passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #85 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 85

84: Utrata nadziei

To był drugi tydzień procesu. W zeszłym tygodniu był pierwszy, a jego wynik był na przeciętnym poziomie. Spośród dziesięciu domów, do których Mia wysłała listy z prośbą o świadectwo, tylko pięć odpowiedziało pozytywnie. To było budujące, a Mia próbowała znaleźć jeszcze dwóch świadków, by mieć przynajmniej siedmiu.

W pierwszym dniu procesu w zeszłym tygodniu, jeden z pięciu świadków nie pojawił się w sądzie. Lord Zander i jego domostwo uciekli do królestwa Jade ze strachu o własne życie, według raportu, który otrzymała. To zmniejszyło listę świadków Króla do czterech. Potrzebowali jeszcze co najmniej trzech.

Mia odwiedziła ojca i poprosiła, by zeznawał na rzecz króla alfa, lecz Jobe powiedział, że nie może. Odrzucił jej prośbę, ale nie potrafił wyjaśnić dlaczego. Była rozczarowana, ale nie miała do niego żalu. Przytuliła go i poprosiła, by na siebie uważał. Gdy próbowała odejść, Jobe chwycił ją za rękę, jego twarz była pełna strachu i troski. Powiedział jej, by była ostrożna. Wyraźnie wyczuła od niego negatywną energię, co wzbudziło jej podejrzenia, ale gdy zapytała, kazał jej się nie martwić. Pocałował ją w czoło i poprosił, by była bezpieczna.

"Co robisz?" — zapytał Xavier, gdy się obudził i zobaczył, że nie ma jej w łóżku. Siedziała przy stole, pisząc i skupiona.

To stało się jej codziennością.

"Piszę listy do domów w królestwie, prosząc o świadków na twój proces."

Podciągnął się, by usiąść na łóżku. "Powinnaś przyjść spać, Mio."

Pokręciła głową i potarła czoło. "Nie mogę, skoro twoje panowanie jest zagrożone, a ty jak możesz spać?" — zapytała, unosząc na niego brew.

"Bo to jest poza moją kontrolą."

"I mamy się poddać? Jakie masz inne plany, jeśli stracisz tron?"

Przez chwilę milczał, po czym westchnął z rezygnacją. "Nie wiem."

"Czy w ogóle chcesz o to walczyć? Czy naprawdę chcesz to wygrać?" — brzmiała na wściekłą. Najpierw ojciec odmówił bycia świadkiem, a teraz mąż jakby miał to gdzieś. Wstała i odwróciła się od niego.

Wyszedł z łóżka i podszedł do niej. "Chcę wygrać, ale to jest proces przez świadków. Większość ludzi nie chce zeznawać na moją korzyść, bo nigdy nie przestaną widzieć mnie takim, jakim zawsze mnie postrzegali."

Odwróciła się do niego. "To nieprawda. Miałeś czterech świadków po swojej stronie podczas procesu w zeszłym tygodniu. To znaczy, że ludzie w ciebie wierzą."

"Wysłałem dwadzieścia listów do rodzin królewskich wokół stolicy po rozpoczęciu procesu przez świadków, Mio. Nikt nie odpowiedział, a ci nieliczni, którzy odpowiedzieli, odmówili. Poza tym, Elliott skutecznie zdyskredytował dwóch z naszych czterech świadków." Jego głos próbował ukryć ból, ale Mia widziała go wyraźnie. "Wiem, że próbujesz pomóc, ale szanse nie są po mojej stronie, a ludziom na mnie nie zależy. Jedyną osobą, której naprawdę zależy, jesteś ty. Jestem wdzięczny za wszystko, co zrobiłaś, ale pogodziłem się już z losem."

Spoliczkowała go, a gdy otworzył usta, by coś powiedzieć, uderzyła go ponownie. "Nie poślubiłam tchórza. Poślubiłam mężczyznę, który się nie poddawał, bo wszystko było z początku trudne. To był człowiek gotów zaryzykować wszystko, by mieć królestwo, o które walczył, by być go godnym. Człowiek, który rzuciłby wyzwanie nawet bogini i nie wycofałby się z walki. Takiego mężczyznę chcę widzieć. Chcę zobaczyć króla alfa, a to nie jest on." — powiedziała i wybiegła z pokoju.

Przez godziny tej nocy siedziała na zewnątrz, patrząc w niebo i licząc gwiazdy. Zrozumiała, że to ją uspokaja. Odciągało jej myśli od wszystkiego — od uporu Xaviera, przez bezpieczeństwo ojca, po to, co ich czeka. Zawarli tę umowę wiele miesięcy temu w jednym celu: by osiągnąć swoje zamierzenia. Xavier miał zostać królem, a ona miała opuścić Wahalę z bogactwem. Wiele się wydarzyło. Zakochała się w królu alfa, a on w niej. To rozmyło granice wielu spraw, i tak, przez chwilę rozważała zmianę decyzji, ale ten proces zagrażał wszystkiemu — jej wolności i jego panowaniu.

Usłyszała cichy skowyt za sobą i odwróciła się, by zobaczyć króla alfa w wilczej postaci, stojącego niedaleko.

Czuła złość, gdy wychodziła wcześniej z pokoju, ale już jej nie czuła. Przykucnęła i przywołała go gestem. Podbiegł do niej, a ona objęła go ramionami, chroniąc go. Czuła się malutka, a jednak miała na niego wpływ i go uspokajała.

Była jego muzą, a on jej.

Głaskała jego czarne, futrzaste plecy, a on mruczał do jej ucha, wydając ciche skomlenie.

"Wszystko będzie dobrze."

Xavier tamtej nocy nie wrócił do ludzkiej postaci. Ona go nie prosiła, by to zrobił. Czuł się dobrze w tej formie i to się liczyło.

Gdy jej rzęsy zatrzepotały, zobaczyła, że Xavier zmienił się z powrotem w człowieka i leżał obok niej, nagi.

Spał głęboko przy niej. Jego brwi były ściągnięte, a z lekko rozchylonych ust z każdym wydechem wydobywało się ciche chrapnięcie. Był olśniewający nawet śpiąc, a widok był doskonały.

Jej dłoń uniosła się do jego twarzy i odgarnęła kosmyk włosów, zanim zaczęła go pieścić.

Jego rzęsy zatrzepotały i zielone oczy spoczęły na niej. Przełknęła ślinę i uśmiechnęła się do niego.

"Dzień dobry," pochyliła się i pocałowała go w usta, po czym wybiegła z łóżka.

Nagłość tego czynu go zaskoczyła. "Co robisz?" — wychrypiał sennie.

"Może szukałam świadków nie tam, gdzie trzeba."

"Okej... więc masz miejsce, gdzie chcesz poprosić o świadków?"

Pokiwała entuzjastycznie głową. "Dwór Panien. Niektóre z tych kobiet są z królewskich rodów, a większość jest mi lojalna. Mogłyby zeznawać albo nawet przekonać swoich mężów, by byli po naszej stronie."

"I właśnie teraz na to wpadłaś? Jak?"

"Nie wiem, po prostu mnie olśniło, jak się obudziłam. Zamiast wysyłać listy do mężczyzn, wyślę je do kobiet."

"Myślisz, że to się uda?" — zapytał, schodząc z łóżka.

Podniosła głowę, a jej usta się rozchyliły na widok jego nagości. Nie mogła oderwać wzroku, choć próbowała kilka razy. Pragnęła go zbyt mocno. To było szalone.

Xavier zauważył jej spojrzenie, które nie opuszczało jego ciała. Jej wzrok zjechał w dół i zatrzymał się na nim. Jej pragnienie było oczywiste. Może powinien coś zarzucić, ale zapomniał, że jest nagi. Teraz jej pożądliwe spojrzenie było jednoznaczne.

"Jesteś taka rozpraszająca." Jęknęła i odwróciła wzrok, a jej policzki się zarumieniły. "Załóż coś, proszę."

Skłonił głowę. "Tak jest, wasza wysokość."

Listy były gotowe kilka godzin później i Mia wysłała je z nadzieją na pozytywną odpowiedź przez strażników.

Przesuń w górę, aby kontynuować

85: Naginając zasady

Sąd się otworzył, a Xavier i Mia weszli do sali, spleceni dłońmi i oboje ubrani w szare szaty. Podczas gdy Mia wybrała ich ubrania, Xavier zdecydował o jej fryzurze. Powiedział jej, że do szaty najlepiej będzie pasował kok, i poświęcił czas, by go ułożyć. Mia była geniuszem w wielu dziedzinach, ale wybór najlepszego stylu dla swoich włosów nie należał do nich. Całe szczęście, że jej mąż się na tym znał.

Wystrój sali sądowej zmienił się od początku procesu w zeszłym tygodniu. Zazwyczaj w sali stał duży prostokątny stół z zaokrąglonymi krawędziami oraz miejscami wokół niego, na których zasiadali starsi i król. Teraz jednak stół został podzielony na mniejsze części, a krzesła przestawiono. Ośmioro starszych siedziało po prawej stronie sali tam, gdzie były ich krzesła, a przed nimi stał węższy stół. Robb również był po prawej, ale dalej od starszych. Xavier usiadł po lewej stronie sali i w tej pozycji miał na sobie spojrzenia starszych i Robba. Stanowisko świadka pozostało na przedzie sali, gdzie wszyscy mogli je widzieć, podczas gdy rodziny zasiadały na tylnych miejscach.

Robb i ośmioro starszych siedzieli już na swoich miejscach, razem z Elliottem i Edwardem, czekając na ich wejście. Dziś był drugi i ostatni dzień procesu. Pierwszy odbył się w zeszłym tygodniu. Po dzisiejszym procesie Robb miał wziąć kolejny tydzień na podjęcie decyzji na podstawie wszystkich zeznań świadków, które otrzymał. Za tydzień o tej porze miało zapaść ostateczne orzeczenie.

Tak jak w zeszłym tygodniu, świadek przychodzący w sprawie Xaviera miał złożyć zeznania, a następnie Elliott miał je przesłuchiwać. Robb wybrał go na przesłuchującego jeszcze przed rozpoczęciem procesu i Xavier o mało nie stracił panowania w sądzie. Elliot przysięgał, że zachowa bezstronność i sprawiedliwość w zadawaniu pytań, ale to było jakby małpa przysięgała, że nie będzie jadła bananów.

Elliott był ostatnią osobą, którą Xavier chciałby widzieć jako przesłuchującego. Jego kuzyn nigdy nie miał wobec niego najlepszych intencji. Wiedział, że ten wąż zrobi wszystko, by zobaczyć jego porażkę, nawet jeśli będzie musiał podważyć wiarygodność wszystkich świadków. Tak właśnie robił, i choć zebrano cztery zeznania, dwa z nich uczynił wątpliwymi.

Dlatego właśnie Xavier chciał się poddać, i zrobiłby to, gdyby Mia nie trzymała się nadziei tak kurczowo.

Starsze z sądu panien napisały wczoraj w nocy, wszystkie przysięgając, że dziś pojawią się jako świadkowie, a listów, które otrzymała Mia, było około sześciu. To było więcej, niż potrzebowali, i nie mogli być szczęśliwsi.

Spojrzenie Xaviera powędrowało do Mii i, jakby słyszała jego myśli, posłała mu uspokajający uśmiech. Ścisnęła jego dłoń. Podniósł jej rękę i złożył na niej czuły pocałunek.

Mia zajęła miejsce z tyłu obok Edwarda, podczas gdy Xavier zbliżył się do przedniego siedzenia, gdzie przesiadywał przez cały zeszłotygodniowy proces.

Mia nerwowo bawiła się palcami i odliczała godziny, mając nadzieję, że panny, które obiecały się pojawić, zjawią się lada moment. Edward położył swoje dłonie na jej drżących dłoniach, by ją uspokoić i dodać otuchy. Przełknęła nerwowo ślinę, a jej wzrok odszedł od Xaviera i spoczął na Edwardzie.

„Dziękuję za wszystko.”

Edward był tu i tam od początku procesu. Poświęcił czas, by dowiedzieć się, kto stoi za zniknięciem ciał oraz listem z pogróżkami, który otrzymali królewscy. Ponieważ proces ograniczał ruchy króla, Xavier liczył na niego, że wykona tę pracę, a każdą informację, jaką otrzymywał, przekazywał z powrotem.

Uśmiechnął się. „Podziękujesz mi, jak to wszystko się skończy.”

Po pięciu minutach cichego oczekiwania Elliott wstał i podszedł na środek sali sądowej. Splotł dłonie przed sobą, zwrócił się do Robba i wykonał szybki ukłon, potem to samo uczynił wobec starszych. Następnie zwrócił się do obecnych w sali, czyli do Edwarda i Mii, i skinął im głową.

Nie zaszczycił Xaviera nawet spojrzeniem, zanim zaczął mówić, a Xavier nie zwrócił na to uwagi. Gdyby tylko Elliott zaniemówił na resztę życia, Xavier byłby najszczęśliwszym człowiekiem na świecie.

„To drugi tydzień procesu i jesteśmy tu, by wysłuchać świadków broniących sprawy króla alfa.” – jego wzrok powędrował do Mii.

Mia spojrzała na drzwi, przez które rzekomi świadkowie mieli wejść już jakiś czas temu, ale nikogo nie zobaczyła. Odwróciła się z powrotem do Elliotta, z wyrazem pustki na twarzy.

„Nie ma już świadków dla króla?” – zapytał z uniesioną brwią, a gdy nadal milczała, zwrócił się do alfy alf. „Wasza łaska, potrzebujemy jeszcze co najmniej trzech, by rozważyć los króla alfa. A jednak nie sądzę, by pojawił się ktoś jeszcze, kto stanie po jego stronie.”

„Ja stanę!” – odezwał się Edward, wstając. Wszystkie oczy w sądzie zwróciły się na niego.

„Nie możesz stanąć. Jesteś młodszym bratem króla alfa,” powiedział Elliott, gasząc żądania Edwarda w absurdalnym tonie.

„Nie jestem tylko młodszym bratem króla alfa, Lordzie Elliott. Jestem Edward Ainsworth, następca tronu królestwa Wahala,” powiedział Edward przez zaciśnięte zęby.

To był pierwszy raz, kiedy Edward mówił z gniewem, i to była ta strona, którą Mia chciała widzieć częściej.

Xavier uśmiechnął się złowrogo, dumny ze swojego brata w tej chwili. Cieszył się, że w końcu pokazuje swoją groźną stronę.

Mia wstała. „Chciałabym również złożyć zeznania. I zanim powiesz, że jestem narzeczoną króla alfa, chcę żebyś wiedział, że byłam Mią Asika, damą i córką Lorda Jobe Asiki z domu Asika, na długo zanim zostałam królową.”

„Pozwalam na to,” odezwał się Robb, kiwając głową.

Elliott spojrzał na Robba z niedowierzaniem. „Małżonkowie i rodzeństwo nigdy wcześniej nie zeznawali w tym trybie, wasza łasko, bo zwykle ich zeznania są subiektywne.”

Spojrzenie Robba zwęziło się na Elliotta, bo ten przekroczył granicę, kwestionując jego decyzje. „Powiedziałem, że pozwalam.”

Elliott skłonił się w pokonaniu i zwrócił się z powrotem do Mii i Edwarda. „Nawet jeśli złożycie zeznania, król alfa potrzebuje co najmniej siedmiu świadków, by nasz Ojciec w ogóle rozważył sprawę.”

„Są w drodze,” powiedziała Mia z pewnością w głosie, a Robb przytaknął z akceptacją.

Przesuń w górę, aby kontynuować

86: Błogosławiony przywilej

Robb właśnie złamał protokół, który podtrzymywał proces na podstawie zeznań świadków przez ponad sto lat, pozwalając im zeznawać. Oczywiste było, że zrobił to, bo Xavier był jego synem, ale nikt nie kwestionował jego decyzji.

Pojawiła się okazja i Mia była za nią wdzięczna.

Edward podszedł do przodu, a Robb dał mu znak, żeby mówił.

Edward przedstawił się, opisał swoją relację z królem alfą i zapytał, dlaczego składa mu świadectwo. Następnie przeszedł do przedstawienia powodów, dla których wierzył, że król alfa wciąż jest dobrym wyborem dla królestwa.

„W tym królestwie są tylko dwie osoby o lepszym sercu niż król alfa, a są to arcykapłan Eric i królowa Mia.”

.

Xavier nie mógł uwierzyć we wszystko, co Edward o nim powiedział. Jego brat naprawdę wierzył, że jest znakomitym królem. Nie powinno go to dziwić. Edward zawsze powtarzał, że Xavier ma dobre serce, ale słyszenie tego jako świadectwa zrobiło na nim inne wrażenie.

Po jego policzku spłynęła łza, którą szybko otarł, opuszczając wzrok. Chciał być sam, ale nie mógł na to liczyć i nie chciał, by ktokolwiek patrzył na niego inaczej. Musiał przeprosić brata za wszystkie chwile, kiedy był wobec niego dupkiem. To było najmniejsze, co mógł zrobić.

Starszyzna przekazała kartkę z kilkoma pytaniami dla Edwarda do Elliotta, tak jak w zeszłym tygodniu. Edward rzucił na nią okiem, a na jego twarzy pojawił się uśmieszek.

Xavier to zauważył i mu się to nie spodobało. „Potrzebuję odpowiedzi tak lub nie, książę Edwardzie. Czy kochasz swojego króla?”

„Tak, kocham go.”

„Czy ufasz jego osądowi i działaniom?”

„Nie zawsze–”

Elliott mu przerwał. „Tak lub nie, proszę.”

„Tak!”

„Dlaczego więc pomogłeś królowej uciec miesiąc po jej ślubie z królem alfą?” – zapytał Elliott.

Na sali zapanowała martwa cisza, a wzrok Edwarda powędrował do Mii, siedzącej niedaleko, a potem do Xaviera po lewej stronie.

To nie były informacje, które każdy powinien znać, utrzymywano je w tajemnicy dla dobra wszystkich, ale jednak starszyzna wiedziała i Robb także.

Xavier wiedział, że Elliott zapędził Edwarda w kozi róg, więc skinął głową, dając mu znak, że może powiedzieć prawdę.

„Bo nie ufałem królowi, że postąpi wobec niej właściwie.”

„Ale powiedziałeś właśnie, że mu ufasz.”

„To było wiele miesięcy temu. Król bardzo się rozwinął w obszarach, których się nie spodziewałem, ale nie mogę oczekiwać, że ktoś taki jak ty to zrozumie.” – odbił piłeczkę.

„Czy twoja ostatnia odpowiedź opiera się na faktach, czy była subiektywna, jak wszystkie, które dziś tu wygłosiłeś?”

„Opierają się na faktach!”

„Książę Edwardzie, czy jesteś zauroczony królową?” – zapytał Elliott, spoglądając na Mię.

W sali zapadła cisza, wszyscy czekali na odpowiedź Edwarda. Ten wziął głęboki, szarpany oddech i spuścił wzrok. „Nie, nie jestem,” wymamrotał.

„Nie brzmisz na przekonanego.”

Edward gwałtownie podniósł głowę i spojrzał na niego groźnie. „Nie jestem i gdybyś wyjął głowę z własnego tyłka, może zobaczyłbyś prawdę.” – wycedził przez zaciśnięte zęby.

„Nie ma więcej pytań, radco.”

Edward przesunął się, by usiąść obok Mii, a ta ujęła jego dłoń, dając mu do zrozumienia, że dobrze się spisał.

„Królowo Mio, czy możesz podejść do mównicy?” – Elliott skinął na nią.

Mia puściła dłoń Edwarda i spojrzała ostatni raz na drzwi. Xavier wiedział, że liczy na to, iż dziewczęta odpowiedzą na jej wezwanie, ale jak dotąd, żadna się nie pojawiła. Potrzebowali przynajmniej siedmiu świadków, by proces uznano za formalny, tak jak wcześniej mówił podstępny Elliott. Xavier modlił się, by przyszły, choćby tylko dla niej.

Usiadła przed starszyzną i opowiedziała o naturze króla alfy oraz wszystkim, co razem przeszli. O tym, jak ją chronił, stawał w jej obronie i jak bardzo się zmienił – z człowieka, którego niegdyś nienawidziła, w mężczyznę, którego chciała nazywać królem aż do końca.

„Twoja historia jest wzruszająca, naprawdę,” powiedział Elliott protekcjonalnym tonem. Mia zachowała spokój i milczała.

„Co obiecał ci król alfa w zamian za to, że zostaniesz z nim jako oddana żona?”

„Nic mi nie obiecał. To jest prawda, nieskażona.”

„To dlaczego błagałaś księcia, aby pomógł ci uciec z pałacu?”

„Jak powiedziałam, człowiek, którym jest teraz, jest zupełnie inny od tego, którym był dziesięć miesięcy temu.” Jej głos był pewny.

„Trudno w to uwierzyć, skoro źródła twierdzą, że twój mąż wciąż jest aroganckim, odpychającym, kontrolującym maniakiem, jakim zawsze był.”

„Jeśli twoje źródła są tak wiarygodne, to je wymień.” – jej ton stał się stanowczy.

Uśmiechnął się złośliwie i podszedł bliżej. „Powiem ci coś lepszego. Powiedz sądowi, co zrobił ci król alfa, kiedy cię złapał i sprowadził z powrotem do pałacu?”

„Nie zrobił nic.”

„Czy cię uderzył albo skrzywdził?”

„Nie.”

„Czy groził ci śmiercią?”

„Nie.”

Uniósł brwi. „A może zawarł z tobą układ? Zaproponował ci pieniądze za rolę żony i królowej? Bo mężczyźni tacy jak król alfa nigdy tak naprawdę nie zadowalają się pannami takimi jak ty, bez względu na to, jak bardzo się starają!”

Xavier chciał rzucić się do przodu i chwycić Elliotta za gardło, nie puszczając, dopóki nie wyciśnie z niego ostatniego tchu, ale nie mógł. Musiał siedzieć i znosić tę zniewagę.

„Pierdol się!” – warknęła, wstając gwałtownie. Jej oczy rozbłysły czerwienią, pękła i miała go dosyć.

„Kocham cię!!” – wykrzyknął Xavier, podekscytowany widokiem tej jej strony.

„Masz milczeć!” – Robb warknął na Xaviera, który odezwał się bez pozwolenia. „A ty, królowo Mio, pilnuj słownictwa!”

„Jeśli musisz się tak wysilać, by zdyskredytować tych, którzy wspierają króla, to może nie jest on taki straszny, za jakiego go uważają,” powiedziała przez zaciśnięte zęby.

„Twój król zaraża cię swoim temperamentem, widzę to,” Elliott cmoknął językiem, odwracając się od niej.

„A ty go atakujesz i próbujesz ściągnąć w dół, bo wiesz, że nigdy nie będziesz choćby w połowie takim mężczyzną jak on. Jest lepszym królem, lepszym sędzią, lepszym pomocnikiem i lepszym mężem, niż ty kiedykolwiek będziesz. Więc do końca życia będę stała po jego stronie, wspierając go i dopingując. Bo nie jest tylko moim mężem, jest też moim alfą i królem.”

Xavierowi z trudem przychodziło się powstrzymać, by nie podbiec do niej i nie pocałować jej za to odważne wyznanie.

Mia była teraz bestią spuszczoną ze smyczy, a ta jej strona jednocześnie go przerażała i przyciągała.

Chwilę po tym, jak padły jej ostatnie słowa, drzwi sali sądowej otworzyły się gwałtownie i weszły dziewczęta, do których napisała. Cała szóstka, wraz ze swoimi Lordami.

Wszyscy obecni w sali również odwrócili głowy w stronę drzwi, zdumieni tym, kto tam stanął.

Na twarzy Mii pojawił się szeroki uśmiech, wiedząc, że mają teraz dwunastu świadków zamiast siedmiu. Los znów się do nich uśmiechnął. Spojrzała na Xaviera i zobaczyła na jego twarzy niewiarygodne wzruszenie, gdy ją obserwował.

Po kolejnych dwóch godzinach wysłuchiwania zeznań świadków, proces się zakończył.

Mia podeszła do Dziewcząt i ich Lordów, którzy już mieli się zbierać, i skłoniła głowę z szacunkiem wobec wszystkich.

„Dziękuję, Margaret, Aneer, Saline, June i reszcie z was. Nie wiecie, jak bardzo cieszę się, że odpowiedziałyście na moje wezwanie i tu jesteście.”

„Mówiłyśmy, że zrobimy wszystko dla naszej królowej Luny, a jeśli to sprawi, że zostaniesz naszą królową na zawsze, to tak będzie.” Aneer skłoniła się z szacunkiem.

Jej oczy zaszkliły się na widok ich niezłomnej lojalności. „Czuję się błogosławiona, że miałam zaszczyt być waszą królową.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa