passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #72 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 72

71: Słuszność przynależności

„Mia!” powtórzył, a fascynacja pobrzmiewała w jego głębokim głosie. „Miło cię poznać.”

Wyciągnął do niej rękę, a gdy ją ujęła, przyłożył jej dłoń do ust i złożył na niej delikatny pocałunek.

Na skórze Mii pojawiła się gęsia skórka od dotyku jego warg. Myślała, że po prostu uściśnie jej dłoń i nie spodziewała się pocałunku, który nastąpił. Wiedziała, że Xavier w tej chwili czerwienieje ze złości, jeśli nie bardziej, lecz musiał się powstrzymać. Byli na otwartym spotkaniu i nie mógł się teraz unieść. To mogło wpędzić ją w poważne kłopoty, ale nie dbała o to. Chciała kłopotów.

„Przyjemność po mojej stronie,” powiedziała, zmuszając się do uśmiechu.

Młody kelner wrócił z jej winem z winogron w złotym kielichu i podał jej napój. Jego oczy zatrzymały się na niej, potem na stojącym obok niej Blake’u, a następnie przeniosły się na tył sali, gdzie stał alfa król, i w jego spojrzeniu pojawiła się panika, jakby to on miał kłopoty.

Mia uśmiechnęła się do niego, wzięła kielich, skinęła głową Blake’owi i odeszła. Fascynujące spojrzenie Blake’a podążało za nią, aż zniknęła w tłumie.

Przedostała się do sali, gdzie stał Xavier, z twarzą tak czerwoną, jak się tego spodziewała. Zobaczył ją i ruszył w jej stronę, żeby ją spotkać.

„Mia?” – wyszeptał gniewnie, w końcu przerywając milczenie, które trwało od czasu pobytu w świątyni. Zespół muzyczny dawał pokaz, a słodkie melodie wypełniały pomieszczenie i tylko ktoś uważnie wsłuchany mógł je teraz usłyszeć.

„To teraz do mnie mówisz?”

„Nie próbuj być sprytna, Mia! Od ponad siedmiu miesięcy twoje imię brzmi Królowa Mia Ainsworth, a ty porzucasz swój tytuł, bo spotkałaś jakiegoś dupka, który nazywa się Blake.”

„Wcale tego nie wiesz.”

Zatrzymał się, marszcząc brwi. „Czego nie wiem?”

„Że jest dupkiem.”

Wydał z siebie krzywy śmiech, co sprawiło, że kilka osób odwróciło się w ich stronę. „Och, Mia. Wiem, bo sam nim jestem.”

Chciała zaprotestować i powiedzieć, że nim nie jest, ale uświadomiła sobie, że przez cały dzień zachowywał się jak dupek, ignorując ją.

„A ty pozwoliłaś mu pocałować swoją dłoń. Dlaczego? Chciałaś mnie zdenerwować?”

Tak! Powiedzenie tego rozwaliłoby wszystko i zrujnowało dzień Jareda i Lydii. Musiała być mądrzejsza.

Zmarszczyła brwi: „Wyolbrzymiasz.”

Jego oczy rozszerzyły się w niedowierzaniu. „Co?!?”

„Nie myślałam, że pocałuje moją dłoń.” Opróżniła kielich wina jednym haustem, odstawiła go na tacę przechodzącego kelnera i ruszyła w stronę mniej zatłoczonego kąta sali. Była pewna, że tam będzie więcej prywatności. Ta kłótnia nie układała się po jej myśli. Tak, sprawiła, że zaczął z nią rozmawiać, ale teraz przyciągali do siebie uwagę.

Ruszył za nią, dokładnie jak się spodziewała. „Jasne, że nie. Byłaś zbyt zajęta flirtowaniem z nim i próbą rozeźlenia własnego męża. Nie zauważyłaś, że ten przegryw próbował cię poderwać.”

Gdy dotarła do kąta sali, zatrzymała się i odwróciła do niego. Górował nad nią z przerażająco wściekłym wyrazem twarzy, od którego jej serce zadrżało.

Odpowiedziałaby ostrzej, gdyby zrozumiała jego ostatnie zdanie. „Co to znaczy 'poderwać'?”

Zmrużył oczy. Otworzył usta, by odpowiedzieć, lecz zostali przerwani.

„Czy ten mężczyzna ci przeszkadza, Mio?” – zapytał z wyrzutem głos Blake’a za jej plecami.

Cholera!

Dlaczego tu był? Myślał, że potrzebuje pomocy. Ten gest byłby szlachetny innym razem, ale nie teraz.

Wściekłość Xaviera spotęgowała się na dźwięk głosu Blake’a i w jego oczach zamigotała czerwień. Warknął cicho, zwracając się do niego z morderczym spojrzeniem na twarzy:

„Jak widzisz, prowadzimy rozmowę i nie przeszkadzam jej.”

Blake i Xavier mieli ten sam wzrost, ale Xavier był potężniejszy, a jako alfa król miał dziesięciokrotnie większą siłę niż Blake i mógłby go rozerwać bez wysiłku.

„Nie pytałem ciebie o nic.” – uciął Blake, podchodząc bliżej do nich, koncentrując się na niej, a nie na Xavierze.

Xavier warknął na jego zuchwałość i jego ręka błyskawicznie wystrzeliła, chwytając Blake’a za szyję i przyciskając go do ściany. Blake próbował uwolnić się z uścisku Xaviera, lecz ten tylko zaciskał palce mocniej na jego szyi, trzymając go przy ścianie.

Mia zaniemówiła na widok tego, co wydarzyło się w ciągu ostatnich trzech sekund. Kąt nie był wystarczająco prywatny i każdy, kto spojrzałby w ich stronę, zauważyłby napaść. Mia chwyciła jego dłoń i z siłą odciągnęła ją z szyi Blake’a.

Xavier spojrzał na żonę ze zmarszczonymi brwiami, lecz ona nie mogła spotkać się z jego wzrokiem, więc patrzyła na Blake’a, który wciąż walczył o oddech, nawet po chwili od uwolnienia.

„On mi nie przeszkadza. To alfa król, a także mój mąż,” powiedziała cicho, wyjaśniając sytuację. To zakończy wojnę, która miała się zaraz rozpocząć. Blake wyraźnie nie miał szans z Xavierem, a Xavierowi nie zależało na honorowaniu trwającej uroczystości. Wyglądał, jakby był gotów do walki.

W oczach Blake’a pojawił się strach na jej słowa. Spojrzał na nich, zauważając ich dopasowane stroje i małżeńskie bransolety. Jego oczy pobladły, gdy uświadomił sobie swój błąd i jego serce zaczęło bić dwa razy szybciej.

„A dla ciebie ona nie jest Mią, tylko królową i Luną!” – warknął na niego Xavier, a jego oczy płonęły czerwienią.

Blake odsunął rękę od szyi i skłonił głowę w wyrazie szacunku. „Królu Xavierze, przepraszam. Troszczyłem się tylko o jej bezpieczeństwo.”

Xavier patrzył na niego jeszcze bardziej gniewnie, ale zanim zdążył coś powiedzieć, odezwała się Mia: „Dziękuję. Możesz już odejść.”

Blake błyskawicznie się oddalił, a Mia prawie poczuła dla niego litość, lecz głowa Xaviera natychmiast się do niej zwróciła. Słyszał jej myśli i nie spodobało mu się to.

„To wszystko przez ciebie!” warknął na nią.

Nie sprzeciwiła mu się, miał rację, to ona to sprowokowała, nie powinna była dopuścić, by sytuacja zaszła tak daleko.

„Przepraszam, ale co znaczy 'poderwać'?” zapytała, wciąż nie wiedząc, co miał na myśli.

Zatrzymał się i zmrużył oczy. „Zwabić cię do swojego łóżka.”

Krzyknęła, bo wszystko w tym było dla niej niewłaściwe. „Myślisz, że chcę być w jego łóżku?”

Zawahał się. „Nie, nie myślę.”

„To w czym problem, skoro to ty miałeś na nim swoje pazury?”

Potarł skroń, co robił zawsze, gdy przestawał widzieć sens dalszej kłótni. „Problem polega na tym, jak on wtedy, a także teraz, na ciebie patrzył. Jakbyś była czymś, co mógłby zdobyć. Powinnaś była go uciszyć, postawić na swoim, mówiąc mu, że jesteś królową, a ja nie trzymałbym już swoich pazurów na jego gardle.”

Tak, zgodziła się w myślach, zrobiła to, żeby ich zmusić do rozmowy. Blake był przynętą, której użyła, i sama nie sądziła, że do tego jest zdolna. Xavier miał na nią wpływ. „Masz rację. Chciałam cię wzbudzić zazdrość,” przyznała, krzyżując ramiona na piersi.

Furia, która w nim buzowała, zniknęła po jej słowach. „Bo nie chciałem z tobą rozmawiać.”

Przygryzła wargę i skinęła głową, czując jak jej policzki płoną z zawstydzenia. „Tak, i nie podobało mi się to.”

Zrobił w jej stronę krok, a ona cofnęła się, plecami dotykając ściany. „Więc uznałaś, że flirt z tym dupkiem kuzyna zwróci moją uwagę?”

To był nieporadny zamysł, ale musiała coś zrobić.

Jej głowa zadrżała. „Udało się?”

„Czy rozmawiam?” — kącik jego ust uniósł się w uśmiechu pełnym drwiny. Chwycił ją w pasie i przyciągnął do siebie.

Jej oddech przyspieszył, gdy pod szkarłatnym płaszczem poczuła, że jest gotów. Spojrzała na niego i zobaczyła jego tęsknotę. Burza pożądania, którą w sobie niósł, wstrząsnęła nią do głębi. Mogłaby się w tym zatracić na zawsze.

Jego głowa pochyliła się, by schwytać jej usta, gdy po raz drugi tej nocy zostali przerwani.

„Królu, królowo, nowożeńcy was wzywają.” Kobiecy głos dotarł do nich, a Xavier z niechęcią odsunął się, mrucząc z niezadowolenia.

Mia położyła mu dłonie na ramieniu, by go uspokoić. Jego powieki drgnęły, a on wciągnął powietrze. Starał się nad sobą panować i ona to doceniła.

„Jesteś mi winna.” — powiedział i poprowadził ich na drugą stronę sali weselnej.

Lydia siedziała uśmiechnięta, Jared stał z kielichem wina na przedzie sali. Goście stali wokół nich, wszyscy z kielichami w dłoniach, wznosząc toast za nowożeńców, jak nakazywał zwyczaj. Ponad tuzin osób otaczał już parę młodą, w tym Veronica i Damien — rodzice Jareda.

Jared szybko zauważył zbliżających się Mię i Xaviera i dał im znak, by podeszli bliżej.

Xavier położył dłoń na plecach Mii i poprowadził ją do przodu, do miejsca dla par. Nie mieszali się z tłumem, stali blisko, obserwując wznoszone toasty.

Kelnerzy podeszli do Mii i Xaviera, oferując im po kielichu winogronowego wina. Przyjęli je z podziękowaniem.

„Dziękujemy, że jesteście z nami, wasze wysokości.” Jared uniósł kielich w ich stronę, a oni skinęli głowami w odpowiedzi.

Mia rozejrzała się po otoczeniu i jej wzrok spotkał się z Blake’iem. Od razu odwrócił wzrok, a ona dostrzegła w jego oczach strach. Xavier, jej mąż, król i alfa, wzbudził w nim tyle lęku, że ten nigdy o tym nie zapomni.

Jared usiadł, a Damien zaczął mówić. „Dziękujemy wam wszystkim za obecność. Jared chciał czegoś prostego, Veronica nie, ale to ślub Jareda, więc musiała uszanować jego wolę.”

Stojący wokół zaśmiali się, a on mówił dalej.

„Wysłał kilka zaproszeń i jak widać, oprócz mnie i Veroniki, jego rodziców, nie ma tu żadnych starszych osób.”

Mia parsknęła śmiechem na słowa Damiena. Starszy pan nie stracił poczucia humoru przez te lata i to była miła niespodzianka. Jej śmiech ustał, gdy dłoń Xaviera, dotąd spoczywająca na jej plecach, powędrowała wyżej, na kark, gdzie znajdowały się jej czułe nerwy.

Rzuciła mu spojrzenie — uśmiechał się, choć nawet na nią nie patrzył. Całą uwagę skupiał na Damienie, podczas gdy jego dłoń robiła swoje.

Stali przy tylnej ścianie, odizolowani od reszty i Xavier wykorzystał to bez skrupułów. Jedyną możliwością, by ktoś się zorientował, co robi, byłoby to, gdyby zaczęła wydawać dźwięki.

Zrobiło jej się gorąco, mocniej ścisnęła kielich wina i przyłożyła go do ust.

Gdy powiedział, że jest mu coś winna, nie sądziła, że zechce odebrać dług tak szybko.

„Wiem, że kilku przyjaciół zerwie kontakty z rodziną Yao, bo nie zaprosiliśmy ich na ślub syna. Nie wiedzą, że sami ledwo się tu załapaliśmy.”

Ci wokół wybuchnęli niepohamowanym śmiechem, ale Mia już nie mogła. Jej mąż trzymał ją w szachu, muskając palcami wrażliwą linię na karku. Zaskoczył ją tą śmiałą grą — jeszcze bardziej zaskoczył ją fakt, że jej się to podobało.

Cholera!

Na jej przekleństwo Xavier rzucił na nią spojrzenie — widział, jak ledwie się trzymała. To go cieszyło. Przestał ją dotykać i odwrócił się do Damiena, cały czas skupiony na jego przemowie.

Natychmiast zatęskniła za jego dotykiem.

Mógł oddziaływać na nią wszędzie i o każdej porze, i chciał, by o tym pamiętała. Chciał, by nigdy nie zapomniała, że do niego należy.

Co dziwne, myśl, że do niego należy, przestała brzmieć dla niej tak źle.

Damien skończył przemowę i usiadł wśród oklasków. Veronica wstała, by podziękować gościom, a po niej wystąpiło jeszcze kilka osób.

Na koniec Jared pocałował Lydię w dłoń i wstał, trzymając kielich i promiennie się uśmiechając.

„Ojciec mówił, że poznasz swoją bratnią duszę, gdy ją spotkasz. Możesz zaprzeczać, bo nie jest taka, jakiej pragniesz lub jaką się spodziewałeś, ale bogini księżyca wie lepiej. Uczyniła ją dla ciebie idealną. I dopełni cię we wszystkim. Życie bez niej będzie niemożliwe, a z nią stanie się o wiele łatwiejsze. Spotkałem moją bratnią duszę i wszystko stało się lepsze. Wiedziałem głęboko w duszy, że ona jest moja, a ja jestem jej, i codziennie dziękuję bogini księżyca za wszystkie wydarzenia, które ją do mnie doprowadziły.” Odwrócił się do swojej panny młodej, która promieniała uśmiechem. „Lydia, jesteś moją bratnią duszą i tą, z którą chcę związać się do końca życia. Dziękuję, że mnie odnalazłaś i że jesteś sobą.”

W całej sali rozległy się brawa, gdy skończył przemowę. Jared usiadł obok Lydii i pocałował ją w usta.

Mia uniosła głowę i spojrzała na Xaviera — ich spojrzenia się spotkały. Uśmiechnął się do niej, a ona położyła głowę na jego piersi, także się uśmiechając.

To było właściwe.

Przesuń w górę, aby kontynuować

72: Narodziny potwora

To nie był pierwszy raz w ciągu ostatnich miesięcy, gdy Mia spała w jego pokoju, ale był to pierwszy raz, kiedy obudził się i nie znalazł jej w swoich ramionach.

Chciał zawsze budzić się z nią w ramionach, gdy spała spokojnie, mamrocząc czułe słówka. Potem spędzał pierwszą godzinę po przebudzeniu, bawiąc się jej kręconymi, szorstkimi rudymi włosami. Kiedy w końcu budziła się i patrzyła na niego swoimi uroczymi bursztynowymi oczami, pocałowanymi przez samo słońce, uśmiechał się do niej i witał ją. Te rytuały przygotowywały go na cały dzień.

Obudzić się bez niej nie wydawało się właściwe. To było okropne i nie podobało mu się to.

Wiedział, że będzie musiał ją wkrótce puścić, i sama myśl o tym bolała.

Zaproponował jej roczną umowę, nie zastanawiając się, co to znaczy. Mia była istotą piękną zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie, a on wtedy tego nie dostrzegał. Gdyby tak było, wydłużyłby ich umowę na dłużej niż rok. Może to byłoby samolubne, ale miałby więcej czasu, by ją przy sobie zatrzymać.

To wszystko byłoby łatwiejsze, gdyby nie pojawiły się uczucia. Zmiękł dla niej. Nie wiedział kiedy ani jak, ale zaczęło się to wtedy, gdy stanęła w jego obronie przed ojcem, i od tamtej pory jego uczucia tylko rosły. Każdego dnia było mu trudniej nie móc jej powiedzieć, jak bardzo na niego wpływa.

Nie mógł tego zrobić. To by wszystko skomplikowało. Wchodząc w tę umowę, oboje chcieli jednego: wolności. To, że on zmieniał zdanie, nie oznaczało, że ona też.

I tak właśnie pozwalał, by strach przed przyszłością odbierał mu radość teraźniejszości. Przejrzał na oczy i przetarł twarz, kiedy zobaczył Mię stojącą przy półce po prawej stronie pokoju, obok okna.

Miała na sobie jedwabną koszulę nocną, która sięgała do górnej części jej uda, pozostawiając resztę uda i nogę odkrytą. Koszula przylegała do niej, podkreślając jej pełną sylwetkę, i właśnie dlatego była to jego ulubiona koszula nocna na niej.

Mia nie zauważyła, że Xavier się obudził, kiedy jej oczy przeszukiwały półkę, nie szukając niczego konkretnego. Jej dłoń sunęła po górze, gdy dostrzegła rysunek niedaleko na górnej półce. Sięgnęła po niego i przyciągnęła bliżej — to był rysunek młodej dziewczyny wyglądającej na szczęśliwą. Miała uderzające podobieństwo do Xaviera, zwłaszcza uśmiechem. To musiała być była królowa Layla Ainsworth, jego matka.

"To jedyna rzecz, którą zabrałem od matki" — powiedział Xavier, a ona odwróciła się gwałtownie, spotykając go już obudzonego i stojącego przy łóżku. "Była królową i czarownicą, ale była też artystką. Nie odziedziczyłem po niej daru czarów, ale odziedziczyłem talent do sztuki."

"To ona, prawda?" — zapytała, wskazując na obrazek.

Xavier skinął głową i podszedł do niej. "To było na kilka tygodni przed jej śmiercią." Wziął rysunek i szybko przesunął po nim dłonią.

"Była piękna."

"Była." Odłożył oprawiony rysunek z powrotem na półkę. "Chciałem narysować to, co z niej zapamiętałem, jej piękno, a nie chorobę, która ją wyniszczała. Więc siedziałem przy jej łóżku i narysowałem to." Ból pobrzmiewał w jego głosie, jakby to było wczoraj.

Sięgnęła i delikatnie pogładziła jego twarz, a jego oczy na chwilę się zamknęły, głęboki westchnienie wyrwało mu się z ust. "Tęsknisz za nią?"

"Minęło już ponad dwanaście lat od jej śmierci" — powiedział, zraniony wyraz twarzy zdradził to wyznanie — "A jednak tęsknię za nią i chciałbym, żeby nie odchodziła. Od jej śmierci nic nie jest już dobre."

Przebłysk przeszłości…

Bycie uwięzionym w stanie bezradności było czymś, czego Xavier nienawidził. Tak właśnie się czuł, patrząc na Laylę na jej łożu śmierci, trzymając się ostatniej iskierki nadziei.

Jego matka była piękna: o najjaśniejszej cerze, lśniących i jedwabistych blond włosach, które promieniowały jej urodą na cały pokój. Może to była jego miłość do matki, a może rzeczywiście była aż tak piękna. Tak ją zapamiętał. Ale teraz wszystko w niej gasło.

Choroba była znana jako choroba cienia, przynajmniej tak nazywali ją kapłani. Może kapłani nazywali ją tak, bo nie potrafili znaleźć dla niej nazwy ani lekarstwa. Gdy ktoś zapadał na chorobę cienia, rodziny zaczynały żałobę, bo nie było od niej powrotu. Ciało tych, których dotknęła choroba cienia, zjadało samo siebie, aż nie zostawało nic. To była autodestrukcyjna choroba, która najpierw odbierała ci wszystko, a na końcu życie. Jego matka zachorowała na tę chorobę i od pierwszego dnia aż do teraz, sześć miesięcy później, wyssała z niej całe życie.

Zbliżała się jej ostatnia godzina i było to widać. Jej twarz była bledsza, usta suche i popękane, a skóra plamista i zniszczona. Nic w niej nie przypominało już kobiety, którą kiedyś była.

Xavier postawił miskę z ciepłą wodą na podłodze i zanurzył w niej ręcznik. Wycisnął go i przeniósł do twarzy Layli. To był jego sposób na kąpanie jej, choć wiedział, że służba mogłaby to zrobić – ale to on chciał się tym zająć.

Robił to od dwóch tygodni, ale dziś było trudniej. Trudniej, bo wiedział, że jutra już dla niej nie będzie. Wiedział to, nienawidził tego, i ona też to wiedziała.

Robb nie przychodził zobaczyć się z żoną. Nic nie było ważniejsze od krytycznego stanu Królowej, ale znajdował wymówki. Podczas kilku wizyt trzymał się na rozsądną odległość. Gdy Xavier zapytał go, dlaczego się dystansuje, Robb odparł, że nikt nie zna cienia choroby, więc nie można być pewnym, że nie jest zaraźliwa. Krótko mówiąc, pokłócili się przez tę insynuację i była to wielka, brzydka kłótnia. Robb przestał przychodzić trzy tygodnie temu i wysłał strażników, by wyjaśnili powód.

Xavier go nienawidził. Przez tyle lat źle traktował jego matkę, a nawet w jej ostatniej godzinie się nie zmienił. Tego mu nie wybaczy.

Xavier kazał Edwardowi trzymać się od nich z daleka. Jeśli Robb miał rację co do choroby, Xavier także mógł być zarażony i wkrótce umrze. To sprawiałoby, że Edward byłby następny w kolejce. To nie podlegało dyskusji i kiedy Xavier mu o tym powiedział, brat posłuchał, trzymając się na rozsądną odległość podczas wizyt.

Dziś Xavier nie potrafił spojrzeć matce w oczy. Layla miała najgłębsze, błękitne oczy, które oczarowywały każdego, na kogo spojrzała. Teraz jednak jej oczy były bledsze niż pogodne niebo, a patrzenie na nie rozdzierało mu serce. Więc tego nie robił.

– Spojrzysz na mnie? – wychrypiała słabo, niemal tego nie usłyszał. Jej pytanie roztrzaskało mu serce, ale nie miał odwagi spojrzeć jej w oczy. – Xavierze Blue Ainsworth! To będzie moja ostatnia godzina. Najmniej, co możesz zrobić, to spojrzeć na mnie, proszę.

– Nie mów tak, mamo. Jeśli to powiemy na głos, uwierzymy w to i stanie się to prawdą.

– To spójrz na mnie.

Uniósł swoje zielone oczy i spotkały się z jej bladymi. Nie było w nich życia i wydał z siebie cichy skowyt, widząc je. Jego dłonie na ręczniku zacisnęły się.

– Nie tak chcę, żebyś mnie zapamiętał, Xavierze, ale chcę, byś wiedział, że życie jest ulotne i nic nie trwa wiecznie.

– Oszczędzaj siły, mamo. Na litość boską, nic nie mów. – po policzku spłynęła mu bolesna łza, paląc go po drodze.

– Jutro mnie już nie będzie, Xavierze, i oboje wiemy, że to prawda.

Gwałtownie wstał i cofnął się. Położył ręce na biodrach i westchnął z rezygnacją. Zacisnął drżące usta i spojrzał na podłogę. Łzy lały się na podłogę niekontrolowanie.

– To nie może być prawda – zapłakał, czując jak ból i gniew narastają w nim jednocześnie.

Layla wyciągnęła do niego rękę i kosztowało ją to wiele wysiłku. Bez chwili zwłoki wrócił do niej i ujął jej dłonie. – Myślę, że masz największe serce i jestem dumna, że jesteś moim synem. Pewnego dnia będziesz wspaniałym królem. Wiem to. Widzę to, ale musisz nauczyć się panować nad swoim gniewem. Pierścień pomoże ci go poskromić na jakiś czas, ale sam musisz wykonać tę pracę. Musisz nauczyć się rządzić gniewem, inaczej on zawładnie tobą. – Jej oczy zamigotały. – Jesteś moim ukochanym synem i nie mogłabym chcieć innego. Kocham ciebie i twojego brata ponad wszystko. Proszę, opiekuj się Edwardem. Bardziej liczy na ciebie niż na ojca. A jeśli chodzi o twojego ojca, znajdź w sercu miejsce, by mu wybaczyć.

Kilka jego łez spadło na jej dłonie, gdy słuchał każdego słowa. Uśmiechnęła się do niego i wzięła ostatni oddech.

Serce Xaviera pękło, i nie był pewien, czy cokolwiek kiedyś je naprawi.

Trwanie przy niej i patrzenie, jak odchodzi, bolało. Dlaczego bogini księżyca ją zabrała? Była dobra, była najlepszym, co przydarzyło się Wahali, a jednak bogini księżyca zabrała ją jak zwykłą grzesznicę.

Dlaczego ona musiała umrzeć, a ktoś taki jak Robb żyć? To nie miało sensu.

Położył jej dłoń obok, sięgnął i zamknął jej oczy. Wstał z krzesła, pochylił się i złożył delikatny pocałunek na jej czole, szepcząc czułe pożegnanie.

Otarł łzy z policzków, choć były czerwone od wściekłości i płaczu. Nie było już łez, nie było słabości, nie było już prób.

Królowa nie żyła, a piekło się narodziło.

Przesuń w górę, aby kontynuować

73: Plany i problemy

„Jak to możliwe, że o tym nie wiem?” – zapytała Mia, schodząc po schodach balkonu razem z Edwardem. Uniosła długą, niebieską suknię rękami, żeby zachować wdzięczny krok, gdy zbiegała w dół.

„Powinnaś już wiedzieć, że twój mąż jest tak samo skryty jak słuchacze, których zamyka, a może nawet gorsi – szamani z jaskini,” odpowiedział Edward.

Edward wtargnął do jej gabinetu kilka minut temu, kiedy przeglądała akta rady panien. Zapytał, czy wie, jaki jest dziś dzień, a ona odpowiedziała, że to trzeci dzień tygodnia i piętnasty marca. Potem zapytał, czy wie, że dziś są urodziny Xaviera, na co odparła, że nie. Wtedy powiedział jej, że tak właśnie jest. Mia początkowo nie chciała w to uwierzyć. Obudziła się dziś w łóżku króla alfy, ale on nie wspomniał jej o swoim szczególnym dniu. Gdyby to zrobił, pamiętałaby, zamiast gapić się na Edwarda jak idiotka, kiedy przekazał jej tę wiadomość.

Edward spędzał większość dni ze swoim ojcem, alfą alf, towarzysząc mu podczas wizyt i podróży naprawczych po królestwie. Obowiązki Robba leżały przy królestwie, jak przystało na każdego alfę alf, ale Xavier uważał, że nie mają najlepszych zamiarów. Nie mogła go za to winić. Jego relacje z ojcem nie należały do najzdrowszych. Miała nadzieję, że kiedyś się to zmieni, ale ten dzień jeszcze nie nadszedł. Tęskniła za obecnością Edwarda w królestwie, ale koronowany książę miał własne życie i kiedy tylko mógł, organizował wizyty.

Jego dzisiejsza wizyta była nieoczekiwana, ale mile widziana i doceniona — do momentu, gdy przekazał jej tę wiadomość. Edward potrafił żartować, ale tym razem nie żartował.

Miał rację: Xavier był tak skryty, jak tylko można sobie wyobrazić, i był człowiekiem, który wolałby cierpieć i umrzeć w ciszy, niż poprosić o pomoc. Uczył się teraz dzielić swoimi uczuciami, co było dobre, ale jak każda droga do uzdrowienia, była powolna.

„Ostatnie urodziny, które świętował, to były jego dziewiętnaste. Mama zawsze organizowała mu przyjęcia. Zmarła kilka miesięcy później i od tamtej pory przestał świętować całkowicie.”

„Tęskni za nią,” powiedziała Mia smutno, gdy szli w stronę ogrodu.

Kiwnął głową. „Rozumiała go jak nikt inny, jego ból, jego złość. Królowa wierzyła, że wszystko, czego potrzebuje, to ktoś, kto w niego uwierzy. Myślę, że dlatego tak bardzo przylgnął do Zary, gdy ją poznał. Rozumiała go tak jak jego matka i nie oczekiwała niczego w zamian.”

Mia milczała. Nie była pewna, czy kiedykolwiek zrozumie króla alf tak, jak jego matka i kochanka. Nawet jeśli mogłaby, nie było pewności, że by tego chciała. Ten człowiek już na nią wpłynął. Dowiedziawszy się, że nie jest tak zły, jak sam się przedstawia, zmiękczyła wobec niego serce. Był smutnym człowiekiem, który chwytał się wszystkiego, co przynosiło mu odrobinę radości, nawet jeśli to było kłamstwo.

Nie mogła kłamać. Choć była pod jego wpływem, nie była pewna, czy jest dla niego najlepsza.

Czy była pod jego wpływem? Tak. Czy ją do niego ciągnęło? Również tak. Czy jej na nim zależało? Tak, zależało. Czy uważała, że naprawdę się zmienił? Tak, ale to już jej nie wystarczało. Wolność, za którą zawsze tęskniła, czekała na nią po odejściu i nie chciała z niej rezygnować. Czekała na to tak długo, by teraz pozwolić się rozproszyć. To nie byłoby fair.

Otrząsnęła się z zamyślenia. „Jaki więc mamy plan?”

„Coś prostego. Xavier przywykł już do nadmiaru w swoim życiu, więc coś prostego wystarczy na jego urodziny.”

„Słyszałam, że Xavier lubi jazdę konną. Brał lekcje, gdy miał dziesięć lat, ale od kilku lat nie jeździł. To prawda?”

Kiwnął głową, wyraźnie wrażony, że to o nim wie. „Tak.”

Miała swoje źródła, tak jak król alfa miał swoje, a od czasu do czasu słuchała plotek kucharek i służby. Nie powinna, ale pomogły jej one zebrać informacje o pałacu, królu i królowej, obecnych i byłych, oraz o jej mężu, królu alfie.

„Myślisz, że mogłabym zabrać go dzisiaj na przejażdżkę?”

Kiwnął energicznie, po czym na chwilę spoważniał z powątpiewaniem. „Powiedziałby nie, ale w głębi duszy bardzo by tego chciał.”

Zachichotała. „W takim razie przygotuję wszystko. To będzie niespodzianka.”

„Moja rola tu się kończy,” stwierdził z ulgą, pocierając dłonie w łobuzerskim geście.

„Dlaczego?”

„Dlaczego?” – powtórzył, jego niebieskie oczy lekko zwężone na jej pytanie.

„Od zawsze kibicujesz mnie i twojemu bratu. Dlaczego?”

„Bo uważam, że oboje zasługujecie na szczęście, a jak już wiesz, Xavier przeszedł wiele. Zawsze miałem wrażenie, że robiłem za mało, kiedy byliśmy młodsi, a teraz chcę zrobić wszystko, by to nadrobić.” Ujął jej dłonie. „Myślę, że pozytywnie wpłynęłaś na mojego brata, tak jak on wpłynął na ciebie. Bycie rodziną królewską oznacza wybieranie dobra królestwa ponad własne szczęście. To go rozchwiało i do dziś z tym walczy. Świadomość, że Xavier potrafi zrobić to, co najlepsze dla królestwa, i jednocześnie być szczęśliwym, to błogosławieństwo. To naturalne, że wam kibicuję.”

Rok to jedno, ale na zawsze to coś zupełnie innego. Nie była gotowa na ciężar bycia królewską przez resztę życia, prawda?

Jej oczy zaszkliły się, ale zamrugała, by odpędzić łzy. „Jesteś wspaniałym bratem dla króla i równie cudownym szwagrem dla mnie.”

Uśmiechnął się szeroko i skłonił głowę. „Dziękuję, ale nie mów tego Xavierowi, nigdy by tego nie przyjął.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa