Xavier odsunął rękę od skroni Mii, a ona wydała z siebie zduszony okrzyk i cofnęła się od niego. Wpatrywała się w Xaviera, jej serce waliło głośno w piersi.
Natychmiast poczuła wyrzuty sumienia, gdy uświadomiła sobie prawdę, której wcześniej nie dostrzegała. Przez ostatnie dni myślała o nim jak najgorzej, podczas gdy on próbował ją chronić przed niebezpieczeństwem.
Nie zabił tamtych mężczyzn z zimną krwią, jak sądziła na początku. Zrobił to, bo mieli misję. Misję, by ją zabić, a ona myślała, że to zwyczajni podróżni, którzy zabłądzili, ale się pomyliła. Nazwała Xaviera potworem i bezdusznym bestią, i tu również się myliła. Była wdzięczna, że Xavier uratował jej życie, i miała wyrzuty sumienia, że w zamian pomyślała o nim tak źle. On był zraniony. Nie dała mu nawet cienia wątpliwości, mimo wszystkiego, co się wydarzyło, i to go bolało.
Jej spojrzenie było winne, gdy patrzyła na niego. „Dlaczego mi wtedy po prostu nie powiedziałeś?”
„Widziałem, jak na mnie patrzysz, i zrozumiałem, że nigdy nie zobaczysz we mnie nikogo innego poza potworem. Na to zasłużyłem po tym, przez co cię przeprowadziłem. Nie ma znaczenia, czy czujesz to, co ja. Ale i tak będę cię chronił i walczył o ciebie jako twój mąż i król, dopóki będziesz przy mnie. I jeśli będę mógł, będę to robił nawet wtedy, gdy już mnie przy tobie nie będzie.”
Podeszła do niego, a on cofnął się od niej. „Przepraszam, Xavierze, że nie dałam ci nawet szansy, jaką powinieneś był dostać. Zbyt szybko cię oceniłam i twoje intencje, i mam nadzieję, że nie jest za późno, by przeprosić.”
Jego oczy znów zaszkliły się łzami, ale uśmiechnął się: „Chyba pierwszy raz naprawdę mnie przepraszasz.”
„Tak, bo w pozostałych przypadkach nie miałam się za co tłumaczyć.” Wyciągnęła rękę, by otrzeć łzy z jego twarzy.
Nachyliła się, a jej usta spoczęły na jego w delikatnym pocałunku, który był świadectwem jej uczuć, nawet jeśli trudno było jej to wyrazić słowami.
Objął ją w talii i pogłębił pocałunek.
Odsunęli się od siebie, a Mia położyła dłoń na jego piersi. „Wyglądasz okropnie. Wciąż nie mogę uwierzyć, że cię pocałowałam.”
Zaśmiał się: „Ja też wciąż nie mogę w to uwierzyć.” potem wyciągnął rękę i pogładził jej twarz. „Dziękuję, że przyszłaś mnie zobaczyć. Wariowałem, czekając, i wiedziałem, że to nie moja rola, by zrobić pierwszy krok.”
„To wszystko sprawka Edwarda. Porozmawiał ze mną. Pokłóciliśmy się i spieraliśmy, ale przekonał mnie, że cię potrzebuję. Myślę, że w całym królestwie masz lojalnego brata i przyjaciela.”
„A ty?” – nadzieja błysnęła w jego zielonych oczach, gdy zapytał.
Uśmiechnęła się do niego. „Zawsze będę po twojej stronie.”
Chciała zrekompensować swoje błędne osądy, być teraz przy nim i zrobić to, czego nie zrobiła trzy dni temu. Uwierzyć w niego.
„Wierzę, że wszystko się ułoży. Musisz tylko pokazać im to, co pokazałeś mi.”
Pokręcił głową i przesunął się w stronę łóżka, siadając na nim. „To tak nie działa. Łączy nas więź i dzięki niej mogłem przekazać ci wspomnienia. Z żadnym ze starszych ani z moim ojcem nie mam takiej więzi, więc oni tego nie zobaczą.”
Poszła za nim do łóżka, przykucając między jego nogami, gdy się do niego zbliżyła. „Musi być jakiś sposób, prawda?” optymizm wciąż tlił się w jej uroczych oczach, gdy patrzyła na niego.
Uśmiechnął się i delikatnie pogładził jej skroń, potem linię żuchwy aż do podbródka. „Nawet jeśli opowiem swoją wersję, nie możesz mnie poprzeć, bo jesteś moją żoną i Luną. Rada uzna, że tylko próbujesz chronić męża. Nikt nie weźmie pod uwagę twojej historii.”
„Mimo wszystko musimy spróbować. Mamy po swojej stronie kilku ludzi – starszych, alfów i lordów, którzy są z tobą od dawna i staną za tobą murem.”
„Nie sądzę, żebym miał takich,” wymamrotał.
„Masz. Po prostu jeszcze o tym nie wiesz,” odpowiedziała. „Skoro twój ojciec i starsi czekają, powinniśmy pojawić się razem. Myślę, że powinieneś wziąć prysznic.” zasugerowała Mia, podchodząc do okna i rozchylając zasłony.
Światło, które zalało pokój, zraniło twarz Xaviera i odwrócił się, mrużąc oczy. Jego ręka odruchowo uniosła się, by je zasłonić.
„No, nie stój tu. Musisz się przygotować. Idź się umyj.”
„Chodź ze mną” – zawołał do niej błagalnym głosem.
Prawie się zgodziła pod wpływem przymusu, jaki niosły jego słowa, ale pokręciła głową i objęła ramionami swoje nagle zimne ciało, pokryte gęsią skórką. Gdyby to zrobiła, nie wyszliby stąd, a mieli pilniejsze sprawy do załatwienia.
„Nie, ty idź, ja po prostu tu zostanę.”
Wydął uroczo wargi, a jego brew lekko się uniosła. „Obiecujesz, że tu zostaniesz?”
Pokiwała głową. „Tak. Obiecuję na ciebie poczekać.”
Nie powiedział już ani słowa, tylko zniknął w łazience, żeby się umyć. Podeszła do szafy, wyjęła królewsko fioletową szatę i położyła ją na łóżku. Kręciła się potem po jego pokoju, nie robiąc nic ważnego, poza dotykaniem i oglądaniem różnych rzeczy.
Podeszła do półki i przyjrzała się książkom poukładanym na niej. Ten układ fascynował ją za każdym razem, gdy na niego patrzyła. Wiedza, że on kocha czytać i sprawia mu to przyjemność bardziej niż kiedyś, była dla niej pocieszająca. Nie czytał tyle co ona, ale i tak było budujące, że sięgał po książki od czasu do czasu.
Ostatnim razem, gdy przeglądała jego rzeczy, widziała rysunek jego matki i choć nie chciała teraz naruszać jego prywatności, ciekawość nie dawała jej spokoju.
Wyjęła kilka zbiorów jego książek i zauważyła, że są takie same jak jej. Nie mogła powstrzymać głupiego uśmiechu na widok tego odkrycia.
Drzwi do łazienki się otworzyły, wsunęła więc książkę z powrotem na półkę i odwróciła się, by stanąć z nim twarzą w twarz, tylko po to, by zobaczyć go mokrego i kuszącego. Był też nagi, poza ręcznikiem owiniętym wokół bioder, i musiała użyć całej swojej siły woli, by odwrócić wzrok.
Oczyściła gardło. „Skończyłeś się kąpać.”
„Tak” – odpowiedział, a jego wzrok padł na ubrania leżące na łóżku. Mia położyła wybrane przez siebie ubrania z szafy na łóżku, ale nie była pewna, czy spodoba mu się jej wybór.
„No, wybrałam je dla ciebie” – powiedziała. – „Mam nadzieję, że to nie problem.”
Na jego twarzy pojawił się delikatny uśmiech, a w oczach zabłysły emocje. „Moja matka była ostatnią osobą, która wybierała mi ubrania, od tamtej pory robię to sam” – podszedł do łóżka, gdzie leżały, i podniósł je. – „Dziękuję.”
Jej twarz rozświetlił oślepiający uśmiech na jego słowa, a serce podskoczyło z radości, lecz powstrzymała się. Nigdy nie zmęczyłby jej widok jego radosnego uśmiechu i oddałaby wszystko, by go tam utrzymać.
Podniósł szatę, a Mia przyglądała się, jak mięśnie jego ramion i barków napinają się w odpowiedzi, a przez jej kręgosłup przeszedł dreszcz. Nie mogła powstrzymać nieprzyzwoitych myśli przemykających przez głowę. Jedna z nich dotyczyła tego, jak trzyma ją tymi silnymi ramionami i pieprzy ją na zabój.
Xavier gwałtownie wciągnął powietrze, a jego głowa odwróciła się ku niej, oczy pełne zaskoczenia i pożądania. Jej policzki zapłonęły, wiedząc, że usłyszał jej myśli. Zacisnęła usta i odwróciła się, by patrzeć w ścianę.
Serce waliło jej jak młotem, wiedząc, że uczucie jest wzajemne. Jej wnętrze zacisnęło się i pulsowało z pragnienia, by poczuć go w sobie.
Oczyściła gardło i zacisnęła usta.
„Mamy jeszcze trochę czasu. Mogę być szybki.” – głos Xaviera zabrzmiał w jej głowie i sprowadził ją z powrotem na ziemię.
Zrozumiała, o co mu chodzi, i część niej chciała się zgodzić, ale musiało to poczekać.
„Chcę powoli i mocno.” – wypaliła, po czym odwróciła się do niego i spotkała jego gorące spojrzenie. Miał już na sobie spodnie, ale jego nagi tors wystarczał, by zawrócić jej w głowie, i prawie żałowała, że się odwróciła.
„I tak będzie. Obiecuję.” – Podniósł fioletową koszulę i założył ją przez głowę. Wziął swój długi fioletowy płaszcz i narzucił go na ramiona.
Podszedł do niej, objął ją w talii i przyciągnął bliżej. Dotyk ich ciał wywołał w niej dreszcze, a palce u stóp zwinęły się z wrażenia. Pochylił się i jego usta prawie dotknęły jej, kiedy drzwi gwałtownie się otworzyły.
„Jest gotowy?” – zapytał Edward, rozglądając się, gdy tylko wszedł. – „Nie mogę już dłużej śledzić ojca i starszych.”
„Miał nadzieję, że przynajmniej zapukasz, zanim wpadniesz. Mogliśmy być nadzy.” – powiedział Xavier z dezaprobatą, patrząc na niego.
„Fuj” – Edward wykrzywił się z obrzydzeniem. – „Dlaczego mielibyście być nadzy, kiedy twoje panowanie jest zagrożone?”
Xavier jęknął, a Mia poczuła wdzięczność za jego przerwanie. „Powinniśmy już iść.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Xavier i Mia, wraz z Edwardem, ruszyli w stronę sali sądowej, gdzie – jak powiedział Edward – mieli być Robb i rada starszych.
Gdyby Xavier powiedział, że się nie boi, skłamałby. Gdyby mógł cofnąć się o trzy dni, prawdopodobnie zrobiłby to samo: ochroniłby swoją żonę i królową i zabił tych zabójców. Nie chciał myśleć o tych, którzy na niego czekają, ani o tym, co go czeka.
Drzwi się otworzyły i Xavier oraz Mia weszli do sali, gdzie Robb siedział na najwyższym miejscu, a obok niego ośmiu starszych. Obok Robba stał Elliott, a jego widok sprawił, że Xavier aż zawrzał ze złości.
"Czy on powinien tu być?" – uniósł zaniepokojone brwi.
"Poprosiłem go, żeby został," – odparł Robb, a na twarzy Elliotta pojawił się kpiący uśmiech. – "Miło cię wreszcie widzieć po trzech dniach odwiedzin!"
"Przepraszam, wasza łaskawość, ostatnie trzy dni nie były dla mnie najlepsze."
"Wina, czy coś innego?" – zapytał Robb.
"Nie mam powodu czuć się winnym, wasza łaskawość!" – odpowiedział.
"Z zimną krwią zabiłeś czterech ludzi."
"Nie zabiłem nikogo z zimną krwią. Chroniłem moją królową przed tymi, którzy chcieli ją skrzywdzić, jak powinien każdy dobry król," – bronił się.
"To dlaczego ukrywałeś się przez trzy dni, jeśli mówisz prawdę?" – zapytał alfa Chike z zaciekawieniem.
"Ponieważ przeraziłem królową i sprawiłem, że się mnie bała. Tak bardzo przejąłem się tym, jak na mnie patrzy, że nie mogłem znieść widoku samego siebie."
"Jeśli naprawdę nie zrobiłeś nic złego, to dlaczego tak bardzo przejąłeś się tym, jak widzi cię królowa?" – zapytał alfa Chadow, średniego wieku mężczyzna o siwych włosach i brodzie.
Xavier otworzył usta, by odpowiedzieć, ale słowa nie padły, a odpowiedź stała się walką. Otwierał się przed ludźmi, o których wiedział, że nie mają wobec niego dobrych intencji. Niektórzy z nich go nienawidzili, inni nie mogli go znieść. To była walka i wymagało odwagi, by mówić.
"Bo sądził, że dam mu kredyt zaufania. Kiedy zaatakował tych ludzi, pomyślałam najgorsze, bo nie widziałam tego, co on widział." – Mia odezwała się w jego obronie, a on spojrzał na nią z wdzięcznością w oczach.
"Co on zobaczył?" – zapytał Elliott, zwężając oczy w jej stronę.
"Ludzie, których zaatakowałam, nie byli bezbronnymi i zwykłymi obywatelami. To byli zabójcy, którzy przyszli zabić królową."
Chike spojrzał na Xaviera z niedowierzaniem: "Tak twierdzisz."
"Tak mówią wyryte znaki na ich nadgarstkach i ramionach." – Xavier odburknął ostro, mierząc go twardym spojrzeniem. – "Około trzy miesiące temu otrzymałem anonimowy list z groźbą śmierci mojej i królowej."
"Czy omówiłeś tę sprawę z radą?" – zapytał Robb.
Xavier pokręcił głową. – "Nie. Nie wiedziałem, komu mogę zaufać spośród otaczających mnie ludzi i podzieliłem się tym tylko z garstką zaufanych." Przekazał list uczonym, ale nie znaleziono nigdzie w królestwie podobnego charakteru pisma. Zostawili kopię, by dalej sprawdzać pismo.
"Zwiększyłem ochronę, a poluzowałem ją dopiero tydzień temu. To był mój błąd."
"Przyszliśmy dziś z decyzją o pozbawieniu cię tytułu alfa króla Wahali." – Robb zaczął, przyciągając uwagę Xaviera z powrotem do siebie. – "Wysłuchaliśmy twoich racji. Kapłani zbadają ciała, by poprzeć twoje słowa. Jednak porzucenie obowiązków króla z powodu osobistych kryzysów nie dowodzi, że jesteś silnym liderem, którego Wahala potrzebuje, a twoje usprawiedliwienie nie jest wystarczające-"
"Ale, wasza łaskawość!" – zaprotestował Xavier.
"Nie skończyłem." – uciął Robb. – "Były poważne zaniedbania z twojej strony i zaniedbałeś część swoich obowiązków jako król, tak jak w ostatnich dniach. Oceniłem twoje rządy jako alfa króla przez ostatnie miesiące i podjąłem decyzję. Odbędzie się proces w sprawie twojej przydatności na stanowisku alfa króla i będziesz mógł wybrać dwa z trzech opcji, które podam. Pierwsza – próba księżyca. Druga – próba starszych i trzecia – próba zeznań świadków."
Nie tak wyobrażał sobie to spotkanie z radą starszych. Nie sądził, że Robb już podjął decyzję o tronie i będzie decydował o jego przydatności. To pewnie go cieszyło. Stary człowiek nawet nie musiał nic robić, a jednak tym razem dostanie to, czego chciał.
Nie chciał procesu. Zrobił wszystko, by go uniknąć, ale oto on – tuż przed nim. A jednak, bardziej niż czegokolwiek, nie chciał procesu przed starszymi.
Podczas próby starszych, ośmiu starszych miało przeprowadzić rozliczenie i ocenę jego rządów z ostatnich trzech lat i opowiedzieć o nich. Na tej podstawie mieli zdecydować, czy jest godny sprawować władzę. Nie ufał połowie z nich, że staną po jego stronie. Gdyby to od nich zależało, już dawno by go usunęli z funkcji alfa króla, a on nie mógł sobie na to pozwolić.
Próba księżyca polegała na wejściu do świątyni podczas pełni księżyca i przemianie pod srebrną poświatą. To była najbardziej bolesna i torturująca przemiana, jaką ktokolwiek mógł przejść. Jeśli bogini księżyca uznałaby go za godnego rządzenia, przeżyłby tę przemianę, a jeśli nie – zginąłby. Mimo że ta próba budziła strach, Xavier wiedział, że jest lepsza niż pierwsza.
Próba świadków znana była również jako próba przez Alfę Alf. Podczas tej próby los Xaviera spoczywałby w rękach wybranych przez niego świadków, którzy mieli zaświadczyć o nielicznych dobrych uczynkach, jakie popełnił jako król. Jeśli ich zeznania przekonałyby alfę alf, wydałby przychylną decyzję. Xavier nie ufał też Robbowi, ale był jego ojcem i musiał wierzyć, że postąpi właściwie, nie ulegając wpływom.
— Wybieram próbę świadków i próbę księżyca — powiedział, brzmiąc pewnie w swojej decyzji.
Jego odpowiedź wywołała szmer w sali, ale Robb wyglądał na pod wrażeniem jego wyboru. — Starsi obecni na sali zagłosują, czy twoją próbą będzie próba świadków, czy próba księżyca. Proszę, opuść salę sądową.
Xavier krążył po sali tronowej, pełen niepokoju i poczucia utraty kontroli. Nie wiedział, co wybiorą starsi, ale mógł się tego domyślać.
Próba księżyca mogła zakończyć się na dwa sposoby: śmiercią lub życiem. Jeśli był godny rządzenia, przeżyłby; jeśli nie, zginąłby i uciekłby z tego podłego świata. To okrutny los – zostawić wszystko za sobą, łącznie z królową – ale przynajmniej dałby jej wolność, której zawsze pragnęła. Odbierając starszym możliwość sądzenia go, wiedział, że oni odbiorą mu możliwość bycia sądzonym przez księżyc.
Mia stała w kącie, nerwowo bawiąc się palcami i rzucając w jego stronę ukradkowe spojrzenia.
Odczytał jej myśli i wiedział, że chce z nim porozmawiać, ale nie wiedziała jak. Zatrzymał się i zwrócił ku niej. Podszedł w jej stronę, ale nie pozwoliła mu podejść do końca, bo sama ruszyła mu naprzeciw.
— Dziękuję, że odezwałaś się tam za mną. — ciepły uśmiech zdominował jego wcześniejsze zaniepokojenie.
— Jestem twoją żoną, a ty moim mężem. Moją pierwszą powinnością jest być przy tobie. Nigdy nie powiedziałeś mi o liście.
Przejechał opuszką palca po boku jej twarzy i poczuł, jak przy nim drży. — Nie chciałem cię martwić, myślałem, że zdołam cię ochronić.
— Gdybyś mi powiedział, może byłabym mniej buntownicza.
Jego ciepły uśmiech nie znikał. — Wiem, że kocham twój bunt.
— Wiem, że masz dylemat i dręczą cię myśli, i może nigdy tego nie zrozumiem, ale jestem tu, by pocieszyć cię najlepiej, jak potrafię. —
Jej słowa były zbyt dobre, by mogły być prawdziwe.
— Wiem, że nie byłem najlepszym człowiekiem, a nawet mężem dla ciebie. Sprawiłem, że wiele razy płakałaś. Nie zapomniałem, jak potrafiłem być okrutny i przepraszam za wszystko, co ci zrobiłem. Nie zasługuję na twoją lojalność i chciałem, żebyś wiedziała, że jest mi przykro. I tak długo, jak będę mógł, będę ci to wynagradzał.
Położyła dłonie na jego klatce piersiowej, czując nieregularne bicie serca. — Wybaczyłam ci. Nie mam ci tego za złe.
Przyciągnął ją do siebie i objął ramionami. Jej powieki drżały, gdy jego zapach ją otoczył, a ona przytuliła się mocniej, jakby bała się, że ucieknie, jeśli tego nie zrobi.
— Mój królu — odezwał się strażnik.
Odsunęli się od siebie i zwrócili w jego stronę, czekając na jego słowa. — Twoja obecność jest wymagana w sali sądowej.
Xavier skinął głową i spojrzał na Mię, która skinęła głową, zapewniając go, że nie odejdzie.
Drzwi się otworzyły i Xavier wszedł, obejmując Mię w pasie. Zatrzymali się przed dużym stołem, z podniesionymi głowami.
Wzrok Robba przesunął się, by zauważyć Xaviera i Mię stojących przed nim, czekających na jego słowa. Elliott przekazał Robbowi zwój, w którym starsi oddali głosy, a on odczytał je na głos. — Starsi zdecydowali i większością głosów odbędzie się próba świadków.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Xavier siedział przy stole w swoim gabinecie, przekazując trzy królewskie zwoje Valerio. Chciał, aby ten osobiście doręczył je nadzorcom projektu Stolica 3. Drzwi się otworzyły i wszedł Edward, który wcześniej udał się do świątyni, podszedł do niego.
Xavier skinął głową Valerio, a ten opuścił pokój, zamykając za sobą drzwi. Wtedy uwaga Xaviera zwróciła się ku Edwardowi.
Edward udał się tam z czterema starszymi, by potwierdzić informacje, które Xavier przekazał na temat mężczyzn, których zabił. Edward miał złożyć raport z ich ustaleń.
„Jakieś wieści?”
„Ciała tych mężczyzn, które miały być w świątyni, zniknęły”, powiedział Edward, splatając dłonie za plecami.
Rada Alfa, Robb Ainsworth, królowa, lord Edward i książę Elliot byli jedynymi, którzy słyszeli jego uwagę o tych, których zabił, i chciał zawęzić krąg podejrzanych do tych spośród nich, którzy mogli to zrobić. Przeczucie podpowiadało mu, że jego wróg siedział razem z nimi w sądzie. Nie mógł zignorować tego uczucia.
Parsknął i zacisnął mocniej prawą dłoń na podłokietniku krzesła. „Kto jeszcze wiedział o ich umieszczeniu?”
„Prawie wszyscy w królestwie wiedzieli, że zostali przeniesieni do świątyni i tam zabezpieczeni. Moje pytanie brzmi: kto może za tym stać?”
„Każdy może za tym stać, nawet ty.” Odłożył pióro z atramentem trzymane w lewej ręce na stół.
Brwi Edwarda zmarszczyły się. „Co?”
„Dobrze słyszałeś.”
„Myślisz, że mam coś wspólnego z zaginięciem tych ciał?”
„Myślę, że sam możesz odpowiedzieć na to pytanie. Masz wiele do zyskania, jeśli ten proces się odbędzie i zostanę uznany za winnego oraz pozbawiony tronu. Wtedy to ty zostaniesz następcą.”
„I sądzisz, że muszę cię oczernić, żeby to osiągnąć?”
„Nie wiem; powiedz mi. Eliminacja mnie dałaby ci to, czego zawsze pragnąłeś: władzę. A z nią możesz mieć wszystko, czego zapragniesz; wszystko to, co miałem ja — władzę, autorytet. I nawet Mię.”
Edward parsknął śmiechem ze zdziwienia. „Jesteś głupi, bracie. Nie powinienem się dziwić. Mądrość nigdy nie była twoją najmocniejszą stroną. Jestem czarodziejem, a to czyni mnie nie tylko potężnym, ale też niebezpiecznym.” Zrobił wyzywający krok do przodu, tak że jedyną przeszkodą między nimi był stół, przy którym siedział Xavier.
Oczy Edwarda utraciły swój świetlisty niebieski kolor, a pojawiła się w nich czarna poświata. „Pamiętasz, jak ci mówiłem, że jeśli będę chciał tronu, to cię zabiję i go wezmę? Mówiłem poważnie. Nie muszę chodzić w kółko, żeby dostać to, czego chcę. Mogę to mieć, zatrzymując twoje serce właśnie w tej chwili!” Podniósł rękę i serce Xaviera zaczęło bić w alarmującym tempie.
„Przestań!” rozkazał, a ręka Edwarda opadła, tak samo jak tętno Xaviera.
Burza w oczach Edwarda zniknęła i znów pojawiły się jego morskie, błękitne tęczówki. „Chciałem udowodnić swoją rację.”
„To w takim razie skąd tamci ludzie wiedzieli, jaką drogą tamtego dnia pójdziemy? Mia, ty i ja byliśmy jedynymi, którzy o tym wiedzieli.”
„Masz rację, ale ściany pałacu też słyszały, jak Mia rezerwuje dla was miejsce na randkę. Każdy o złych intencjach mógł wyprzedzić was i zaplanować zamach. Może trudno ci to zrozumieć, ale nie chcę twojego tronu, to nie moje prawo z urodzenia. Widziałem, jak ciężko się starasz, by być go godnym i jak bardzo musisz walczyć, by go utrzymać każdego dnia. Chcę, byś pozostał królem, bo zawsze wiedziałem, że jesteś dobry, a to właśnie potrzebuje królestwo.”
Xavier mu uwierzył. Może nie miał magii, jaką posiadał jego brat, ale potrafił rozpoznać, kiedy Edward kłamie, a kiedy mówi prawdę. Wiedział też, że Edward rzadko kłamał. Drań nigdy nie miał powodu i zawsze mówił prawdę taką, jaka była. Zawsze polegał na Edwardzie i jego lojalności, ale w takich chwilach wszystko stawało pod znakiem zapytania. Jednak lojalność jego brata była nienaruszona i to go cieszyło.
„Proces już się rozpoczął i potrwa przez następny miesiąc. Bez tych ciał, które potwierdziłyby moje słowa, moje szanse na zachowanie tronu maleją.”
„Musimy znaleźć alternatywę.”
„Jaką?”
Edward położył dłonie na stole, a jego oczy zrównały się z oczami Xaviera. „Spraw, by twoje słowa nie były tylko słowami. Wesprę cię jak zawsze i jestem pewien, że królowa także. Spróbuję również dotrzeć do sedna sprawy. Nic nie może być ukryte pod słońcem.”
„Edwardzie,” zawołał go Xavier, gdy ten wychodził.
„Dziękuję.”
Uśmiechnął się. „Nie ma za co.” Chwycił za klamkę i zatrzymał się na chwilę. „A gdybym chciał królową Mię, dawno już bym ją miał.” powiedział, zanim wyszedł z gabinetu.
..
„Zamierzasz stać przy drzwiach cały dzień, czy wejdziesz do środka?” — zapytała Mia, nie podnosząc wzroku na Xaviera, który stał w progu i wpatrywał się w nią, gdy przeglądała przed sobą opasłą księgę.
Kiedy zorientował się, że go przyłapała, oderwał się od drzwi i podszedł głębiej do jej gabinetu. „Co robisz?”
„Czytam. To księga prób królestwa. Muszę poznać wszystko, co dotyczy próby przez świadków. Edward kazał mi zacząć od tego.” Odpowiedziała. „Jestem już w trzeciej części księgi, poświęconej zasadom prób.”
Zmarszczył brew. „Zamierzasz to skończyć dziś? Nikt nigdy nie przeczytał takiej księgi w jeden dzień.” powiedział z troską.
„Słyszałam, że gdy naprawdę chcę czegoś dokonać, jestem uparcie zawzięta.”
Zbliżył się do jej stołu. „Kto ci to powiedział?”
Kącik jej ust uniósł się w figlarnym uśmiechu. „Alfa Król królestwa Wahala.”
Jego twarz poczerwieniała i odwrócił wzrok. „Brzmi jak mądry król.”
Odpowiedziała mu żartobliwie. „Jest. Jest też troskliwy i dobry, chociaż nie lubi tego okazywać.”
Twarz Xaviera była czerwona jak pomidor, a on ścisnął usta. „Ma szczęście, że ma przy sobie kogoś takiego jak ty.”
„Ma, ale mu tego nie powiem.” Odłożyła pióro obok zwiniętego pergaminu i wstała.
„Bojesz się?”
„Ciała zniknęły ze świątyni i bez nich nie będę mogła udowodnić, że mówię prawdę. Więc tak, boję się, że mogę przegrać tę próbę i stracić tron.” nie ukrywał strachu, który błyszczał w jego oczach.
Opadł na krzesło, zakrywając twarz dłońmi. „Zrobiłem wszystko, by być godnym królem, odkąd sięgam pamięcią. Pamiętam też, jak porzucałem to w połowie, bo robiło się za ciężko. Nikt mi nie powiedział, że bycie królem może doprowadzić do szaleństwa, ale tak się stało. Pamiętam, jak kiedyś pragnąłem patrzeć, jak to królestwo płonie, ale potem poślubiłem ciebie. Byłaś całkowitym przeciwieństwem mnie, albo przynajmniej tego, za kogo się uważałem. Byłaś dobra i silna, i chciałem być taki jak ty. I dzisiaj pragnę tylko być dobrym królem dla mojego ludu. Alfa królem dla wszystkich w Wahala.”
...
Mia patrzyła, jak wypowiada te słowa, a jej serce rosło z dumy. Nie mogła uwierzyć, jak bardzo się zmienił, a czasem uznawała to za swoją wyobraźnię.
Nie był już tym człowiekiem, który odkrył ją przed miesiącami i znienawidził od pierwszego wejrzenia. Zmienił się w człowieka godnego miłości, godnego czułości. I tak, kiedyś bała się go pokochać, wstydziła się, że jej serce bije tylko dla niego, ale już nie.
Podszedł do niego, usiadła obok i ujęła jego twarz w dłonie. „I będziesz. Wszystko się ułoży.”
Ujął jej dłonie, delikatnie je ściskając. „Dlaczego mi pomagasz?” szukał prawdy w jej oczach.
„Bo jesteśmy w tym razem. Nasze przysięgi mówiły: aż do ostatniego tchu — i tak być powinno. I dlatego, że czuję się winna, że wcześniej nie szukałam prawdy. Wszyscy muszą wiedzieć, że zrobiłeś to wszystko z miłości. Nie jesteś potworem, za jakiego cię przez ten czas mieliśmy.”
Jej oczy tonęły w oceanie miłości.
„Jesteś wielkim królem, Xavierze Ainsworth. Nie dlatego, że zawsze byłeś dobrym królem, ale dlatego, że każdego dnia starasz się być lepszym człowiekiem, godnym swojego ludu i swojej królowej. I wiem, że część twojego ludu to dostrzega. A jeśli rada i twój ojciec zobaczą choć połowę tego, co ja wiem, oni też cię pokochają.”
Jego zielone oczy znów się zaszkliły na jej słowa. „To znaczy, że mnie kochasz?”
Uśmiechnęła się szeroko, energicznie kiwając głową. „Kocham cię, Xavierze, już od dawna.” Starła łzy spływające po jego policzkach.
„Nie odpowiedziałaś mi wtedy.” Przypomniał jej, kiedy cztery dni wcześniej wyznał jej te słowa.
Jej wzrok opadł, wspominając, jak bardzo zabolała go jej wtedy cisza. Nienawidziła sprawiać mu ból, ale nie wiedziała jak inaczej. „Bałam się. Myślałam, że tylko ja czuję to, co czuję, a twoje wyznanie uświadomiło mi, że się myliłam. To wszystko zmieniło. Pokazało mi też, że nie mogę już tego ukrywać ani udawać, że cię nie kocham. Kochałam cię, kocham i to mnie przeraża, ale już mi to nie przeszkadza.” Uśmiechnęła się do niego promiennie.
Ujął jej twarz i przyłożył swoje czoło do jej czoła. „To najpiękniejsze, co mi powiedziałaś.” Spojrzał jej w oczy.
„I nie ostatnie.” Pochyliła się i pocałowała go w usta.
Przesuń w górę, aby kontynuować