passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #9 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 9

8: Idealna wymiana

Chłodne powietrze wpadające przez okno musnęło twarz Mii, a jej rzęsy zadrgały na widok świtu. Jęknęła i odwróciła głowę na bok, oswajając się ze swoim terytorium. Światło rozświetlające jej pokój pozwoliło jej jeszcze lepiej przyjrzeć się wszystkiemu, co się w nim znajdowało. To były jej komnaty, w których miała przebywać, chyba że król będzie jej potrzebował i ją wezwie.

Na myśl o nim poczuła lekki ucisk w piersi i zmusiła się, by usiąść na łóżku. Minionej nocy nie było ślubu, przynajmniej nie błogosławionej nocy poślubnej. Była pełna złamanego serca, ale ostatecznie utonęła w oceanie zamętu. Jej mąż zostawił na jej skórze kilka śladów – pazurami, zębami, pieszczotami, uściskiem. Jego dotyk był pozbawiony miłości i wymuszony. Pragnął wziąć wszystko, co do niego należało, tylko po to, by w ostatniej chwili zmienić zdanie, nie wyjaśniając dlaczego.

Głosy w głowie Mii podpowiadały jej, dlaczego, i był to powód, który znała już od dłuższego czasu. Była brzydka, a on pragnął wszystkiego, tylko nie jej.

Łzy groziły, że popłyną, gdy wspominała wszystko. Czuła się bezbronna, będąc naga przed swoim mężem, którego ledwo znała. A świadomość, że patrzy na nią jak jastrząb, pełen niechęci, wcale nie pomagała. Może i nie doszło wczoraj do skonsumowania małżeństwa, ale jej duch już był złamany. Takie życie wybrała dla niej bogini księżyca, a ona nie miała nic do powiedzenia.

Ciche pukanie rozległo się przy drzwiach i jej serce przyspieszyło, gdy odwróciła się, by sprawdzić, kto tam stoi. Drzwi się uchyliły i do środka weszła Lydia, młoda pokojówka, która wczoraj wprowadziła ją do pałacu.

„Dzień dobry, moja królowo. Przyszłam przygotować dla pani ciepłą kąpiel i ubrać panią na nowy dzień.”

Powstrzymała łzy i odchrząknęła. „Dzień dobry, Lydio.”

Młoda służąca zwolniła kroku i odwróciła się do niej, przez co proste, czarne włosy opadły jej na twarz. Musiała dostrzec coś na twarzy Mii, mimo jej wysiłków, by to ukryć, bo spojrzała na nią ze współczuciem.

„Nie wygląda pani najlepiej.”

Mia wzruszyła ramionami, starając się brzmieć swobodnie i niewzruszenie. „To bez znaczenia.”

Lydia przejrzała ją na wylot i spojrzała ze zrozumieniem. „Noc poślubna nie należała do udanych.”

Pokręciła głową, znów zanosząc się łzami, z których część wydostała się na zewnątrz jako ciche szlochy. „On nie jest delikatny ani czuły. Nie chciałam tego małżeństwa, on również nie, a teraz jestem tutaj i pierwszy dzień reszty mojego życia był nieszczęśliwy.”

Pamiętała, jak bardzo pragnęła zobaczyć w jego oczach choć odrobinę pożądania, ale tego nie dostała, a jego spojrzenie omijało jej jak kapłan omija grzech. Czuła się niepełna i uwięziona, i nie chciała już nigdy tak czuć.

„Przykro mi, że tak się pani czuje, moja królowo.”

„Nie. To teraz mój krzyż. Tak postanowiła bogini księżyca.”

„Ciepła kąpiel powinna przynieść ulgę.” – zapewniła młoda służąca i popędziła do łazienki.

Dwa dni wcześniej widziała wiele możliwości dla swojego życia, ale żadna z nich nie przewidywała, że zostanie królową. A jednak tutaj była, królowa całego królestwa.

Drzwi do łazienki się otworzyły i młoda służąca wyszła z białym ręcznikiem w ręku. „Woda już gotowa, moja królowo.” Podeszła do Mii i ściągnęła z niej białą pościel, ale na prześcieradle nie było żadnej plamy krwi. „Nic się nie wydarzyło zeszłej nocy.”

Pokręciła głową. „Zmienił zdanie, ale nie powiedział dlaczego.” Zagryzła wargi, by nie drżały bez kontroli.

Twarz Lydii posmutniała. „Przykro mi.”

Chociaż wiedziała, że nieskonsumowane małżeństwo nie jest prawdziwym małżeństwem w oczach bogini księżyca, Mia czuła ulgę z powodu obrotu spraw. Jednak część jej wciąż bolała, bo nie otrzymała wyjaśnienia, dlaczego przestał.

Zebrała się z łóżka, nie chcąc już więcej litości. Wchodząc do łazienki, zobaczyła złotą wannę na środku, wypełnioną ciepłą wodą, pokrytą pachnącymi kwiatami i olejkiem. Pozwoliła, by nocna koszula zsunęła się na podłogę. Naga, weszła do wanny i zanurzyła się w niej.

Ciepła woda i zawarte w niej składniki od razu przyniosły ulgę każdej obolałej części ciała. Westchnęła i jej powieki zadrgały.

Myśli znów powędrowały do Ariel i miała nadzieję, że jest w lepszym miejscu, bo na to zasługiwała. Zasługiwała na tak wiele w tym życiu, ale dobre rzeczy nigdy nie trwają długo. Może gdyby to ona została królową, jak zamierzano, alfa król traktowałby ją właściwie. Nie byłby wobec niej taki wściekły ani nie postępowałby w ten sposób. Pragnąłby jej, byłby bardziej czuły, a może nawet pokochałby ją.

Z trudem powstrzymała się od płaczu, a jej powieki zadrgały. Wizja się rozmazała, a usta zadrżały. Smutek po stracie siostry i ból związany z małżeństwem z zimnym alfą rozdzierały ją od środka. To nie była jej rola i była pewna, że Ariel lepiej by się w niej sprawdziła, a ciężar braku wyboru przygniatał ją i płakała rzewnie.

„Przykro mi, moja królowo.”

Zakryła twarz, nie chcąc, by służąca widziała jej łzy, ale nie była w stanie tego powstrzymać. „Nie, nie przepraszaj. To nie twoja wina.”

„Przykro mi, że panią boli, i złożę modlitwę do bogini księżyca w pani imieniu, prosząc ją, by zabrała ten ból.”

Jedynym sposobem, by to się stało, byłoby, gdyby bogini księżyca przywróciła Ariel, a zabrała zamiast niej Alfa Króla.

Przesuń w górę, aby kontynuować

9: Wdzięczność spotęgowana

Mia przestała już płakać i zyskała większą kontrolę nad swoimi emocjami, które wcześniej były rozchwiane. Gdy wróciła do salonu, Lydia podeszła, by przynieść jej swoje domowe środki na zaczerwienione i opuchnięte oczy, które zadziałały jak magia, gdy tylko ich użyła.

Gdy Lydia pomagała jej włożyć szkarłatny płaszcz, do drzwi zapukał ktoś. Lydia puściła płaszcz i ruszyła do drzwi, podczas gdy Mia dopinała guziki przy rękawie, zanim obróciła się, by zobaczyć, kto przyszedł.

"Dzień dobry, moja królowo." — wysoki strażnik króla o brudnoblond włosach i brązowych oczach wszedł do środka i skłonił głowę.

"Dzień dobry również. W czym mogę pomóc?" — zapytała uprzejmie.

"Król alfa wezwał cię do swoich komnat."

Słowa strażnika wywołały u niej nagły skurcz paniki w żołądku. Jednak jej oczy pozostały spokojne, gdy zapytała: „W jakim celu?”

"Nie ujawnił, moja królowo."

Kiwnęła głową, pozwalając mu odejść. Strażnik ponownie skłonił głowę i wyszedł.

Kiedy skończyła się ubierać, Lydia wyprowadziła ją z sypialni i poprowadziła w stronę komnat króla alfy, jak sobie tego życzył. Lydia zapukała, a po zaproszeniu przez króla alfy weszły do środka.

Pokój był wykwintny i miał królewski charakter, zupełnie jak jej. Kilka rzeczy z jej pokoju, takich jak regał, fotel oraz duży drewniany stół obok niego, znajdowało się również tutaj. W przeciwieństwie do jej pokoju, ten wydawał się ciemniejszy i miał intensywniejszą aranżację. Królewscy dekoratorzy użyli tu kolorów takich jak królewska czerwień i czerń częściej niż innych.

Mia dostrzegła króla alfę stojącego przy oknie z srebrną zasłoną, która była jedynym jasnym akcentem w pomieszczeniu. Wyglądał na bardziej pochłoniętego tym, na co patrzył przez okno, niż gośćmi, których właśnie wpuścił do swojego pokoju.

Młoda służąca zrozumiała aluzję i ukłoniwszy się, opuściła komnatę, choć Mia chciała, by została; jednak wiedziała, że nie powinna o to prosić. Za nią zamknęły się drzwi, a ona splotła dłonie i wpatrywała się w plecy króla alfy, swojego męża, który wydawał się zbyt zajęty, by na nią spojrzeć.

"Wezwałeś mnie." — zaczęła łagodnym głosem.

"Tak," odpowiedział, wciąż patrząc w dal, a Mia zastanawiała się, czy naprawdę kogoś obserwuje, czy po prostu nie chce spojrzeć na nią.

Nie spojrzał jej w twarz, odkąd ściągnął jej welon w świątyni i zobaczył prawdziwą osobę pod nim. Nawet gdy przyszedł do jej komnat zeszłej nocy, ledwo spojrzał jej w oczy.

Może była aż tak brzydka, że wystarczył jeden rzut oka.

"Kiedy tylko będziesz gotów." Chciała powiedzieć coś złośliwego, coś, co by go sprowokowało, ale nie mogła, nie miała już tego luksusu.

Po wieczności w końcu się odwrócił i Mia zobaczyła jego twarz. Wzięła głęboki oddech i starała się zachować spokój. Wczoraj nie odważyła się spojrzeć mu w twarz, ale teraz to zrobiła i musiała przyznać, że był niezwykle przystojnym mężczyzną. Jego kości policzkowe były wysokie i wyraźnie zarysowane, włosy jedwabiście gładkie, długie i czarne jak węgiel. Miał mocno zarysowaną szczękę i doskonały nos, idealnie dopasowany do proporcji twarzy. A przede wszystkim — zielone oczy, które przenikliwie wpatrywały się w nią po raz pierwszy w świątyni i do tej pory ją więziły. Jednak w środku to, co do tej pory widziała, nie było najlepsze. Był zimny, arogancki, pozbawiony czułości — co odbierało mu cały urok.

"Powinniśmy zejść na śniadanie. To zwyczaj, by nowożeńcy wychodzili razem na śniadanie. To znak zdrowego związku."

Nie mogła powstrzymać się od drwiącego parsknięcia. "Zdrowy związek? Co w naszym związku wydaje ci się zdrowe?!" — zażądała, nie wiedząc, skąd w niej tyle śmiałości, ale spodobało jej się to uczucie. "Może i jesteśmy małżeństwem w oczach innych, ale daleko nam do zdrowia, ty to wiesz i ja też. Nie muszę spędzać kolejnych dni w piekle, by wiedzieć, w czym tkwię."

"Nie ma tu żadnego piekła. Jeśli zapomniałaś, jesteś w Pałacu Królewskim, jesteś pod opieką. Jesteś królową i wszyscy, których spotkasz, będą cię akceptować! Powinnaś być wdzięczna. Wiele kobiet dałoby wszystko, by być na twoim miejscu."

"Jakaż to dla mnie radość, być żoną króla alfy, mojego męża, który nawet nie może spojrzeć mi w twarz, bo jestem dla niego zbyt brzydka" — powiedziała przez zaciśnięte zęby. "Powinnam być wdzięczna, że straciłam siostrę w dniu jej ślubu i musiałam zająć jej miejsce, porzucając wszystkie swoje marzenia i plany. Powinnam być wdzięczna, że już nigdy nie zobaczę siostry i nawet nie mogłam jej opłakać, bo miałam obowiązki żony wobec mojego męża. Tak, powinnam być wdzięczna, że jestem uwięziona w Pałacu z mężczyzną, który mnie nienawidzi i traktuje jak przedmiot, pamiętając, że tak będzie już zawsze. Tak, powinnam być wdzięczna." Gdy skończyła, po policzku spłynęła jej łza, lecz natychmiast ją otarła i powstrzymała resztę.

"Skończyłaś?" — zapytał, jakby wszystko, co powiedziała, było tylko zbędnym hałasem, którego nie mógł się doczekać, by ucichł.

Pokręciła głową z niedowierzaniem, zacisnęła zęby, by milczeć, a jej dłoń zacisnęła się w pięść.

Podszedł do niej, a ona poczuła dreszcze na całym ciele, gdy wspomnienia ostatniej nocy przemknęły jej przez myśl.

Jego oczy po raz pierwszy od wczoraj uniosły się, by się w nią wpatrzyć i Mia wzięła głęboki oddech, nie mogąc go już dłużej wstrzymywać. "Jesteś buntownicza i uparta. Widziałem to zeszłej nocy. I pozwolę ci na to, bo chcę wierzyć, że jestem wyrozumiałym człowiekiem." Podniósł dłoń i przesunął nią po jej szkarłatnym płaszczu od talii aż po odsłoniętą szyję. Przeszedł ją dreszcz, choć nienawidziła uczucia, które w niej wywoływał.

Przyciągnął ją jeszcze bliżej, aż ich twarze dzieliły zaledwie centymetry, a gorący oddech z jego nozdrzy muskał jej policzki. Ten gest, połączony z opuszkami jego palców muskającymi jej odsłoniętą szyję, sprawił, że bezradnie się wzdrygnęła.

Wiedział, że wywołuje w niej uczucia, które czynią ją bezbronną, i umiał tym manipulować.

Ona nie miała takiego wpływu na niego i wiedziała, że nigdy nie będzie.

"Ale jeśli tylko odważysz się okazać taki bunt poza naszymi prywatnymi komnatami…" Jego duża dłoń szybko zacisnęła się wokół jej szyi i ścisnął, aż zaczęła się dusić. Szarpała się, próbując złapać oddech, jej ręce chwyciły jego dłoń, próbując się uwolnić z uścisku, ale nie zamierzał jej puścić.

"Nie zawaham się cię zabić i wrzucić twoje ciało do oceanu, i zrobię to tak, że nikt nigdy nie dowie się, że to ja byłem sprawcą. Przejdziesz do historii, nieznana nikomu i przez nikogo nieopłakiwana." Gdy skończył mówić, całkowicie odciął jej dopływ powietrza, a kiedy ją puścił, osunęła się nieprzytomna na podłogę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

10: Okrutny los

„Nie sądziłem, że ci się uda,” powiedział Jobe, a w jego bladoniebieskich oczach pojawiła się wdzięczność, gdy podszedł do Mii, obejmując ją w pocieszającym uścisku.

„Nie wybaczyłabym sobie, gdybym to przegapiła.”

Nie sądziła, że król alfa pozwoli jej odejść, gdy otrzymała wiadomość od ojca, że rodzina odprawi ostatnie obrzędy przed kremacją tej nocy. W drodze powrotnej z ogrodu, w którym usłyszała tę wiadomość, natknęła się na Edwarda, księcia koronowanego. Zobaczył rozdarcie na jej twarzy i nalegał, aż się otworzyła. Powiedziała mu, że musi być na pogrzebie siostry tego wieczoru.

Po niespełna dziesięciu minutach spędzonych z królem alfą wrócił i poinformował ją, że ma jego zgodę na wyjazd. Edward zaoferował, że jej towarzyszy jako przedstawiciel swojego brata, króla alfy, który był zajęty obowiązkami królewskimi, a ona nie mogła odmówić. Chociaż jej pomógł, nie ufała mu; był przecież bratem króla alfy. Teraz jednak należał już do rodziny i razem opuścili Pałac, kierując się w stronę ścieżki, ubrani na czarno.

Edward poprowadził ją przez cmentarz w stronę ścieżki i do wielkiego dębu, gdzie miały odbyć się obrzędy pogrzebowe. Kiedy przybyła, Mia ujrzała kilka twarzy dalekiej rodziny i kilku przyjaciół Ariel, wszystkich pogrążonych w żałobie i czarnych szatach.

Jej serce ścisnęło się, wiedziała, że to na ścieżce zobaczy Ariel po raz ostatni.

Ścieżka była wielkim miejscem rytualnym, gdzie rodziny sprawowały ostatnie obrzędy dla swoich zmarłych bliskich, a w całym królestwie było ich pięć. Przynosili tu swoich zmarłych z powodu jego świętości, ale również dlatego, że służyło jako droga do życia po śmierci. Wierzono, że ci, którzy nie zostali pochowani lub spaleni na ziemiach ścieżki, nie odnajdą życia po śmierci i staną się niespokojnymi duszami, błąkającymi się przez całą wieczność.

Niepewność, jaką Mia czuła wobec Edwarda, nie znikła, mimo że przez ostatnie godziny czuła wokół niego znacznie lżejszą aurę. Tak, był bratem króla alfy, ale był od niego tak różny. Jednak jabłko nie zawsze pada daleko od jabłoni.

Gdy została podduszona przez króla alfy, Lydia pomogła jej odzyskać przytomność, masując tył jej prawej dłoni. Gdy otworzyła oczy, spytała, co się stało, nie mając żadnej pamięci, którą mogłaby połączyć z wydarzeniem, które doprowadziło do jej omdlenia. Wówczas Lydia wyjaśniła jej, co uważa, że zaszło między nią a królem alfą, który od tego czasu opuścił pokój.

Pamięć Mia wróciła, przypomniała sobie walkę i jej serce znowu stało się ciężkie, wiedząc, że jej bezpieczeństwo nie jest pewne. Ślady po jego uścisku pozostały na jej skórze nawet tego wieczoru. Bycie wilkołakiem oznaczało zdolność do super szybkiego leczenia, to prawda, ale odkąd to król alfa zadał jej te rany, gojenie miało potrwać dłużej.

Mia wiedziała, że musi być teraz i zawsze na najlepszym zachowaniu, jeśli zamierzała przetrwać życie jako królowa królestwa. Jej mąż nie dbał o nią i powiedział jej, że z radością skończyłby z jej życiem, gdyby tylko miał okazję, i wiedziała, że mówił poważnie. Może gdyby poślubił swoją właściwą narzeczoną, piękną i delikatną Ariel Asika, mógłby starać się okazać jej uczucia, ale niestety poślubił brzydką siostrę. Mia wiedziała, że to tylko kwestia czasu, aż zrobi coś, co sprowadzi na nią śmierć z jego rąk, i odliczała do tego dnia.

Jobe ujął jej dłonie i delikatnie je ścisnął, zanim westchnął z bólu.

„Straciliśmy ją wtedy, gdy najbardziej jej potrzebowaliśmy,” powiedział z goryczą, unosząc wzrok ku półksiężycowi górującemu na nocnym niebie.

Łzy napłynęły Mii do oczu, ból świadomości, że Ariel odeszła, był nie do zniesienia. Nie była gotowa na to wszystko. Nie była gotowa na śmierć siostry, małżeństwo z królem alfą ani na porzucenie swojego marzenia.

„Lekarze nie znaleźli żadnych oznak przestępstwa i sądzą, że jej słabe serce po prostu nie wytrzymało, tak jak się obawialiśmy.”

Ariel miała słabe serce od urodzenia, ale jej rodzina wierzyła, że kiedy przejdzie swoją pierwszą przemianę w wilkołaka, aktywowany gen w jakiś sposób naprawi kruchość jej serca. Gdy skończyła szesnaście lat, po raz pierwszy się przemieniła, ale wbrew oczekiwaniom jej serce pozostało takie samo, słabe. Nikt, nawet lekarz, nie wiedział, dlaczego nie powróciła do zdrowia. Ariel twierdziła, że to plan bogini księżyca, by zostawić jej to serce. Stanie się wilkołakiem nie uleczyło jej, ale wzmocniło jej serce, naprawiło jego hamulce i nie poddało się. Tak właśnie przeżyła jeszcze pięć lat po swojej pierwszej przemianie, zanim jej serce w końcu przestało bić.

Wszyscy o tym wiedzieli, a mimo to jej śmierć przyszła dla nich jak burza, lecz najbardziej złamała to Mię, która straciła siostrę w chwili, gdy najbardziej jej potrzebowała.

Kiedy wczoraj rano usłyszała o śmierci Ariel, umarła także ona. Jej nadzieje, marzenia i aspiracje odeszły razem z nią.

Wiele jej marzeń stało się tylko tym, marzeniami.

Kapłan, w czarnym habicie, podszedł do nich pod dębem. Skłonił głowę z szacunkiem, zanim przemówił: „Nadszedł czas na ostatnie pożegnanie.” Poinformował ich, po czym odsunął się na bok.

Jedno po drugim, nieliczni przyjaciele i krewni zgromadzeni na ścieżce żegnali się. Następnie składali kondolencje rodzinie Asika, zanim odeszli. Wkrótce na ścieżce zostali tylko Mia, Jobe, Edward i grabarze.

Mia wiedziała, że będzie musiała pożegnać się z Ariel, ale nie chciała odchodzić. Chciała zostać znacznie dłużej.

Świadomość, że powróci do Pałacu i będzie dzielić dach z królem alfą po pochowaniu siostry, rozdzierała ją. Wiedza, że jedyną drogą do wolności jest śmierć, dręczyła ją. A świadomość, że jedyna osoba, która zawsze była po jej stronie, opuściła ją i zostawiła, złamała jej serce. Nikt nie zrozumie głębi jej bólu i nikt nie zdoła jej pocieszyć.

Zaciśnięte usta jej drżały, a mury runęły i łzy płynęły po jej twarzy, ból fizyczny i emocjonalny ogarniał każdą część jej istoty.

Jobe objął ją ramieniem i przyciągnął bliżej siebie, a ona położyła głowę na jego ramieniu, trzęsąc się i płacząc.

Wydarzenia od wczorajszego poranka do teraz uświadomiły jej, jak okrutny potrafi być los, i wiedziała, że nigdy nie wygra tej wojny.

Spojrzała na ojca, który ocierał łzy, starając się ją pocieszyć, chociaż sam był pogrążony w bólu.

W dzisiejszych chwilach ciszy rozważała wbicie srebrnego noża, który dostała na czternaste urodziny, prosto w swoje serce i zakończenie życia, ale myśl, że jej ojciec straciłby dwie córki w tak krótkim czasie, powstrzymała ją od tego kroku. Nie zasłużył na tak okrutny los. Bogini księżyca nie była łaskawa.

Mia i Jobe podeszli do drewnianego stosu przygotowanego na kremację Ariel, gdzie leżało jej ciało. Wyglądała pięknie nawet po śmierci, i nie dziwiło to Mii. Miała na sobie swoją ulubioną złotą szatę, ozdobioną motywami róż. Ariel polubiła tę szatę tylko dlatego, że przypominała jej włosy Mii, i to sprawiało, że serce Mii bolało jeszcze bardziej.

Mia jęknęła i zakryła usta, patrząc na siostrę po raz ostatni, a jej serce znów pękło.

„Dlaczego mi to zrobiłaś, Ariel? Miałyśmy plany. Ty miałaś zostać królową, a ja miałam podróżować po świecie w poszukiwaniu wiedzy. Minął zaledwie jeden dzień, a nawet nie wiesz, jak bardzo jestem nieszczęśliwa od tamtej chwili. Jak nieszczęśliwe stało się moje życie. To prawda, co mówią, tylko dobrzy umierają młodo i muszę wierzyć, że bogini księżyca zabrała cię, byś rozświetliła ścieżkę prowadzącą do życia po tamtej stronie.” Otarła łzy z twarzy i mówiła dalej. „Potrzebuję twojego przewodnictwa, Ariel, teraz bardziej niż kiedykolwiek.”

Położyła dłoń na czole Ariel i pochyliła się, by pocałować ją po raz ostatni, po czym odeszła.

Po ukończeniu obrzędów grabarze przystąpili do ceremonii kremacji.

Edward podszedł do Mii, ze splecionymi dłońmi i wyważonym krokiem. Stanął obok Mii i oboje patrzyli na ogień buchający, którego płomienie sięgały nieba.

„Przykro mi z powodu twojej straty.” - powiedział cicho.

Łza spłynęła jej po twarzy i szybko ją otarła, wzrok wciąż miała utkwiony w ogniu.

„Wiem” – kontynuował – „że to dla ciebie bardzo trudne, stracić siostrę i zostać zastępczą narzeczoną mojego brata. W przeciwieństwie do wielu panien w tym królestwie, ty miałaś plany na życie. Teraz nie możesz już ich realizować, bo twoje obowiązki wobec królestwa i męża, króla alfy, są najważniejsze. Chciałbym powiedzieć ci, że twoje małżeństwo z moim bratem się poprawi, ale nie mogę cię okłamać i nie mogę dać ci tej pewności. Obiecuję jednak, że zrobię wszystko, co w mojej mocy, by ulżyć choć trochę twojemu cierpieniu. Wiem, że Xavier nie należy do najłagodniejszych ludzi i nawet się o to nie stara, ale jeśli kiedykolwiek będziesz czegoś potrzebować, z radością ci pomogę.” Wyciągnął rękę, ujął jej sztywną prawą dłoń i ścisnął ją dodając otuchy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa