Drzwi do komnat Xaviera uchyliły się i przez szczelinę wpadł promień światła, rozpraszając ciemność. Wściekłe oczy Xaviera natychmiast się otworzyły. Zerwał się z łóżka, by zobaczyć, kto tym razem mu przeszkadza, i wtedy jego wzrok napotkał Mię. Złość, którą czuł, zgasła na widok anielskiej istoty, którą nazywał swoją żoną, stojącej w drzwiach. Przetarł twarz dłońmi, próbując się ogarnąć—chciał wyglądać dla niej godnie. Nie widział jej od kilku dni, odliczał czas do tej chwili, a teraz nie chciał, by się rozczarowała tym, co zobaczyła.
Zrobił to nieudolnie. Szlafrok przylgnął do jego ciała, okropnie się skurczył, i nigdy nie wyglądał gorzej. Był nadal w rozsypce, ale ona przyszła do niego i to liczyło się najbardziej.
Radość, którą poczuł, jednak szybko zgasła, gdy zobaczył, że obok niej stanął Edward. Dlaczego oni zawsze byli razem? Czy to przez niego Mia reagowała tak chłodno na jego uczucia? Czy to jego kochała? Czy o to tu chodziło?
"Dlaczego tu jesteście?" zapytał ostro, jego głos stał się twardy.
"Przyszliśmy cię zobaczyć, mój królu," odpowiedział Edward, a Xavier warknął.
Nie pozwoli, by po raz kolejny zrobiono z niego błazna.
Zwrócił się do Mii, która stała cicho jak grób. "Jesteście razem? To jego chcesz, Miu? Dlatego nie potrafisz mnie pokochać?"—jego głos załamał się pod koniec zdania, co napełniło go odrazą.
Milczała, tylko patrzyła na niego jak na pajaca. To go doprowadziło do szału.
"Powiedz mi!" rzucił ostro, a ona podskoczyła ze strachu. Odwróciła się do drzwi i już miała wyjść, gdy Edward położył jej dłoń na ramieniu, powstrzymując ją.
Pięści Xaviera zacisnęły się na ten widok. Nie chciał, by Edward dotykał jego żony, nigdy, a zwłaszcza teraz. Ale ona go słuchała. Przy jego bracie była spokojniejsza i bardziej uległa niż przy nim.
"Nie dam rady!" powiedziała Mia do Edwarda, jej oczy zaszkliły się łzami, a głos zadrżał.
Nie puścił jej. Jeśli już, to tylko mocniej ścisnął, a Xavier zacisnął zęby.
"Wiem, że to trudne, ale teraz bardziej niż kiedykolwiek cię potrzebujemy. Będę z tobą na każdym kroku."
Otarła łzy i skinęła głową, po czym odwróciła się. "Mój królu."
"Nie jestem twoim królem. Jestem twoim mężem. Nazywaj mnie Xavier. Król Xavier, jeśli musisz, ale Xavier."
Wzięła głęboki oddech. "Xavierze, rada alfa przyszła cię zobaczyć. Przychodzą od trzech dni, ale dzisiaj nie odejdą, dopóki nie porozmawiają ze swoim królem."
"W jakim celu przyszli?"
"Zażądali wyjaśnienia brutalnego zabicia tych mężczyzn z twojej ręki, bez powodu."
"Morderstwo bez przyczyny jest poważnym przestępstwem, nawet dla samego króla," dodał Edward zza pleców Mii, a Xavier rzucił mu mordercze spojrzenie.
Edward zrozumiał, że jest niepożądany, i cofnął się od Mii. W następnej chwili zniknął za drzwiami, zostawiając ich samych.
"Nikogo nie zabiłem," zaprzeczył pewnym głosem.
Mia prychnęła, zdumiona jego zuchwałością. "Byłam tam, Xavierze, widziałam, co zrobiłeś, jak rozszarpywałeś tych ludzi jak dzikie zwierzę, aż rozdarłeś ich na kawałki."
"Dlatego prawie cały czas nie patrzyłaś na mnie w drodze do domu? Bo jestem dla ciebie potworem?" zapytał zranionym spojrzeniem.
Wystąpiła do przodu, odważniejsza niż kilka minut temu. "Zabiłeś czterech ludzi z zimną krwią. Tak robią potwory!" rzuciła w niego z gniewem.
Xavier cofnął się pod wpływem jej słów, nie mogąc uwierzyć w to, co właśnie usłyszał.
Był potworem.
Zrobił wszystko, by zmienić to, jak postrzegali go inni. By stać się lepszym człowiekiem. Partnerem, na którego zasługiwała, i człowiekiem, którego matka widziała w nim od zawsze. Jeśli po tym wszystkim ona nadal widzi w nim potwora, to co zrobi reszta świata?
Drżały mu wargi, gdy tłumił łzy. Odwrócił od niej wzrok. "Więc idź i powiedz to starszyźnie. Nazwij mnie potworem i pozwól im mnie przekląć. Powiedz to Robbowi, on się ucieszy. Od dawna czeka, żeby mnie pozbawić tronu. Tym sposobem nie będzie musiał nawet kiwnąć palcem."
"Bo dałeś im powód. Dałeś wszystkim powód, by widzieli w tobie potwora, bestię bez serca."
Spojrzał na nią. "Włącznie z tobą."
"Moje zdanie nie ma znaczenia."
„To zawsze było dla mnie ważne.” Po jego policzku spłynęła bolesna łza, a on syknął.
Jej oczy zamigotały na moment. „Pokazałeś mi swoją troskliwą i wyrozumiałą stronę, ale także pokazałeś mi swoją przerażającą i okrutną stronę. Nie potrafię się zdecydować.”
„Gdybyś zobaczyła Edwarda, jak idzie i zabija cztery osoby. Jaka byłaby twoja pierwsza reakcja?”
„Edward by tego nie zrobił,” odparła w jego obronie.
Uśmiechnął się z bólem. „Myślałem, że jesteś bystra. Proszę cię, żebyś założyła taki scenariusz.”
„Wtedy uwierzyłabym, że miał powód, by to zrobić. Edward nie jest żądny krwi.”
„A ja jestem.”
Zawahała się, zanim odpowiedziała. „Dałeś mi wiele powodów, by tak sądzić.”
„Mogłem zrobić z tobą, co chciałem, w noc naszego ślubu. Mogłem podniecić się sam i mieć cię na własność. Nie miało znaczenia, że wtedy cię nie chciałem. Zwyczaje to zwyczaje, a ty byłaś moją żoną. Ale tego nie zrobiłem i chcesz wiedzieć dlaczego? Bo usłyszałem, jak szlochasz i wiedziałem, że tego także nie chcesz.”
„A następnego dnia o mało nie udusiłeś mnie na śmierć.”
„I żałowałem tego. Matka byłaby ze mnie zawstydzona, gdyby wiedziała, co ci zrobiłem, więc przysiągłem, że nigdy więcej tego nie zrobię.”
„A potem zaplanowałeś wraz ze swoją kochanką, żeby mnie zabić.”
„Nigdy nie zamierzałem cię zabić. Bez względu na to, co mówią wszyscy, nie jestem zimnokrwistym mordercą.” Przesunął się do stolika i oparł o niego ciężar ciała. „Noszenie pierścienia powstrzymującego przez te miesiące sprawiało mi większy ból niż cokolwiek innego, ale zrobiłem to, bo nie chciałem być dla ciebie potworem. Zgodziłem się rozmawiać ze słuchaczem, choć na początku nienawidziłem tego pomysłu. Pracowałem nad okiełznaniem swojej złości z jego pomocą, bo chciałem być lepszym człowiekiem dla ciebie, kimś, na kogo zasługujesz. Bo chciałem być doskonały.”
Skrzyżowała ramiona na piersi. „A mężczyźni, których zabiłeś za to, że podziwiali Zarę, przez co starszyzna cię ukarała i zmusiła do małżeństwa?”
„Wbrew powszechnym opowieściom, nie zabiłem ich dla zabawy. Powiedziała mi, że ją zhańbili, a ja jej uwierzyłem.”
„A co się stało tym razem? Byłam tam. Widziałam cię, a atak był niesprowokowany.”
„Widziałem ich, Mio. Mieli ci zrobić krzywdę i byłem tam akurat na czas, żeby cię uratować.”
Parsknęła śmiechem. „Tak, oczywiście.”
Rzucił się w jej stronę i chwycił ją za nadgarstek, zanim zdążyła się odsunąć. „Jesteś tu po to, żeby być po mojej stronie, czy żeby mnie szydzić?” zapytał.
„Sama siebie ośmieszasz, kłamiąc.” Warknęła na niego.
„Nie jestem kłamcą.”
Szarpnęła się, by się uwolnić, ale nie puścił. „A ja nie jestem ślepa. Byłam tam, pamiętasz?”
Skrzywiła się z bólu, próbując wyszarpnąć rękę z jego uścisku. „Może to ty byłeś ślepy!” warknął na nią.
„Pierdol się!”
„Zobacz sama,” puścił jej nadgarstek i chwycił ją za głowę, dociskając oba kciuki do jej skroni, a ich umysły się połączyły.
Wspólnie przenieśli się do sceny sprzed trzech dni i mimo że była tam, Mia nie chciała tego oglądać. Miała już te wspomnienia i już ją to dręczyło — nie chciała tego pogłębiać. Ale nie mogła uciec. Była uwięziona i zmuszona do oglądania.
Zobaczyła, jak Xavier wypadł z powozu i zszedł z drogi. Jego oczy były pełne bólu, a na twarzy miał zraniony wyraz. Położył dłonie na biodrach i spojrzał w niebo, przygryzając dolną, drżącą wargę. Jego oczy były zaszklone. Jej odrzucenie zabolało go bardziej, niż myślała.
„Xavier, możemy to zrobić, jak już dotrzemy do pałacu?”
„Cztery minuty. Potrzebuję pierdolonych czterech minut.” Powiedział, nie odwracając się do niej, a jego dłoń szybko powędrowała, by zetrzeć łzy z oczu.
Odszedł z drogi.
Po chwili otarł twarz i wziął kilka głębokich oddechów. Wrócił na drogę, by zastać Mię otoczoną przez czterech mężczyzn. Stał, obserwując, co robili z jego królową, ale nocny wiatr zawiał i dostrzegł srebrny sztylet przypięty do ich pasa. Jeden z mężczyzn chwycił za srebrny sztylet, chcąc go wyciągnąć, a Xavier zauważył czerwony znak odciśnięty na grzbiecie jego dłoni. Wiedział, że to nie są zwykli ludzie; to byli zabójcy.
Zaryczał głośno i rzucił się w ich stronę, jego oczy płonęły lękiem i gniewem. Rozszarpał każdego z nich, zaczynając od tego, który sięgał po sztylet, a potem kolejnych.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Xavier odsunął rękę od skroni Mii, a ona wydała z siebie zduszony okrzyk i cofnęła się od niego. Wpatrywała się w Xaviera, jej serce waliło głośno w piersi.
Natychmiast poczuła wyrzuty sumienia, gdy uświadomiła sobie prawdę, której wcześniej nie dostrzegała. Przez ostatnie dni myślała o nim jak najgorzej, podczas gdy on próbował ją chronić przed niebezpieczeństwem.
Nie zabił tamtych mężczyzn z zimną krwią, jak sądziła na początku. Zrobił to, bo mieli misję. Misję, by ją zabić, a ona myślała, że to zwyczajni podróżni, którzy zabłądzili, ale się pomyliła. Nazwała Xaviera potworem i bezdusznym bestią, i tu również się myliła. Była wdzięczna, że Xavier uratował jej życie, i miała wyrzuty sumienia, że w zamian pomyślała o nim tak źle. On był zraniony. Nie dała mu nawet cienia wątpliwości, mimo wszystkiego, co się wydarzyło, i to go bolało.
Jej spojrzenie było winne, gdy patrzyła na niego. „Dlaczego mi wtedy po prostu nie powiedziałeś?”
„Widziałem, jak na mnie patrzysz, i zrozumiałem, że nigdy nie zobaczysz we mnie nikogo innego poza potworem. Na to zasłużyłem po tym, przez co cię przeprowadziłem. Nie ma znaczenia, czy czujesz to, co ja. Ale i tak będę cię chronił i walczył o ciebie jako twój mąż i król, dopóki będziesz przy mnie. I jeśli będę mógł, będę to robił nawet wtedy, gdy już mnie przy tobie nie będzie.”
Podeszła do niego, a on cofnął się od niej. „Przepraszam, Xavierze, że nie dałam ci nawet szansy, jaką powinieneś był dostać. Zbyt szybko cię oceniłam i twoje intencje, i mam nadzieję, że nie jest za późno, by przeprosić.”
Jego oczy znów zaszkliły się łzami, ale uśmiechnął się: „Chyba pierwszy raz naprawdę mnie przepraszasz.”
„Tak, bo w pozostałych przypadkach nie miałam się za co tłumaczyć.” Wyciągnęła rękę, by otrzeć łzy z jego twarzy.
Nachyliła się, a jej usta spoczęły na jego w delikatnym pocałunku, który był świadectwem jej uczuć, nawet jeśli trudno było jej to wyrazić słowami.
Objął ją w talii i pogłębił pocałunek.
Odsunęli się od siebie, a Mia położyła dłoń na jego piersi. „Wyglądasz okropnie. Wciąż nie mogę uwierzyć, że cię pocałowałam.”
Zaśmiał się: „Ja też wciąż nie mogę w to uwierzyć.” potem wyciągnął rękę i pogładził jej twarz. „Dziękuję, że przyszłaś mnie zobaczyć. Wariowałem, czekając, i wiedziałem, że to nie moja rola, by zrobić pierwszy krok.”
„To wszystko sprawka Edwarda. Porozmawiał ze mną. Pokłóciliśmy się i spieraliśmy, ale przekonał mnie, że cię potrzebuję. Myślę, że w całym królestwie masz lojalnego brata i przyjaciela.”
„A ty?” – nadzieja błysnęła w jego zielonych oczach, gdy zapytał.
Uśmiechnęła się do niego. „Zawsze będę po twojej stronie.”
Chciała zrekompensować swoje błędne osądy, być teraz przy nim i zrobić to, czego nie zrobiła trzy dni temu. Uwierzyć w niego.
„Wierzę, że wszystko się ułoży. Musisz tylko pokazać im to, co pokazałeś mi.”
Pokręcił głową i przesunął się w stronę łóżka, siadając na nim. „To tak nie działa. Łączy nas więź i dzięki niej mogłem przekazać ci wspomnienia. Z żadnym ze starszych ani z moim ojcem nie mam takiej więzi, więc oni tego nie zobaczą.”
Poszła za nim do łóżka, przykucając między jego nogami, gdy się do niego zbliżyła. „Musi być jakiś sposób, prawda?” optymizm wciąż tlił się w jej uroczych oczach, gdy patrzyła na niego.
Uśmiechnął się i delikatnie pogładził jej skroń, potem linię żuchwy aż do podbródka. „Nawet jeśli opowiem swoją wersję, nie możesz mnie poprzeć, bo jesteś moją żoną i Luną. Rada uzna, że tylko próbujesz chronić męża. Nikt nie weźmie pod uwagę twojej historii.”
„Mimo wszystko musimy spróbować. Mamy po swojej stronie kilku ludzi – starszych, alfów i lordów, którzy są z tobą od dawna i staną za tobą murem.”
„Nie sądzę, żebym miał takich,” wymamrotał.
„Masz. Po prostu jeszcze o tym nie wiesz,” odpowiedziała. „Skoro twój ojciec i starsi czekają, powinniśmy pojawić się razem. Myślę, że powinieneś wziąć prysznic.” zasugerowała Mia, podchodząc do okna i rozchylając zasłony.
Światło, które zalało pokój, zraniło twarz Xaviera i odwrócił się, mrużąc oczy. Jego ręka odruchowo uniosła się, by je zasłonić.
„No, nie stój tu. Musisz się przygotować. Idź się umyj.”
„Chodź ze mną” – zawołał do niej błagalnym głosem.
Prawie się zgodziła pod wpływem przymusu, jaki niosły jego słowa, ale pokręciła głową i objęła ramionami swoje nagle zimne ciało, pokryte gęsią skórką. Gdyby to zrobiła, nie wyszliby stąd, a mieli pilniejsze sprawy do załatwienia.
„Nie, ty idź, ja po prostu tu zostanę.”
Wydął uroczo wargi, a jego brew lekko się uniosła. „Obiecujesz, że tu zostaniesz?”
Pokiwała głową. „Tak. Obiecuję na ciebie poczekać.”
Nie powiedział już ani słowa, tylko zniknął w łazience, żeby się umyć. Podeszła do szafy, wyjęła królewsko fioletową szatę i położyła ją na łóżku. Kręciła się potem po jego pokoju, nie robiąc nic ważnego, poza dotykaniem i oglądaniem różnych rzeczy.
Podeszła do półki i przyjrzała się książkom poukładanym na niej. Ten układ fascynował ją za każdym razem, gdy na niego patrzyła. Wiedza, że on kocha czytać i sprawia mu to przyjemność bardziej niż kiedyś, była dla niej pocieszająca. Nie czytał tyle co ona, ale i tak było budujące, że sięgał po książki od czasu do czasu.
Ostatnim razem, gdy przeglądała jego rzeczy, widziała rysunek jego matki i choć nie chciała teraz naruszać jego prywatności, ciekawość nie dawała jej spokoju.
Wyjęła kilka zbiorów jego książek i zauważyła, że są takie same jak jej. Nie mogła powstrzymać głupiego uśmiechu na widok tego odkrycia.
Drzwi do łazienki się otworzyły, wsunęła więc książkę z powrotem na półkę i odwróciła się, by stanąć z nim twarzą w twarz, tylko po to, by zobaczyć go mokrego i kuszącego. Był też nagi, poza ręcznikiem owiniętym wokół bioder, i musiała użyć całej swojej siły woli, by odwrócić wzrok.
Oczyściła gardło. „Skończyłeś się kąpać.”
„Tak” – odpowiedział, a jego wzrok padł na ubrania leżące na łóżku. Mia położyła wybrane przez siebie ubrania z szafy na łóżku, ale nie była pewna, czy spodoba mu się jej wybór.
„No, wybrałam je dla ciebie” – powiedziała. – „Mam nadzieję, że to nie problem.”
Na jego twarzy pojawił się delikatny uśmiech, a w oczach zabłysły emocje. „Moja matka była ostatnią osobą, która wybierała mi ubrania, od tamtej pory robię to sam” – podszedł do łóżka, gdzie leżały, i podniósł je. – „Dziękuję.”
Jej twarz rozświetlił oślepiający uśmiech na jego słowa, a serce podskoczyło z radości, lecz powstrzymała się. Nigdy nie zmęczyłby jej widok jego radosnego uśmiechu i oddałaby wszystko, by go tam utrzymać.
Podniósł szatę, a Mia przyglądała się, jak mięśnie jego ramion i barków napinają się w odpowiedzi, a przez jej kręgosłup przeszedł dreszcz. Nie mogła powstrzymać nieprzyzwoitych myśli przemykających przez głowę. Jedna z nich dotyczyła tego, jak trzyma ją tymi silnymi ramionami i pieprzy ją na zabój.
Xavier gwałtownie wciągnął powietrze, a jego głowa odwróciła się ku niej, oczy pełne zaskoczenia i pożądania. Jej policzki zapłonęły, wiedząc, że usłyszał jej myśli. Zacisnęła usta i odwróciła się, by patrzeć w ścianę.
Serce waliło jej jak młotem, wiedząc, że uczucie jest wzajemne. Jej wnętrze zacisnęło się i pulsowało z pragnienia, by poczuć go w sobie.
Oczyściła gardło i zacisnęła usta.
„Mamy jeszcze trochę czasu. Mogę być szybki.” – głos Xaviera zabrzmiał w jej głowie i sprowadził ją z powrotem na ziemię.
Zrozumiała, o co mu chodzi, i część niej chciała się zgodzić, ale musiało to poczekać.
„Chcę powoli i mocno.” – wypaliła, po czym odwróciła się do niego i spotkała jego gorące spojrzenie. Miał już na sobie spodnie, ale jego nagi tors wystarczał, by zawrócić jej w głowie, i prawie żałowała, że się odwróciła.
„I tak będzie. Obiecuję.” – Podniósł fioletową koszulę i założył ją przez głowę. Wziął swój długi fioletowy płaszcz i narzucił go na ramiona.
Podszedł do niej, objął ją w talii i przyciągnął bliżej. Dotyk ich ciał wywołał w niej dreszcze, a palce u stóp zwinęły się z wrażenia. Pochylił się i jego usta prawie dotknęły jej, kiedy drzwi gwałtownie się otworzyły.
„Jest gotowy?” – zapytał Edward, rozglądając się, gdy tylko wszedł. – „Nie mogę już dłużej śledzić ojca i starszych.”
„Miał nadzieję, że przynajmniej zapukasz, zanim wpadniesz. Mogliśmy być nadzy.” – powiedział Xavier z dezaprobatą, patrząc na niego.
„Fuj” – Edward wykrzywił się z obrzydzeniem. – „Dlaczego mielibyście być nadzy, kiedy twoje panowanie jest zagrożone?”
Xavier jęknął, a Mia poczuła wdzięczność za jego przerwanie. „Powinniśmy już iść.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Xavier i Mia, wraz z Edwardem, ruszyli w stronę sali sądowej, gdzie – jak powiedział Edward – mieli być Robb i rada starszych.
Gdyby Xavier powiedział, że się nie boi, skłamałby. Gdyby mógł cofnąć się o trzy dni, prawdopodobnie zrobiłby to samo: ochroniłby swoją żonę i królową i zabił tych zabójców. Nie chciał myśleć o tych, którzy na niego czekają, ani o tym, co go czeka.
Drzwi się otworzyły i Xavier oraz Mia weszli do sali, gdzie Robb siedział na najwyższym miejscu, a obok niego ośmiu starszych. Obok Robba stał Elliott, a jego widok sprawił, że Xavier aż zawrzał ze złości.
"Czy on powinien tu być?" – uniósł zaniepokojone brwi.
"Poprosiłem go, żeby został," – odparł Robb, a na twarzy Elliotta pojawił się kpiący uśmiech. – "Miło cię wreszcie widzieć po trzech dniach odwiedzin!"
"Przepraszam, wasza łaskawość, ostatnie trzy dni nie były dla mnie najlepsze."
"Wina, czy coś innego?" – zapytał Robb.
"Nie mam powodu czuć się winnym, wasza łaskawość!" – odpowiedział.
"Z zimną krwią zabiłeś czterech ludzi."
"Nie zabiłem nikogo z zimną krwią. Chroniłem moją królową przed tymi, którzy chcieli ją skrzywdzić, jak powinien każdy dobry król," – bronił się.
"To dlaczego ukrywałeś się przez trzy dni, jeśli mówisz prawdę?" – zapytał alfa Chike z zaciekawieniem.
"Ponieważ przeraziłem królową i sprawiłem, że się mnie bała. Tak bardzo przejąłem się tym, jak na mnie patrzy, że nie mogłem znieść widoku samego siebie."
"Jeśli naprawdę nie zrobiłeś nic złego, to dlaczego tak bardzo przejąłeś się tym, jak widzi cię królowa?" – zapytał alfa Chadow, średniego wieku mężczyzna o siwych włosach i brodzie.
Xavier otworzył usta, by odpowiedzieć, ale słowa nie padły, a odpowiedź stała się walką. Otwierał się przed ludźmi, o których wiedział, że nie mają wobec niego dobrych intencji. Niektórzy z nich go nienawidzili, inni nie mogli go znieść. To była walka i wymagało odwagi, by mówić.
"Bo sądził, że dam mu kredyt zaufania. Kiedy zaatakował tych ludzi, pomyślałam najgorsze, bo nie widziałam tego, co on widział." – Mia odezwała się w jego obronie, a on spojrzał na nią z wdzięcznością w oczach.
"Co on zobaczył?" – zapytał Elliott, zwężając oczy w jej stronę.
"Ludzie, których zaatakowałam, nie byli bezbronnymi i zwykłymi obywatelami. To byli zabójcy, którzy przyszli zabić królową."
Chike spojrzał na Xaviera z niedowierzaniem: "Tak twierdzisz."
"Tak mówią wyryte znaki na ich nadgarstkach i ramionach." – Xavier odburknął ostro, mierząc go twardym spojrzeniem. – "Około trzy miesiące temu otrzymałem anonimowy list z groźbą śmierci mojej i królowej."
"Czy omówiłeś tę sprawę z radą?" – zapytał Robb.
Xavier pokręcił głową. – "Nie. Nie wiedziałem, komu mogę zaufać spośród otaczających mnie ludzi i podzieliłem się tym tylko z garstką zaufanych." Przekazał list uczonym, ale nie znaleziono nigdzie w królestwie podobnego charakteru pisma. Zostawili kopię, by dalej sprawdzać pismo.
"Zwiększyłem ochronę, a poluzowałem ją dopiero tydzień temu. To był mój błąd."
"Przyszliśmy dziś z decyzją o pozbawieniu cię tytułu alfa króla Wahali." – Robb zaczął, przyciągając uwagę Xaviera z powrotem do siebie. – "Wysłuchaliśmy twoich racji. Kapłani zbadają ciała, by poprzeć twoje słowa. Jednak porzucenie obowiązków króla z powodu osobistych kryzysów nie dowodzi, że jesteś silnym liderem, którego Wahala potrzebuje, a twoje usprawiedliwienie nie jest wystarczające-"
"Ale, wasza łaskawość!" – zaprotestował Xavier.
"Nie skończyłem." – uciął Robb. – "Były poważne zaniedbania z twojej strony i zaniedbałeś część swoich obowiązków jako król, tak jak w ostatnich dniach. Oceniłem twoje rządy jako alfa króla przez ostatnie miesiące i podjąłem decyzję. Odbędzie się proces w sprawie twojej przydatności na stanowisku alfa króla i będziesz mógł wybrać dwa z trzech opcji, które podam. Pierwsza – próba księżyca. Druga – próba starszych i trzecia – próba zeznań świadków."
Nie tak wyobrażał sobie to spotkanie z radą starszych. Nie sądził, że Robb już podjął decyzję o tronie i będzie decydował o jego przydatności. To pewnie go cieszyło. Stary człowiek nawet nie musiał nic robić, a jednak tym razem dostanie to, czego chciał.
Nie chciał procesu. Zrobił wszystko, by go uniknąć, ale oto on – tuż przed nim. A jednak, bardziej niż czegokolwiek, nie chciał procesu przed starszymi.
Podczas próby starszych, ośmiu starszych miało przeprowadzić rozliczenie i ocenę jego rządów z ostatnich trzech lat i opowiedzieć o nich. Na tej podstawie mieli zdecydować, czy jest godny sprawować władzę. Nie ufał połowie z nich, że staną po jego stronie. Gdyby to od nich zależało, już dawno by go usunęli z funkcji alfa króla, a on nie mógł sobie na to pozwolić.
Próba księżyca polegała na wejściu do świątyni podczas pełni księżyca i przemianie pod srebrną poświatą. To była najbardziej bolesna i torturująca przemiana, jaką ktokolwiek mógł przejść. Jeśli bogini księżyca uznałaby go za godnego rządzenia, przeżyłby tę przemianę, a jeśli nie – zginąłby. Mimo że ta próba budziła strach, Xavier wiedział, że jest lepsza niż pierwsza.
Próba świadków znana była również jako próba przez Alfę Alf. Podczas tej próby los Xaviera spoczywałby w rękach wybranych przez niego świadków, którzy mieli zaświadczyć o nielicznych dobrych uczynkach, jakie popełnił jako król. Jeśli ich zeznania przekonałyby alfę alf, wydałby przychylną decyzję. Xavier nie ufał też Robbowi, ale był jego ojcem i musiał wierzyć, że postąpi właściwie, nie ulegając wpływom.
— Wybieram próbę świadków i próbę księżyca — powiedział, brzmiąc pewnie w swojej decyzji.
Jego odpowiedź wywołała szmer w sali, ale Robb wyglądał na pod wrażeniem jego wyboru. — Starsi obecni na sali zagłosują, czy twoją próbą będzie próba świadków, czy próba księżyca. Proszę, opuść salę sądową.
Xavier krążył po sali tronowej, pełen niepokoju i poczucia utraty kontroli. Nie wiedział, co wybiorą starsi, ale mógł się tego domyślać.
Próba księżyca mogła zakończyć się na dwa sposoby: śmiercią lub życiem. Jeśli był godny rządzenia, przeżyłby; jeśli nie, zginąłby i uciekłby z tego podłego świata. To okrutny los – zostawić wszystko za sobą, łącznie z królową – ale przynajmniej dałby jej wolność, której zawsze pragnęła. Odbierając starszym możliwość sądzenia go, wiedział, że oni odbiorą mu możliwość bycia sądzonym przez księżyc.
Mia stała w kącie, nerwowo bawiąc się palcami i rzucając w jego stronę ukradkowe spojrzenia.
Odczytał jej myśli i wiedział, że chce z nim porozmawiać, ale nie wiedziała jak. Zatrzymał się i zwrócił ku niej. Podszedł w jej stronę, ale nie pozwoliła mu podejść do końca, bo sama ruszyła mu naprzeciw.
— Dziękuję, że odezwałaś się tam za mną. — ciepły uśmiech zdominował jego wcześniejsze zaniepokojenie.
— Jestem twoją żoną, a ty moim mężem. Moją pierwszą powinnością jest być przy tobie. Nigdy nie powiedziałeś mi o liście.
Przejechał opuszką palca po boku jej twarzy i poczuł, jak przy nim drży. — Nie chciałem cię martwić, myślałem, że zdołam cię ochronić.
— Gdybyś mi powiedział, może byłabym mniej buntownicza.
Jego ciepły uśmiech nie znikał. — Wiem, że kocham twój bunt.
— Wiem, że masz dylemat i dręczą cię myśli, i może nigdy tego nie zrozumiem, ale jestem tu, by pocieszyć cię najlepiej, jak potrafię. —
Jej słowa były zbyt dobre, by mogły być prawdziwe.
— Wiem, że nie byłem najlepszym człowiekiem, a nawet mężem dla ciebie. Sprawiłem, że wiele razy płakałaś. Nie zapomniałem, jak potrafiłem być okrutny i przepraszam za wszystko, co ci zrobiłem. Nie zasługuję na twoją lojalność i chciałem, żebyś wiedziała, że jest mi przykro. I tak długo, jak będę mógł, będę ci to wynagradzał.
Położyła dłonie na jego klatce piersiowej, czując nieregularne bicie serca. — Wybaczyłam ci. Nie mam ci tego za złe.
Przyciągnął ją do siebie i objął ramionami. Jej powieki drżały, gdy jego zapach ją otoczył, a ona przytuliła się mocniej, jakby bała się, że ucieknie, jeśli tego nie zrobi.
— Mój królu — odezwał się strażnik.
Odsunęli się od siebie i zwrócili w jego stronę, czekając na jego słowa. — Twoja obecność jest wymagana w sali sądowej.
Xavier skinął głową i spojrzał na Mię, która skinęła głową, zapewniając go, że nie odejdzie.
Drzwi się otworzyły i Xavier wszedł, obejmując Mię w pasie. Zatrzymali się przed dużym stołem, z podniesionymi głowami.
Wzrok Robba przesunął się, by zauważyć Xaviera i Mię stojących przed nim, czekających na jego słowa. Elliott przekazał Robbowi zwój, w którym starsi oddali głosy, a on odczytał je na głos. — Starsi zdecydowali i większością głosów odbędzie się próba świadków.
Przesuń w górę, aby kontynuować