Xavier siedział przy stole w swoim gabinecie, przekazując trzy królewskie zwoje Valerio. Chciał, aby ten osobiście doręczył je nadzorcom projektu Stolica 3. Drzwi się otworzyły i wszedł Edward, który wcześniej udał się do świątyni, podszedł do niego.
Xavier skinął głową Valerio, a ten opuścił pokój, zamykając za sobą drzwi. Wtedy uwaga Xaviera zwróciła się ku Edwardowi.
Edward udał się tam z czterema starszymi, by potwierdzić informacje, które Xavier przekazał na temat mężczyzn, których zabił. Edward miał złożyć raport z ich ustaleń.
„Jakieś wieści?”
„Ciała tych mężczyzn, które miały być w świątyni, zniknęły”, powiedział Edward, splatając dłonie za plecami.
Rada Alfa, Robb Ainsworth, królowa, lord Edward i książę Elliot byli jedynymi, którzy słyszeli jego uwagę o tych, których zabił, i chciał zawęzić krąg podejrzanych do tych spośród nich, którzy mogli to zrobić. Przeczucie podpowiadało mu, że jego wróg siedział razem z nimi w sądzie. Nie mógł zignorować tego uczucia.
Parsknął i zacisnął mocniej prawą dłoń na podłokietniku krzesła. „Kto jeszcze wiedział o ich umieszczeniu?”
„Prawie wszyscy w królestwie wiedzieli, że zostali przeniesieni do świątyni i tam zabezpieczeni. Moje pytanie brzmi: kto może za tym stać?”
„Każdy może za tym stać, nawet ty.” Odłożył pióro z atramentem trzymane w lewej ręce na stół.
Brwi Edwarda zmarszczyły się. „Co?”
„Dobrze słyszałeś.”
„Myślisz, że mam coś wspólnego z zaginięciem tych ciał?”
„Myślę, że sam możesz odpowiedzieć na to pytanie. Masz wiele do zyskania, jeśli ten proces się odbędzie i zostanę uznany za winnego oraz pozbawiony tronu. Wtedy to ty zostaniesz następcą.”
„I sądzisz, że muszę cię oczernić, żeby to osiągnąć?”
„Nie wiem; powiedz mi. Eliminacja mnie dałaby ci to, czego zawsze pragnąłeś: władzę. A z nią możesz mieć wszystko, czego zapragniesz; wszystko to, co miałem ja — władzę, autorytet. I nawet Mię.”
Edward parsknął śmiechem ze zdziwienia. „Jesteś głupi, bracie. Nie powinienem się dziwić. Mądrość nigdy nie była twoją najmocniejszą stroną. Jestem czarodziejem, a to czyni mnie nie tylko potężnym, ale też niebezpiecznym.” Zrobił wyzywający krok do przodu, tak że jedyną przeszkodą między nimi był stół, przy którym siedział Xavier.
Oczy Edwarda utraciły swój świetlisty niebieski kolor, a pojawiła się w nich czarna poświata. „Pamiętasz, jak ci mówiłem, że jeśli będę chciał tronu, to cię zabiję i go wezmę? Mówiłem poważnie. Nie muszę chodzić w kółko, żeby dostać to, czego chcę. Mogę to mieć, zatrzymując twoje serce właśnie w tej chwili!” Podniósł rękę i serce Xaviera zaczęło bić w alarmującym tempie.
„Przestań!” rozkazał, a ręka Edwarda opadła, tak samo jak tętno Xaviera.
Burza w oczach Edwarda zniknęła i znów pojawiły się jego morskie, błękitne tęczówki. „Chciałem udowodnić swoją rację.”
„To w takim razie skąd tamci ludzie wiedzieli, jaką drogą tamtego dnia pójdziemy? Mia, ty i ja byliśmy jedynymi, którzy o tym wiedzieli.”
„Masz rację, ale ściany pałacu też słyszały, jak Mia rezerwuje dla was miejsce na randkę. Każdy o złych intencjach mógł wyprzedzić was i zaplanować zamach. Może trudno ci to zrozumieć, ale nie chcę twojego tronu, to nie moje prawo z urodzenia. Widziałem, jak ciężko się starasz, by być go godnym i jak bardzo musisz walczyć, by go utrzymać każdego dnia. Chcę, byś pozostał królem, bo zawsze wiedziałem, że jesteś dobry, a to właśnie potrzebuje królestwo.”
Xavier mu uwierzył. Może nie miał magii, jaką posiadał jego brat, ale potrafił rozpoznać, kiedy Edward kłamie, a kiedy mówi prawdę. Wiedział też, że Edward rzadko kłamał. Drań nigdy nie miał powodu i zawsze mówił prawdę taką, jaka była. Zawsze polegał na Edwardzie i jego lojalności, ale w takich chwilach wszystko stawało pod znakiem zapytania. Jednak lojalność jego brata była nienaruszona i to go cieszyło.
„Proces już się rozpoczął i potrwa przez następny miesiąc. Bez tych ciał, które potwierdziłyby moje słowa, moje szanse na zachowanie tronu maleją.”
„Musimy znaleźć alternatywę.”
„Jaką?”
Edward położył dłonie na stole, a jego oczy zrównały się z oczami Xaviera. „Spraw, by twoje słowa nie były tylko słowami. Wesprę cię jak zawsze i jestem pewien, że królowa także. Spróbuję również dotrzeć do sedna sprawy. Nic nie może być ukryte pod słońcem.”
„Edwardzie,” zawołał go Xavier, gdy ten wychodził.
„Dziękuję.”
Uśmiechnął się. „Nie ma za co.” Chwycił za klamkę i zatrzymał się na chwilę. „A gdybym chciał królową Mię, dawno już bym ją miał.” powiedział, zanim wyszedł z gabinetu.
..
„Zamierzasz stać przy drzwiach cały dzień, czy wejdziesz do środka?” — zapytała Mia, nie podnosząc wzroku na Xaviera, który stał w progu i wpatrywał się w nią, gdy przeglądała przed sobą opasłą księgę.
Kiedy zorientował się, że go przyłapała, oderwał się od drzwi i podszedł głębiej do jej gabinetu. „Co robisz?”
„Czytam. To księga prób królestwa. Muszę poznać wszystko, co dotyczy próby przez świadków. Edward kazał mi zacząć od tego.” Odpowiedziała. „Jestem już w trzeciej części księgi, poświęconej zasadom prób.”
Zmarszczył brew. „Zamierzasz to skończyć dziś? Nikt nigdy nie przeczytał takiej księgi w jeden dzień.” powiedział z troską.
„Słyszałam, że gdy naprawdę chcę czegoś dokonać, jestem uparcie zawzięta.”
Zbliżył się do jej stołu. „Kto ci to powiedział?”
Kącik jej ust uniósł się w figlarnym uśmiechu. „Alfa Król królestwa Wahala.”
Jego twarz poczerwieniała i odwrócił wzrok. „Brzmi jak mądry król.”
Odpowiedziała mu żartobliwie. „Jest. Jest też troskliwy i dobry, chociaż nie lubi tego okazywać.”
Twarz Xaviera była czerwona jak pomidor, a on ścisnął usta. „Ma szczęście, że ma przy sobie kogoś takiego jak ty.”
„Ma, ale mu tego nie powiem.” Odłożyła pióro obok zwiniętego pergaminu i wstała.
„Bojesz się?”
„Ciała zniknęły ze świątyni i bez nich nie będę mogła udowodnić, że mówię prawdę. Więc tak, boję się, że mogę przegrać tę próbę i stracić tron.” nie ukrywał strachu, który błyszczał w jego oczach.
Opadł na krzesło, zakrywając twarz dłońmi. „Zrobiłem wszystko, by być godnym królem, odkąd sięgam pamięcią. Pamiętam też, jak porzucałem to w połowie, bo robiło się za ciężko. Nikt mi nie powiedział, że bycie królem może doprowadzić do szaleństwa, ale tak się stało. Pamiętam, jak kiedyś pragnąłem patrzeć, jak to królestwo płonie, ale potem poślubiłem ciebie. Byłaś całkowitym przeciwieństwem mnie, albo przynajmniej tego, za kogo się uważałem. Byłaś dobra i silna, i chciałem być taki jak ty. I dzisiaj pragnę tylko być dobrym królem dla mojego ludu. Alfa królem dla wszystkich w Wahala.”
...
Mia patrzyła, jak wypowiada te słowa, a jej serce rosło z dumy. Nie mogła uwierzyć, jak bardzo się zmienił, a czasem uznawała to za swoją wyobraźnię.
Nie był już tym człowiekiem, który odkrył ją przed miesiącami i znienawidził od pierwszego wejrzenia. Zmienił się w człowieka godnego miłości, godnego czułości. I tak, kiedyś bała się go pokochać, wstydziła się, że jej serce bije tylko dla niego, ale już nie.
Podszedł do niego, usiadła obok i ujęła jego twarz w dłonie. „I będziesz. Wszystko się ułoży.”
Ujął jej dłonie, delikatnie je ściskając. „Dlaczego mi pomagasz?” szukał prawdy w jej oczach.
„Bo jesteśmy w tym razem. Nasze przysięgi mówiły: aż do ostatniego tchu — i tak być powinno. I dlatego, że czuję się winna, że wcześniej nie szukałam prawdy. Wszyscy muszą wiedzieć, że zrobiłeś to wszystko z miłości. Nie jesteś potworem, za jakiego cię przez ten czas mieliśmy.”
Jej oczy tonęły w oceanie miłości.
„Jesteś wielkim królem, Xavierze Ainsworth. Nie dlatego, że zawsze byłeś dobrym królem, ale dlatego, że każdego dnia starasz się być lepszym człowiekiem, godnym swojego ludu i swojej królowej. I wiem, że część twojego ludu to dostrzega. A jeśli rada i twój ojciec zobaczą choć połowę tego, co ja wiem, oni też cię pokochają.”
Jego zielone oczy znów się zaszkliły na jej słowa. „To znaczy, że mnie kochasz?”
Uśmiechnęła się szeroko, energicznie kiwając głową. „Kocham cię, Xavierze, już od dawna.” Starła łzy spływające po jego policzkach.
„Nie odpowiedziałaś mi wtedy.” Przypomniał jej, kiedy cztery dni wcześniej wyznał jej te słowa.
Jej wzrok opadł, wspominając, jak bardzo zabolała go jej wtedy cisza. Nienawidziła sprawiać mu ból, ale nie wiedziała jak inaczej. „Bałam się. Myślałam, że tylko ja czuję to, co czuję, a twoje wyznanie uświadomiło mi, że się myliłam. To wszystko zmieniło. Pokazało mi też, że nie mogę już tego ukrywać ani udawać, że cię nie kocham. Kochałam cię, kocham i to mnie przeraża, ale już mi to nie przeszkadza.” Uśmiechnęła się do niego promiennie.
Ujął jej twarz i przyłożył swoje czoło do jej czoła. „To najpiękniejsze, co mi powiedziałaś.” Spojrzał jej w oczy.
„I nie ostatnie.” Pochyliła się i pocałowała go w usta.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Rzęsy Xaviera zadrżały, a z jego ust wydobył się długi jęk, gdy przekręcił się w łóżku. Szybko uświadomił sobie, że Mii nie ma przy nim. Poszli spać owinięci w prześcieradła i w swoje ramiona po upojnej nocy miłości. Był wyczerpany i sądził, że ona również. Cóż, mylił się.
Kochał ją całym swoim jestestwem. Kochał ją wszystkim, co posiadał. Ona też go kochała. Jego serce podskoczyło z radości na to potwierdzenie.
Jej wczorajsze wyznanie wpłynęło na niego bardziej, niż mógłby to sobie wyobrazić. Sprawiło też, że wszystko stało się idealne. Ona go kochała. Mia Ainsworth, luna i królowa Wahala, kochała go i kochała od dawna. Musiał być ślepy, że tego nie widział. Może widział, ale nigdy się nad tym nie zastanawiał. Nie miał pojęcia, czym sobie zasłużył na jej uczucie. Mogła mieć kogoś lepszego, ale powierzyła mu swoje serce, a on zrobi wszystko, by je pielęgnować. Zawsze postawi ją na pierwszym miejscu. Jej potrzeby, jej dobro, jej pragnienia — aż do ostatniego tchu.
Jego wzrok przebiegł po pokoju i prawie jej nie zauważył, dopóki nie spojrzał na biurko. Tam była, skupiona na czymś przed sobą. Przyciemniła lampkę, tak by oświetlała tylko stół, a nie cały pokój. Xavier pomyślał, że zrobiła to z myślą o nim.
Jej skupienie zawsze go podniecało. To, jak gryzła wargi, gdy się koncentrowała, sprawiało, że aż drżał. Nikt nie sprawiał, by czytanie wyglądało seksowniej niż jego królowa.
Wiedział o jej niegasnącej miłości do czytania i wiedzy, ale uważał, że jest już późno i ona powinna odpocząć.
Podniósł się lekko, wspierając się na łokciach.
— Mia, co robisz? — zapytał głębokim, zachrypniętym głosem, spowodowanym snem.
Uniosła głowę, a jej oczy spotkały się z jego zamglonym spojrzeniem. Na jej twarzy pojawił się uśmiech, którego nie potrafiła powstrzymać. Jednym z najseksowniejszych spojrzeń, o które by go oskarżyła, było właśnie to senne. Tym razem nie próbował wyglądać ani brzmieć najlepiej, a jednak właśnie wtedy uważała go za najprzystojniejszego. Włosy potargane, oczy ciężkie i ledwie otwarte, usta lekko rozchylone, czerwone i suche, potrzebujące jej, by je zwilżyć. To była jej słabość, a mały uśmiech, który pojawił się na jego twarzy, powiedział jej, że właśnie odczytał jej myśli.
— Hej — przygryzła wargę i spojrzała w dół.
— Proszę, nie mów mi, że czytasz — przetarł twarz dłonią i przeczesał włosy. Przez ostatnie dwa dni była skupiona na księdze prób królestwa, ale sądził, że już skończyła czytać. Doceniał jej zaangażowanie, ale też go to niepokoiło.
— Nie czytam, piszę.
— Co piszesz?
— Nie mogę ci powiedzieć.
— To wróć do łóżka.
— Nie mogę, prawie skończyłam.
— Skończyłaś co?
— Nie mogę ci powiedzieć.
Nie wiedział, co próbowała ukryć, ale im bardziej próbowała, tym bardziej był ciekawy. Postawił nogi na podłodze, wstał i powlókł się w jej stronę.
Na stole leżało kilka zwiniętych zwojów, a ostatni trzymała w ręku. Prawie skończyła, pozostała tylko pieczęć królowej. Odstawiła pióro do butelki z atramentem.
Xavier złapał ją za rękę, gdy sięgnęła po pieczęć po drugiej stronie stołu. Iskry przeszły przez jej ciało od jego dotyku i ożyła pod wpływem jego dłoni.
— Co robisz? — zapytał i tym razem nie mogła się wymigać.
Westchnęła z rezygnacją:
— Piszę listy do szlachetnych rodów w królestwie. Czytałam księgę prób. Podczas procesu świadków potrzebujesz co najmniej siedmiu, a maksymalnie dziesięciu świadków, którzy zaświadczą na twoją korzyść. Ich świadectwa, jeśli zostaną przyjęte, zdecydują, czy jesteś kompetentny i zdolny do sprawiedliwego sądzenia w całym królestwie Wahala jako jej król. Tym listem poproszę panów tych rodów, by byli twoimi świadkami. Jestem pełna nadziei. Wszyscy odpowiedzą i wystąpią dla ciebie.
— Nie sądzę, by którykolwiek przyszedł.
Na jej twarzy pojawił się cień bólu po jego słowach i wiedział, że powiedział coś nie tak. Właśnie zlekceważył jej ciężką pracę i poczuł się przez to okropnie.
— Mia, przepraszam.
— Więc jak to jest? Nie wierzysz w swój lud czy nie wierzysz w siebie?
— Tak — odpowiedział, nie chcąc jej okłamywać.
— Twój brak wiary mnie nie powstrzyma. Ja wierzę w ciebie, w królestwo i w ludzi tutaj i zamierzam walczyć.
— Masz tyle wiary w świat.
— Widziałam, jak mężczyzna zmienia się z zimnego i złego w kochającego. Więc tak, wierzę w świat, bo wierzę w niego.
Jej słowa go poruszyły i poczuł się jak dupek, że nie był wdzięczny. Ona walczyła za niego, a on nawet nie próbował. Poddawał się. Może już miał wobec niej jakieś plany, ale ona walczyła dla niego, a on powinien to docenić.
Wyciągnął krzesło naprzeciwko niej i usiadł.
— Co mam zrobić?
Na jej twarzy pojawił się uśmiech i zapragnął, by trwał jak najdłużej.
Podała mu pudełko z opaskami.
— Możesz je założyć na listy. To już ostatnie.
Skończyli, a Mia włożyła je do szuflady i ją zamknęła.
Wstała, a Xavier zrobił to samo.
— Co dalej? — uniósł brwi z zainteresowaniem.
— Jutro królewscy strażnicy pojadą z każdym listem do adresatów i je doręczą. Mają odpisać natychmiast, by królowscy ludzie mogli je przywieźć. Ich odpowiedź będzie brzmiała albo: 'Tak, zaświadczę w imieniu króla', albo: 'Nie, przepraszam, nie mogę', ale nie chcemy milczenia.
— Czy kiedykolwiek mówiłem ci, że jesteś najlepszym, co mnie spotkało?
Pokręciła głową.
— Nie, ale wciąż masz na to czas.
Ruszył w jej stronę, powolnym, ale uwodzicielskim krokiem.
— Jesteś najlepszym, co mnie spotkało i mam nadzieję, że w to wierzysz…
Przełknęła ślinę, znów będąc pod jego wpływem, choć niedawno byli razem. Było w niej coś, co sprawiało, że nigdy nie miał dość, zawsze za nią tęsknił, a wiedział, że ona czuje to samo.
Uniósł jej podbródek palcem, by ich oczy się spotkały.
— Wierzysz w to?
Jej wzrok zatrzymał się na jego czerwonych, pełnych ustach, zanim powędrował w górę, by spojrzeć mu w oczy.
— Tak, wierzę — przygryzła wargę i otarła dłonie o siebie.
Jego kciuk delikatnie, ale kusząco głaskał jej podbródek. Przesunął nim w górę i w dół po jej dolnej wardze, wydobywając ją spomiędzy zębów, potem przesunął po jej lekko spuchniętych ustach.
Poczuł poruszenie w spodniach. Potrafiła do tego go doprowadzić – sprawić, że jej pragnął, że jego kutas twardniał. Gdyby wiedziała, jaką ma nad nim władzę, wiedziałaby, że jest potężną istotą. Więź, którą z nią czuł, była nierealna, a świadomość, że go kocha, czyniła to wszystko wyjątkowym. Wystarczyło, że nic nie robiła, a już go poruszała. Odebrała mu dumę i ego. Przy niej był tylko niewolnikiem, gotowym spełniać każde jej życzenie.
Rzeczy, które chciałby jej zrobić, rzeczy, które chciałby, by ona zrobiła jemu…
— Jesteś taka piękna, dzika, mądra i odważna i sprawiasz, że tak cholernie ciężko mi się kontrolować — przyznał, wciąż muskając jej pełne usta kciukiem.
Wiedział, że jest mokra, czuł zapach jej podniecenia, a jego kutas aż podskoczył z radości i naprężył się w spodniach. Chciał ją wziąć, wypełnić ją do granic możliwości. Sprawić, by jej oczy przewróciły się do tyłu, jak widział już kilka razy, gdy ją posiadł. To by było gorące, ale nie mógł... Jeszcze nie.
Wsadził kciuk do jej ust, a jej czerwone wargi zacisnęły się na nim, ssąc i zwilżając go. Jej język owinął się wokół niego, jakby na to czekała, a usta przylgnęły do jego kciuka. Jej powieki zadrżały, a z ust wydobył się cichy jęk.
Kurwa, to było gorące!
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wyciągnął kciuk z jej ust, a towarzyszył temu dźwięk cmoknięcia. Pochwycił jej wargi swoimi, przyciskając ją do stołu i pocierając pulsującym, twardym członkiem uwięzionym w spodniach o jej brzuch. Odsunął kilka papierów z biurka i posadził ją na nim.
Jego dłoń objęła jej miejsce miłości przez materiał nocnej koszuli, by poczuć dowód jej pragnienia dla niego między udami.
— Tak dobrze się czujesz — uśmiechnął się i pocałował ją, wpychając język do jej ust i sprawiając, że zadrżała od rozkoszy.
Rozsunął jej nogi, podciągnął nocną koszulę, by odsłonić jej nagość.
Następnie wsunął w nią dwa palce, przez co jej oddech zamarł w gardle podczas pocałunku. Trzymał ją pewnie i wygodnie, gdy jego palce bawiły się nią i penetrowały.
Nagle oderwał od niej dłoń i usta, jakby coś innego go przywołało.
Jej oczy otworzyły się szeroko, zaniepokojone, gdy się odsunął, ale wtedy ukląkł przed nią. Rozsunął jej nogi jeszcze szerzej, a jej zapach sprawił, że aż zadrżał z radości.
Była mokra, kremowa i ociekająca. Jego usta zaschły z pożądania.
Przycisnął usta do jej wewnętrznego uda, lekko je unosząc i kładąc na swoim ramieniu. Całował i podgryzał oba uda, zbliżając się do miejsca, które dawało jej tyle satysfakcji.
— Tak pięknie pachniesz.
Jęknęła cicho, jej podniecenie rosło do szczytu w oczekiwaniu, gdy Xavier całował ją aż do spragnionego wejścia. Jego gorący oddech owiewał ją, sprawiając, że jej nogi drżały i oplatały jego plecy.
Jego usta pochłonęły ją, rozkoszując się smakiem i ssąc ją. Jej palce zagłębiły się w jego włosach, ściskając je i przyciskając się do niego mocniej.
Uwielbiał mieć jej smak na ustach, bo to zawsze przenosiło ją do nowego wymiaru — krainy różnorodnych możliwości. W tej krainie była boginią, a on jej wiernym sługą u stóp.
Nie miało dla niego znaczenia nic, byleby tylko był tam z nią.
Pocierając kciukiem jej guziczek, usłyszał jej jęk, gdy jego język szturchał i muskał ją; wiedział, że nie wytrzyma długo.
Odepchnęła go od siebie i zeskoczyła ze stołu. Jej nagły ruch zaskoczył go, gdy podniósł się na nogi. Nie pozwoliła jednak, by zdziwienie trwało — popchnęła go, aż jego plecy uderzyły o ścianę. Jej dłonie chwyciły sznurki jego spodni, rozpięły je, by opadły do kolan. Jej drobne dłonie przesunęły się po jego udzie w górę, aż objęły jego twardy i pulsujący członek.
Jego oddech zamarł na widok jej dłoni na sobie. Usłyszała to także, bo uśmiechnęła się do niego i uklękła. Pogładziła go kilka razy, obejmując tyle długości, ile mogła.
Było kilka rzeczy, których nie robił z żadną kobietą, dopóki nie poznał Mii. Oddanie im kontroli nad sobą było jednym, dążenie wyłącznie do ich satysfakcji — drugim. Nie wiedział tego wcześniej, ale teraz już tak, i oddanie jej władzy dawało mu największą przyjemność.
Dotyk jej dłoni wydawał się właściwy, a zadrżał, gdy przeciągnęła opuszkiem palca po nim. Jej usta rozchyliły się i wzięła czubek jego członka do ust. Wypuścił powietrze, a jego głowa oparła się o ścianę, z ust wyrwały się grube jęki.
Nigdy wcześniej tego nie robiła, a uczucie było tak dobre, że roztrzaskało mu zmysły. Jej język przesunął się szybko po nim i zakręcił wokół główki, zanim wzięła go głębiej.
— Kurwa!
Wiedział, że nie wytrzyma, jeśli będzie tak dalej, więc odepchnął ją od siebie. Niemal tego pożałował, gdy zabrakło kontaktu, a jego erekcja pulsowała boleśnie.
Pomógł jej wstać i szybko zsunął spodnie. Ona także pozbyła się nocnej koszuli i rzuciła ją na podłogę, stając się równie naga. Wszedł na łóżko i przyciągnął jej usta do swoich w twardym, mokrym pocałunku. Rozsunął jej nogi i przygotował się, by ją wziąć.
Uniosła biodra naprzeciw niemu, i po kilku pchnięciach wszedł w nią. Jęknęła, gdy ją penetrował, i ścisnęła go mocno.
— Mia! Kurwa! Mia! — zaklął, bo ciasnota jej wnętrza utrudniała mu ruchy.
Pocałował ją w czoło, poruszając się w niej — powoli, ale mocno, by poczuła każdy jego centymetr. Dokładnie tak, jak wiedział, że pragnie.
Kosztowało go niemal wszystko, żeby nie stracić kontroli i nie przyspieszyć, ale chciał, by poczuła się dobrze, spełniona, by czuła jego obecność.
Wszedł ponownie, a ona westchnęła, wyginając się do niego, przyciskając sutki do jego ciała.
Ten kontakt sprawił, że zadrżał i jęknął, poruszając się mocniej i głębiej.
— Xavier! — zawołała, zaciskając oczy w ekstazie potrzeby.
Przyspieszył trochę, jęcząc i stękając przy każdym pchnięciu.
Pochylił się i pochwycił jej usta, jego język zdominował jej wnętrze, wślizgując się głęboko. Odpowiadała mu równie żarliwie.
Ujął jej nogę i położył na swoim ramieniu. Obdarzał jej udo przelotnymi pocałunkami, kontynuując jej pieszczoty, wchodząc i trafiając w jej punkt.
— Xavier! Tak! Tak! Tak! — krzyknęła, przytłoczona rozkoszą. Była coraz bliżej, co było słychać w jej oddechu i czuć w bijącym sercu.
— Przyjdź razem ze mną — wysapała zniszczonym głosem, w którym była siła rozkazu. Jej dłoń sięgnęła jego ciężkich jąder, delikatnie je pieszcząc, podczas gdy jej usta zamknęły się na jego lewym sutku.
Jej dłoń tak mocno obejmowała jego jądra, że wiedział, iż długo nie wytrzyma. Chciał, by przestała, zabrała rękę, bo inaczej straci kontrolę, ale to było takie przyjemne.
— Miaaaa... — jęknął, chcąc ją powstrzymać, lecz nie będąc w stanie wypowiedzieć słów.
Jego dłonie porosły gęstszym włosem, poczuł, jak jego dolna część ciała się przemienia, gdy wilk w nim walczył, by się wydostać. Stracił nad sobą kontrolę. Ogarnęła go panika. Spojrzał na nią i zauważył, że patrzy prosto na niego.
Zastanawiał się, czy zauważyła, co się z nim dzieje, czy wiedziała, co jej działania z nim robią. Przejmowała nad nim władzę, a on nie był pewien, czy ona sobie z tego zdaje sprawę.
— Moja królowo — zaczął, lecz zabrakło mu słów. Jego oczy zamigotały, pełne desperacji i bezradności.
— Zaufaj mi i puść kontrolę.
Zrobił to, zmieniając się do połowy w obie formy. Chwycił ją za biodra i wbił się głębiej, szybciej, mocniej. Ostatnie pchnięcie przyniosło jej spełnienie, a jej utrata kontroli pociągnęła za sobą jego własną ekstazę.
— Dziękuję — wysapał, walcząc o złapanie tchu po wszystkim.
— Nie ma za co — odpowiedziała.
Jego oczy przymknęły się ze zmęczenia i był pewien, że zaraz zaśnie. Pochylił się, pocałował ją we włosy i wyszeptał cicho: „Kocham cię” do jej ucha.
Usłyszał „Ja ciebie też” zanim jego oczy ostatecznie się zamknęły.
Przesuń w górę, aby kontynuować