„Dokąd jedziemy?” – sceptyczny głos Xaviera zapytał, gdy powóz oddalał jego i Mię od Pałacu.
Mia weszła do jego wewnętrznego dworu i zaprosiła go na randkę. Miał mnóstwo obowiązków, ale nigdy wcześniej go nie zapraszała i nie mógł jej odmówić za pierwszym razem. Poza tym, sam pragnął spędzić z nią trochę czasu sam na sam. Gdyby tylko mógł wziąć tydzień wolnego, zabrałby ją do królewskiego kurortu i spędziłby z nią każdą chwilę. Na razie musieli zadowolić się tym, co mieli. Więc odłożył wszystko i się zgodził.
Od chwili, gdy wsiedli do powozu, w jego małej żonie było coś figlarnego. Coś przed nim ukrywała, a z jej zachowania wynikało, że zaplanowała dla niego niespodziankę. Serce podskoczyło mu na myśl o tym, co wymyśliła. Nie wiedział jednak, po co się tak stara.
Nie potrafił odgadnąć jej planów tylko patrząc na nią. Wyglądała pięknie i promiennie, jak zawsze. Dziś miała na sobie zieloną sukienkę z okrągłym dekoltem, a widok jej kręconych rudych włosów opadających na materiał pobudzał go. Miała na szyi naszyjnik, który jej podarował, ten, który wcześniej należał do jego matki. Chciał pochylić się i obsypać jej szyję pocałunkami, ale wiedział, że nie może i powstrzymał się. Czekała go niespodzianka i nie chciał jej zepsuć.
Minęło już ponad trzydzieści minut od chwili, gdy ruszyli powozem, a Xavier nie mógł znieść tej bliskości. Potrzebował przynajmniej stopy odstępu, jeśli miał nadzieję utrzymać ręce przy sobie. Nie wiedział, dokąd jadą – wiedzieli tylko Mia i woźnica. Powiedziała mu, żeby jej zaufał, a on ufał jej całym sobą i wszystkim, co miał.
Zmniejszył ochronę wokół niej i zlekceważył list z pogróżkami do królowej po miesiącach intensywnego śledztwa, które nie przyniosło rezultatów. Edward powiedział mu, że to podstęp, który miał go rozproszyć w roli króla i sprawić, by zaczął wątpić w siebie. Robb Ainsworth, chociaż daleko, nadal trzymał na nim bystre spojrzenie i obserwował, jak rządzi. Był pewien, że starzec pilnie się im przygląda i szuka sposobów, by go zdyskredytować. Nie zamierzał mu tego umożliwić. Był zdeterminowany, by rządzić przez rok, a potem zażądać od Robba oceny swoich rządów jako alfa-króla.
Gdy już wystąpi z tą prośbą, Robb rozważy jego zasługi jako Króla i na tej podstawie wyda decyzję. Robb wyda wtedy oświadczenie, którego nie będzie mógł potem cofnąć. Kiedy zapadnie wyrok, Xavier nie będzie już musiał przejmować się jego opinią czy działaniami wobec siebie.
Xavier nadal był ostrożny, gdy opuszczał Pałac, ale dziś nie chciał zepsuć planu Mii, zabierając ze sobą królewskich strażników. Powiedziała, że chce randki tylko we dwoje, i właśnie to chciał jej dać.
„Już prawie jesteśmy.”
„Dopóki Robb i Elliott nie czekają tam na mnie, gdziekolwiek to jest, to nie mam nic przeciwko.”
Mia przewróciła oczami, ale uśmiechnęła się na jego drobiazgowość. Wkrótce woźnica się zatrzymał i oboje wysiedli z powozu.
„Edward powiedział mi, że dziś są twoje urodziny i że od jakiegoś czasu już ich nie obchodzisz” – powiedziała, podchodząc do miejsca, gdzie stał, zatrzymała się i spojrzała na hektary ziemi na ranczu. „Powiedział mi też o twojej miłości do jazdy konnej, więc pomyślałam, że to może być świetny pomysł.”
Byli na ranczu po południowej stronie. To było największe ranczo w stolicy i właśnie tutaj przez kilka lat pobierał lekcje jazdy konnej. To była rzecz, z której zrezygnował dla Wahali – a ona właśnie mu ją przywróciła. Rano przez chwilę pomyślał o swoich urodzinach, ale nie zatrzymał tej myśli na dłużej niż kilka sekund. Już nie świętował i nie widział powodu, by o tym wspominać, ale ona zarezerwowała to miejsce tylko dla niego.
Pomyliła się. To nie był świetny pomysł – to był pomysł wspaniały.
„I co myślisz?”
Nie odpowiedział. Po prostu odwrócił się i pocałował ją namiętnie w usta, niemal odbierając jej dech.
„Jest idealnie.” – odsunął się i oparł czoło o jej, wciąż z zamkniętymi oczami.
„Cóż, jeszcze nie jest idealnie. Musimy znaleźć ci konia i zobaczyć, jak na nim jeździsz.” – uśmiechnęła się szeroko, wzięła go za rękę i pociągnęła w stronę dużego budynku po drugiej stronie rancza, niedaleko miejsca, gdzie stali. Tam czekało kilku pracowników.
Xavier nie protestował, że jest ciągnięty. Mia jeszcze nigdy nie sprawiła, by żałował, że jej zaufał. „Nie jeździłem od lat, Mio. Edward ci tego nie powiedział?”
„Powiedział, ale jesteś alfa-królem. Wątpię, żeby było coś, czego nie potrafisz.”
Przewrócił oczami na jej głupiutką próbę podbudowania jego ego. ‘To, żebyś mnie pokochała, to już co innego’, mruknął do siebie, ale Mia tego nie usłyszała.
Pracownicy gospody na ranczu byli zszokowani widokiem alfa-króla i królowej na swoim terenie. Kierowniczka, pani Cameron, kobieta w średnim wieku ubrana w czarne spodnie i białą bluzkę, której Mia wcześniej dała znać o wizycie, zeszła po schodach, by się z nimi przywitać. Ukłoniła się, gdy stanęła przed królem i królową.
„To wielki zaszczyt gościć was tutaj, mój królu i królowo.”
„Zaszczyt po naszej stronie. Zgodnie z wcześniejszą informacją prosimy o dwa najlepsze konie” – powiedziała Mia.
Skinęła głową i zaprosiła ich gestem, by poszli za nią.
Niecałe dwadzieścia minut później Mia i Xavier siedzieli już na koniach i razem wyjechali ze stajni.
„Potrzebujecie towarzystwa?” – zapytała pani Cameron z uniesioną brwią.
Wymienili spojrzenia i pokręcili głowami. „Poradzimy sobie,” odparła Mia.
Odjechali. Xavier prowadził, bo był znacznie bardziej obeznany z wyścigami niż Mia. Ona umiała jeździć konno. Jej ojciec miał kilka koni i, w przeciwieństwie do matki, nie była na nie uczulona.
Mia podążała za jego prowadzeniem i patrzyła, jak wiatr rozwiewa mu włosy do tyłu i na twarz. Był jak wyborne wino – z każdym razem, gdy go widziała, był coraz lepszy.
Xavier początkowo myślał, że po tylu latach przerwy nie będzie już pamiętał, jak się jeździ, ale się mylił. Gdy tylko usiadł w siodle, wszystko wróciło jakby to było wczoraj. Był wdzięczny swojej żonie, że stała przy nim przez wszystko, co wydarzyło się w ostatnim miesiącu, dotyczące jego stanu psychicznego.
„Zwalniasz” – powiedziała Mia, gdy Xavier skręcił na lewą ścieżkę i zaczął zwalniać.
„Ostatnio, kiedy tu byłem, strumień był za tym zakrętem” – odparł i wkrótce Mia zobaczyła strumień przy ścieżce, dokładnie jak mówił. „Koń może się napić, zanim pojedziemy dalej.” Zsiadł z konia, wziął uzdę i poprowadził konia do strumienia.
Koń rzeczywiście potrzebował wody, bo zanurzył głowę i zaczął pić. Mia zsiadła ze swojego konia, przyprowadziła go do strumienia i jej koń przyłączył się do innych, pijąc wodę.
Podeszła do Xaviera pod drzewo rosnące przy strumieniu. „Skąd wiedziałeś, że chciał się napić?”
„Nie wiedziałem, ale zawsze przyprowadzałem tu swoje konie i one zawsze piły. Pomyślałem więc: czemu nie dziś?”
„Twój lud pokochałby cię, gdybyś pokazał im tę troskliwą i czułą stronę siebie,” powiedziała z ogromną pewnością w głosie.
Spojrzał na nią, a w jego oczach pojawił się bolesny wyraz: „Król powinien rządzić swoim ludem, nie kochać go.” – zacytował słynne powiedzenie swojego ojca.
„Dobry król kocha i troszczy się o swój lud.” Przysunęła się bliżej niego.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jego oczy uniosły się i spotkały z jej spojrzeniem. Serce zabiło mu szybciej, a ciało stało się czujne od jej bliskości. Prawie pochylił się, by pocałować jej usta, ale powstrzymał się i spuścił wzrok.
„Nie sądzę, żebym był wielkim królem. Ledwo jestem dobrym, a wielu ludzi widziało moją ciemną stronę.”
„Wielu ludzi mogło widzieć twoją ciemną stronę, ale ja widziałam tę dobrą.” – pochyliła się do niego, stając na palcach, by jej usta mogły dosięgnąć jego.
Odwzajemnił pocałunek natychmiast, z desperacją, przyciągając ją bliżej siebie. To było właściwe, ona była właściwa, bardziej niż cokolwiek innego. Jej miękkie usta smakowały tak słodko, że mógłby całować je cały dzień.
Odsunął się, dysząc po około minucie.
„Nie powinniśmy,” odchrząknął, „jesteśmy na otwartym terenie.”
„Mój król jest konserwatywny.” Zażartowała.
Zaśmiał się i skinął głową: „Nie sądzę, żebyś chciała pieprzyć się ze mną w błocie, podczas gdy konie patrzą.” – powiedział, zerkając na konie wciąż pijące ze strumienia.
Jej dłoń przesunęła się po jego twarzy, w dół po częściowo odsłoniętej szyi. Zadrżał pod jej dotykiem, co zdradzało, że także jej pragnie. Martwił się tylko o otoczenie.
Jej dłoń zsunęła się po płaskim brzuchu, aż do linii spodni i jeszcze niżej, by objąć go przez materiał. Jęknął, ale jej nie powstrzymał. Zawsze lubił, gdy przejmowała inicjatywę.
Przechyliła głowę, by mu się przyjrzeć, a jej pożądanie było oczywiste w tych uwodzicielskich, bursztynowych oczach. Osłabiały go od środka. Wziął głęboki wdech i zacisnął usta.
„To twój dzień, ty decydujesz.” – drażniła się z uwodzicielskim uśmiechem.
Sposób, w jaki jej dłoń pieściła jego ukrytego członka, jasno wskazywał, jaką decyzję chciała, by podjął.
Przyciągnął ją bliżej i znów złączył ich usta, jego ręka zsunęła się na jej pośladek i podniósł ją do góry. Podniosła się i oplotła go nogami, podczas gdy całowali się jakby czas się kończył.
Położył ją na trawie i wsunął kolano między jej uda. Zataczała biodrami o jego nogę, jęcząc głośno, gdy jego usta dotknęły jej szyi. Zadrżała, unosząc biodra i pocierając mocniej w narastającym napięciu.
Zrzucił czarną kurtkę, rozwiązał sznurki spodni i zsunął je w dół, podczas gdy ona podniosła suknię nad udo, by się przed nim odsłonić.
„Chcę, żebyś na mnie usiadła,” warknął w pocałunku, oplatając jej talię dłońmi. Przewrócił ich tak, że teraz ona siedziała na nim, ocierając się o jego twardy, pulsujący członek.
Zrobiła, co kazał. Przytrzymała go i jeździła na nim z całą mocą. To było dzikie, surowe i intensywne. Jego dłonie trzymały jej biodra, prowadząc ją, a on wchodził w nią, spotykając się w połowie drogi i czyniąc akt jeszcze potężniejszym. Ich bliskość była na zupełnie innym poziomie – nie kochali się tylko dla seksu. Przejmowali nawzajem swoje umysły, ciała i dusze.
Ostatni pchnięcie i doszedł, drżąc i stając się wrażliwy pod nią. Jeszcze przez chwilę pocierała biodrami o jego wrażliwego członka, po czym zeszła z niego i położyła się na boku. Jego powieki zadrżały, a ona patrzyła na niego z uśmiechem na twarzy.
Odwrócił się do niej, przez co włosy opadły mu na twarz. „Dziękuję,” wysapał, wciąż łapiąc oddech.
Jej dłonie uniosły się, by odgarnąć mu włosy za uszy. „Nie ma za co, mój królu. To mój obowiązek jako dobrej królowej, by cię uszczęśliwiać.”
Przewrócił oczami, wciąż wdzięczny. Zostali na ziemi w swoich objęciach, w ciszy patrząc na chmury i ciesząc się swoim towarzystwem.
Xavier nie lubił psuć dobrych chwil, ale wiedział, że muszą ruszać zanim zapadnie wieczór. „Powinniśmy już iść,” powiedział, podnosząc się i poprawiając ubranie. Mia także wstała i poprawiła suknię.
Pomógł jej zdjąć kilka suchych liści zaplątanych we włosy, ona zrobiła to samo dla niego, mrucząc: „To było niesamowite! To najlepsza urodzinowa niespodzianka, jaką kiedykolwiek miałam.”
„Cieszę się, że jesteś szczęśliwa.”
„Jestem szczęśliwa z tobą, zawsze.” Jego oczy zmiękły, gdy szeroko się do niej uśmiechnął.
Jej dłoń pogładziła jego twarz, odwzajemniając spojrzenie, „i cieszę się, że to słyszę.”
Oczyścili się, upewniając się, że nic nie różni się od tego, jak przyszli.
Wrócili do stajni i oddali konie stajennym, którzy je odprowadzili.
Podeszła do nich Pani Cameron. „Dziękuję, mój królu, moja królowo. Za wizytę. To dla nas bardzo wiele znaczy.” – odezwała się wdzięcznym tonem.
„Powinnaś podziękować mojej żonie. To wszystko jej pomysł.”
Jej szare oczy spoczęły na Mii i jej również podziękowała.
Podjechała ich kareta, gdy się żegnali, i wsiedli, by odjechać.
„Wiesz, moglibyśmy po prostu przebiec przez las i szybciej oraz ciszej dotrzeć do pałacu,” odezwał się Xavier po chwili jazdy w ciszy.
Skinęła głową, zgadzając się z tym, co właśnie powiedział, „Wiem o tym, ale wtedy nie mogłabym ci tego dać.” Wyciągnęła spod siebie mały koszyczek kottan i wręczyła mu go.
Jego oczy zwęziły się podejrzliwie, mimo że przyjął od niej prezent. „Co tam jest?”
„Coś, co też lubisz, ale w przeciwieństwie do jazdy konnej, masz to w pałacu.”
„Skoro już to mam, po co mi to przyniosłaś?”
„Bo mogłam,” wystawiła mu język, „i bo to lubisz, a ja chciałam ci dać coś, co lubisz.”
Otworzył pokrywkę koszyka i w środku znalazł trzy jabłka. Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech na ten widok. Dłonie mocno zacisnęły koszyczek po bokach, a serce waliło mu w piersi.
„Przyniosłaś mi jabłka!” – uśmiechnął się, sięgając do środka i wyciągając jedno zielone jabłko.
Jego oczy zaszkliły się, a usta lekko zadrżały. Zacisnął wargi i spojrzał przez okno, próbując ukryć emocje. Dlaczego ona musiała być dla niego tak doskonała?
„Wiem, zakazany owoc, dokładnie tak jak lubisz.” – droczyła się.
Odwrócił się do niej i przysunął bliżej. Jego oczy zamigotały, gdy sięgnął po nią i pocałował ją głęboko w usta, wyrażając miłość, której nie potrafił powiedzieć na głos. Pragnął jej na zawsze i nigdy nie był tego bardziej pewien.
„Kocham cię.” – wyszeptał, odsuwając się po pocałunku. Nie chciał tego wypowiedzieć na głos. Po prostu się stało. Tak jak nie planował zakochać się w niej, uczynić ją swoją bratnią duszą czy jej potrzebować. To po prostu się wydarzyło, i było poza jego kontrolą.
Usłyszał, jak jej serce zadrżało na jego wyznanie, ale milczała, jej wzrok spuszczony, nie patrząc mu w oczy. Nie takiej odpowiedzi oczekiwał. Ale taką właśnie otrzymał.
Po chwili odsunął się od niej, wypowiedziawszy te słowa i otrzymawszy jedynie zdezorientowane spojrzenie.
„Może nie powinienem był tego mówić,” wymamrotał niezręcznie, z bólem.
„Co chcesz, żebym powiedziała? Nie uwzględniliśmy miłości w naszej umowie. Nie spodziewałam się usłyszeć tego od ciebie.” – odpowiedziała defensywnie.
„Dlaczego nie? Uważasz, że jestem zbyt bezduszny, by się zakochać?” Przelewał na nią swój największy lęk, ale nie mógł się powstrzymać. Otworzył się przed nią, a ona odpowiedziała obojętnością. Jego serce pękało.
„Nigdy tak nie powiedziałam,” zaprotestowała.
„To dlaczego wyglądasz na tak zaskoczoną, że powiedziałem, że cię kocham?”
„Bo mieliśmy inne cele i zamierzenia, zanim weszliśmy w tę umowę. Nie sądziłam, że zrezygnujesz z nich dla miłości!”
Prychnął, poparzony jej dosadną odpowiedzią.
Dlaczego to tak bardzo boli?
Bo po raz kolejny pozwolił, by jego miłość przysłoniła mu prawdę stojącą tuż przed nim.
Wszystko, co robiła od pierwszego dnia umowy, miało służyć realizacji jej celu. Tak naprawdę nie chodziło o niego. On widział rzeczy, których nie było, i oddał się w ręce miłości, licząc, że tym razem zostanie odwzajemniona.
Wydawało mu się, że jednak coś do niego czuje, choćby odrobinę, ale okazało się, że nie.
To boli.
Boli bardziej niż jakikolwiek ból, którego doświadczył.
Czuł, jakby wyrwano mu serce, a każda sekunda była walką o oddech.
„Zatrzymaj powóz!” – krzyknął do woźnicy, a powóz natychmiast stanął.
Wysiadł, potrzebując przestrzeni i powietrza. Musiał odetchnąć i się pozbierać. Im dłużej był blisko niej, tym bardziej bolało. Oczy piekły od powstrzymywanych łez. Nie chciał, żeby zobaczyła, jak bardzo cierpi. Musiał odzyskać panowanie nad sobą.
Położył dłonie na biodrach i spojrzał w niebo.
„Xavier!” – zawołała Mia, również wysiadając z powozu.
Ruszyła ku niemu, ale on cofnął się i uniósł dłoń, by ją zatrzymać.
„Proszę, zostań, Mia. Muszę pomyśleć!”
„Xavier, możemy to zrobić, jak dojedziemy do pałacu?”
„Cztery minuty. Potrzebuję czterech pieprzonych minut.” Oddech stawał się coraz płytszy, a serce biło nienaturalnie szybko i wiedział, dlaczego.
Ona też go zostawi.
Mieli mniej niż trzy miesiące do końca umowy. Jeszcze kilka miesięcy, aż odejdzie do południowego Królestwa, gdzie czeka ją wolność i oświecenie.
Zszedł z drogi, z myślami kotłującymi się w głowie. Wiedział, że po wszystkim będzie musiała odejść, a mimo to nie mógł przestać się zakochiwać.
Przetarł łzy z oczu.
Nie sądził, że jej decyzja aż tak go dotknie, ale teraz już wiedział. Nie przetrwałby bez niej. Jej nieobecność doprowadziłaby go do szaleństwa, a Robb miałby powód, by go zdetronizować.
Nie wiedział, jak długo błądził w swoich myślach, ale kiedy wrócił w stronę powozu; to, co zobaczył, sprawiło, że serce mu zamarło.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mia ledwo zmrużyła tej nocy oczy. Wspomnienia tego, co się wydarzyło, wypalały się w jej umyśle i z każdym mrugnięciem powiek widziała przebłysk grozy, która rozegrała się w drodze powrotnej z rancza.
W tym momencie wytężała wzrok, by utrzymać się na jawie. Minęły już trzy dni, a ona wciąż nie spała. Jak mogłaby? Kiedy jej mąż, król Alfa, nagle zamienił się w potwora i zabił czterech podróżnych, którzy podeszli do niej, prosząc jedynie o wskazanie drogi? Gdyby ją zaatakowali, broniłby jej, ale to nie była obrona. To był okrutny atak — i za co? Bo nie odpowiedziała mu na wyznanie miłości?
Czuła mdłości na samą myśl o tych mężczyznach, rozrywanych na strzępy, z ich krwią rozlaną po całej drodze, powozie, a także na niej samej.
Tego wieczora czuła się brudna, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Stało się jej obowiązkiem szorować, myć się i zmywać z siebie ich krew. Po godzinach niekończącego się mycia oczyściła ciało. Jednak obrazy, które zarejestrowały się w jej umyśle, nie dawały się zmyć, nie dawały się pozbyć.
Mogłaby próbować znaleźć wytłumaczenia albo usprawiedliwienia tego, co się wydarzyło, ale nie było żadnych. Zabił czterech ludzi z zimną krwią, rozszarpując ich na kawałki bez cienia skruchy w oczach.
Był potworem, bezlitosnym potworem. Myślała, że z czasem, uwagą i poświęceniem stanie się lepszym człowiekiem. Może była głupia, wierząc, że ktoś taki się zmieni.
To była jej porażka. Uwierzyła.
Starszyzna zmusiła go do poślubienia jej za karę za zabicie dwojga swoich poddanych bez powodu. A teraz, po wszystkich wysiłkach, by go zmienić, zrobił dokładnie to samo.
Woźnica ich powozu, który obawiał się o własne życie, gdy król Alfa wpadł w morderczy szał, uciekł do lasu i już nie wrócił. Mia była pewna, że po wszystkim on zabije również ją, ale nie zrobił tego. Po tym, jak ostatnie rozszarpane ciało opadło na ziemię, podszedł do niej, wziął ją w ramiona pokryte krwią i zaniósł z powrotem do pałacu. Miała ochotę mu się wyrwać, walczyć, ale jej instynkt ostrzegał, by tego nie robić.
Jej powieki drżały, gdy zapadała w sen, a rozżarzone czerwone oczy króla Alfy wtargnęły do jej umysłu. Widziała jego oczy i grozę, jaką w sobie miały, gdy rozszarpywał i gonił ostatniego z mężczyzn. Widziała mrok, który zasnuł mu spojrzenie w chwili, gdy zniknęło z niego sumienie, widziała, jak chwyta tamtego za twarz i wyrywa mu serce. Widziała mężczyznę leżącego u jej stóp, dławiącego się i wyciągającego do niej rękę po pomoc. Chciała ją chwycić, ale Xavier odciągnął go i rozdarł na pół, po czym rzucił bezwładne, krwawiące ciało na ziemię jakby nic nie znaczyło.
— Nie! — krzyknęła, otwierając oczy i czując, jak serce wali jej w piersi.
Do drzwi zapukał ktoś, a po chwili weszło do środka Edward, jakby wiedział, że już nie śpi. Zobaczył, w jakim jest stanie, i natychmiast podbiegł do jej łóżka. Wziął ją w ramiona i spojrzał jej w oczy, dając znać, że przy niej jest i nie zamierza jej opuszczać.
To był najdłuższy sen, jaki udało jej się złapać przez ostatnie trzy dni, a koszmar pozostał tak żywy, jakby wydarzył się wczoraj.
Łzy spływały jej po policzkach, a usta drżały.
Położył jej dłoń na czole i poczuł, że płonie z gorączki. Cofnął rękę i chwycił ją za ramię, zmuszając do kontaktu wzrokowego.
— Nie sypiasz, Mia. Zatopisz się sama, jeśli nie znajdziesz na to sposobu.
— Nie mogę spać. Wspomnienia i obrazy wypalają mi się w głowie i ciągle wpychają mnie w przerażenie — wyznała, z oczami pełnymi smutku i zmęczenia.
Spojrzał na nią ze współczuciem.
— Przykro mi. Porozmawiam z szamanami. Powinni mieć jakiś środek, który by ci pomógł w n… —
— Dlaczego on to zrobił? Ci mężczyźni nie zrobili nic złego — spytała, patrząc na niego szeroko, z przerażeniem w oczach.
Edward wyglądał na równie zagubionego jak zawsze.
— Xavier nic mi nie powiedział, moja królowo. Odmawia rozmowy z kimkolwiek, a nasz ojciec traci cierpliwość.
Kiedy kilka dni temu dotarli do pałacu, Xavier postawił ją na ziemi, ale nie zamienił z nią słowa, po czym odszedł do swojego pokoju. Mia została, trzęsąc się z zimna i z przerażenia po tym, co widziała.
Edward zobaczył ją przemokniętą, całą we krwi i brudzie. Wpadł do niej z przerażeniem w oczach i zapytał, co się stało. Przez pierwsze dwie godziny niemal się nie odzywała, ale później opowiedziała mu wszystko, co się wydarzyło. I jak niespodzianka urodzinowa zamieniła się w krwawy, okropny koszmar.
Nazajutrz po powrocie Xaviera i Mii do pałacu, wieść o wydarzeniu rozeszła się szeroko. Wszyscy snuli domysły, co mogło się stać. Królewski powóz, porzucony na drodze z nieobecnym woźnicą, oraz porozrywane, nie do rozpoznania ciała sprawiły, że ludzie myśleli, iż król i królowa nie żyją. Wkrótce jednak zorientowano się, że to nie ich ciała, lecz kogoś innego. Wieść dotarła do rady alfów, a także do Robba Ainswortha, który przybył następnego dnia do pałacu. Edward poinformował radę i Robba, że król Alfa nie jest w stanie rozmawiać i nalegał, by dali mu czas. Wszystko to wyjaśnił jej poprzedniego wieczoru, zanim opuścił jej komnatę.
— Słuchali mnie dwa dni temu, ale teraz wrócili, żądając spotkania z królem, bo królestwo zasługuje na wyjaśnienia. — Ujął jej zimne, drżące dłonie w swoje. — Musi odpowiedzieć przed radą alfów i alfą alfów za zamordowanie tych ludzi i zaniedbanie królewskich obowiązków. Jednak król Alfa, tak jak ty, nie wychodzi ze swoich komnat i nie chce ze mną rozmawiać.
— Nie ma nic do powiedzenia. Zabił tych ludzi z zimną krwią. Wiedziałam, że miewa niekontrolowane napady wściekłości, ale nie sądziłam, że może być aż tak okrutny! — zadrżała, gdy wspomnienia znów wróciły do jej głowy. Nienawidziła tego, co widziała. Nienawidziła widzieć w nim tę stronę. To nie był ten człowiek, którego poznała. Jak mógł tak nagle się zmienić?
— Wiem, że mnie za to znienawidzisz, ale musisz z nim porozmawiać.
Wyrwała dłoń z jego uścisku, oburzona jego żądaniem.
Edward trafił w czuły punkt swoim żądaniem, choć miał dobre intencje.
— Jak możesz w ogóle mnie o to prosić, Edwardzie? Słyszałeś przecież, co zrobił! — Mia zeskoczyła z łóżka na drugą stronę, z dala od Edwarda.
— Mia, posłuchaj!
— Edwardzie, dlaczego?
— Bo król cię kocha, bez względu na to, co zrobił, i może zechce cię wysłuchać.
— To było wcześniej. Nie dałam mu odpowiedzi, którą chciał usłyszeć — odparła. — Oszalał, bo był na mnie zły, i wyładował złość na tamtych ludziach.
Edward wstał z łóżka.
— Niezależnie od tego, jak to się potoczy, ty i mój brat musicie to przejść razem. Wiem, że nie chcesz tego słyszeć, ale król cię potrzebuje. Musisz mu uświadomić, że jeśli dziś nie przemówi do rady, straci koronę.
Przesuń w górę, aby kontynuować