Xavier przekręcił się w łóżku, gdy rozwarły mu się powieki, lecz nie znalazł obok siebie tej, z którą zasnął poprzedniej nocy. Nie podobała mu się myśl o przebudzeniu i nieodnalezieniu Mii w swoich ramionach, zwiniętej tuż przy nim. Stawał się rozpieszczonym kochankiem i nie zamierzał tego zmieniać.
Podciągnął się do siadu na łóżku. Był nagi, a wspomnienia poprzedniej nocy uderzyły go nagle.
Utrata kontroli i przemiana w pół-wilka, pół-człowieka. Myślał, że utrata panowania nad sobą może przestraszyć Mię albo, co gorsza, ją od niego odrzucić, ale ona nadal go pragnęła. Policzki zapłonęły mu rumieńcem, gdy walczył z uśmiechem. Musiała być najlepszą rzeczą, jaka go w życiu spotkała, najlepszą, jaka kiedykolwiek mu się przytrafi.
Rozejrzał się po pokoju w poszukiwaniu ukochanej, lecz nie znalazł po niej żadnego śladu.
„Mia?” zawołał, wstając z łóżka i kierując się w stronę łazienki, jedynego innego miejsca, gdzie mogła być.
Zapukał lekko w drzwi, zanim je otworzył. „Moja miłości,” zawołał, lecz nie było odpowiedzi.
Szerzej otworzył drzwi i zajrzał do środka, ale znów nie dostrzegł żadnego śladu Mii. Wrócił do sypialni, a wzrok padł mu na kartkę papieru z królewską pieczęcią. Szybko podszedł i podniósł ją. To było pismo królowej, domyślił się więc, że zostawiła je dla niego.
Dzień dobry, Xavierze.
Myślałam o tym, żeby obudzić cię wcześniej, ale spałeś tak głęboko, że byłoby to okrutne. Wczorajsza noc była niesamowita i dziękuję, że mi zaufałeś.
Wysłałam już list do dziesięciu rodów z prośbą, by przyszli jako świadkowie. Mam nadzieję, że wkrótce otrzymamy rozsądną odpowiedź.
Idę do Sądu Panien i zanim zaczniesz krzyczeć o niebezpieczeństwie: zabrałam ze sobą kilku strażników. Wrócę. Jeśli zdecydujesz się przyjść do sądu, nie rób sceny. Plotki roznoszą się szybko, a ostatnie czego chcemy, to podsycać kolejne.
Mam nadzieję, że będziesz o mnie śnił. Ja będę myśleć o tobie.
Z miłością, Mia.
Uśmiechał się szeroko, kończąc czytać. To wydawało się nierealne, a jednak było prawdziwe. Mia była jego, a on jej.
Była też lekkomyślna.
Każdy, kto przeszedł przez połowę tego, co ona w ostatnim tygodniu, nie chciałby opuszczać własnego domu. Odwołałby wszystkie plany i zadbał najpierw o siebie. Ale ona nie była "każdym". Była Mią Ainsworth, jego żoną, Luną, królową Wahali i kobietą, którą kochał.
....
Mia weszła do Sądu Panien i od razu poczuła na sobie wzrok wszystkich obecnych w sali. Patrzyli z niedowierzaniem i zaskoczeniem, jakby nie wierzyli własnym oczom. Wydarzenia z udziałem króla i królowej w minionym tygodniu były znane niemal każdemu w królestwie.
Plotki i różne historie krążyły wśród ludzi i każdy sam wyciągał z nich własną prawdę. Król był sądzony. Wiedzieli o tym wszyscy, a to znaczyło, że także ona stała się przedmiotem sądu i nikt nie spodziewał się po niej, by myślała o czymkolwiek innym. Ona jednak myślała, dlatego tu przyszła.
Aneer, starsza z rady panien, oraz Cynthia, kronikarka, podeszły do niej, gdy tylko ją dostrzegły.
Aneer ujęła jej dłonie, a w oczach miała wyraz radości. „Królowo, Mio,” powiedziała z dumą.
„Aneer!”
„Czuję ogromną dumę, stojąc teraz przed tobą, i mogę zapewnić, że nie mówię tego tylko w swoim imieniu.” Promieniała radością.
„Cieszę się, że tu jestem. Mam nadzieję, że nie masz mi za złe, iż przyprowadziłam kilku strażników.”
Aneer wzruszyła ramionami i delikatnie poklepała ją po ręce. „Spodziewałam się dużo więcej.”
Margaret podeszła do niej i zanim Mia zdążyła się odezwać, objęła ją mocno, niemal odbierając jej dech. Puściła ją, a w oczach miała szczerą radość. „Cieszę się, że tu jesteś, i popieram cię, królowo Mio.”
Uśmiechnęła się szeroko. „Dziękuję, Margaret, miło to słyszeć.”
„Cokolwiek będzie ci potrzebne, wiesz, że możesz na nas liczyć. Panny tego sądu zawsze odpowiedzą.”
„Dziękuję, nie zapomnę tego.”
Zwróciła się do reszty starszych, którzy stali na baczność, i wszystkich przywitała. Potem zapytała o spotkanie sprzed tygodnia, na które nie zdołała przybyć. Powiedziano jej, że było trudniej, a ludzie chcieli zobaczyć swoją królową i usłyszeć od niej słowa. Skinęła głową. Teraz tu była, i to właśnie zamierzała zrobić.
Zebranie rozpoczęło się zaraz po tym, jak przywitała się z już zgromadzonym tłumem. Ilość osób, które przyszły, zaskoczyła ją i sala była przepełniona jeszcze przed końcem spotkania.
„Czy są jeszcze jakieś pytania, zanim zakończymy na dziś?”
Kilka rąk powędrowało w górę, a Mia wskazała jedną z nich i skinęła, by zabrała głos.
„Słyszeliśmy, że król alfa przechodzi próbę na oczach świadków, by zbadać jego kwalifikacje do tronu.”
Mia skinęła głową. „Tak, to prawda.”
„Jeśli przegra i jego tytuł króla alfa zostanie mu odebrany, czy to oznacza, że i my stracimy cię jako naszą Lunę?”
Nie pomyślała o tym aż tak daleko, a powinna była. Nie rozważała możliwości jego porażki. Przegrana oznaczała, że nie jest godzien, ale wszystko, co pokazał jej przez minione miesiące, przekonywało, że jest. Kochał swój lud i pragnął ich dobra. Jednak obawiał się, że oni nie pokochają jego, więc zbudował wokół siebie mur. Mia nie powiedziałaby tego nikomu innemu, ale wierzyła, że był lepszym królem niż jego ojciec kiedykolwiek był. Los sprawił jednak, że wyglądało to inaczej.
Jeśli los rozegra swoją partię i on straci tron, ona również utraci swoją koronę królowej. Tak długo chciała ją porzucić, ale myśl o tym, że zostanie jej odebrana, bolała.
Sala zamilkła, a każde spojrzenie spoczęło na niej, czytając wszystkie emocje i reakcje, które okazywała. Jednak żadne z tych oczu nie wyrażało pogardy ani radości. Wyglądali na rozdartych. Większość już znała odpowiedź na zadane pytanie i to właśnie sprawiało, że byli smutni.
Wymusiła uśmiech. „Miejsce królowej jest u boku króla, a miejsce żony – u boku męża. Jeśli król alfa straci koronę, ja także stracę swoją.”
Głośny, buntowniczy pomruk przeszedł przez tłum i minęło kilka minut, zanim sala ucichła.
Nie spodobała im się jej odpowiedź. Nie chcieli stracić jej jako Królowej.
„Wciąż mam nadzieję, że los obróci się na naszą korzyść, bo jedynym grzechem, jaki popełnił król alfa, była obrona i ochrona swojej królowej.”
Odwróciła się w stronę wejścia do sali i tam stał Xavier, z dumnym wyrazem twarzy.
Wzrok tłumu skierował się ku drzwiom i ujrzeli króla alfę. Przyszedł dokładnie tak, jak chciała, jak miała nadzieję. Sprawiał, że jej serce biło szybciej, choć stał tak daleko. Taka była jego siła. Wszystkie próby opanowania swoich uczuć i reakcji spełzły na niczym.
Tłum wciąż obserwował ją, zauważając zmianę i jej dezorientację. Mimo to byli zafascynowani, patrząc na okazywane uczucia, nie wydając żadnego dźwięku.
Mia odchrząknęła i opuściła głowę. „Panie, oto król, Xavier Ainsworth jest tutaj,” powiedziała, a potem rozległy się burzliwe brawa i radosne okrzyki.
Xavier był pełen podziwu, jak w tak krótkim czasie królowa zdobyła serca tylu ludzi. Właściwie nie robiła nic innego, jak była po prostu sobą. Ludzie pokochali to, co im pokazała i obserwując reakcję tłumu, on wiedział, że zrobią wszystko, czego zapragnie bez zadawania pytań. Tak samo jak on sam.
Ta kobieta była po prostu niesamowita. Rządziła swoim światem i nie musiała zmieniać niczego w sobie.
Obrady zakończono na dziś i gdy ludzie zaczęli wychodzić, ona wstała i ruszyła w jego stronę. Jej serce waliło w piersi, jakby nie widziała go przez cały dzień. Jakby nie wszedł przed kilkoma minutami.
Xavier przeszedł przez salę, spotykając Mię w połowie drogi. Gdy była wystarczająco blisko, objął ją ramionami i głęboko odetchnął.
Odsunęli się od siebie, a dłoń Xaviera delikatnie pogładziła jej policzki. „Przyszłaś!” zaśmiała się, a jej oczy zalśniły pięknie, gdy na niego patrzyła.
„Musiałem, wszystko staje się nudne, gdy cię nie ma.” uśmiechnął się do niej. „Słyszałem wszystko, co tam mówiłaś.”
„Wszystko, co powiedziałam, było prawdą.”
„Wiem, kochanie, miło było to usłyszeć. Nie wiesz nawet, jak bardzo jestem dumny, że jesteś moją żoną. Uważam się za szczęściarza, jeśli chcesz wiedzieć.”
Przewróciła oczami, ale zanim zdążyła odpowiedzieć, zostali przerwani.
„Mój królu, moja królowo.” Margaret ukłoniła się, a Xavier puścił talię Mii i oboje zwrócili się do niej.
„Luno,” odezwała się Mia i spojrzała na Xaviera, by ich przedstawić. „Xavier, to luna Margaret z regionu wschodniego. Jest także starszą w Sądzie Panien.”
Skinął głową w stronę Margaret. „Mia wspominała o tobie kilka razy, luno. Kontynuuj dobrą pracę.”
„Będę, mój królu.” Skłoniła głowę, po czym spojrzała na Mię. „Nie sądzę, by panny były gotowe cię stracić. Ja również nie jestem gotowa cię stracić, więc cokolwiek będziemy mogli zrobić, by ci pomóc, jesteśmy do dyspozycji.”
Mia chwyciła jej dłonie. „Dziękuję za tę propozycję, Margaret. Nie zapomnę o tym.”
Jeszcze raz się ukłoniła i odeszła.
To właśnie lojalność, pomyślał Xavier.
Przesuń w górę, aby kontynuować
To był drugi tydzień procesu. W zeszłym tygodniu był pierwszy, a jego wynik był na przeciętnym poziomie. Spośród dziesięciu domów, do których Mia wysłała listy z prośbą o świadectwo, tylko pięć odpowiedziało pozytywnie. To było budujące, a Mia próbowała znaleźć jeszcze dwóch świadków, by mieć przynajmniej siedmiu.
W pierwszym dniu procesu w zeszłym tygodniu, jeden z pięciu świadków nie pojawił się w sądzie. Lord Zander i jego domostwo uciekli do królestwa Jade ze strachu o własne życie, według raportu, który otrzymała. To zmniejszyło listę świadków Króla do czterech. Potrzebowali jeszcze co najmniej trzech.
Mia odwiedziła ojca i poprosiła, by zeznawał na rzecz króla alfa, lecz Jobe powiedział, że nie może. Odrzucił jej prośbę, ale nie potrafił wyjaśnić dlaczego. Była rozczarowana, ale nie miała do niego żalu. Przytuliła go i poprosiła, by na siebie uważał. Gdy próbowała odejść, Jobe chwycił ją za rękę, jego twarz była pełna strachu i troski. Powiedział jej, by była ostrożna. Wyraźnie wyczuła od niego negatywną energię, co wzbudziło jej podejrzenia, ale gdy zapytała, kazał jej się nie martwić. Pocałował ją w czoło i poprosił, by była bezpieczna.
"Co robisz?" — zapytał Xavier, gdy się obudził i zobaczył, że nie ma jej w łóżku. Siedziała przy stole, pisząc i skupiona.
To stało się jej codziennością.
"Piszę listy do domów w królestwie, prosząc o świadków na twój proces."
Podciągnął się, by usiąść na łóżku. "Powinnaś przyjść spać, Mio."
Pokręciła głową i potarła czoło. "Nie mogę, skoro twoje panowanie jest zagrożone, a ty jak możesz spać?" — zapytała, unosząc na niego brew.
"Bo to jest poza moją kontrolą."
"I mamy się poddać? Jakie masz inne plany, jeśli stracisz tron?"
Przez chwilę milczał, po czym westchnął z rezygnacją. "Nie wiem."
"Czy w ogóle chcesz o to walczyć? Czy naprawdę chcesz to wygrać?" — brzmiała na wściekłą. Najpierw ojciec odmówił bycia świadkiem, a teraz mąż jakby miał to gdzieś. Wstała i odwróciła się od niego.
Wyszedł z łóżka i podszedł do niej. "Chcę wygrać, ale to jest proces przez świadków. Większość ludzi nie chce zeznawać na moją korzyść, bo nigdy nie przestaną widzieć mnie takim, jakim zawsze mnie postrzegali."
Odwróciła się do niego. "To nieprawda. Miałeś czterech świadków po swojej stronie podczas procesu w zeszłym tygodniu. To znaczy, że ludzie w ciebie wierzą."
"Wysłałem dwadzieścia listów do rodzin królewskich wokół stolicy po rozpoczęciu procesu przez świadków, Mio. Nikt nie odpowiedział, a ci nieliczni, którzy odpowiedzieli, odmówili. Poza tym, Elliott skutecznie zdyskredytował dwóch z naszych czterech świadków." Jego głos próbował ukryć ból, ale Mia widziała go wyraźnie. "Wiem, że próbujesz pomóc, ale szanse nie są po mojej stronie, a ludziom na mnie nie zależy. Jedyną osobą, której naprawdę zależy, jesteś ty. Jestem wdzięczny za wszystko, co zrobiłaś, ale pogodziłem się już z losem."
Spoliczkowała go, a gdy otworzył usta, by coś powiedzieć, uderzyła go ponownie. "Nie poślubiłam tchórza. Poślubiłam mężczyznę, który się nie poddawał, bo wszystko było z początku trudne. To był człowiek gotów zaryzykować wszystko, by mieć królestwo, o które walczył, by być go godnym. Człowiek, który rzuciłby wyzwanie nawet bogini i nie wycofałby się z walki. Takiego mężczyznę chcę widzieć. Chcę zobaczyć króla alfa, a to nie jest on." — powiedziała i wybiegła z pokoju.
Przez godziny tej nocy siedziała na zewnątrz, patrząc w niebo i licząc gwiazdy. Zrozumiała, że to ją uspokaja. Odciągało jej myśli od wszystkiego — od uporu Xaviera, przez bezpieczeństwo ojca, po to, co ich czeka. Zawarli tę umowę wiele miesięcy temu w jednym celu: by osiągnąć swoje zamierzenia. Xavier miał zostać królem, a ona miała opuścić Wahalę z bogactwem. Wiele się wydarzyło. Zakochała się w królu alfa, a on w niej. To rozmyło granice wielu spraw, i tak, przez chwilę rozważała zmianę decyzji, ale ten proces zagrażał wszystkiemu — jej wolności i jego panowaniu.
Usłyszała cichy skowyt za sobą i odwróciła się, by zobaczyć króla alfa w wilczej postaci, stojącego niedaleko.
Czuła złość, gdy wychodziła wcześniej z pokoju, ale już jej nie czuła. Przykucnęła i przywołała go gestem. Podbiegł do niej, a ona objęła go ramionami, chroniąc go. Czuła się malutka, a jednak miała na niego wpływ i go uspokajała.
Była jego muzą, a on jej.
Głaskała jego czarne, futrzaste plecy, a on mruczał do jej ucha, wydając ciche skomlenie.
"Wszystko będzie dobrze."
Xavier tamtej nocy nie wrócił do ludzkiej postaci. Ona go nie prosiła, by to zrobił. Czuł się dobrze w tej formie i to się liczyło.
Gdy jej rzęsy zatrzepotały, zobaczyła, że Xavier zmienił się z powrotem w człowieka i leżał obok niej, nagi.
Spał głęboko przy niej. Jego brwi były ściągnięte, a z lekko rozchylonych ust z każdym wydechem wydobywało się ciche chrapnięcie. Był olśniewający nawet śpiąc, a widok był doskonały.
Jej dłoń uniosła się do jego twarzy i odgarnęła kosmyk włosów, zanim zaczęła go pieścić.
Jego rzęsy zatrzepotały i zielone oczy spoczęły na niej. Przełknęła ślinę i uśmiechnęła się do niego.
"Dzień dobry," pochyliła się i pocałowała go w usta, po czym wybiegła z łóżka.
Nagłość tego czynu go zaskoczyła. "Co robisz?" — wychrypiał sennie.
"Może szukałam świadków nie tam, gdzie trzeba."
"Okej... więc masz miejsce, gdzie chcesz poprosić o świadków?"
Pokiwała entuzjastycznie głową. "Dwór Panien. Niektóre z tych kobiet są z królewskich rodów, a większość jest mi lojalna. Mogłyby zeznawać albo nawet przekonać swoich mężów, by byli po naszej stronie."
"I właśnie teraz na to wpadłaś? Jak?"
"Nie wiem, po prostu mnie olśniło, jak się obudziłam. Zamiast wysyłać listy do mężczyzn, wyślę je do kobiet."
"Myślisz, że to się uda?" — zapytał, schodząc z łóżka.
Podniosła głowę, a jej usta się rozchyliły na widok jego nagości. Nie mogła oderwać wzroku, choć próbowała kilka razy. Pragnęła go zbyt mocno. To było szalone.
Xavier zauważył jej spojrzenie, które nie opuszczało jego ciała. Jej wzrok zjechał w dół i zatrzymał się na nim. Jej pragnienie było oczywiste. Może powinien coś zarzucić, ale zapomniał, że jest nagi. Teraz jej pożądliwe spojrzenie było jednoznaczne.
"Jesteś taka rozpraszająca." Jęknęła i odwróciła wzrok, a jej policzki się zarumieniły. "Załóż coś, proszę."
Skłonił głowę. "Tak jest, wasza wysokość."
Listy były gotowe kilka godzin później i Mia wysłała je z nadzieją na pozytywną odpowiedź przez strażników.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Sąd się otworzył, a Xavier i Mia weszli do sali, spleceni dłońmi i oboje ubrani w szare szaty. Podczas gdy Mia wybrała ich ubrania, Xavier zdecydował o jej fryzurze. Powiedział jej, że do szaty najlepiej będzie pasował kok, i poświęcił czas, by go ułożyć. Mia była geniuszem w wielu dziedzinach, ale wybór najlepszego stylu dla swoich włosów nie należał do nich. Całe szczęście, że jej mąż się na tym znał.
Wystrój sali sądowej zmienił się od początku procesu w zeszłym tygodniu. Zazwyczaj w sali stał duży prostokątny stół z zaokrąglonymi krawędziami oraz miejscami wokół niego, na których zasiadali starsi i król. Teraz jednak stół został podzielony na mniejsze części, a krzesła przestawiono. Ośmioro starszych siedziało po prawej stronie sali tam, gdzie były ich krzesła, a przed nimi stał węższy stół. Robb również był po prawej, ale dalej od starszych. Xavier usiadł po lewej stronie sali i w tej pozycji miał na sobie spojrzenia starszych i Robba. Stanowisko świadka pozostało na przedzie sali, gdzie wszyscy mogli je widzieć, podczas gdy rodziny zasiadały na tylnych miejscach.
Robb i ośmioro starszych siedzieli już na swoich miejscach, razem z Elliottem i Edwardem, czekając na ich wejście. Dziś był drugi i ostatni dzień procesu. Pierwszy odbył się w zeszłym tygodniu. Po dzisiejszym procesie Robb miał wziąć kolejny tydzień na podjęcie decyzji na podstawie wszystkich zeznań świadków, które otrzymał. Za tydzień o tej porze miało zapaść ostateczne orzeczenie.
Tak jak w zeszłym tygodniu, świadek przychodzący w sprawie Xaviera miał złożyć zeznania, a następnie Elliott miał je przesłuchiwać. Robb wybrał go na przesłuchującego jeszcze przed rozpoczęciem procesu i Xavier o mało nie stracił panowania w sądzie. Elliot przysięgał, że zachowa bezstronność i sprawiedliwość w zadawaniu pytań, ale to było jakby małpa przysięgała, że nie będzie jadła bananów.
Elliott był ostatnią osobą, którą Xavier chciałby widzieć jako przesłuchującego. Jego kuzyn nigdy nie miał wobec niego najlepszych intencji. Wiedział, że ten wąż zrobi wszystko, by zobaczyć jego porażkę, nawet jeśli będzie musiał podważyć wiarygodność wszystkich świadków. Tak właśnie robił, i choć zebrano cztery zeznania, dwa z nich uczynił wątpliwymi.
Dlatego właśnie Xavier chciał się poddać, i zrobiłby to, gdyby Mia nie trzymała się nadziei tak kurczowo.
Starsze z sądu panien napisały wczoraj w nocy, wszystkie przysięgając, że dziś pojawią się jako świadkowie, a listów, które otrzymała Mia, było około sześciu. To było więcej, niż potrzebowali, i nie mogli być szczęśliwsi.
Spojrzenie Xaviera powędrowało do Mii i, jakby słyszała jego myśli, posłała mu uspokajający uśmiech. Ścisnęła jego dłoń. Podniósł jej rękę i złożył na niej czuły pocałunek.
Mia zajęła miejsce z tyłu obok Edwarda, podczas gdy Xavier zbliżył się do przedniego siedzenia, gdzie przesiadywał przez cały zeszłotygodniowy proces.
Mia nerwowo bawiła się palcami i odliczała godziny, mając nadzieję, że panny, które obiecały się pojawić, zjawią się lada moment. Edward położył swoje dłonie na jej drżących dłoniach, by ją uspokoić i dodać otuchy. Przełknęła nerwowo ślinę, a jej wzrok odszedł od Xaviera i spoczął na Edwardzie.
„Dziękuję za wszystko.”
Edward był tu i tam od początku procesu. Poświęcił czas, by dowiedzieć się, kto stoi za zniknięciem ciał oraz listem z pogróżkami, który otrzymali królewscy. Ponieważ proces ograniczał ruchy króla, Xavier liczył na niego, że wykona tę pracę, a każdą informację, jaką otrzymywał, przekazywał z powrotem.
Uśmiechnął się. „Podziękujesz mi, jak to wszystko się skończy.”
Po pięciu minutach cichego oczekiwania Elliott wstał i podszedł na środek sali sądowej. Splotł dłonie przed sobą, zwrócił się do Robba i wykonał szybki ukłon, potem to samo uczynił wobec starszych. Następnie zwrócił się do obecnych w sali, czyli do Edwarda i Mii, i skinął im głową.
Nie zaszczycił Xaviera nawet spojrzeniem, zanim zaczął mówić, a Xavier nie zwrócił na to uwagi. Gdyby tylko Elliott zaniemówił na resztę życia, Xavier byłby najszczęśliwszym człowiekiem na świecie.
„To drugi tydzień procesu i jesteśmy tu, by wysłuchać świadków broniących sprawy króla alfa.” – jego wzrok powędrował do Mii.
Mia spojrzała na drzwi, przez które rzekomi świadkowie mieli wejść już jakiś czas temu, ale nikogo nie zobaczyła. Odwróciła się z powrotem do Elliotta, z wyrazem pustki na twarzy.
„Nie ma już świadków dla króla?” – zapytał z uniesioną brwią, a gdy nadal milczała, zwrócił się do alfy alf. „Wasza łaska, potrzebujemy jeszcze co najmniej trzech, by rozważyć los króla alfa. A jednak nie sądzę, by pojawił się ktoś jeszcze, kto stanie po jego stronie.”
„Ja stanę!” – odezwał się Edward, wstając. Wszystkie oczy w sądzie zwróciły się na niego.
„Nie możesz stanąć. Jesteś młodszym bratem króla alfa,” powiedział Elliott, gasząc żądania Edwarda w absurdalnym tonie.
„Nie jestem tylko młodszym bratem króla alfa, Lordzie Elliott. Jestem Edward Ainsworth, następca tronu królestwa Wahala,” powiedział Edward przez zaciśnięte zęby.
To był pierwszy raz, kiedy Edward mówił z gniewem, i to była ta strona, którą Mia chciała widzieć częściej.
Xavier uśmiechnął się złowrogo, dumny ze swojego brata w tej chwili. Cieszył się, że w końcu pokazuje swoją groźną stronę.
Mia wstała. „Chciałabym również złożyć zeznania. I zanim powiesz, że jestem narzeczoną króla alfa, chcę żebyś wiedział, że byłam Mią Asika, damą i córką Lorda Jobe Asiki z domu Asika, na długo zanim zostałam królową.”
„Pozwalam na to,” odezwał się Robb, kiwając głową.
Elliott spojrzał na Robba z niedowierzaniem. „Małżonkowie i rodzeństwo nigdy wcześniej nie zeznawali w tym trybie, wasza łasko, bo zwykle ich zeznania są subiektywne.”
Spojrzenie Robba zwęziło się na Elliotta, bo ten przekroczył granicę, kwestionując jego decyzje. „Powiedziałem, że pozwalam.”
Elliott skłonił się w pokonaniu i zwrócił się z powrotem do Mii i Edwarda. „Nawet jeśli złożycie zeznania, król alfa potrzebuje co najmniej siedmiu świadków, by nasz Ojciec w ogóle rozważył sprawę.”
„Są w drodze,” powiedziała Mia z pewnością w głosie, a Robb przytaknął z akceptacją.
Przesuń w górę, aby kontynuować