passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #69 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 69

68: Niemożliwy pościg

Jej oczy były wciąż zamknięte, gdy się z niej wysunął. Wziął ręce pokryte swoim nasieniem do ust i zlizał je do czysta.

"Odwróć się," rozkazał, a jej powieki zatrzepotały, by zobaczyć go już poza łóżkiem, wpatrującego się w nią z góry.

"Co?" przeciągnęła słabo. Orgazm wyssał z niej powietrze, a zmysły zaczęły powracać dopiero po kilku sekundach. Wątpiła, by była w stanie zrobić to, czego chciał. Wciąż drżała i była nadwrażliwa, ale wyraz jego twarzy mówił jej, że nie daje jej dużego wyboru.

To było jak wczoraj. Tylko wtedy pozwolił jej odzyskać siły, zanim powiedział o swoich planach na kolejną rundę.

"Potrzebuję cię. Muszę cię mieć. Teraz!" warknął, a jego potrzeba wzięła górę.

Jej wnętrze zacisnęło się od tej zaborczości, ożywiając się, i wdrapała się na ręce i kolana, czekając, aż do niej wejdzie.

On nie spieszył się, patrząc na nią od tyłu, a ona czuła jego wzrok sunący od nóg, przez tył ud, aż wyżej. To, co widział, musiało mu się spodobać, bo rozebrał się szybko, zostawiając na sobie tylko spodnie.

"Jesteś taka piękna," jęknął, obejmując swojego członka przez materiał, czując, jak drży. "Wyglądasz cholernie dobrze."

Jęknęła, chociaż jeszcze jej nie dotknął. Jego słowa na nią działały, podniecały ją i nie mogła zrobić nic poza czekaniem na niego. Na początku czuła się bezbronna i sceptyczna, mimo że musiała spełnić jego rozkaz. Teraz jednak ożyła i była ciekawa, co zamierza jej zrobić. Wczoraj pokazał jej tyle namiętności, a ona chciała więcej.

Kolejny jęk wyrwał się z jej ust, odwróciła głowę i zobaczyła, jak jego oczy są utkwione w jej wrażliwych fałdkach.

Jego ręka zerwała gumkę z włosów i czarne, długie pasma opadły mu na ramiona. Rozwiązał sznury spodni i zsunął je w dół. Gdy znów się podniósł, stał nagi, jego członek twardy, pulsujący i wyprężony.

Jej ręce i nogi zadrżały na ten widok, pulsowała, czekając na niego. Nie wszedł w nią od razu. Zamiast tego poczuła, jak jego palec igra z nią od tyłu. Jej głowa opadła na łóżko, a biodra odruchowo wypchnęły się ku niemu, pragnąc więcej, niż dawał.

Jej desperacja wywołała uśmiech na jego twarzy, gdy wodził dłonią po jej otworze, wzdłuż kremowego wejścia, a zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, przycisnął do niej usta.

Jęknęła i odruchowo cofnęła się, zaskoczona jego działaniem, ale nie uciekła z łóżka. Pokazywał jej coś nowego, jak wczoraj palcami, a ona musiała dać temu czas. Zrobiła to i stopniowo przyzwyczaiła się do tego uczucia, odkrywając, że kocha jego usta na sobie, jego wargi, język, gorący oddech. Wkrótce odruchowo wypychała biodra w stronę jego wprawnego języka.

Jego język kreślił delikatne linie po jej szparce i wokół wejścia, smakując ją, aż nogi jej się podwinęły, a łzy pojawiły w oczach od nadmiaru rozkoszy.

Podniosła się i sięgnęła ręką do jego włosów z tyłu, chwytając je w pięść. Przejęła kontrolę i zaczęła trzeć się o jego twarz, jęcząc jak dzikie zwierzę wypuszczone z klatki. Pozwolił jej na to, aż nie mogła już dłużej wytrzymać.

Złożył na niej długi, mokry pocałunek, zanim odsunął się i przyłożył członka do jej wejścia. Wstrzymała oddech, czekając na jego wejście, a jej oczy zatrzepotały. Powolnymi, wyważonymi ruchami wszedł w nią, warcząc, gdy jej ścianki zacisnęły się wokół niego.

"Cholernie idealna!" warknął, wpychając się głębiej, a jej biodra uniosły się wyżej, by go przyjąć.

"Xavier..." zaczęła, ale słowa ugrzęzły jej w gardle, gdy wszedł w nią z siłą.

"Jak się czujesz, piękna?" zapytał, słowa zlały mu się przez to, co robili.

Zaskomlała: "Czuję, że żyję. Proszę, nie przestawaj."

"Dobrze, dotykaj się dla mnie. Jestem już blisko i chcę, żebyś doszła ze mną."

Nie musiał powtarzać. Posłuchała i jej palce odnalazły mokry guziczek. Bawiła się sobą, mrucząc z rozkoszy od własnych palców i jego członka głęboko w sobie.

Była coraz bliżej granicy, a jej oddech stawał się coraz płytszy z każdym wdechem. Xavier nie ustępował w pchnięciach i choć to był ich drugi raz razem, potrafiła go wyczuć. Jego urywany oddech, mocno bijące serce i szybkie tempo wchodzenia i wychodzenia z niej. To mówiło jej, że też jest blisko.

"Pociągnij mnie za włosy!" wypaliła, zanim uświadomiła sobie, co mówi.

Zrobił to, jedną ręką obejmując jej talię, drugą chwytając włosy i podciągając ją do góry. Jej plecy przylgnęły do jego klatki piersiowej, gdy wbijał się w nią jak z pistoletu. Trafił w punkt, a ona prawie się osunęła, gdyby nie jego dłonie na niej.

"Jesteś blisko?" zapytał, a ona skinęła głową. "Dochodzisz ze mną?" zachęcił, a jej powieki opadły, jego słowa robiły z nią więcej, niż chciała przyznać.

Pocałował jej szyję, ssąc miejsce, gdzie ramie spotyka się z szyją i to odebrało jej wszelką kontrolę.

Doszła w jego rękach, trzęsąc się i wijąc, podczas gdy on jeszcze kilka razy wszedł w nią, żeby osiągnąć swój finał.

Objął ją, przyciskając do piersi, słuchając, jak jej serce wraca do normalnego rytmu. Nie protestowała przeciwko temu, że ją tulił.

Mrowiło ją i wierciła się przy jego dotyku. Chciała być tak obejmowana. Był idealnym kochankiem. Nie mówiła tego dlatego, że nie była z innym. Była pewna, że powiedziałaby to samo, nawet gdyby była. Okazywał namiętność w sposób, który nie był tylko dla niego. Brał ją ze sobą i wszystko, co ofiarowała, a oddanie się w jego ręce nie było niemożliwe.

Jego ramiona były jak dom, ale bała się do tego przyzwyczaić. To wszystko było w jej głowie i nie mogła już ufać sercu, że podejmie rozsądną decyzję.

Jego wcześniejsze słowa mówiły, że pamięta o ich umowie i ona też powinna. Za kilka miesięcy odejdzie z tego królestwa do południowego. Nie mogła ryzykować uwikłania się.

Mimo to nie spieszyła się, by go odprawić. Chciała odpocząć przy nim w ten sposób i pozwolić mu trzymać ją czule. Wkrótce odejdzie i nie zabierze ze sobą nic więcej poza wspomnieniami, które tu stworzyła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

69: Właściwa rzecz

Oczy Mii zamigotały od promienia słońca wpadającego do jej pokoju. Przekręciła się nieco w łóżku, ale gdy odwróciła głowę, nie znalazła obok siebie Xaviera. Serce ścisnęło jej się boleśnie w piersi, lecz szybko nakazała sobie, by to przezwyciężyć. To nie był pierwszy raz, kiedy odchodził, i nie powinno jej to już dziwić ani ranić, ale jednak bolało. Niezależnie od tego, co sobie wmawiała. Jego czyny zawsze będą ją ranić.

Jednak nie zamierzała tego okazywać. Nie zamierzała go konfrontować. To tylko sprawiłoby, że wyglądałaby na słabą, a nie chciała tak wyglądać.

Drzwi do łazienki otworzyły się, gdy rozważała, jak wyjść z łóżka, i oto Xavier stanął w progu. Miał na sobie spodnie, lecz jego górne ciało pozostawało nagie, jedynie jego długie czarne włosy spływały na ramiona. Jego przepiękne ramiona, po których nocą prowadziła pocałunki. Oparł się ramieniem o ścianę i skrzyżował ręce na piersi, przez co jego bicepsy się napięły.

Mia wciągnęła głęboko powietrze i przygryzła wargi. Powinna odwrócić wzrok, ale nie potrafiła.

– Mia.

Zmrużyła na niego lekko oczy. – Xavier? Myślałam, że wyszedłeś.

– Też myślałem, że wyszedłem – odparł z pewnością siebie.

– To czemu nadal tu jesteś?

– Przygotowałem ci wodę. Pomoże złagodzić ból mięśni i kości. Same się zregenerują, ale to przyspieszy ten proces. – Odepchnął się od ściany i podszedł do łóżka.

Serce podskoczyło jej na widok jego bliskości. Wspomnienia zeszłej nocy przelatywały przez jej myśli. Jego pocałunek, dotyk, dominacja i kontrola, i to, jak dobrze wiedział, co robić. Był bogiem rozkoszy i dobrze o tym wiedział. To, co się wydarzyło, było już wystarczająco porywające. Nie chciała dodawać do tego tej czułej strony.

– Nie musiałeś tego robić – powiedziała, wychodząc z łóżka i ciągnąc za sobą pościel. Jęknęła i syknęła pod nosem, podnosząc się na nogi. Potrzebowała troski i ukojenia bólu, ale nie chciała przyjmować jego pomocy.

– Słabo ci idzie ukrywanie bólu, Mio – zauważył.

Rzuciła mu groźne spojrzenie, zanim zdołała się powstrzymać. – Przejdzie, jak za pierwszym razem.

W jego oczach pojawił się żal. – Przepraszam, nie powinienem był wychodzić. Wiem też, że sama dasz sobie radę, ale pozwól mi ci pomóc – jego propozycja brzmiała kusząco.

Wiedziała, że jeśli się zgodzi, będzie musiała pozwolić mu się wykąpać. Musiałby ją dotknąć, a nie była pewna, czy jest na to gotowa. Musiała dojść do siebie po tym, co właśnie przeżyli.

Podszedł bliżej i, będąc już przy niej, chwycił pościel, zakrywając jej nagość. Ostrożnie ją odsunął, odsłaniając jej ciało. Na widok jej nagiego ciała wciągnął głęboko powietrze, a w jego oczach pojawiło się zafascynowanie.

Wziął ją na ręce i zaniósł do łazienki. Tam posadził ją w wannie wypełnionej ciepłą wodą i cofnął się. Westchnęła, a jej oczy zamigotały, gdy zmęczone kości poczuły ulgę.

Dostrzegła uśmiech na jego twarzy, gdy jej powieki opadły, i zaskoczyło ją to. Był olśniewającym mężczyzną, ale widok jego uśmiechu sprawiał, że serce bolało ją w sposób, jakiego się nie spodziewała. Jego piękno było niezmierzone i wiedziała, że on też o tym wie.

– Lepiej się czujesz? – zapytał.

– Jak myślisz? – uniosła brew, ale przypomniała sobie, jak bardzo nie lubił odpowiadać pytaniem na pytanie. – Jest dobrze, dziękuję.

– Mogę pomóc? – szepnął, zbliżając się do niej.

Zaniepokoiła się. – Poradzę sobie. Nie musisz się o mnie martwić.

– Chcę się martwić. Proszę, nie odtrącaj mnie – w jego słowach było tyle potrzeby, że uwierzyła, iż mówi prawdę.

Przygryzła wargę i po chwili namysłu skinęła głową, a on przysunął się do niej. Kucnął przy wannie. Sięgnął po gąbkę leżącą obok jej głowy, zanurzył ją w ciepłej wodzie i przesunął po skórze jej ramienia, wywołując głębokie westchnienie. Oparła głowę o rant wanny, pozwalając mu się myć. Przesunął gąbką po jej szyi, wywołując u niej dreszcze. Potem przesunął ją po piersi, po jej delikatnie obolałych sutkach, które minionej nocy torturował – pieścił, szczypał i ssał.

Wciąż były wrażliwe na jego dotyk i stwardniały pod delikatnym muśnięciem gąbki. Przesunął się niżej i potarł jej stopy, potem nogi i uda. Każdą część ciała mył z niezwykłą troską, a im wyżej się przesuwał, tym bardziej ściskało jej się gardło.

– Muszę umyć cię między nogami. Czy to dla ciebie w porządku, Mio? – poinformowanie jej i poproszenie o zgodę wydało jej się szlachetne, zwłaszcza że jego palce były w niej głęboko poprzedniej nocy.

– Mhm. – Przygryzła dolną wargę i kiwnęła głową, dając mu zgodę.

Przejechał palcem po jej górnym udzie, powoli przeciągając go tam, sprawiając, że aż zadrżała w środku.

Była cienka granica między myciem a podniecaniem jej. Xavier balansował na tej granicy, podniecając ją, gdy ją mył. Oddziaływał na nią tak bardzo, że wydawało się to niemal magią.

Powoli przesunął palcem w górę uda, zahaczając o miejsce między jej nogami, a jego długie palce dotarły do jej wejścia, odnajdując je mokre i śliskie.

Spojrzał na nią, a w jego uwodzicielskim spojrzeniu malowały się pytania i poskromione pożądanie.

– Dotknij mnie – wyszeptała błagalnie. Jej oczy pełne były potrzeby i żądania, a on to zauważył i spodobało mu się to. Przesunął kciukiem po jej łechtaczce, bawiąc się i masując ją.

Poruszyła się w wannie, by dać mu większy dostęp, a on to wykorzystał, pocierając ją, aż jej nogi zacisnęły się razem. Wciągnęła dolną wargę i mocno ją przygryzła, gdy przybliżył ją do szczytu. Przejechał po jej łechtaczce jeszcze raz i straciła panowanie, jej dłoń opadła na jego dłoń, mocno ją ściskając.

Pochyliła się i pocałowała go głęboko w usta. – Dziękuję – wyszeptała z uśmiechem.

Była wdzięczna, że Xavier o niej pomyślał i chciał przynieść jej ulgę po nocy, którą wspólnie przeżyli. To sprawiło, że zaczęła się łudzić nadzieją.

Xavier wycofał palce i poprawił jej nogi. – Wszystko dla mojej królowej.

Przesunęła dłonią po jego twarzy. – Dołącz do mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

70: Królewska pokusa

Mia zauważyła, jak Xavier rozglądał się po świątyni, a jego mowa ciała zdradzała, że nie chciał tu być. Praktycznie zaciągnęła go tutaj jak zwykle, ale nie mogła przyjść sama. Dziś Jared i Lydia mieli połączyć się jako partnerzy w świętym małżeństwie i musiała uczcić ich zaproszenie.

Miesiąc temu przysłali list, informując ją o ustalonej dacie i godzinie ich zaślubin. Mia była podekscytowana i szczęśliwa z ich powodu, poinformowała też Xaviera o zaproszeniu.

Prawie nie zareagował na jej wiadomość. Mia mu się nie dziwiła. Prawie nie znał Jareda ani Lydii. Ona jednak znała ich oboje. Bycie obecnym było najmniejszym, co mogła zrobić, a Xavier poszedł z nią, bo był jej mężem, a co ważniejsze — chciał, by była bezpieczna. Kto miałby lepiej ją chronić niż jej zaborczy, przystojny król?

Jared i Lydia wybrali świątynię na południowej stolicy i chcieli prostego ślubu, ale nie było mowy o prostocie, gdy król i królowa byli obecni. Byłoby idealnie, gdyby udało jej się wyciągnąć Xaviera z jego sztywnego trybu.

— Wolałbyś być gdziekolwiek indziej niż tutaj — odezwała się, zerkając na niego.

Lydia właśnie szła w stronę ołtarza świątyni, gdzie czekał na nią Jared i kapłan, a towarzyszył jej Damien, ojciec Jareda. Miała na sobie srebrną suknię, która ciągnęła się za nią, a jej kolor i wzór pasowały do stroju jej męża. Jared miał na twarzy najszczęśliwszy wyraz, gdy patrzył, jak podchodzi do ołtarza.

— Kto ci to powiedział? — uniósł brew, ale nie spojrzał na nią.

— Masz to wypisane na twarzy.

Teraz odwrócił się do niej, z wyrazem pustki na twarzy. — Nie mogę nic na to poradzić. Ludzie tutaj patrzą na mnie jak na jakiegoś potwora, który przyszedł pożreć ich dzieci.

— Bo twoja twarz ma wyraz, który mówi: Przyszedłem pożreć wasze dzieci — odparła, a jeśli go obraziła, nie dał tego po sobie poznać. Mia przycisnęła wargi, zdając sobie sprawę, że mogła być zbyt ostra. — Przepraszam, nie powinnam była tak mówić.

— Nie przepraszaj, ale się mylisz. Wyraz mojej twarzy nie mówi: 'Przyszedłem pożreć wasze dzieci', tylko 'nie przeszkadzaj mi i nie odzywaj się do mnie, bo rozszarpię ci gardło'.

Zachichotała, co go zaskoczyło. — Co?

Wzruszyła ramionami, przyciskając wargi. — Jesteś uroczy.

Wyraz pustki na jego twarzy zmienił się, a na ustach pojawił się lekki uśmiech. — A ty jesteś przepiękna. Po co tu jesteśmy, skoro moglibyśmy być w domu i pieprzyć się, aż stracimy zmysły? Król ledwo ma czas, bo sprawy są teraz niekończące się.

— Są rzeczy lepsze od seksu, Xavierze.

— Wymień jedną.

No proszę, nie spodziewała się, że tak jej odpyskuje, i musiała się chwilę zastanowić. Ostatni miesiąc był pełen ich seksualnych eskapad. Od sypialni, przez gabinet, po ogrody i korytarz. Wykorzystywali każdą okazję, a podczas ostatniej pełni księżyca nie trzymali rąk przy sobie jak wcześniej. Gdyby nie wyciszenie w pałacowych pokojach, wszyscy wiedzieliby, jak brzmi, gdy jej mąż przygważdża ją do ściany i bierze. Był bestią w sprawach łóżkowych, a ona nie potrafiła być cicho.

— Po pierwsze: patrzeć, jak przyjaciel z dzieciństwa jednoczy się w świętym małżeństwie ze swoją partnerką. Po drugie: widzieć radość na ich twarzach, kiedy to robią.

Przewrócił na nią oczami. — To najwyżej na równi, ale nie lepsze.

Miał rację, ale nie chciała, żeby wygrał. — Bycie przy przyjacielu w najważniejszym dniu jego życia musi coś znaczyć, ale nie oczekuję, że to zrozumiesz — nie masz przyjaciół. — Ostatnie słowa zabrzmiały ostrzej, niż się spodziewała, i zobaczyła, jak się skrzywił i spojrzał na nią inaczej.

Chciała to cofnąć, ale szkoda już była wyrządzona i widziała to.

Zamilkł i skierował wzrok na ołtarz, gdzie przyszła para recytowała przysięgi.

Gdy skończyli, Jared odsłonił Lydię, uśmiechając się do niej szczęśliwie i całując ją w usta.

Mia doskonale pamiętała, jak wyglądało jej własne odsłonięcie. Pamiętała, jak alfa król odsłaniał ją, tylko po to, by w następnej sekundzie zobaczyć na jego twarzy wyraz rozczarowania. Nie była tą, której pragnął, a jego oczy powiedziały jej to od razu. Od tamtej pory przeszli długą drogę. Teraz za każdym razem, gdy ją widział, patrzył na nią, jakby była najpiękniejszą istotą na ziemi. Sprawił, że była jeszcze pewniejsza siebie, nie tylko jako królowa, ale też jako kobieta.

Nieliczne zgromadzone tłumy wybuchły wiwatami, gdy Jared odsunął się i uniósł wraz z Lydią ręce, ukazując ślubne bransolety, zanim opuścili świątynię.

Mia i Xavier jechali za nowożeńcami po ich wyjściu ze świątyni i wkrótce dotarli do starannie zorganizowanej sali przeznaczonej na przyjęcie weselne. Była niewielka, ale wystarczająca, by pomieścić zaproszonych gości. Na przodzie znajdowały się dwa miejsca ozdobione złotymi satynami – to właśnie tam zasiedli nowożeńcy. Wykonawcy i zespoły muzyczne ulokowano po lewej stronie sali, tworząc melodie, podczas gdy goście składali gratulacje Lydii i Jaredowi. Po prawej stronie sali znajdował się mini bar z różnymi rodzajami napojów, gdzie kilku gości składało zamówienia.

Mia i Xavier usiedli, nadal jednak trwali w milczeniu.

Nie podobała jej się ta cisza, ale to ona ją spowodowała. Mimo to nie mogła jej znieść. Było tyle tematów do rozmowy, tyle rzeczy, o których chciała mówić, a nie mogła, bo on zafundował jej ciche dni. Karał ją, a ona nie radziła sobie z tą karą. Chciała, żeby coś powiedział, cokolwiek, ale jedyne słowa, które wypowiadał, były odpowiedziami na powitania gości.

Mogłaby przeprosić za to, co powiedziała, ale już nie chciała. Potrzebowała przestrzeni i drinka, mocnego drinka, który oderwałby jej myśli od niego. Kelnerzy kazali sobie długo czekać z winem.

Odeszła, nie mówiąc Xavierowi, gdzie się wybiera, i jak się spodziewała; nawet nie zapytał. Podeszła do minibaru, gdy zauważyła Veronicę Yao, matkę Jareda, wyglądającą na szczęśliwszą niż zwykle, jak rozmawiała z nielicznymi zgromadzonymi.

Mia widziała Veronicę Yao, matkę Jareda, w świątyni, okazującą wsparcie dla związku swojego syna z Lydią. To ją zaskoczyło. Veronica była twardą kobietą, odkąd Mia znała ją jako dziecko. Nigdy nie ukrywała niechęci do kogoś i zawsze nosiła to na twarzy jak odznakę. Dom Yao był według niej prestiżowy i nie zadawał się z "skażoną krwią". Mia była tą skażoną krwią i kiedy zobaczyła Jareda i Lydię kilka miesięcy temu, choć cieszyła się ich szczęściem, nie sądziła, by jego matka zaakceptowała ten związek. Była omegą, a omegi były najmniej godne tytułu Yao, bo większość ludzi uważała je za nic więcej niż niewolników. Tymczasem oto była – z największym uśmiechem na twarzy, rozmawiając i integrując się z gośćmi.

Ludzie się zmieniają, tak jak jej niegdyś zimny mąż stał się troskliwym, uroczym, choć czasem zrzędliwym mężem.

Kelner przy barze uśmiechnął się do niej uprzejmie, a ona zastanawiała się, czy to zwykła grzeczność, czy może wie, że jest królową.

"Czym mogę służyć, moja królowo?" zapytał.

No właśnie. Był miły, bo była królową.

'Może jest też miły, bo wie, że twój mąż gotów urwać mu głowę przy najmniejszej twojej niewygodzie.' – głos w jej głowie podpowiedział.

'Uspokój się, Mia. Może jest miły, bo taka ma naturę.' – drugi głos w jej głowie się sprzeciwił.

"Co macie?"

"Wino z winogron, wino o smaku jabłkowym i wino z borówek?"

"Masz jakieś mocne wino z winogron?" zapytała lekko unosząc brew.

"Tak, moja królowo, ale czy król pozwoli?" młody mężczyzna zapytał niepewnie, zerkając za jej plecy na króla alfę.

Niewiarygodne! Ten młodzieniec stawiał zdanie króla alfy ponad jej życzenie. Nie mogła mu tego mieć za złe. Wiedziała, że wyraz twarzy Xaviera mógłby przestraszyć niejednego mężczyznę. Nie skrzywdziłby nikogo. Już taki nie jest, ale oni tego nie wiedzieli.

"Martw się o to, by nie zawieść mnie," powiedziała chłodnym tonem, a on skinął głową i odwrócił się w stronę piwniczki po wino.

"Panna, która wie, czego chce i nie boi się tego żądać. Nie sądziłem, że znajdę taką w Wahali!"

Mia usłyszała obcy, głęboki głos, który odezwał się niedaleko niej. W głosie pobrzmiewała rozbawienie, a ona była pewna, że kryło się w nim też pewne zafascynowanie.

Gdyby choć trochę zwracał uwagę przez cały dzień, może zauważyłby, że przyszła tu z kimś i nie jest tylko panną.

"W takim razie nie byłeś w Wahali od dawna." Podjęła grę.

Podszedł bliżej i oparł ręce na blacie baru. "Masz rację, nie byłem. Opuściłem Wahalę ponad dwadzieścia lat temu. Wróciłem kilka dni temu, bo dotarły do mnie wieści o ślubie mojego kuzyna z jego partnerką. Jestem Blake Yao."

Mia czuła palące spojrzenie Xaviera z kąta sali, gdzie stał. Tak, teraz miała jego uwagę. Miała nadzieję, że tak zostanie.

"Jestem Mia Ainsworth," powiedziała, pomijając tytuł królowej w swoim imieniu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa