passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #82 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 82

81: Lepsze jutro

Rzęsy Xaviera zadrżały, a z jego ust wydobył się długi jęk, gdy przekręcił się w łóżku. Szybko uświadomił sobie, że Mii nie ma przy nim. Poszli spać owinięci w prześcieradła i w swoje ramiona po upojnej nocy miłości. Był wyczerpany i sądził, że ona również. Cóż, mylił się.

Kochał ją całym swoim jestestwem. Kochał ją wszystkim, co posiadał. Ona też go kochała. Jego serce podskoczyło z radości na to potwierdzenie.

Jej wczorajsze wyznanie wpłynęło na niego bardziej, niż mógłby to sobie wyobrazić. Sprawiło też, że wszystko stało się idealne. Ona go kochała. Mia Ainsworth, luna i królowa Wahala, kochała go i kochała od dawna. Musiał być ślepy, że tego nie widział. Może widział, ale nigdy się nad tym nie zastanawiał. Nie miał pojęcia, czym sobie zasłużył na jej uczucie. Mogła mieć kogoś lepszego, ale powierzyła mu swoje serce, a on zrobi wszystko, by je pielęgnować. Zawsze postawi ją na pierwszym miejscu. Jej potrzeby, jej dobro, jej pragnienia — aż do ostatniego tchu.

Jego wzrok przebiegł po pokoju i prawie jej nie zauważył, dopóki nie spojrzał na biurko. Tam była, skupiona na czymś przed sobą. Przyciemniła lampkę, tak by oświetlała tylko stół, a nie cały pokój. Xavier pomyślał, że zrobiła to z myślą o nim.

Jej skupienie zawsze go podniecało. To, jak gryzła wargi, gdy się koncentrowała, sprawiało, że aż drżał. Nikt nie sprawiał, by czytanie wyglądało seksowniej niż jego królowa.

Wiedział o jej niegasnącej miłości do czytania i wiedzy, ale uważał, że jest już późno i ona powinna odpocząć.

Podniósł się lekko, wspierając się na łokciach.

— Mia, co robisz? — zapytał głębokim, zachrypniętym głosem, spowodowanym snem.

Uniosła głowę, a jej oczy spotkały się z jego zamglonym spojrzeniem. Na jej twarzy pojawił się uśmiech, którego nie potrafiła powstrzymać. Jednym z najseksowniejszych spojrzeń, o które by go oskarżyła, było właśnie to senne. Tym razem nie próbował wyglądać ani brzmieć najlepiej, a jednak właśnie wtedy uważała go za najprzystojniejszego. Włosy potargane, oczy ciężkie i ledwie otwarte, usta lekko rozchylone, czerwone i suche, potrzebujące jej, by je zwilżyć. To była jej słabość, a mały uśmiech, który pojawił się na jego twarzy, powiedział jej, że właśnie odczytał jej myśli.

— Hej — przygryzła wargę i spojrzała w dół.

— Proszę, nie mów mi, że czytasz — przetarł twarz dłonią i przeczesał włosy. Przez ostatnie dwa dni była skupiona na księdze prób królestwa, ale sądził, że już skończyła czytać. Doceniał jej zaangażowanie, ale też go to niepokoiło.

— Nie czytam, piszę.

— Co piszesz?

— Nie mogę ci powiedzieć.

— To wróć do łóżka.

— Nie mogę, prawie skończyłam.

— Skończyłaś co?

— Nie mogę ci powiedzieć.

Nie wiedział, co próbowała ukryć, ale im bardziej próbowała, tym bardziej był ciekawy. Postawił nogi na podłodze, wstał i powlókł się w jej stronę.

Na stole leżało kilka zwiniętych zwojów, a ostatni trzymała w ręku. Prawie skończyła, pozostała tylko pieczęć królowej. Odstawiła pióro do butelki z atramentem.

Xavier złapał ją za rękę, gdy sięgnęła po pieczęć po drugiej stronie stołu. Iskry przeszły przez jej ciało od jego dotyku i ożyła pod wpływem jego dłoni.

— Co robisz? — zapytał i tym razem nie mogła się wymigać.

Westchnęła z rezygnacją:

— Piszę listy do szlachetnych rodów w królestwie. Czytałam księgę prób. Podczas procesu świadków potrzebujesz co najmniej siedmiu, a maksymalnie dziesięciu świadków, którzy zaświadczą na twoją korzyść. Ich świadectwa, jeśli zostaną przyjęte, zdecydują, czy jesteś kompetentny i zdolny do sprawiedliwego sądzenia w całym królestwie Wahala jako jej król. Tym listem poproszę panów tych rodów, by byli twoimi świadkami. Jestem pełna nadziei. Wszyscy odpowiedzą i wystąpią dla ciebie.

— Nie sądzę, by którykolwiek przyszedł.

Na jej twarzy pojawił się cień bólu po jego słowach i wiedział, że powiedział coś nie tak. Właśnie zlekceważył jej ciężką pracę i poczuł się przez to okropnie.

— Mia, przepraszam.

— Więc jak to jest? Nie wierzysz w swój lud czy nie wierzysz w siebie?

— Tak — odpowiedział, nie chcąc jej okłamywać.

— Twój brak wiary mnie nie powstrzyma. Ja wierzę w ciebie, w królestwo i w ludzi tutaj i zamierzam walczyć.

— Masz tyle wiary w świat.

— Widziałam, jak mężczyzna zmienia się z zimnego i złego w kochającego. Więc tak, wierzę w świat, bo wierzę w niego.

Jej słowa go poruszyły i poczuł się jak dupek, że nie był wdzięczny. Ona walczyła za niego, a on nawet nie próbował. Poddawał się. Może już miał wobec niej jakieś plany, ale ona walczyła dla niego, a on powinien to docenić.

Wyciągnął krzesło naprzeciwko niej i usiadł.

— Co mam zrobić?

Na jej twarzy pojawił się uśmiech i zapragnął, by trwał jak najdłużej.

Podała mu pudełko z opaskami.

— Możesz je założyć na listy. To już ostatnie.

Skończyli, a Mia włożyła je do szuflady i ją zamknęła.

Wstała, a Xavier zrobił to samo.

— Co dalej? — uniósł brwi z zainteresowaniem.

— Jutro królewscy strażnicy pojadą z każdym listem do adresatów i je doręczą. Mają odpisać natychmiast, by królowscy ludzie mogli je przywieźć. Ich odpowiedź będzie brzmiała albo: 'Tak, zaświadczę w imieniu króla', albo: 'Nie, przepraszam, nie mogę', ale nie chcemy milczenia.

— Czy kiedykolwiek mówiłem ci, że jesteś najlepszym, co mnie spotkało?

Pokręciła głową.

— Nie, ale wciąż masz na to czas.

Ruszył w jej stronę, powolnym, ale uwodzicielskim krokiem.

— Jesteś najlepszym, co mnie spotkało i mam nadzieję, że w to wierzysz…

Przełknęła ślinę, znów będąc pod jego wpływem, choć niedawno byli razem. Było w niej coś, co sprawiało, że nigdy nie miał dość, zawsze za nią tęsknił, a wiedział, że ona czuje to samo.

Uniósł jej podbródek palcem, by ich oczy się spotkały.

— Wierzysz w to?

Jej wzrok zatrzymał się na jego czerwonych, pełnych ustach, zanim powędrował w górę, by spojrzeć mu w oczy.

— Tak, wierzę — przygryzła wargę i otarła dłonie o siebie.

Jego kciuk delikatnie, ale kusząco głaskał jej podbródek. Przesunął nim w górę i w dół po jej dolnej wardze, wydobywając ją spomiędzy zębów, potem przesunął po jej lekko spuchniętych ustach.

Poczuł poruszenie w spodniach. Potrafiła do tego go doprowadzić – sprawić, że jej pragnął, że jego kutas twardniał. Gdyby wiedziała, jaką ma nad nim władzę, wiedziałaby, że jest potężną istotą. Więź, którą z nią czuł, była nierealna, a świadomość, że go kocha, czyniła to wszystko wyjątkowym. Wystarczyło, że nic nie robiła, a już go poruszała. Odebrała mu dumę i ego. Przy niej był tylko niewolnikiem, gotowym spełniać każde jej życzenie.

Rzeczy, które chciałby jej zrobić, rzeczy, które chciałby, by ona zrobiła jemu…

— Jesteś taka piękna, dzika, mądra i odważna i sprawiasz, że tak cholernie ciężko mi się kontrolować — przyznał, wciąż muskając jej pełne usta kciukiem.

Wiedział, że jest mokra, czuł zapach jej podniecenia, a jego kutas aż podskoczył z radości i naprężył się w spodniach. Chciał ją wziąć, wypełnić ją do granic możliwości. Sprawić, by jej oczy przewróciły się do tyłu, jak widział już kilka razy, gdy ją posiadł. To by było gorące, ale nie mógł... Jeszcze nie.

Wsadził kciuk do jej ust, a jej czerwone wargi zacisnęły się na nim, ssąc i zwilżając go. Jej język owinął się wokół niego, jakby na to czekała, a usta przylgnęły do jego kciuka. Jej powieki zadrżały, a z ust wydobył się cichy jęk.

Kurwa, to było gorące!

Przesuń w górę, aby kontynuować

82: Kontrola i miłość

Wyciągnął kciuk z jej ust, a towarzyszył temu dźwięk cmoknięcia. Pochwycił jej wargi swoimi, przyciskając ją do stołu i pocierając pulsującym, twardym członkiem uwięzionym w spodniach o jej brzuch. Odsunął kilka papierów z biurka i posadził ją na nim.

Jego dłoń objęła jej miejsce miłości przez materiał nocnej koszuli, by poczuć dowód jej pragnienia dla niego między udami.

— Tak dobrze się czujesz — uśmiechnął się i pocałował ją, wpychając język do jej ust i sprawiając, że zadrżała od rozkoszy.

Rozsunął jej nogi, podciągnął nocną koszulę, by odsłonić jej nagość.

Następnie wsunął w nią dwa palce, przez co jej oddech zamarł w gardle podczas pocałunku. Trzymał ją pewnie i wygodnie, gdy jego palce bawiły się nią i penetrowały.

Nagle oderwał od niej dłoń i usta, jakby coś innego go przywołało.

Jej oczy otworzyły się szeroko, zaniepokojone, gdy się odsunął, ale wtedy ukląkł przed nią. Rozsunął jej nogi jeszcze szerzej, a jej zapach sprawił, że aż zadrżał z radości.

Była mokra, kremowa i ociekająca. Jego usta zaschły z pożądania.

Przycisnął usta do jej wewnętrznego uda, lekko je unosząc i kładąc na swoim ramieniu. Całował i podgryzał oba uda, zbliżając się do miejsca, które dawało jej tyle satysfakcji.

— Tak pięknie pachniesz.

Jęknęła cicho, jej podniecenie rosło do szczytu w oczekiwaniu, gdy Xavier całował ją aż do spragnionego wejścia. Jego gorący oddech owiewał ją, sprawiając, że jej nogi drżały i oplatały jego plecy.

Jego usta pochłonęły ją, rozkoszując się smakiem i ssąc ją. Jej palce zagłębiły się w jego włosach, ściskając je i przyciskając się do niego mocniej.

Uwielbiał mieć jej smak na ustach, bo to zawsze przenosiło ją do nowego wymiaru — krainy różnorodnych możliwości. W tej krainie była boginią, a on jej wiernym sługą u stóp.

Nie miało dla niego znaczenia nic, byleby tylko był tam z nią.

Pocierając kciukiem jej guziczek, usłyszał jej jęk, gdy jego język szturchał i muskał ją; wiedział, że nie wytrzyma długo.

Odepchnęła go od siebie i zeskoczyła ze stołu. Jej nagły ruch zaskoczył go, gdy podniósł się na nogi. Nie pozwoliła jednak, by zdziwienie trwało — popchnęła go, aż jego plecy uderzyły o ścianę. Jej dłonie chwyciły sznurki jego spodni, rozpięły je, by opadły do kolan. Jej drobne dłonie przesunęły się po jego udzie w górę, aż objęły jego twardy i pulsujący członek.

Jego oddech zamarł na widok jej dłoni na sobie. Usłyszała to także, bo uśmiechnęła się do niego i uklękła. Pogładziła go kilka razy, obejmując tyle długości, ile mogła.

Było kilka rzeczy, których nie robił z żadną kobietą, dopóki nie poznał Mii. Oddanie im kontroli nad sobą było jednym, dążenie wyłącznie do ich satysfakcji — drugim. Nie wiedział tego wcześniej, ale teraz już tak, i oddanie jej władzy dawało mu największą przyjemność.

Dotyk jej dłoni wydawał się właściwy, a zadrżał, gdy przeciągnęła opuszkiem palca po nim. Jej usta rozchyliły się i wzięła czubek jego członka do ust. Wypuścił powietrze, a jego głowa oparła się o ścianę, z ust wyrwały się grube jęki.

Nigdy wcześniej tego nie robiła, a uczucie było tak dobre, że roztrzaskało mu zmysły. Jej język przesunął się szybko po nim i zakręcił wokół główki, zanim wzięła go głębiej.

— Kurwa!

Wiedział, że nie wytrzyma, jeśli będzie tak dalej, więc odepchnął ją od siebie. Niemal tego pożałował, gdy zabrakło kontaktu, a jego erekcja pulsowała boleśnie.

Pomógł jej wstać i szybko zsunął spodnie. Ona także pozbyła się nocnej koszuli i rzuciła ją na podłogę, stając się równie naga. Wszedł na łóżko i przyciągnął jej usta do swoich w twardym, mokrym pocałunku. Rozsunął jej nogi i przygotował się, by ją wziąć.

Uniosła biodra naprzeciw niemu, i po kilku pchnięciach wszedł w nią. Jęknęła, gdy ją penetrował, i ścisnęła go mocno.

— Mia! Kurwa! Mia! — zaklął, bo ciasnota jej wnętrza utrudniała mu ruchy.

Pocałował ją w czoło, poruszając się w niej — powoli, ale mocno, by poczuła każdy jego centymetr. Dokładnie tak, jak wiedział, że pragnie.

Kosztowało go niemal wszystko, żeby nie stracić kontroli i nie przyspieszyć, ale chciał, by poczuła się dobrze, spełniona, by czuła jego obecność.

Wszedł ponownie, a ona westchnęła, wyginając się do niego, przyciskając sutki do jego ciała.

Ten kontakt sprawił, że zadrżał i jęknął, poruszając się mocniej i głębiej.

— Xavier! — zawołała, zaciskając oczy w ekstazie potrzeby.

Przyspieszył trochę, jęcząc i stękając przy każdym pchnięciu.

Pochylił się i pochwycił jej usta, jego język zdominował jej wnętrze, wślizgując się głęboko. Odpowiadała mu równie żarliwie.

Ujął jej nogę i położył na swoim ramieniu. Obdarzał jej udo przelotnymi pocałunkami, kontynuując jej pieszczoty, wchodząc i trafiając w jej punkt.

— Xavier! Tak! Tak! Tak! — krzyknęła, przytłoczona rozkoszą. Była coraz bliżej, co było słychać w jej oddechu i czuć w bijącym sercu.

— Przyjdź razem ze mną — wysapała zniszczonym głosem, w którym była siła rozkazu. Jej dłoń sięgnęła jego ciężkich jąder, delikatnie je pieszcząc, podczas gdy jej usta zamknęły się na jego lewym sutku.

Jej dłoń tak mocno obejmowała jego jądra, że wiedział, iż długo nie wytrzyma. Chciał, by przestała, zabrała rękę, bo inaczej straci kontrolę, ale to było takie przyjemne.

— Miaaaa... — jęknął, chcąc ją powstrzymać, lecz nie będąc w stanie wypowiedzieć słów.

Jego dłonie porosły gęstszym włosem, poczuł, jak jego dolna część ciała się przemienia, gdy wilk w nim walczył, by się wydostać. Stracił nad sobą kontrolę. Ogarnęła go panika. Spojrzał na nią i zauważył, że patrzy prosto na niego.

Zastanawiał się, czy zauważyła, co się z nim dzieje, czy wiedziała, co jej działania z nim robią. Przejmowała nad nim władzę, a on nie był pewien, czy ona sobie z tego zdaje sprawę.

— Moja królowo — zaczął, lecz zabrakło mu słów. Jego oczy zamigotały, pełne desperacji i bezradności.

— Zaufaj mi i puść kontrolę.

Zrobił to, zmieniając się do połowy w obie formy. Chwycił ją za biodra i wbił się głębiej, szybciej, mocniej. Ostatnie pchnięcie przyniosło jej spełnienie, a jej utrata kontroli pociągnęła za sobą jego własną ekstazę.

— Dziękuję — wysapał, walcząc o złapanie tchu po wszystkim.

— Nie ma za co — odpowiedziała.

Jego oczy przymknęły się ze zmęczenia i był pewien, że zaraz zaśnie. Pochylił się, pocałował ją we włosy i wyszeptał cicho: „Kocham cię” do jej ucha.

Usłyszał „Ja ciebie też” zanim jego oczy ostatecznie się zamknęły.

Przesuń w górę, aby kontynuować

83: Zyskana lojalność

Xavier przekręcił się w łóżku, gdy rozwarły mu się powieki, lecz nie znalazł obok siebie tej, z którą zasnął poprzedniej nocy. Nie podobała mu się myśl o przebudzeniu i nieodnalezieniu Mii w swoich ramionach, zwiniętej tuż przy nim. Stawał się rozpieszczonym kochankiem i nie zamierzał tego zmieniać.

Podciągnął się do siadu na łóżku. Był nagi, a wspomnienia poprzedniej nocy uderzyły go nagle.

Utrata kontroli i przemiana w pół-wilka, pół-człowieka. Myślał, że utrata panowania nad sobą może przestraszyć Mię albo, co gorsza, ją od niego odrzucić, ale ona nadal go pragnęła. Policzki zapłonęły mu rumieńcem, gdy walczył z uśmiechem. Musiała być najlepszą rzeczą, jaka go w życiu spotkała, najlepszą, jaka kiedykolwiek mu się przytrafi.

Rozejrzał się po pokoju w poszukiwaniu ukochanej, lecz nie znalazł po niej żadnego śladu.

„Mia?” zawołał, wstając z łóżka i kierując się w stronę łazienki, jedynego innego miejsca, gdzie mogła być.

Zapukał lekko w drzwi, zanim je otworzył. „Moja miłości,” zawołał, lecz nie było odpowiedzi.

Szerzej otworzył drzwi i zajrzał do środka, ale znów nie dostrzegł żadnego śladu Mii. Wrócił do sypialni, a wzrok padł mu na kartkę papieru z królewską pieczęcią. Szybko podszedł i podniósł ją. To było pismo królowej, domyślił się więc, że zostawiła je dla niego.

Dzień dobry, Xavierze.

Myślałam o tym, żeby obudzić cię wcześniej, ale spałeś tak głęboko, że byłoby to okrutne. Wczorajsza noc była niesamowita i dziękuję, że mi zaufałeś.

Wysłałam już list do dziesięciu rodów z prośbą, by przyszli jako świadkowie. Mam nadzieję, że wkrótce otrzymamy rozsądną odpowiedź.

Idę do Sądu Panien i zanim zaczniesz krzyczeć o niebezpieczeństwie: zabrałam ze sobą kilku strażników. Wrócę. Jeśli zdecydujesz się przyjść do sądu, nie rób sceny. Plotki roznoszą się szybko, a ostatnie czego chcemy, to podsycać kolejne.

Mam nadzieję, że będziesz o mnie śnił. Ja będę myśleć o tobie.

Z miłością, Mia.

Uśmiechał się szeroko, kończąc czytać. To wydawało się nierealne, a jednak było prawdziwe. Mia była jego, a on jej.

Była też lekkomyślna.

Każdy, kto przeszedł przez połowę tego, co ona w ostatnim tygodniu, nie chciałby opuszczać własnego domu. Odwołałby wszystkie plany i zadbał najpierw o siebie. Ale ona nie była "każdym". Była Mią Ainsworth, jego żoną, Luną, królową Wahali i kobietą, którą kochał.

....

Mia weszła do Sądu Panien i od razu poczuła na sobie wzrok wszystkich obecnych w sali. Patrzyli z niedowierzaniem i zaskoczeniem, jakby nie wierzyli własnym oczom. Wydarzenia z udziałem króla i królowej w minionym tygodniu były znane niemal każdemu w królestwie.

Plotki i różne historie krążyły wśród ludzi i każdy sam wyciągał z nich własną prawdę. Król był sądzony. Wiedzieli o tym wszyscy, a to znaczyło, że także ona stała się przedmiotem sądu i nikt nie spodziewał się po niej, by myślała o czymkolwiek innym. Ona jednak myślała, dlatego tu przyszła.

Aneer, starsza z rady panien, oraz Cynthia, kronikarka, podeszły do niej, gdy tylko ją dostrzegły.

Aneer ujęła jej dłonie, a w oczach miała wyraz radości. „Królowo, Mio,” powiedziała z dumą.

„Aneer!”

„Czuję ogromną dumę, stojąc teraz przed tobą, i mogę zapewnić, że nie mówię tego tylko w swoim imieniu.” Promieniała radością.

„Cieszę się, że tu jestem. Mam nadzieję, że nie masz mi za złe, iż przyprowadziłam kilku strażników.”

Aneer wzruszyła ramionami i delikatnie poklepała ją po ręce. „Spodziewałam się dużo więcej.”

Margaret podeszła do niej i zanim Mia zdążyła się odezwać, objęła ją mocno, niemal odbierając jej dech. Puściła ją, a w oczach miała szczerą radość. „Cieszę się, że tu jesteś, i popieram cię, królowo Mio.”

Uśmiechnęła się szeroko. „Dziękuję, Margaret, miło to słyszeć.”

„Cokolwiek będzie ci potrzebne, wiesz, że możesz na nas liczyć. Panny tego sądu zawsze odpowiedzą.”

„Dziękuję, nie zapomnę tego.”

Zwróciła się do reszty starszych, którzy stali na baczność, i wszystkich przywitała. Potem zapytała o spotkanie sprzed tygodnia, na które nie zdołała przybyć. Powiedziano jej, że było trudniej, a ludzie chcieli zobaczyć swoją królową i usłyszeć od niej słowa. Skinęła głową. Teraz tu była, i to właśnie zamierzała zrobić.

Zebranie rozpoczęło się zaraz po tym, jak przywitała się z już zgromadzonym tłumem. Ilość osób, które przyszły, zaskoczyła ją i sala była przepełniona jeszcze przed końcem spotkania.

„Czy są jeszcze jakieś pytania, zanim zakończymy na dziś?”

Kilka rąk powędrowało w górę, a Mia wskazała jedną z nich i skinęła, by zabrała głos.

„Słyszeliśmy, że król alfa przechodzi próbę na oczach świadków, by zbadać jego kwalifikacje do tronu.”

Mia skinęła głową. „Tak, to prawda.”

„Jeśli przegra i jego tytuł króla alfa zostanie mu odebrany, czy to oznacza, że i my stracimy cię jako naszą Lunę?”

Nie pomyślała o tym aż tak daleko, a powinna była. Nie rozważała możliwości jego porażki. Przegrana oznaczała, że nie jest godzien, ale wszystko, co pokazał jej przez minione miesiące, przekonywało, że jest. Kochał swój lud i pragnął ich dobra. Jednak obawiał się, że oni nie pokochają jego, więc zbudował wokół siebie mur. Mia nie powiedziałaby tego nikomu innemu, ale wierzyła, że był lepszym królem niż jego ojciec kiedykolwiek był. Los sprawił jednak, że wyglądało to inaczej.

Jeśli los rozegra swoją partię i on straci tron, ona również utraci swoją koronę królowej. Tak długo chciała ją porzucić, ale myśl o tym, że zostanie jej odebrana, bolała.

Sala zamilkła, a każde spojrzenie spoczęło na niej, czytając wszystkie emocje i reakcje, które okazywała. Jednak żadne z tych oczu nie wyrażało pogardy ani radości. Wyglądali na rozdartych. Większość już znała odpowiedź na zadane pytanie i to właśnie sprawiało, że byli smutni.

Wymusiła uśmiech. „Miejsce królowej jest u boku króla, a miejsce żony – u boku męża. Jeśli król alfa straci koronę, ja także stracę swoją.”

Głośny, buntowniczy pomruk przeszedł przez tłum i minęło kilka minut, zanim sala ucichła.

Nie spodobała im się jej odpowiedź. Nie chcieli stracić jej jako Królowej.

„Wciąż mam nadzieję, że los obróci się na naszą korzyść, bo jedynym grzechem, jaki popełnił król alfa, była obrona i ochrona swojej królowej.”

Odwróciła się w stronę wejścia do sali i tam stał Xavier, z dumnym wyrazem twarzy.

Wzrok tłumu skierował się ku drzwiom i ujrzeli króla alfę. Przyszedł dokładnie tak, jak chciała, jak miała nadzieję. Sprawiał, że jej serce biło szybciej, choć stał tak daleko. Taka była jego siła. Wszystkie próby opanowania swoich uczuć i reakcji spełzły na niczym.

Tłum wciąż obserwował ją, zauważając zmianę i jej dezorientację. Mimo to byli zafascynowani, patrząc na okazywane uczucia, nie wydając żadnego dźwięku.

Mia odchrząknęła i opuściła głowę. „Panie, oto król, Xavier Ainsworth jest tutaj,” powiedziała, a potem rozległy się burzliwe brawa i radosne okrzyki.

Xavier był pełen podziwu, jak w tak krótkim czasie królowa zdobyła serca tylu ludzi. Właściwie nie robiła nic innego, jak była po prostu sobą. Ludzie pokochali to, co im pokazała i obserwując reakcję tłumu, on wiedział, że zrobią wszystko, czego zapragnie bez zadawania pytań. Tak samo jak on sam.

Ta kobieta była po prostu niesamowita. Rządziła swoim światem i nie musiała zmieniać niczego w sobie.

Obrady zakończono na dziś i gdy ludzie zaczęli wychodzić, ona wstała i ruszyła w jego stronę. Jej serce waliło w piersi, jakby nie widziała go przez cały dzień. Jakby nie wszedł przed kilkoma minutami.

Xavier przeszedł przez salę, spotykając Mię w połowie drogi. Gdy była wystarczająco blisko, objął ją ramionami i głęboko odetchnął.

Odsunęli się od siebie, a dłoń Xaviera delikatnie pogładziła jej policzki. „Przyszłaś!” zaśmiała się, a jej oczy zalśniły pięknie, gdy na niego patrzyła.

„Musiałem, wszystko staje się nudne, gdy cię nie ma.” uśmiechnął się do niej. „Słyszałem wszystko, co tam mówiłaś.”

„Wszystko, co powiedziałam, było prawdą.”

„Wiem, kochanie, miło było to usłyszeć. Nie wiesz nawet, jak bardzo jestem dumny, że jesteś moją żoną. Uważam się za szczęściarza, jeśli chcesz wiedzieć.”

Przewróciła oczami, ale zanim zdążyła odpowiedzieć, zostali przerwani.

„Mój królu, moja królowo.” Margaret ukłoniła się, a Xavier puścił talię Mii i oboje zwrócili się do niej.

„Luno,” odezwała się Mia i spojrzała na Xaviera, by ich przedstawić. „Xavier, to luna Margaret z regionu wschodniego. Jest także starszą w Sądzie Panien.”

Skinął głową w stronę Margaret. „Mia wspominała o tobie kilka razy, luno. Kontynuuj dobrą pracę.”

„Będę, mój królu.” Skłoniła głowę, po czym spojrzała na Mię. „Nie sądzę, by panny były gotowe cię stracić. Ja również nie jestem gotowa cię stracić, więc cokolwiek będziemy mogli zrobić, by ci pomóc, jesteśmy do dyspozycji.”

Mia chwyciła jej dłonie. „Dziękuję za tę propozycję, Margaret. Nie zapomnę o tym.”

Jeszcze raz się ukłoniła i odeszła.

To właśnie lojalność, pomyślał Xavier.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa