmniej godne tytułu Yao, bo większość ludzi uważała je za nic więcej niż niewolników. Tymczasem oto była – z największym uśmiechem na twarzy, rozmawiając i integrując się z gośćmi.
Ludzie się zmieniają, tak jak jej niegdyś zimny mąż stał się troskliwym, uroczym, choć czasem zrzędliwym mężem.
Kelner przy barze uśmiechnął się do niej uprzejmie, a ona zastanawiała się, czy to zwykła grzeczność, czy może wie, że jest królową.
"Czym mogę służyć, moja królowo?" zapytał.
No właśnie. Był miły, bo była królową.
'Może jest też miły, bo wie, że twój mąż gotów urwać mu głowę przy najmniejszej twojej niewygodzie.' – głos w jej głowie podpowiedział.
'Uspokój się, Mia. Może jest miły, bo taka ma naturę.' – drugi głos w jej głowie się sprzeciwił.
"Co macie?"
"Wino z winogron, wino o smaku jabłkowym i wino z borówek?"
"Masz jakieś mocne wino z winogron?" zapytała lekko unosząc brew.
"Tak, moja królowo, ale czy król pozwoli?" młody mężczyzna zapytał niepewnie, zerkając za jej plecy na króla alfę.
Niewiarygodne! Ten młodzieniec stawiał zdanie króla alfy ponad jej życzenie. Nie mogła mu tego mieć za złe. Wiedziała, że wyraz twarzy Xaviera mógłby przestraszyć niejednego mężczyznę. Nie skrzywdziłby nikogo. Już taki nie jest, ale oni tego nie wiedzieli.
"Martw się o to, by nie zawieść mnie," powiedziała chłodnym tonem, a on skinął głową i odwrócił się w stronę piwniczki po wino.
"Panna, która wie, czego chce i nie boi się tego żądać. Nie sądziłem, że znajdę taką w Wahali!"
Mia usłyszała obcy, głęboki głos, który odezwał się niedaleko niej. W głosie pobrzmiewała rozbawienie, a ona była pewna, że kryło się w nim też pewne zafascynowanie.
Gdyby choć trochę zwracał uwagę przez cały dzień, może zauważyłby, że przyszła tu z kimś i nie jest tylko panną.
"W takim razie nie byłeś w Wahali od dawna." Podjęła grę.
Podszedł bliżej i oparł ręce na blacie baru. "Masz rację, nie byłem. Opuściłem Wahalę ponad dwadzieścia lat temu. Wróciłem kilka dni temu, bo dotarły do mnie wieści o ślubie mojego kuzyna z jego partnerką. Jestem Blake Yao."
Mia czuła palące spojrzenie Xaviera z kąta sali, gdzie stał. Tak, teraz miała jego uwagę. Miała nadzieję, że tak zostanie.
"Jestem Mia Ainsworth," powiedziała, pomijając tytuł królowej w swoim imieniu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Mia!” powtórzył, a fascynacja pobrzmiewała w jego głębokim głosie. „Miło cię poznać.”
Wyciągnął do niej rękę, a gdy ją ujęła, przyłożył jej dłoń do ust i złożył na niej delikatny pocałunek.
Na skórze Mii pojawiła się gęsia skórka od dotyku jego warg. Myślała, że po prostu uściśnie jej dłoń i nie spodziewała się pocałunku, który nastąpił. Wiedziała, że Xavier w tej chwili czerwienieje ze złości, jeśli nie bardziej, lecz musiał się powstrzymać. Byli na otwartym spotkaniu i nie mógł się teraz unieść. To mogło wpędzić ją w poważne kłopoty, ale nie dbała o to. Chciała kłopotów.
„Przyjemność po mojej stronie,” powiedziała, zmuszając się do uśmiechu.
Młody kelner wrócił z jej winem z winogron w złotym kielichu i podał jej napój. Jego oczy zatrzymały się na niej, potem na stojącym obok niej Blake’u, a następnie przeniosły się na tył sali, gdzie stał alfa król, i w jego spojrzeniu pojawiła się panika, jakby to on miał kłopoty.
Mia uśmiechnęła się do niego, wzięła kielich, skinęła głową Blake’owi i odeszła. Fascynujące spojrzenie Blake’a podążało za nią, aż zniknęła w tłumie.
Przedostała się do sali, gdzie stał Xavier, z twarzą tak czerwoną, jak się tego spodziewała. Zobaczył ją i ruszył w jej stronę, żeby ją spotkać.
„Mia?” – wyszeptał gniewnie, w końcu przerywając milczenie, które trwało od czasu pobytu w świątyni. Zespół muzyczny dawał pokaz, a słodkie melodie wypełniały pomieszczenie i tylko ktoś uważnie wsłuchany mógł je teraz usłyszeć.
„To teraz do mnie mówisz?”
„Nie próbuj być sprytna, Mia! Od ponad siedmiu miesięcy twoje imię brzmi Królowa Mia Ainsworth, a ty porzucasz swój tytuł, bo spotkałaś jakiegoś dupka, który nazywa się Blake.”
„Wcale tego nie wiesz.”
Zatrzymał się, marszcząc brwi. „Czego nie wiem?”
„Że jest dupkiem.”
Wydał z siebie krzywy śmiech, co sprawiło, że kilka osób odwróciło się w ich stronę. „Och, Mia. Wiem, bo sam nim jestem.”
Chciała zaprotestować i powiedzieć, że nim nie jest, ale uświadomiła sobie, że przez cały dzień zachowywał się jak dupek, ignorując ją.
„A ty pozwoliłaś mu pocałować swoją dłoń. Dlaczego? Chciałaś mnie zdenerwować?”
Tak! Powiedzenie tego rozwaliłoby wszystko i zrujnowało dzień Jareda i Lydii. Musiała być mądrzejsza.
Zmarszczyła brwi: „Wyolbrzymiasz.”
Jego oczy rozszerzyły się w niedowierzaniu. „Co?!?”
„Nie myślałam, że pocałuje moją dłoń.” Opróżniła kielich wina jednym haustem, odstawiła go na tacę przechodzącego kelnera i ruszyła w stronę mniej zatłoczonego kąta sali. Była pewna, że tam będzie więcej prywatności. Ta kłótnia nie układała się po jej myśli. Tak, sprawiła, że zaczął z nią rozmawiać, ale teraz przyciągali do siebie uwagę.
Ruszył za nią, dokładnie jak się spodziewała. „Jasne, że nie. Byłaś zbyt zajęta flirtowaniem z nim i próbą rozeźlenia własnego męża. Nie zauważyłaś, że ten przegryw próbował cię poderwać.”
Gdy dotarła do kąta sali, zatrzymała się i odwróciła do niego. Górował nad nią z przerażająco wściekłym wyrazem twarzy, od którego jej serce zadrżało.
Odpowiedziałaby ostrzej, gdyby zrozumiała jego ostatnie zdanie. „Co to znaczy 'poderwać'?”
Zmrużył oczy. Otworzył usta, by odpowiedzieć, lecz zostali przerwani.
„Czy ten mężczyzna ci przeszkadza, Mio?” – zapytał z wyrzutem głos Blake’a za jej plecami.
Cholera!
Dlaczego tu był? Myślał, że potrzebuje pomocy. Ten gest byłby szlachetny innym razem, ale nie teraz.
Wściekłość Xaviera spotęgowała się na dźwięk głosu Blake’a i w jego oczach zamigotała czerwień. Warknął cicho, zwracając się do niego z morderczym spojrzeniem na twarzy:
„Jak widzisz, prowadzimy rozmowę i nie przeszkadzam jej.”
Blake i Xavier mieli ten sam wzrost, ale Xavier był potężniejszy, a jako alfa król miał dziesięciokrotnie większą siłę niż Blake i mógłby go rozerwać bez wysiłku.
„Nie pytałem ciebie o nic.” – uciął Blake, podchodząc bliżej do nich, koncentrując się na niej, a nie na Xavierze.
Xavier warknął na jego zuchwałość i jego ręka błyskawicznie wystrzeliła, chwytając Blake’a za szyję i przyciskając go do ściany. Blake próbował uwolnić się z uścisku Xaviera, lecz ten tylko zaciskał palce mocniej na jego szyi, trzymając go przy ścianie.
Mia zaniemówiła na widok tego, co wydarzyło się w ciągu ostatnich trzech sekund. Kąt nie był wystarczająco prywatny i każdy, kto spojrzałby w ich stronę, zauważyłby napaść. Mia chwyciła jego dłoń i z siłą odciągnęła ją z szyi Blake’a.
Xavier spojrzał na żonę ze zmarszczonymi brwiami, lecz ona nie mogła spotkać się z jego wzrokiem, więc patrzyła na Blake’a, który wciąż walczył o oddech, nawet po chwili od uwolnienia.
„On mi nie przeszkadza. To alfa król, a także mój mąż,” powiedziała cicho, wyjaśniając sytuację. To zakończy wojnę, która miała się zaraz rozpocząć. Blake wyraźnie nie miał szans z Xavierem, a Xavierowi nie zależało na honorowaniu trwającej uroczystości. Wyglądał, jakby był gotów do walki.
W oczach Blake’a pojawił się strach na jej słowa. Spojrzał na nich, zauważając ich dopasowane stroje i małżeńskie bransolety. Jego oczy pobladły, gdy uświadomił sobie swój błąd i jego serce zaczęło bić dwa razy szybciej.
„A dla ciebie ona nie jest Mią, tylko królową i Luną!” – warknął na niego Xavier, a jego oczy płonęły czerwienią.
Blake odsunął rękę od szyi i skłonił głowę w wyrazie szacunku. „Królu Xavierze, przepraszam. Troszczyłem się tylko o jej bezpieczeństwo.”
Xavier patrzył na niego jeszcze bardziej gniewnie, ale zanim zdążył coś powiedzieć, odezwała się Mia: „Dziękuję. Możesz już odejść.”
Blake błyskawicznie się oddalił, a Mia prawie poczuła dla niego litość, lecz głowa Xaviera natychmiast się do niej zwróciła. Słyszał jej myśli i nie spodobało mu się to.
„To wszystko przez ciebie!” warknął na nią.
Nie sprzeciwiła mu się, miał rację, to ona to sprowokowała, nie powinna była dopuścić, by sytuacja zaszła tak daleko.
„Przepraszam, ale co znaczy 'poderwać'?” zapytała, wciąż nie wiedząc, co miał na myśli.
Zatrzymał się i zmrużył oczy. „Zwabić cię do swojego łóżka.”
Krzyknęła, bo wszystko w tym było dla niej niewłaściwe. „Myślisz, że chcę być w jego łóżku?”
Zawahał się. „Nie, nie myślę.”
„To w czym problem, skoro to ty miałeś na nim swoje pazury?”
Potarł skroń, co robił zawsze, gdy przestawał widzieć sens dalszej kłótni. „Problem polega na tym, jak on wtedy, a także teraz, na ciebie patrzył. Jakbyś była czymś, co mógłby zdobyć. Powinnaś była go uciszyć, postawić na swoim, mówiąc mu, że jesteś królową, a ja nie trzymałbym już swoich pazurów na jego gardle.”
Tak, zgodziła się w myślach, zrobiła to, żeby ich zmusić do rozmowy. Blake był przynętą, której użyła, i sama nie sądziła, że do tego jest zdolna. Xavier miał na nią wpływ. „Masz rację. Chciałam cię wzbudzić zazdrość,” przyznała, krzyżując ramiona na piersi.
Furia, która w nim buzowała, zniknęła po jej słowach. „Bo nie chciałem z tobą rozmawiać.”
Przygryzła wargę i skinęła głową, czując jak jej policzki płoną z zawstydzenia. „Tak, i nie podobało mi się to.”
Zrobił w jej stronę krok, a ona cofnęła się, plecami dotykając ściany. „Więc uznałaś, że flirt z tym dupkiem kuzyna zwróci moją uwagę?”
To był nieporadny zamysł, ale musiała coś zrobić.
Jej głowa zadrżała. „Udało się?”
„Czy rozmawiam?” — kącik jego ust uniósł się w uśmiechu pełnym drwiny. Chwycił ją w pasie i przyciągnął do siebie.
Jej oddech przyspieszył, gdy pod szkarłatnym płaszczem poczuła, że jest gotów. Spojrzała na niego i zobaczyła jego tęsknotę. Burza pożądania, którą w sobie niósł, wstrząsnęła nią do głębi. Mogłaby się w tym zatracić na zawsze.
Jego głowa pochyliła się, by schwytać jej usta, gdy po raz drugi tej nocy zostali przerwani.
„Królu, królowo, nowożeńcy was wzywają.” Kobiecy głos dotarł do nich, a Xavier z niechęcią odsunął się, mrucząc z niezadowolenia.
Mia położyła mu dłonie na ramieniu, by go uspokoić. Jego powieki drgnęły, a on wciągnął powietrze. Starał się nad sobą panować i ona to doceniła.
„Jesteś mi winna.” — powiedział i poprowadził ich na drugą stronę sali weselnej.
Lydia siedziała uśmiechnięta, Jared stał z kielichem wina na przedzie sali. Goście stali wokół nich, wszyscy z kielichami w dłoniach, wznosząc toast za nowożeńców, jak nakazywał zwyczaj. Ponad tuzin osób otaczał już parę młodą, w tym Veronica i Damien — rodzice Jareda.
Jared szybko zauważył zbliżających się Mię i Xaviera i dał im znak, by podeszli bliżej.
Xavier położył dłoń na plecach Mii i poprowadził ją do przodu, do miejsca dla par. Nie mieszali się z tłumem, stali blisko, obserwując wznoszone toasty.
Kelnerzy podeszli do Mii i Xaviera, oferując im po kielichu winogronowego wina. Przyjęli je z podziękowaniem.
„Dziękujemy, że jesteście z nami, wasze wysokości.” Jared uniósł kielich w ich stronę, a oni skinęli głowami w odpowiedzi.
Mia rozejrzała się po otoczeniu i jej wzrok spotkał się z Blake’iem. Od razu odwrócił wzrok, a ona dostrzegła w jego oczach strach. Xavier, jej mąż, król i alfa, wzbudził w nim tyle lęku, że ten nigdy o tym nie zapomni.
Jared usiadł, a Damien zaczął mówić. „Dziękujemy wam wszystkim za obecność. Jared chciał czegoś prostego, Veronica nie, ale to ślub Jareda, więc musiała uszanować jego wolę.”
Stojący wokół zaśmiali się, a on mówił dalej.
„Wysłał kilka zaproszeń i jak widać, oprócz mnie i Veroniki, jego rodziców, nie ma tu żadnych starszych osób.”
Mia parsknęła śmiechem na słowa Damiena. Starszy pan nie stracił poczucia humoru przez te lata i to była miła niespodzianka. Jej śmiech ustał, gdy dłoń Xaviera, dotąd spoczywająca na jej plecach, powędrowała wyżej, na kark, gdzie znajdowały się jej czułe nerwy.
Rzuciła mu spojrzenie — uśmiechał się, choć nawet na nią nie patrzył. Całą uwagę skupiał na Damienie, podczas gdy jego dłoń robiła swoje.
Stali przy tylnej ścianie, odizolowani od reszty i Xavier wykorzystał to bez skrupułów. Jedyną możliwością, by ktoś się zorientował, co robi, byłoby to, gdyby zaczęła wydawać dźwięki.
Zrobiło jej się gorąco, mocniej ścisnęła kielich wina i przyłożyła go do ust.
Gdy powiedział, że jest mu coś winna, nie sądziła, że zechce odebrać dług tak szybko.
„Wiem, że kilku przyjaciół zerwie kontakty z rodziną Yao, bo nie zaprosiliśmy ich na ślub syna. Nie wiedzą, że sami ledwo się tu załapaliśmy.”
Ci wokół wybuchnęli niepohamowanym śmiechem, ale Mia już nie mogła. Jej mąż trzymał ją w szachu, muskając palcami wrażliwą linię na karku. Zaskoczył ją tą śmiałą grą — jeszcze bardziej zaskoczył ją fakt, że jej się to podobało.
Cholera!
Na jej przekleństwo Xavier rzucił na nią spojrzenie — widział, jak ledwie się trzymała. To go cieszyło. Przestał ją dotykać i odwrócił się do Damiena, cały czas skupiony na jego przemowie.
Natychmiast zatęskniła za jego dotykiem.
Mógł oddziaływać na nią wszędzie i o każdej porze, i chciał, by o tym pamiętała. Chciał, by nigdy nie zapomniała, że do niego należy.
Co dziwne, myśl, że do niego należy, przestała brzmieć dla niej tak źle.
Damien skończył przemowę i usiadł wśród oklasków. Veronica wstała, by podziękować gościom, a po niej wystąpiło jeszcze kilka osób.
Na koniec Jared pocałował Lydię w dłoń i wstał, trzymając kielich i promiennie się uśmiechając.
„Ojciec mówił, że poznasz swoją bratnią duszę, gdy ją spotkasz. Możesz zaprzeczać, bo nie jest taka, jakiej pragniesz lub jaką się spodziewałeś, ale bogini księżyca wie lepiej. Uczyniła ją dla ciebie idealną. I dopełni cię we wszystkim. Życie bez niej będzie niemożliwe, a z nią stanie się o wiele łatwiejsze. Spotkałem moją bratnią duszę i wszystko stało się lepsze. Wiedziałem głęboko w duszy, że ona jest moja, a ja jestem jej, i codziennie dziękuję bogini księżyca za wszystkie wydarzenia, które ją do mnie doprowadziły.” Odwrócił się do swojej panny młodej, która promieniała uśmiechem. „Lydia, jesteś moją bratnią duszą i tą, z którą chcę związać się do końca życia. Dziękuję, że mnie odnalazłaś i że jesteś sobą.”
W całej sali rozległy się brawa, gdy skończył przemowę. Jared usiadł obok Lydii i pocałował ją w usta.
Mia uniosła głowę i spojrzała na Xaviera — ich spojrzenia się spotkały. Uśmiechnął się do niej, a ona położyła głowę na jego piersi, także się uśmiechając.
To było właściwe.
Przesuń w górę, aby kontynuować