Jego oczy uniosły się i spotkały z jej spojrzeniem. Serce zabiło mu szybciej, a ciało stało się czujne od jej bliskości. Prawie pochylił się, by pocałować jej usta, ale powstrzymał się i spuścił wzrok.
„Nie sądzę, żebym był wielkim królem. Ledwo jestem dobrym, a wielu ludzi widziało moją ciemną stronę.”
„Wielu ludzi mogło widzieć twoją ciemną stronę, ale ja widziałam tę dobrą.” – pochyliła się do niego, stając na palcach, by jej usta mogły dosięgnąć jego.
Odwzajemnił pocałunek natychmiast, z desperacją, przyciągając ją bliżej siebie. To było właściwe, ona była właściwa, bardziej niż cokolwiek innego. Jej miękkie usta smakowały tak słodko, że mógłby całować je cały dzień.
Odsunął się, dysząc po około minucie.
„Nie powinniśmy,” odchrząknął, „jesteśmy na otwartym terenie.”
„Mój król jest konserwatywny.” Zażartowała.
Zaśmiał się i skinął głową: „Nie sądzę, żebyś chciała pieprzyć się ze mną w błocie, podczas gdy konie patrzą.” – powiedział, zerkając na konie wciąż pijące ze strumienia.
Jej dłoń przesunęła się po jego twarzy, w dół po częściowo odsłoniętej szyi. Zadrżał pod jej dotykiem, co zdradzało, że także jej pragnie. Martwił się tylko o otoczenie.
Jej dłoń zsunęła się po płaskim brzuchu, aż do linii spodni i jeszcze niżej, by objąć go przez materiał. Jęknął, ale jej nie powstrzymał. Zawsze lubił, gdy przejmowała inicjatywę.
Przechyliła głowę, by mu się przyjrzeć, a jej pożądanie było oczywiste w tych uwodzicielskich, bursztynowych oczach. Osłabiały go od środka. Wziął głęboki wdech i zacisnął usta.
„To twój dzień, ty decydujesz.” – drażniła się z uwodzicielskim uśmiechem.
Sposób, w jaki jej dłoń pieściła jego ukrytego członka, jasno wskazywał, jaką decyzję chciała, by podjął.
Przyciągnął ją bliżej i znów złączył ich usta, jego ręka zsunęła się na jej pośladek i podniósł ją do góry. Podniosła się i oplotła go nogami, podczas gdy całowali się jakby czas się kończył.
Położył ją na trawie i wsunął kolano między jej uda. Zataczała biodrami o jego nogę, jęcząc głośno, gdy jego usta dotknęły jej szyi. Zadrżała, unosząc biodra i pocierając mocniej w narastającym napięciu.
Zrzucił czarną kurtkę, rozwiązał sznurki spodni i zsunął je w dół, podczas gdy ona podniosła suknię nad udo, by się przed nim odsłonić.
„Chcę, żebyś na mnie usiadła,” warknął w pocałunku, oplatając jej talię dłońmi. Przewrócił ich tak, że teraz ona siedziała na nim, ocierając się o jego twardy, pulsujący członek.
Zrobiła, co kazał. Przytrzymała go i jeździła na nim z całą mocą. To było dzikie, surowe i intensywne. Jego dłonie trzymały jej biodra, prowadząc ją, a on wchodził w nią, spotykając się w połowie drogi i czyniąc akt jeszcze potężniejszym. Ich bliskość była na zupełnie innym poziomie – nie kochali się tylko dla seksu. Przejmowali nawzajem swoje umysły, ciała i dusze.
Ostatni pchnięcie i doszedł, drżąc i stając się wrażliwy pod nią. Jeszcze przez chwilę pocierała biodrami o jego wrażliwego członka, po czym zeszła z niego i położyła się na boku. Jego powieki zadrżały, a ona patrzyła na niego z uśmiechem na twarzy.
Odwrócił się do niej, przez co włosy opadły mu na twarz. „Dziękuję,” wysapał, wciąż łapiąc oddech.
Jej dłonie uniosły się, by odgarnąć mu włosy za uszy. „Nie ma za co, mój królu. To mój obowiązek jako dobrej królowej, by cię uszczęśliwiać.”
Przewrócił oczami, wciąż wdzięczny. Zostali na ziemi w swoich objęciach, w ciszy patrząc na chmury i ciesząc się swoim towarzystwem.
Xavier nie lubił psuć dobrych chwil, ale wiedział, że muszą ruszać zanim zapadnie wieczór. „Powinniśmy już iść,” powiedział, podnosząc się i poprawiając ubranie. Mia także wstała i poprawiła suknię.
Pomógł jej zdjąć kilka suchych liści zaplątanych we włosy, ona zrobiła to samo dla niego, mrucząc: „To było niesamowite! To najlepsza urodzinowa niespodzianka, jaką kiedykolwiek miałam.”
„Cieszę się, że jesteś szczęśliwa.”
„Jestem szczęśliwa z tobą, zawsze.” Jego oczy zmiękły, gdy szeroko się do niej uśmiechnął.
Jej dłoń pogładziła jego twarz, odwzajemniając spojrzenie, „i cieszę się, że to słyszę.”
Oczyścili się, upewniając się, że nic nie różni się od tego, jak przyszli.
Wrócili do stajni i oddali konie stajennym, którzy je odprowadzili.
Podeszła do nich Pani Cameron. „Dziękuję, mój królu, moja królowo. Za wizytę. To dla nas bardzo wiele znaczy.” – odezwała się wdzięcznym tonem.
„Powinnaś podziękować mojej żonie. To wszystko jej pomysł.”
Jej szare oczy spoczęły na Mii i jej również podziękowała.
Podjechała ich kareta, gdy się żegnali, i wsiedli, by odjechać.
„Wiesz, moglibyśmy po prostu przebiec przez las i szybciej oraz ciszej dotrzeć do pałacu,” odezwał się Xavier po chwili jazdy w ciszy.
Skinęła głową, zgadzając się z tym, co właśnie powiedział, „Wiem o tym, ale wtedy nie mogłabym ci tego dać.” Wyciągnęła spod siebie mały koszyczek kottan i wręczyła mu go.
Jego oczy zwęziły się podejrzliwie, mimo że przyjął od niej prezent. „Co tam jest?”
„Coś, co też lubisz, ale w przeciwieństwie do jazdy konnej, masz to w pałacu.”
„Skoro już to mam, po co mi to przyniosłaś?”
„Bo mogłam,” wystawiła mu język, „i bo to lubisz, a ja chciałam ci dać coś, co lubisz.”
Otworzył pokrywkę koszyka i w środku znalazł trzy jabłka. Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech na ten widok. Dłonie mocno zacisnęły koszyczek po bokach, a serce waliło mu w piersi.
„Przyniosłaś mi jabłka!” – uśmiechnął się, sięgając do środka i wyciągając jedno zielone jabłko.
Jego oczy zaszkliły się, a usta lekko zadrżały. Zacisnął wargi i spojrzał przez okno, próbując ukryć emocje. Dlaczego ona musiała być dla niego tak doskonała?
„Wiem, zakazany owoc, dokładnie tak jak lubisz.” – droczyła się.
Odwrócił się do niej i przysunął bliżej. Jego oczy zamigotały, gdy sięgnął po nią i pocałował ją głęboko w usta, wyrażając miłość, której nie potrafił powiedzieć na głos. Pragnął jej na zawsze i nigdy nie był tego bardziej pewien.
„Kocham cię.” – wyszeptał, odsuwając się po pocałunku. Nie chciał tego wypowiedzieć na głos. Po prostu się stało. Tak jak nie planował zakochać się w niej, uczynić ją swoją bratnią duszą czy jej potrzebować. To po prostu się wydarzyło, i było poza jego kontrolą.
Usłyszał, jak jej serce zadrżało na jego wyznanie, ale milczała, jej wzrok spuszczony, nie patrząc mu w oczy. Nie takiej odpowiedzi oczekiwał. Ale taką właśnie otrzymał.
Po chwili odsunął się od niej, wypowiedziawszy te słowa i otrzymawszy jedynie zdezorientowane spojrzenie.
„Może nie powinienem był tego mówić,” wymamrotał niezręcznie, z bólem.
„Co chcesz, żebym powiedziała? Nie uwzględniliśmy miłości w naszej umowie. Nie spodziewałam się usłyszeć tego od ciebie.” – odpowiedziała defensywnie.
„Dlaczego nie? Uważasz, że jestem zbyt bezduszny, by się zakochać?” Przelewał na nią swój największy lęk, ale nie mógł się powstrzymać. Otworzył się przed nią, a ona odpowiedziała obojętnością. Jego serce pękało.
„Nigdy tak nie powiedziałam,” zaprotestowała.
„To dlaczego wyglądasz na tak zaskoczoną, że powiedziałem, że cię kocham?”
„Bo mieliśmy inne cele i zamierzenia, zanim weszliśmy w tę umowę. Nie sądziłam, że zrezygnujesz z nich dla miłości!”
Prychnął, poparzony jej dosadną odpowiedzią.
Dlaczego to tak bardzo boli?
Bo po raz kolejny pozwolił, by jego miłość przysłoniła mu prawdę stojącą tuż przed nim.
Wszystko, co robiła od pierwszego dnia umowy, miało służyć realizacji jej celu. Tak naprawdę nie chodziło o niego. On widział rzeczy, których nie było, i oddał się w ręce miłości, licząc, że tym razem zostanie odwzajemniona.
Wydawało mu się, że jednak coś do niego czuje, choćby odrobinę, ale okazało się, że nie.
To boli.
Boli bardziej niż jakikolwiek ból, którego doświadczył.
Czuł, jakby wyrwano mu serce, a każda sekunda była walką o oddech.
„Zatrzymaj powóz!” – krzyknął do woźnicy, a powóz natychmiast stanął.
Wysiadł, potrzebując przestrzeni i powietrza. Musiał odetchnąć i się pozbierać. Im dłużej był blisko niej, tym bardziej bolało. Oczy piekły od powstrzymywanych łez. Nie chciał, żeby zobaczyła, jak bardzo cierpi. Musiał odzyskać panowanie nad sobą.
Położył dłonie na biodrach i spojrzał w niebo.
„Xavier!” – zawołała Mia, również wysiadając z powozu.
Ruszyła ku niemu, ale on cofnął się i uniósł dłoń, by ją zatrzymać.
„Proszę, zostań, Mia. Muszę pomyśleć!”
„Xavier, możemy to zrobić, jak dojedziemy do pałacu?”
„Cztery minuty. Potrzebuję czterech pieprzonych minut.” Oddech stawał się coraz płytszy, a serce biło nienaturalnie szybko i wiedział, dlaczego.
Ona też go zostawi.
Mieli mniej niż trzy miesiące do końca umowy. Jeszcze kilka miesięcy, aż odejdzie do południowego Królestwa, gdzie czeka ją wolność i oświecenie.
Zszedł z drogi, z myślami kotłującymi się w głowie. Wiedział, że po wszystkim będzie musiała odejść, a mimo to nie mógł przestać się zakochiwać.
Przetarł łzy z oczu.
Nie sądził, że jej decyzja aż tak go dotknie, ale teraz już wiedział. Nie przetrwałby bez niej. Jej nieobecność doprowadziłaby go do szaleństwa, a Robb miałby powód, by go zdetronizować.
Nie wiedział, jak długo błądził w swoich myślach, ale kiedy wrócił w stronę powozu; to, co zobaczył, sprawiło, że serce mu zamarło.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mia ledwo zmrużyła tej nocy oczy. Wspomnienia tego, co się wydarzyło, wypalały się w jej umyśle i z każdym mrugnięciem powiek widziała przebłysk grozy, która rozegrała się w drodze powrotnej z rancza.
W tym momencie wytężała wzrok, by utrzymać się na jawie. Minęły już trzy dni, a ona wciąż nie spała. Jak mogłaby? Kiedy jej mąż, król Alfa, nagle zamienił się w potwora i zabił czterech podróżnych, którzy podeszli do niej, prosząc jedynie o wskazanie drogi? Gdyby ją zaatakowali, broniłby jej, ale to nie była obrona. To był okrutny atak — i za co? Bo nie odpowiedziała mu na wyznanie miłości?
Czuła mdłości na samą myśl o tych mężczyznach, rozrywanych na strzępy, z ich krwią rozlaną po całej drodze, powozie, a także na niej samej.
Tego wieczora czuła się brudna, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Stało się jej obowiązkiem szorować, myć się i zmywać z siebie ich krew. Po godzinach niekończącego się mycia oczyściła ciało. Jednak obrazy, które zarejestrowały się w jej umyśle, nie dawały się zmyć, nie dawały się pozbyć.
Mogłaby próbować znaleźć wytłumaczenia albo usprawiedliwienia tego, co się wydarzyło, ale nie było żadnych. Zabił czterech ludzi z zimną krwią, rozszarpując ich na kawałki bez cienia skruchy w oczach.
Był potworem, bezlitosnym potworem. Myślała, że z czasem, uwagą i poświęceniem stanie się lepszym człowiekiem. Może była głupia, wierząc, że ktoś taki się zmieni.
To była jej porażka. Uwierzyła.
Starszyzna zmusiła go do poślubienia jej za karę za zabicie dwojga swoich poddanych bez powodu. A teraz, po wszystkich wysiłkach, by go zmienić, zrobił dokładnie to samo.
Woźnica ich powozu, który obawiał się o własne życie, gdy król Alfa wpadł w morderczy szał, uciekł do lasu i już nie wrócił. Mia była pewna, że po wszystkim on zabije również ją, ale nie zrobił tego. Po tym, jak ostatnie rozszarpane ciało opadło na ziemię, podszedł do niej, wziął ją w ramiona pokryte krwią i zaniósł z powrotem do pałacu. Miała ochotę mu się wyrwać, walczyć, ale jej instynkt ostrzegał, by tego nie robić.
Jej powieki drżały, gdy zapadała w sen, a rozżarzone czerwone oczy króla Alfy wtargnęły do jej umysłu. Widziała jego oczy i grozę, jaką w sobie miały, gdy rozszarpywał i gonił ostatniego z mężczyzn. Widziała mrok, który zasnuł mu spojrzenie w chwili, gdy zniknęło z niego sumienie, widziała, jak chwyta tamtego za twarz i wyrywa mu serce. Widziała mężczyznę leżącego u jej stóp, dławiącego się i wyciągającego do niej rękę po pomoc. Chciała ją chwycić, ale Xavier odciągnął go i rozdarł na pół, po czym rzucił bezwładne, krwawiące ciało na ziemię jakby nic nie znaczyło.
— Nie! — krzyknęła, otwierając oczy i czując, jak serce wali jej w piersi.
Do drzwi zapukał ktoś, a po chwili weszło do środka Edward, jakby wiedział, że już nie śpi. Zobaczył, w jakim jest stanie, i natychmiast podbiegł do jej łóżka. Wziął ją w ramiona i spojrzał jej w oczy, dając znać, że przy niej jest i nie zamierza jej opuszczać.
To był najdłuższy sen, jaki udało jej się złapać przez ostatnie trzy dni, a koszmar pozostał tak żywy, jakby wydarzył się wczoraj.
Łzy spływały jej po policzkach, a usta drżały.
Położył jej dłoń na czole i poczuł, że płonie z gorączki. Cofnął rękę i chwycił ją za ramię, zmuszając do kontaktu wzrokowego.
— Nie sypiasz, Mia. Zatopisz się sama, jeśli nie znajdziesz na to sposobu.
— Nie mogę spać. Wspomnienia i obrazy wypalają mi się w głowie i ciągle wpychają mnie w przerażenie — wyznała, z oczami pełnymi smutku i zmęczenia.
Spojrzał na nią ze współczuciem.
— Przykro mi. Porozmawiam z szamanami. Powinni mieć jakiś środek, który by ci pomógł w n… —
— Dlaczego on to zrobił? Ci mężczyźni nie zrobili nic złego — spytała, patrząc na niego szeroko, z przerażeniem w oczach.
Edward wyglądał na równie zagubionego jak zawsze.
— Xavier nic mi nie powiedział, moja królowo. Odmawia rozmowy z kimkolwiek, a nasz ojciec traci cierpliwość.
Kiedy kilka dni temu dotarli do pałacu, Xavier postawił ją na ziemi, ale nie zamienił z nią słowa, po czym odszedł do swojego pokoju. Mia została, trzęsąc się z zimna i z przerażenia po tym, co widziała.
Edward zobaczył ją przemokniętą, całą we krwi i brudzie. Wpadł do niej z przerażeniem w oczach i zapytał, co się stało. Przez pierwsze dwie godziny niemal się nie odzywała, ale później opowiedziała mu wszystko, co się wydarzyło. I jak niespodzianka urodzinowa zamieniła się w krwawy, okropny koszmar.
Nazajutrz po powrocie Xaviera i Mii do pałacu, wieść o wydarzeniu rozeszła się szeroko. Wszyscy snuli domysły, co mogło się stać. Królewski powóz, porzucony na drodze z nieobecnym woźnicą, oraz porozrywane, nie do rozpoznania ciała sprawiły, że ludzie myśleli, iż król i królowa nie żyją. Wkrótce jednak zorientowano się, że to nie ich ciała, lecz kogoś innego. Wieść dotarła do rady alfów, a także do Robba Ainswortha, który przybył następnego dnia do pałacu. Edward poinformował radę i Robba, że król Alfa nie jest w stanie rozmawiać i nalegał, by dali mu czas. Wszystko to wyjaśnił jej poprzedniego wieczoru, zanim opuścił jej komnatę.
— Słuchali mnie dwa dni temu, ale teraz wrócili, żądając spotkania z królem, bo królestwo zasługuje na wyjaśnienia. — Ujął jej zimne, drżące dłonie w swoje. — Musi odpowiedzieć przed radą alfów i alfą alfów za zamordowanie tych ludzi i zaniedbanie królewskich obowiązków. Jednak król Alfa, tak jak ty, nie wychodzi ze swoich komnat i nie chce ze mną rozmawiać.
— Nie ma nic do powiedzenia. Zabił tych ludzi z zimną krwią. Wiedziałam, że miewa niekontrolowane napady wściekłości, ale nie sądziłam, że może być aż tak okrutny! — zadrżała, gdy wspomnienia znów wróciły do jej głowy. Nienawidziła tego, co widziała. Nienawidziła widzieć w nim tę stronę. To nie był ten człowiek, którego poznała. Jak mógł tak nagle się zmienić?
— Wiem, że mnie za to znienawidzisz, ale musisz z nim porozmawiać.
Wyrwała dłoń z jego uścisku, oburzona jego żądaniem.
Edward trafił w czuły punkt swoim żądaniem, choć miał dobre intencje.
— Jak możesz w ogóle mnie o to prosić, Edwardzie? Słyszałeś przecież, co zrobił! — Mia zeskoczyła z łóżka na drugą stronę, z dala od Edwarda.
— Mia, posłuchaj!
— Edwardzie, dlaczego?
— Bo król cię kocha, bez względu na to, co zrobił, i może zechce cię wysłuchać.
— To było wcześniej. Nie dałam mu odpowiedzi, którą chciał usłyszeć — odparła. — Oszalał, bo był na mnie zły, i wyładował złość na tamtych ludziach.
Edward wstał z łóżka.
— Niezależnie od tego, jak to się potoczy, ty i mój brat musicie to przejść razem. Wiem, że nie chcesz tego słyszeć, ale król cię potrzebuje. Musisz mu uświadomić, że jeśli dziś nie przemówi do rady, straci koronę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Drzwi do komnat Xaviera uchyliły się i przez szczelinę wpadł promień światła, rozpraszając ciemność. Wściekłe oczy Xaviera natychmiast się otworzyły. Zerwał się z łóżka, by zobaczyć, kto tym razem mu przeszkadza, i wtedy jego wzrok napotkał Mię. Złość, którą czuł, zgasła na widok anielskiej istoty, którą nazywał swoją żoną, stojącej w drzwiach. Przetarł twarz dłońmi, próbując się ogarnąć—chciał wyglądać dla niej godnie. Nie widział jej od kilku dni, odliczał czas do tej chwili, a teraz nie chciał, by się rozczarowała tym, co zobaczyła.
Zrobił to nieudolnie. Szlafrok przylgnął do jego ciała, okropnie się skurczył, i nigdy nie wyglądał gorzej. Był nadal w rozsypce, ale ona przyszła do niego i to liczyło się najbardziej.
Radość, którą poczuł, jednak szybko zgasła, gdy zobaczył, że obok niej stanął Edward. Dlaczego oni zawsze byli razem? Czy to przez niego Mia reagowała tak chłodno na jego uczucia? Czy to jego kochała? Czy o to tu chodziło?
"Dlaczego tu jesteście?" zapytał ostro, jego głos stał się twardy.
"Przyszliśmy cię zobaczyć, mój królu," odpowiedział Edward, a Xavier warknął.
Nie pozwoli, by po raz kolejny zrobiono z niego błazna.
Zwrócił się do Mii, która stała cicho jak grób. "Jesteście razem? To jego chcesz, Miu? Dlatego nie potrafisz mnie pokochać?"—jego głos załamał się pod koniec zdania, co napełniło go odrazą.
Milczała, tylko patrzyła na niego jak na pajaca. To go doprowadziło do szału.
"Powiedz mi!" rzucił ostro, a ona podskoczyła ze strachu. Odwróciła się do drzwi i już miała wyjść, gdy Edward położył jej dłoń na ramieniu, powstrzymując ją.
Pięści Xaviera zacisnęły się na ten widok. Nie chciał, by Edward dotykał jego żony, nigdy, a zwłaszcza teraz. Ale ona go słuchała. Przy jego bracie była spokojniejsza i bardziej uległa niż przy nim.
"Nie dam rady!" powiedziała Mia do Edwarda, jej oczy zaszkliły się łzami, a głos zadrżał.
Nie puścił jej. Jeśli już, to tylko mocniej ścisnął, a Xavier zacisnął zęby.
"Wiem, że to trudne, ale teraz bardziej niż kiedykolwiek cię potrzebujemy. Będę z tobą na każdym kroku."
Otarła łzy i skinęła głową, po czym odwróciła się. "Mój królu."
"Nie jestem twoim królem. Jestem twoim mężem. Nazywaj mnie Xavier. Król Xavier, jeśli musisz, ale Xavier."
Wzięła głęboki oddech. "Xavierze, rada alfa przyszła cię zobaczyć. Przychodzą od trzech dni, ale dzisiaj nie odejdą, dopóki nie porozmawiają ze swoim królem."
"W jakim celu przyszli?"
"Zażądali wyjaśnienia brutalnego zabicia tych mężczyzn z twojej ręki, bez powodu."
"Morderstwo bez przyczyny jest poważnym przestępstwem, nawet dla samego króla," dodał Edward zza pleców Mii, a Xavier rzucił mu mordercze spojrzenie.
Edward zrozumiał, że jest niepożądany, i cofnął się od Mii. W następnej chwili zniknął za drzwiami, zostawiając ich samych.
"Nikogo nie zabiłem," zaprzeczył pewnym głosem.
Mia prychnęła, zdumiona jego zuchwałością. "Byłam tam, Xavierze, widziałam, co zrobiłeś, jak rozszarpywałeś tych ludzi jak dzikie zwierzę, aż rozdarłeś ich na kawałki."
"Dlatego prawie cały czas nie patrzyłaś na mnie w drodze do domu? Bo jestem dla ciebie potworem?" zapytał zranionym spojrzeniem.
Wystąpiła do przodu, odważniejsza niż kilka minut temu. "Zabiłeś czterech ludzi z zimną krwią. Tak robią potwory!" rzuciła w niego z gniewem.
Xavier cofnął się pod wpływem jej słów, nie mogąc uwierzyć w to, co właśnie usłyszał.
Był potworem.
Zrobił wszystko, by zmienić to, jak postrzegali go inni. By stać się lepszym człowiekiem. Partnerem, na którego zasługiwała, i człowiekiem, którego matka widziała w nim od zawsze. Jeśli po tym wszystkim ona nadal widzi w nim potwora, to co zrobi reszta świata?
Drżały mu wargi, gdy tłumił łzy. Odwrócił od niej wzrok. "Więc idź i powiedz to starszyźnie. Nazwij mnie potworem i pozwól im mnie przekląć. Powiedz to Robbowi, on się ucieszy. Od dawna czeka, żeby mnie pozbawić tronu. Tym sposobem nie będzie musiał nawet kiwnąć palcem."
"Bo dałeś im powód. Dałeś wszystkim powód, by widzieli w tobie potwora, bestię bez serca."
Spojrzał na nią. "Włącznie z tobą."
"Moje zdanie nie ma znaczenia."
„To zawsze było dla mnie ważne.” Po jego policzku spłynęła bolesna łza, a on syknął.
Jej oczy zamigotały na moment. „Pokazałeś mi swoją troskliwą i wyrozumiałą stronę, ale także pokazałeś mi swoją przerażającą i okrutną stronę. Nie potrafię się zdecydować.”
„Gdybyś zobaczyła Edwarda, jak idzie i zabija cztery osoby. Jaka byłaby twoja pierwsza reakcja?”
„Edward by tego nie zrobił,” odparła w jego obronie.
Uśmiechnął się z bólem. „Myślałem, że jesteś bystra. Proszę cię, żebyś założyła taki scenariusz.”
„Wtedy uwierzyłabym, że miał powód, by to zrobić. Edward nie jest żądny krwi.”
„A ja jestem.”
Zawahała się, zanim odpowiedziała. „Dałeś mi wiele powodów, by tak sądzić.”
„Mogłem zrobić z tobą, co chciałem, w noc naszego ślubu. Mogłem podniecić się sam i mieć cię na własność. Nie miało znaczenia, że wtedy cię nie chciałem. Zwyczaje to zwyczaje, a ty byłaś moją żoną. Ale tego nie zrobiłem i chcesz wiedzieć dlaczego? Bo usłyszałem, jak szlochasz i wiedziałem, że tego także nie chcesz.”
„A następnego dnia o mało nie udusiłeś mnie na śmierć.”
„I żałowałem tego. Matka byłaby ze mnie zawstydzona, gdyby wiedziała, co ci zrobiłem, więc przysiągłem, że nigdy więcej tego nie zrobię.”
„A potem zaplanowałeś wraz ze swoją kochanką, żeby mnie zabić.”
„Nigdy nie zamierzałem cię zabić. Bez względu na to, co mówią wszyscy, nie jestem zimnokrwistym mordercą.” Przesunął się do stolika i oparł o niego ciężar ciała. „Noszenie pierścienia powstrzymującego przez te miesiące sprawiało mi większy ból niż cokolwiek innego, ale zrobiłem to, bo nie chciałem być dla ciebie potworem. Zgodziłem się rozmawiać ze słuchaczem, choć na początku nienawidziłem tego pomysłu. Pracowałem nad okiełznaniem swojej złości z jego pomocą, bo chciałem być lepszym człowiekiem dla ciebie, kimś, na kogo zasługujesz. Bo chciałem być doskonały.”
Skrzyżowała ramiona na piersi. „A mężczyźni, których zabiłeś za to, że podziwiali Zarę, przez co starszyzna cię ukarała i zmusiła do małżeństwa?”
„Wbrew powszechnym opowieściom, nie zabiłem ich dla zabawy. Powiedziała mi, że ją zhańbili, a ja jej uwierzyłem.”
„A co się stało tym razem? Byłam tam. Widziałam cię, a atak był niesprowokowany.”
„Widziałem ich, Mio. Mieli ci zrobić krzywdę i byłem tam akurat na czas, żeby cię uratować.”
Parsknęła śmiechem. „Tak, oczywiście.”
Rzucił się w jej stronę i chwycił ją za nadgarstek, zanim zdążyła się odsunąć. „Jesteś tu po to, żeby być po mojej stronie, czy żeby mnie szydzić?” zapytał.
„Sama siebie ośmieszasz, kłamiąc.” Warknęła na niego.
„Nie jestem kłamcą.”
Szarpnęła się, by się uwolnić, ale nie puścił. „A ja nie jestem ślepa. Byłam tam, pamiętasz?”
Skrzywiła się z bólu, próbując wyszarpnąć rękę z jego uścisku. „Może to ty byłeś ślepy!” warknął na nią.
„Pierdol się!”
„Zobacz sama,” puścił jej nadgarstek i chwycił ją za głowę, dociskając oba kciuki do jej skroni, a ich umysły się połączyły.
Wspólnie przenieśli się do sceny sprzed trzech dni i mimo że była tam, Mia nie chciała tego oglądać. Miała już te wspomnienia i już ją to dręczyło — nie chciała tego pogłębiać. Ale nie mogła uciec. Była uwięziona i zmuszona do oglądania.
Zobaczyła, jak Xavier wypadł z powozu i zszedł z drogi. Jego oczy były pełne bólu, a na twarzy miał zraniony wyraz. Położył dłonie na biodrach i spojrzał w niebo, przygryzając dolną, drżącą wargę. Jego oczy były zaszklone. Jej odrzucenie zabolało go bardziej, niż myślała.
„Xavier, możemy to zrobić, jak już dotrzemy do pałacu?”
„Cztery minuty. Potrzebuję pierdolonych czterech minut.” Powiedział, nie odwracając się do niej, a jego dłoń szybko powędrowała, by zetrzeć łzy z oczu.
Odszedł z drogi.
Po chwili otarł twarz i wziął kilka głębokich oddechów. Wrócił na drogę, by zastać Mię otoczoną przez czterech mężczyzn. Stał, obserwując, co robili z jego królową, ale nocny wiatr zawiał i dostrzegł srebrny sztylet przypięty do ich pasa. Jeden z mężczyzn chwycił za srebrny sztylet, chcąc go wyciągnąć, a Xavier zauważył czerwony znak odciśnięty na grzbiecie jego dłoni. Wiedział, że to nie są zwykli ludzie; to byli zabójcy.
Zaryczał głośno i rzucił się w ich stronę, jego oczy płonęły lękiem i gniewem. Rozszarpał każdego z nich, zaczynając od tego, który sięgał po sztylet, a potem kolejnych.
Przesuń w górę, aby kontynuować