passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #73 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 73

72: Narodziny potwora

To nie był pierwszy raz w ciągu ostatnich miesięcy, gdy Mia spała w jego pokoju, ale był to pierwszy raz, kiedy obudził się i nie znalazł jej w swoich ramionach.

Chciał zawsze budzić się z nią w ramionach, gdy spała spokojnie, mamrocząc czułe słówka. Potem spędzał pierwszą godzinę po przebudzeniu, bawiąc się jej kręconymi, szorstkimi rudymi włosami. Kiedy w końcu budziła się i patrzyła na niego swoimi uroczymi bursztynowymi oczami, pocałowanymi przez samo słońce, uśmiechał się do niej i witał ją. Te rytuały przygotowywały go na cały dzień.

Obudzić się bez niej nie wydawało się właściwe. To było okropne i nie podobało mu się to.

Wiedział, że będzie musiał ją wkrótce puścić, i sama myśl o tym bolała.

Zaproponował jej roczną umowę, nie zastanawiając się, co to znaczy. Mia była istotą piękną zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie, a on wtedy tego nie dostrzegał. Gdyby tak było, wydłużyłby ich umowę na dłużej niż rok. Może to byłoby samolubne, ale miałby więcej czasu, by ją przy sobie zatrzymać.

To wszystko byłoby łatwiejsze, gdyby nie pojawiły się uczucia. Zmiękł dla niej. Nie wiedział kiedy ani jak, ale zaczęło się to wtedy, gdy stanęła w jego obronie przed ojcem, i od tamtej pory jego uczucia tylko rosły. Każdego dnia było mu trudniej nie móc jej powiedzieć, jak bardzo na niego wpływa.

Nie mógł tego zrobić. To by wszystko skomplikowało. Wchodząc w tę umowę, oboje chcieli jednego: wolności. To, że on zmieniał zdanie, nie oznaczało, że ona też.

I tak właśnie pozwalał, by strach przed przyszłością odbierał mu radość teraźniejszości. Przejrzał na oczy i przetarł twarz, kiedy zobaczył Mię stojącą przy półce po prawej stronie pokoju, obok okna.

Miała na sobie jedwabną koszulę nocną, która sięgała do górnej części jej uda, pozostawiając resztę uda i nogę odkrytą. Koszula przylegała do niej, podkreślając jej pełną sylwetkę, i właśnie dlatego była to jego ulubiona koszula nocna na niej.

Mia nie zauważyła, że Xavier się obudził, kiedy jej oczy przeszukiwały półkę, nie szukając niczego konkretnego. Jej dłoń sunęła po górze, gdy dostrzegła rysunek niedaleko na górnej półce. Sięgnęła po niego i przyciągnęła bliżej — to był rysunek młodej dziewczyny wyglądającej na szczęśliwą. Miała uderzające podobieństwo do Xaviera, zwłaszcza uśmiechem. To musiała być była królowa Layla Ainsworth, jego matka.

"To jedyna rzecz, którą zabrałem od matki" — powiedział Xavier, a ona odwróciła się gwałtownie, spotykając go już obudzonego i stojącego przy łóżku. "Była królową i czarownicą, ale była też artystką. Nie odziedziczyłem po niej daru czarów, ale odziedziczyłem talent do sztuki."

"To ona, prawda?" — zapytała, wskazując na obrazek.

Xavier skinął głową i podszedł do niej. "To było na kilka tygodni przed jej śmiercią." Wziął rysunek i szybko przesunął po nim dłonią.

"Była piękna."

"Była." Odłożył oprawiony rysunek z powrotem na półkę. "Chciałem narysować to, co z niej zapamiętałem, jej piękno, a nie chorobę, która ją wyniszczała. Więc siedziałem przy jej łóżku i narysowałem to." Ból pobrzmiewał w jego głosie, jakby to było wczoraj.

Sięgnęła i delikatnie pogładziła jego twarz, a jego oczy na chwilę się zamknęły, głęboki westchnienie wyrwało mu się z ust. "Tęsknisz za nią?"

"Minęło już ponad dwanaście lat od jej śmierci" — powiedział, zraniony wyraz twarzy zdradził to wyznanie — "A jednak tęsknię za nią i chciałbym, żeby nie odchodziła. Od jej śmierci nic nie jest już dobre."

Przebłysk przeszłości…

Bycie uwięzionym w stanie bezradności było czymś, czego Xavier nienawidził. Tak właśnie się czuł, patrząc na Laylę na jej łożu śmierci, trzymając się ostatniej iskierki nadziei.

Jego matka była piękna: o najjaśniejszej cerze, lśniących i jedwabistych blond włosach, które promieniowały jej urodą na cały pokój. Może to była jego miłość do matki, a może rzeczywiście była aż tak piękna. Tak ją zapamiętał. Ale teraz wszystko w niej gasło.

Choroba była znana jako choroba cienia, przynajmniej tak nazywali ją kapłani. Może kapłani nazywali ją tak, bo nie potrafili znaleźć dla niej nazwy ani lekarstwa. Gdy ktoś zapadał na chorobę cienia, rodziny zaczynały żałobę, bo nie było od niej powrotu. Ciało tych, których dotknęła choroba cienia, zjadało samo siebie, aż nie zostawało nic. To była autodestrukcyjna choroba, która najpierw odbierała ci wszystko, a na końcu życie. Jego matka zachorowała na tę chorobę i od pierwszego dnia aż do teraz, sześć miesięcy później, wyssała z niej całe życie.

Zbliżała się jej ostatnia godzina i było to widać. Jej twarz była bledsza, usta suche i popękane, a skóra plamista i zniszczona. Nic w niej nie przypominało już kobiety, którą kiedyś była.

Xavier postawił miskę z ciepłą wodą na podłodze i zanurzył w niej ręcznik. Wycisnął go i przeniósł do twarzy Layli. To był jego sposób na kąpanie jej, choć wiedział, że służba mogłaby to zrobić – ale to on chciał się tym zająć.

Robił to od dwóch tygodni, ale dziś było trudniej. Trudniej, bo wiedział, że jutra już dla niej nie będzie. Wiedział to, nienawidził tego, i ona też to wiedziała.

Robb nie przychodził zobaczyć się z żoną. Nic nie było ważniejsze od krytycznego stanu Królowej, ale znajdował wymówki. Podczas kilku wizyt trzymał się na rozsądną odległość. Gdy Xavier zapytał go, dlaczego się dystansuje, Robb odparł, że nikt nie zna cienia choroby, więc nie można być pewnym, że nie jest zaraźliwa. Krótko mówiąc, pokłócili się przez tę insynuację i była to wielka, brzydka kłótnia. Robb przestał przychodzić trzy tygodnie temu i wysłał strażników, by wyjaśnili powód.

Xavier go nienawidził. Przez tyle lat źle traktował jego matkę, a nawet w jej ostatniej godzinie się nie zmienił. Tego mu nie wybaczy.

Xavier kazał Edwardowi trzymać się od nich z daleka. Jeśli Robb miał rację co do choroby, Xavier także mógł być zarażony i wkrótce umrze. To sprawiałoby, że Edward byłby następny w kolejce. To nie podlegało dyskusji i kiedy Xavier mu o tym powiedział, brat posłuchał, trzymając się na rozsądną odległość podczas wizyt.

Dziś Xavier nie potrafił spojrzeć matce w oczy. Layla miała najgłębsze, błękitne oczy, które oczarowywały każdego, na kogo spojrzała. Teraz jednak jej oczy były bledsze niż pogodne niebo, a patrzenie na nie rozdzierało mu serce. Więc tego nie robił.

– Spojrzysz na mnie? – wychrypiała słabo, niemal tego nie usłyszał. Jej pytanie roztrzaskało mu serce, ale nie miał odwagi spojrzeć jej w oczy. – Xavierze Blue Ainsworth! To będzie moja ostatnia godzina. Najmniej, co możesz zrobić, to spojrzeć na mnie, proszę.

– Nie mów tak, mamo. Jeśli to powiemy na głos, uwierzymy w to i stanie się to prawdą.

– To spójrz na mnie.

Uniósł swoje zielone oczy i spotkały się z jej bladymi. Nie było w nich życia i wydał z siebie cichy skowyt, widząc je. Jego dłonie na ręczniku zacisnęły się.

– Nie tak chcę, żebyś mnie zapamiętał, Xavierze, ale chcę, byś wiedział, że życie jest ulotne i nic nie trwa wiecznie.

– Oszczędzaj siły, mamo. Na litość boską, nic nie mów. – po policzku spłynęła mu bolesna łza, paląc go po drodze.

– Jutro mnie już nie będzie, Xavierze, i oboje wiemy, że to prawda.

Gwałtownie wstał i cofnął się. Położył ręce na biodrach i westchnął z rezygnacją. Zacisnął drżące usta i spojrzał na podłogę. Łzy lały się na podłogę niekontrolowanie.

– To nie może być prawda – zapłakał, czując jak ból i gniew narastają w nim jednocześnie.

Layla wyciągnęła do niego rękę i kosztowało ją to wiele wysiłku. Bez chwili zwłoki wrócił do niej i ujął jej dłonie. – Myślę, że masz największe serce i jestem dumna, że jesteś moim synem. Pewnego dnia będziesz wspaniałym królem. Wiem to. Widzę to, ale musisz nauczyć się panować nad swoim gniewem. Pierścień pomoże ci go poskromić na jakiś czas, ale sam musisz wykonać tę pracę. Musisz nauczyć się rządzić gniewem, inaczej on zawładnie tobą. – Jej oczy zamigotały. – Jesteś moim ukochanym synem i nie mogłabym chcieć innego. Kocham ciebie i twojego brata ponad wszystko. Proszę, opiekuj się Edwardem. Bardziej liczy na ciebie niż na ojca. A jeśli chodzi o twojego ojca, znajdź w sercu miejsce, by mu wybaczyć.

Kilka jego łez spadło na jej dłonie, gdy słuchał każdego słowa. Uśmiechnęła się do niego i wzięła ostatni oddech.

Serce Xaviera pękło, i nie był pewien, czy cokolwiek kiedyś je naprawi.

Trwanie przy niej i patrzenie, jak odchodzi, bolało. Dlaczego bogini księżyca ją zabrała? Była dobra, była najlepszym, co przydarzyło się Wahali, a jednak bogini księżyca zabrała ją jak zwykłą grzesznicę.

Dlaczego ona musiała umrzeć, a ktoś taki jak Robb żyć? To nie miało sensu.

Położył jej dłoń obok, sięgnął i zamknął jej oczy. Wstał z krzesła, pochylił się i złożył delikatny pocałunek na jej czole, szepcząc czułe pożegnanie.

Otarł łzy z policzków, choć były czerwone od wściekłości i płaczu. Nie było już łez, nie było słabości, nie było już prób.

Królowa nie żyła, a piekło się narodziło.

Przesuń w górę, aby kontynuować

73: Plany i problemy

„Jak to możliwe, że o tym nie wiem?” – zapytała Mia, schodząc po schodach balkonu razem z Edwardem. Uniosła długą, niebieską suknię rękami, żeby zachować wdzięczny krok, gdy zbiegała w dół.

„Powinnaś już wiedzieć, że twój mąż jest tak samo skryty jak słuchacze, których zamyka, a może nawet gorsi – szamani z jaskini,” odpowiedział Edward.

Edward wtargnął do jej gabinetu kilka minut temu, kiedy przeglądała akta rady panien. Zapytał, czy wie, jaki jest dziś dzień, a ona odpowiedziała, że to trzeci dzień tygodnia i piętnasty marca. Potem zapytał, czy wie, że dziś są urodziny Xaviera, na co odparła, że nie. Wtedy powiedział jej, że tak właśnie jest. Mia początkowo nie chciała w to uwierzyć. Obudziła się dziś w łóżku króla alfy, ale on nie wspomniał jej o swoim szczególnym dniu. Gdyby to zrobił, pamiętałaby, zamiast gapić się na Edwarda jak idiotka, kiedy przekazał jej tę wiadomość.

Edward spędzał większość dni ze swoim ojcem, alfą alf, towarzysząc mu podczas wizyt i podróży naprawczych po królestwie. Obowiązki Robba leżały przy królestwie, jak przystało na każdego alfę alf, ale Xavier uważał, że nie mają najlepszych zamiarów. Nie mogła go za to winić. Jego relacje z ojcem nie należały do najzdrowszych. Miała nadzieję, że kiedyś się to zmieni, ale ten dzień jeszcze nie nadszedł. Tęskniła za obecnością Edwarda w królestwie, ale koronowany książę miał własne życie i kiedy tylko mógł, organizował wizyty.

Jego dzisiejsza wizyta była nieoczekiwana, ale mile widziana i doceniona — do momentu, gdy przekazał jej tę wiadomość. Edward potrafił żartować, ale tym razem nie żartował.

Miał rację: Xavier był tak skryty, jak tylko można sobie wyobrazić, i był człowiekiem, który wolałby cierpieć i umrzeć w ciszy, niż poprosić o pomoc. Uczył się teraz dzielić swoimi uczuciami, co było dobre, ale jak każda droga do uzdrowienia, była powolna.

„Ostatnie urodziny, które świętował, to były jego dziewiętnaste. Mama zawsze organizowała mu przyjęcia. Zmarła kilka miesięcy później i od tamtej pory przestał świętować całkowicie.”

„Tęskni za nią,” powiedziała Mia smutno, gdy szli w stronę ogrodu.

Kiwnął głową. „Rozumiała go jak nikt inny, jego ból, jego złość. Królowa wierzyła, że wszystko, czego potrzebuje, to ktoś, kto w niego uwierzy. Myślę, że dlatego tak bardzo przylgnął do Zary, gdy ją poznał. Rozumiała go tak jak jego matka i nie oczekiwała niczego w zamian.”

Mia milczała. Nie była pewna, czy kiedykolwiek zrozumie króla alf tak, jak jego matka i kochanka. Nawet jeśli mogłaby, nie było pewności, że by tego chciała. Ten człowiek już na nią wpłynął. Dowiedziawszy się, że nie jest tak zły, jak sam się przedstawia, zmiękczyła wobec niego serce. Był smutnym człowiekiem, który chwytał się wszystkiego, co przynosiło mu odrobinę radości, nawet jeśli to było kłamstwo.

Nie mogła kłamać. Choć była pod jego wpływem, nie była pewna, czy jest dla niego najlepsza.

Czy była pod jego wpływem? Tak. Czy ją do niego ciągnęło? Również tak. Czy jej na nim zależało? Tak, zależało. Czy uważała, że naprawdę się zmienił? Tak, ale to już jej nie wystarczało. Wolność, za którą zawsze tęskniła, czekała na nią po odejściu i nie chciała z niej rezygnować. Czekała na to tak długo, by teraz pozwolić się rozproszyć. To nie byłoby fair.

Otrząsnęła się z zamyślenia. „Jaki więc mamy plan?”

„Coś prostego. Xavier przywykł już do nadmiaru w swoim życiu, więc coś prostego wystarczy na jego urodziny.”

„Słyszałam, że Xavier lubi jazdę konną. Brał lekcje, gdy miał dziesięć lat, ale od kilku lat nie jeździł. To prawda?”

Kiwnął głową, wyraźnie wrażony, że to o nim wie. „Tak.”

Miała swoje źródła, tak jak król alfa miał swoje, a od czasu do czasu słuchała plotek kucharek i służby. Nie powinna, ale pomogły jej one zebrać informacje o pałacu, królu i królowej, obecnych i byłych, oraz o jej mężu, królu alfie.

„Myślisz, że mogłabym zabrać go dzisiaj na przejażdżkę?”

Kiwnął energicznie, po czym na chwilę spoważniał z powątpiewaniem. „Powiedziałby nie, ale w głębi duszy bardzo by tego chciał.”

Zachichotała. „W takim razie przygotuję wszystko. To będzie niespodzianka.”

„Moja rola tu się kończy,” stwierdził z ulgą, pocierając dłonie w łobuzerskim geście.

„Dlaczego?”

„Dlaczego?” – powtórzył, jego niebieskie oczy lekko zwężone na jej pytanie.

„Od zawsze kibicujesz mnie i twojemu bratu. Dlaczego?”

„Bo uważam, że oboje zasługujecie na szczęście, a jak już wiesz, Xavier przeszedł wiele. Zawsze miałem wrażenie, że robiłem za mało, kiedy byliśmy młodsi, a teraz chcę zrobić wszystko, by to nadrobić.” Ujął jej dłonie. „Myślę, że pozytywnie wpłynęłaś na mojego brata, tak jak on wpłynął na ciebie. Bycie rodziną królewską oznacza wybieranie dobra królestwa ponad własne szczęście. To go rozchwiało i do dziś z tym walczy. Świadomość, że Xavier potrafi zrobić to, co najlepsze dla królestwa, i jednocześnie być szczęśliwym, to błogosławieństwo. To naturalne, że wam kibicuję.”

Rok to jedno, ale na zawsze to coś zupełnie innego. Nie była gotowa na ciężar bycia królewską przez resztę życia, prawda?

Jej oczy zaszkliły się, ale zamrugała, by odpędzić łzy. „Jesteś wspaniałym bratem dla króla i równie cudownym szwagrem dla mnie.”

Uśmiechnął się szeroko i skłonił głowę. „Dziękuję, ale nie mów tego Xavierowi, nigdy by tego nie przyjął.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

74: Dobry król kocha swój lud

„Dokąd jedziemy?” – sceptyczny głos Xaviera zapytał, gdy powóz oddalał jego i Mię od Pałacu.

Mia weszła do jego wewnętrznego dworu i zaprosiła go na randkę. Miał mnóstwo obowiązków, ale nigdy wcześniej go nie zapraszała i nie mógł jej odmówić za pierwszym razem. Poza tym, sam pragnął spędzić z nią trochę czasu sam na sam. Gdyby tylko mógł wziąć tydzień wolnego, zabrałby ją do królewskiego kurortu i spędziłby z nią każdą chwilę. Na razie musieli zadowolić się tym, co mieli. Więc odłożył wszystko i się zgodził.

Od chwili, gdy wsiedli do powozu, w jego małej żonie było coś figlarnego. Coś przed nim ukrywała, a z jej zachowania wynikało, że zaplanowała dla niego niespodziankę. Serce podskoczyło mu na myśl o tym, co wymyśliła. Nie wiedział jednak, po co się tak stara.

Nie potrafił odgadnąć jej planów tylko patrząc na nią. Wyglądała pięknie i promiennie, jak zawsze. Dziś miała na sobie zieloną sukienkę z okrągłym dekoltem, a widok jej kręconych rudych włosów opadających na materiał pobudzał go. Miała na szyi naszyjnik, który jej podarował, ten, który wcześniej należał do jego matki. Chciał pochylić się i obsypać jej szyję pocałunkami, ale wiedział, że nie może i powstrzymał się. Czekała go niespodzianka i nie chciał jej zepsuć.

Minęło już ponad trzydzieści minut od chwili, gdy ruszyli powozem, a Xavier nie mógł znieść tej bliskości. Potrzebował przynajmniej stopy odstępu, jeśli miał nadzieję utrzymać ręce przy sobie. Nie wiedział, dokąd jadą – wiedzieli tylko Mia i woźnica. Powiedziała mu, żeby jej zaufał, a on ufał jej całym sobą i wszystkim, co miał.

Zmniejszył ochronę wokół niej i zlekceważył list z pogróżkami do królowej po miesiącach intensywnego śledztwa, które nie przyniosło rezultatów. Edward powiedział mu, że to podstęp, który miał go rozproszyć w roli króla i sprawić, by zaczął wątpić w siebie. Robb Ainsworth, chociaż daleko, nadal trzymał na nim bystre spojrzenie i obserwował, jak rządzi. Był pewien, że starzec pilnie się im przygląda i szuka sposobów, by go zdyskredytować. Nie zamierzał mu tego umożliwić. Był zdeterminowany, by rządzić przez rok, a potem zażądać od Robba oceny swoich rządów jako alfa-króla.

Gdy już wystąpi z tą prośbą, Robb rozważy jego zasługi jako Króla i na tej podstawie wyda decyzję. Robb wyda wtedy oświadczenie, którego nie będzie mógł potem cofnąć. Kiedy zapadnie wyrok, Xavier nie będzie już musiał przejmować się jego opinią czy działaniami wobec siebie.

Xavier nadal był ostrożny, gdy opuszczał Pałac, ale dziś nie chciał zepsuć planu Mii, zabierając ze sobą królewskich strażników. Powiedziała, że chce randki tylko we dwoje, i właśnie to chciał jej dać.

„Już prawie jesteśmy.”

„Dopóki Robb i Elliott nie czekają tam na mnie, gdziekolwiek to jest, to nie mam nic przeciwko.”

Mia przewróciła oczami, ale uśmiechnęła się na jego drobiazgowość. Wkrótce woźnica się zatrzymał i oboje wysiedli z powozu.

„Edward powiedział mi, że dziś są twoje urodziny i że od jakiegoś czasu już ich nie obchodzisz” – powiedziała, podchodząc do miejsca, gdzie stał, zatrzymała się i spojrzała na hektary ziemi na ranczu. „Powiedział mi też o twojej miłości do jazdy konnej, więc pomyślałam, że to może być świetny pomysł.”

Byli na ranczu po południowej stronie. To było największe ranczo w stolicy i właśnie tutaj przez kilka lat pobierał lekcje jazdy konnej. To była rzecz, z której zrezygnował dla Wahali – a ona właśnie mu ją przywróciła. Rano przez chwilę pomyślał o swoich urodzinach, ale nie zatrzymał tej myśli na dłużej niż kilka sekund. Już nie świętował i nie widział powodu, by o tym wspominać, ale ona zarezerwowała to miejsce tylko dla niego.

Pomyliła się. To nie był świetny pomysł – to był pomysł wspaniały.

„I co myślisz?”

Nie odpowiedział. Po prostu odwrócił się i pocałował ją namiętnie w usta, niemal odbierając jej dech.

„Jest idealnie.” – odsunął się i oparł czoło o jej, wciąż z zamkniętymi oczami.

„Cóż, jeszcze nie jest idealnie. Musimy znaleźć ci konia i zobaczyć, jak na nim jeździsz.” – uśmiechnęła się szeroko, wzięła go za rękę i pociągnęła w stronę dużego budynku po drugiej stronie rancza, niedaleko miejsca, gdzie stali. Tam czekało kilku pracowników.

Xavier nie protestował, że jest ciągnięty. Mia jeszcze nigdy nie sprawiła, by żałował, że jej zaufał. „Nie jeździłem od lat, Mio. Edward ci tego nie powiedział?”

„Powiedział, ale jesteś alfa-królem. Wątpię, żeby było coś, czego nie potrafisz.”

Przewrócił oczami na jej głupiutką próbę podbudowania jego ego. ‘To, żebyś mnie pokochała, to już co innego’, mruknął do siebie, ale Mia tego nie usłyszała.

Pracownicy gospody na ranczu byli zszokowani widokiem alfa-króla i królowej na swoim terenie. Kierowniczka, pani Cameron, kobieta w średnim wieku ubrana w czarne spodnie i białą bluzkę, której Mia wcześniej dała znać o wizycie, zeszła po schodach, by się z nimi przywitać. Ukłoniła się, gdy stanęła przed królem i królową.

„To wielki zaszczyt gościć was tutaj, mój królu i królowo.”

„Zaszczyt po naszej stronie. Zgodnie z wcześniejszą informacją prosimy o dwa najlepsze konie” – powiedziała Mia.

Skinęła głową i zaprosiła ich gestem, by poszli za nią.

Niecałe dwadzieścia minut później Mia i Xavier siedzieli już na koniach i razem wyjechali ze stajni.

„Potrzebujecie towarzystwa?” – zapytała pani Cameron z uniesioną brwią.

Wymienili spojrzenia i pokręcili głowami. „Poradzimy sobie,” odparła Mia.

Odjechali. Xavier prowadził, bo był znacznie bardziej obeznany z wyścigami niż Mia. Ona umiała jeździć konno. Jej ojciec miał kilka koni i, w przeciwieństwie do matki, nie była na nie uczulona.

Mia podążała za jego prowadzeniem i patrzyła, jak wiatr rozwiewa mu włosy do tyłu i na twarz. Był jak wyborne wino – z każdym razem, gdy go widziała, był coraz lepszy.

Xavier początkowo myślał, że po tylu latach przerwy nie będzie już pamiętał, jak się jeździ, ale się mylił. Gdy tylko usiadł w siodle, wszystko wróciło jakby to było wczoraj. Był wdzięczny swojej żonie, że stała przy nim przez wszystko, co wydarzyło się w ostatnim miesiącu, dotyczące jego stanu psychicznego.

„Zwalniasz” – powiedziała Mia, gdy Xavier skręcił na lewą ścieżkę i zaczął zwalniać.

„Ostatnio, kiedy tu byłem, strumień był za tym zakrętem” – odparł i wkrótce Mia zobaczyła strumień przy ścieżce, dokładnie jak mówił. „Koń może się napić, zanim pojedziemy dalej.” Zsiadł z konia, wziął uzdę i poprowadził konia do strumienia.

Koń rzeczywiście potrzebował wody, bo zanurzył głowę i zaczął pić. Mia zsiadła ze swojego konia, przyprowadziła go do strumienia i jej koń przyłączył się do innych, pijąc wodę.

Podeszła do Xaviera pod drzewo rosnące przy strumieniu. „Skąd wiedziałeś, że chciał się napić?”

„Nie wiedziałem, ale zawsze przyprowadzałem tu swoje konie i one zawsze piły. Pomyślałem więc: czemu nie dziś?”

„Twój lud pokochałby cię, gdybyś pokazał im tę troskliwą i czułą stronę siebie,” powiedziała z ogromną pewnością w głosie.

Spojrzał na nią, a w jego oczach pojawił się bolesny wyraz: „Król powinien rządzić swoim ludem, nie kochać go.” – zacytował słynne powiedzenie swojego ojca.

„Dobry król kocha i troszczy się o swój lud.” Przysunęła się bliżej niego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa