passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #8 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 8

7: Poświęcenie

Xavier przesunął dłonią po nogach Mii, zanim pozwolił jej zanurzyć się w jej skórze, a ona zadrżała pod jego dotykiem, jęcząc cicho. To było jeszcze trudniejsze, niż się spodziewał.

Musiał się zmusić, by wejść do jej pokoju po kilku drinkach, bo zgodnie z rytuałem musieli skonsumować związek w noc poślubną, by był ważny.

A jednak nie potrafił sprawić, by jego kutas ożył i wykonał prostą robotę. Ta pieprzona rzecz miała własny rozum. A może nie. Może jego kutas po prostu reagował na to, co czuł.

Nie chciał jej dotykać ani przytulać. Nie była w jego guście ani klasie; była przeciwieństwem tego, czego zwykle pragnął u kobiety. Zawsze wybierał piękne i jasnowłose, aż spotkał Zarę, która była wszystkim, czego chciał, i od tego czasu był jej oddany. Myślał, że myśląc o Zarze, swojej kochance, i odtwarzając w głowie obrazy z nią, uda mu się wejść w ten moment. Jakże się mylił.

Cieszył się na myśl o ślubie z Ariel, bo była piękna i pragnął dotknąć jej ciała, odkąd pierwszy raz zobaczył ją przy fontannie, gdy kąpała się z przyjaciółkami przed laty. Była dokładnie tak piękna, jak wszyscy mówili, a gdy usłyszał o decyzji starszyzny, ucieszył się. Wiedział, że przynajmniej przez jakiś czas będzie mógł się nią chwalić przed światem, zanim znajdzie sposób, by się jej pozbyć.

Nie było możliwości, by bogini księżyca nie urządzała sobie z niego drwin w życiu po śmierci.

Jak mogła zabrać Ariel, jego narzeczoną, i jak mogła ta być tą, z którą spędzi resztę życia?

Pieprzyć to!

Zacisnął zęby, myśląc o tym, by przewrócić Mię na brzuch i wziąć ją tak, żeby nie musiał patrzeć jej w twarz; miała w porządku ciało, jak zdążył zauważyć wcześniej, ale chodziło tu mniej o jej ciało, a bardziej o fakt, że został w to wmanewrowany. Więc branie tej dziewicy, którą teraz nazywał żoną, czułoby się jak kastracja własnego kutasa, a za bardzo kochał swojego dawce przyjemności, by być tak okrutnym.

Słyszał też jej ciche jęki i, choć było to irytujące, wiedział, że ona też tego nie chce. Nie walczyła z nim, bo taki był rytuał ich związku, ale gdyby mogła, wyglądała na taką, która by to zrobiła.

Westchnął i odsunął się z jej ciała, siadając. Włożył kutasa z powrotem do spodni i zawiązał sznury, po czym poprawił rękawy koszuli.

Wyraźnie poczuł, jak ona się podnosi i również siada, ale nie spojrzał na nią. Przez chwilę milczała, a on poprawiał drugi rękaw; wstał i ruszył w stronę drzwi.

"Nie skonsumujesz małżeństwa? To rytuał nowożeńców," zapytała jej drażniąca głos.

Pieprzyć rytuał. Pomyślał.

Zacisnął zęby, otworzył drzwi i wyszedł bez słowa wyjaśnienia.

Powlókł się do gabinetu, gdzie odbywały się prywatne spotkania i narady. Nawet gdyby poszedł spać, nie zasnąłby, więc chciał się gdzieś zaszyć i uporządkować myśli.

Chwycił za klamkę, by ją odblokować, ale drzwi otworzyły się same, co nigdy wcześniej się nie zdarzyło. Tylko dwie osoby miały do nich dostęp: on i Edward.

Westchnął.

Ostatnią osobą, którą Xavier chciałby teraz zobaczyć, był jego brat. Chętnie wydłubałby sobie oczy, byleby tylko uniknąć swojego irytującego, zbyt doskonałego i wścibskiego brata.

A jeszcze lepiej, może mógłby go od razu poprosić, żeby wyszedł.

Wszedł do gabinetu i nie znalazł brata siedzącego na żadnym z krzeseł ani stojącego w oczywistych miejscach.

Może już wyszedł i zostawił drzwi otwarte, drań.

Xavier podszedł do swojego ulubionego miejsca po prawej stronie pokoju, gdzie na stole starannie poukładane były książki i zwoje. Po lewej stronie stała miska z kilkoma jabłkami i nożem obok. Usiadł, sięgnął po jabłko i nóż.

Jabłka były jego ulubione, mimo że prawie wszyscy w pałacu uważali je za zakazany owoc. To nie zmieniało jego zdania. Pragnął zakazanego, a one uspokajały mu nerwy i sprawiały radość, co czyniło to w porządku.

Przeciął jabłko i włożył do ust, żując z zadowoleniem, gdy usłyszał kroki po drugiej stronie pokoju, a chwilę później Edward wyszedł zza półki z notatnikiem w ręce i twarzą zatopioną w lekturze.

"Wiedziałeś, że ci kochankowie popełnili samobójstwo, bo rodzice nie pozwolili im być razem?" zapytał, nie odrywając głowy od powieści.

Xavier mruknął i przewrócił oczami, już zirytowany samym jego widokiem. Przez chwilę myślał, że jest sam, ale okazało się, że nie.

"Tak. Zmuszono mnie, bym się o tym dowiedział dwie dekady temu."

Z nieznanych powodów jego nauczycielka, Lady Adah, uznała, że opowieść o Romeo i Julii to doskonała literatura, która pomoże mu kiedyś zostać lepszym królem, ale do tej pory tak się nie stało. Romeo i Julia to historia pełna złych decyzji, których nienawidził i z którymi nigdy nie potrafił się utożsamić.

"Hmm," przytaknął Edward, po czym wrócił do książki, a po chwili gwałtownie ją zamknął. Zmrużył oczy na Xaviera, dopiero teraz zauważając jego obecność i zastanawiając się nad jej znaczeniem.

"Co tu robisz, bracie?"

"Jem."

Podszedł bliżej. "Widzę, ale co robisz tutaj w gabinecie, gdy powinieneś być z żoną, konsumując małżeństwo i spełniając rytuał?"

"Cały dzień tylko się naginam do zwyczajów, i mam już tego dość. Jeśli tak bardzo chcesz spełnić rytuał, może sam ją przeleć!"

"Przemilczę to, bo jesteś wkurzony."

Prychnął. "Tak, jak można się było spodziewać." Zatarł miejsce między brwiami, gdy rozbolała go głowa. "Chcę ciszy. Możesz mi ją dać?"

"Gdyby nasi przodkowie robili tylko to, na co mieli ochotę, myślisz, że królestwo byłoby tu, gdzie jest dziś? Robimy rzeczy, których nie musimy, rzeczy, których nie chcemy, dla większego dobra. To się nazywa poświęcenie."

Xavier wbił nóż w stół przed sobą z głośnym hukiem, a Edward o mało nie wyskoczył ze skóry.

"Ten nóż za chwilę wyląduje w twoim oczodole, bracie, mów dalej!" zagroził, wyciągając nóż i wstając.

Edward cofnął się. "Mówię, że wszyscy mamy role do odegrania, poświęcenia do złożenia dla większego dobra."

"A co ty wiesz o poświęceniu?" zapytał, odchodząc od stołu w stronę Edwarda. "Czy kiedykolwiek miałeś na barkach ciężar królestwa? Powiedz, czy ktoś ci kiedyś powiedział, że twój kuzyn byłby lepszym władcą niż ty? Czy zakochałeś się kiedyś, by na ten związek rzucono klątwę? Czy zostaniesz kiedyś ukarany za to, że stajesz w obronie bezbronnych? Czy poświęcenie sprawiło, że poślubiłeś kogoś, kogo nie chciałeś? Czy kazało ci przysiąc, że będziesz z kimś do końca życia?" Kiedy skończył mówić, stał już naprzeciw Edwarda, górując nad nim.

"Bracie!"

"Nie mów mi o poświęceniu. Sam jestem pieprzonym poświęceniem!"

"Przepraszam," wyszeptał Edward, a w jego oczach pojawił się żal.

Xavier odwrócił wzrok od brata, nie chcąc okazać zbyt wielu emocji. "Nie potrzebuję twojego przepraszam, bracie. Potrzebuję twojej ciszy."

"Ja... przepraszam."

Xavier spojrzał na niego groźnie. Wydawało się, że nie usłyszał ostatniej części jego zdania.

"Może pewnego dnia poświęcenia, które poniosłeś, zaowocują i dostaniesz to, na co zasługujesz." Skłonił głowę i wyszedł z gabinetu.

W końcu spokój. Pomyślał Xavier.

Przesuń w górę, aby kontynuować

8: Idealna wymiana

Chłodne powietrze wpadające przez okno musnęło twarz Mii, a jej rzęsy zadrgały na widok świtu. Jęknęła i odwróciła głowę na bok, oswajając się ze swoim terytorium. Światło rozświetlające jej pokój pozwoliło jej jeszcze lepiej przyjrzeć się wszystkiemu, co się w nim znajdowało. To były jej komnaty, w których miała przebywać, chyba że król będzie jej potrzebował i ją wezwie.

Na myśl o nim poczuła lekki ucisk w piersi i zmusiła się, by usiąść na łóżku. Minionej nocy nie było ślubu, przynajmniej nie błogosławionej nocy poślubnej. Była pełna złamanego serca, ale ostatecznie utonęła w oceanie zamętu. Jej mąż zostawił na jej skórze kilka śladów – pazurami, zębami, pieszczotami, uściskiem. Jego dotyk był pozbawiony miłości i wymuszony. Pragnął wziąć wszystko, co do niego należało, tylko po to, by w ostatniej chwili zmienić zdanie, nie wyjaśniając dlaczego.

Głosy w głowie Mii podpowiadały jej, dlaczego, i był to powód, który znała już od dłuższego czasu. Była brzydka, a on pragnął wszystkiego, tylko nie jej.

Łzy groziły, że popłyną, gdy wspominała wszystko. Czuła się bezbronna, będąc naga przed swoim mężem, którego ledwo znała. A świadomość, że patrzy na nią jak jastrząb, pełen niechęci, wcale nie pomagała. Może i nie doszło wczoraj do skonsumowania małżeństwa, ale jej duch już był złamany. Takie życie wybrała dla niej bogini księżyca, a ona nie miała nic do powiedzenia.

Ciche pukanie rozległo się przy drzwiach i jej serce przyspieszyło, gdy odwróciła się, by sprawdzić, kto tam stoi. Drzwi się uchyliły i do środka weszła Lydia, młoda pokojówka, która wczoraj wprowadziła ją do pałacu.

„Dzień dobry, moja królowo. Przyszłam przygotować dla pani ciepłą kąpiel i ubrać panią na nowy dzień.”

Powstrzymała łzy i odchrząknęła. „Dzień dobry, Lydio.”

Młoda służąca zwolniła kroku i odwróciła się do niej, przez co proste, czarne włosy opadły jej na twarz. Musiała dostrzec coś na twarzy Mii, mimo jej wysiłków, by to ukryć, bo spojrzała na nią ze współczuciem.

„Nie wygląda pani najlepiej.”

Mia wzruszyła ramionami, starając się brzmieć swobodnie i niewzruszenie. „To bez znaczenia.”

Lydia przejrzała ją na wylot i spojrzała ze zrozumieniem. „Noc poślubna nie należała do udanych.”

Pokręciła głową, znów zanosząc się łzami, z których część wydostała się na zewnątrz jako ciche szlochy. „On nie jest delikatny ani czuły. Nie chciałam tego małżeństwa, on również nie, a teraz jestem tutaj i pierwszy dzień reszty mojego życia był nieszczęśliwy.”

Pamiętała, jak bardzo pragnęła zobaczyć w jego oczach choć odrobinę pożądania, ale tego nie dostała, a jego spojrzenie omijało jej jak kapłan omija grzech. Czuła się niepełna i uwięziona, i nie chciała już nigdy tak czuć.

„Przykro mi, że tak się pani czuje, moja królowo.”

„Nie. To teraz mój krzyż. Tak postanowiła bogini księżyca.”

„Ciepła kąpiel powinna przynieść ulgę.” – zapewniła młoda służąca i popędziła do łazienki.

Dwa dni wcześniej widziała wiele możliwości dla swojego życia, ale żadna z nich nie przewidywała, że zostanie królową. A jednak tutaj była, królowa całego królestwa.

Drzwi do łazienki się otworzyły i młoda służąca wyszła z białym ręcznikiem w ręku. „Woda już gotowa, moja królowo.” Podeszła do Mii i ściągnęła z niej białą pościel, ale na prześcieradle nie było żadnej plamy krwi. „Nic się nie wydarzyło zeszłej nocy.”

Pokręciła głową. „Zmienił zdanie, ale nie powiedział dlaczego.” Zagryzła wargi, by nie drżały bez kontroli.

Twarz Lydii posmutniała. „Przykro mi.”

Chociaż wiedziała, że nieskonsumowane małżeństwo nie jest prawdziwym małżeństwem w oczach bogini księżyca, Mia czuła ulgę z powodu obrotu spraw. Jednak część jej wciąż bolała, bo nie otrzymała wyjaśnienia, dlaczego przestał.

Zebrała się z łóżka, nie chcąc już więcej litości. Wchodząc do łazienki, zobaczyła złotą wannę na środku, wypełnioną ciepłą wodą, pokrytą pachnącymi kwiatami i olejkiem. Pozwoliła, by nocna koszula zsunęła się na podłogę. Naga, weszła do wanny i zanurzyła się w niej.

Ciepła woda i zawarte w niej składniki od razu przyniosły ulgę każdej obolałej części ciała. Westchnęła i jej powieki zadrgały.

Myśli znów powędrowały do Ariel i miała nadzieję, że jest w lepszym miejscu, bo na to zasługiwała. Zasługiwała na tak wiele w tym życiu, ale dobre rzeczy nigdy nie trwają długo. Może gdyby to ona została królową, jak zamierzano, alfa król traktowałby ją właściwie. Nie byłby wobec niej taki wściekły ani nie postępowałby w ten sposób. Pragnąłby jej, byłby bardziej czuły, a może nawet pokochałby ją.

Z trudem powstrzymała się od płaczu, a jej powieki zadrgały. Wizja się rozmazała, a usta zadrżały. Smutek po stracie siostry i ból związany z małżeństwem z zimnym alfą rozdzierały ją od środka. To nie była jej rola i była pewna, że Ariel lepiej by się w niej sprawdziła, a ciężar braku wyboru przygniatał ją i płakała rzewnie.

„Przykro mi, moja królowo.”

Zakryła twarz, nie chcąc, by służąca widziała jej łzy, ale nie była w stanie tego powstrzymać. „Nie, nie przepraszaj. To nie twoja wina.”

„Przykro mi, że panią boli, i złożę modlitwę do bogini księżyca w pani imieniu, prosząc ją, by zabrała ten ból.”

Jedynym sposobem, by to się stało, byłoby, gdyby bogini księżyca przywróciła Ariel, a zabrała zamiast niej Alfa Króla.

Przesuń w górę, aby kontynuować

9: Wdzięczność spotęgowana

Mia przestała już płakać i zyskała większą kontrolę nad swoimi emocjami, które wcześniej były rozchwiane. Gdy wróciła do salonu, Lydia podeszła, by przynieść jej swoje domowe środki na zaczerwienione i opuchnięte oczy, które zadziałały jak magia, gdy tylko ich użyła.

Gdy Lydia pomagała jej włożyć szkarłatny płaszcz, do drzwi zapukał ktoś. Lydia puściła płaszcz i ruszyła do drzwi, podczas gdy Mia dopinała guziki przy rękawie, zanim obróciła się, by zobaczyć, kto przyszedł.

"Dzień dobry, moja królowo." — wysoki strażnik króla o brudnoblond włosach i brązowych oczach wszedł do środka i skłonił głowę.

"Dzień dobry również. W czym mogę pomóc?" — zapytała uprzejmie.

"Król alfa wezwał cię do swoich komnat."

Słowa strażnika wywołały u niej nagły skurcz paniki w żołądku. Jednak jej oczy pozostały spokojne, gdy zapytała: „W jakim celu?”

"Nie ujawnił, moja królowo."

Kiwnęła głową, pozwalając mu odejść. Strażnik ponownie skłonił głowę i wyszedł.

Kiedy skończyła się ubierać, Lydia wyprowadziła ją z sypialni i poprowadziła w stronę komnat króla alfy, jak sobie tego życzył. Lydia zapukała, a po zaproszeniu przez króla alfy weszły do środka.

Pokój był wykwintny i miał królewski charakter, zupełnie jak jej. Kilka rzeczy z jej pokoju, takich jak regał, fotel oraz duży drewniany stół obok niego, znajdowało się również tutaj. W przeciwieństwie do jej pokoju, ten wydawał się ciemniejszy i miał intensywniejszą aranżację. Królewscy dekoratorzy użyli tu kolorów takich jak królewska czerwień i czerń częściej niż innych.

Mia dostrzegła króla alfę stojącego przy oknie z srebrną zasłoną, która była jedynym jasnym akcentem w pomieszczeniu. Wyglądał na bardziej pochłoniętego tym, na co patrzył przez okno, niż gośćmi, których właśnie wpuścił do swojego pokoju.

Młoda służąca zrozumiała aluzję i ukłoniwszy się, opuściła komnatę, choć Mia chciała, by została; jednak wiedziała, że nie powinna o to prosić. Za nią zamknęły się drzwi, a ona splotła dłonie i wpatrywała się w plecy króla alfy, swojego męża, który wydawał się zbyt zajęty, by na nią spojrzeć.

"Wezwałeś mnie." — zaczęła łagodnym głosem.

"Tak," odpowiedział, wciąż patrząc w dal, a Mia zastanawiała się, czy naprawdę kogoś obserwuje, czy po prostu nie chce spojrzeć na nią.

Nie spojrzał jej w twarz, odkąd ściągnął jej welon w świątyni i zobaczył prawdziwą osobę pod nim. Nawet gdy przyszedł do jej komnat zeszłej nocy, ledwo spojrzał jej w oczy.

Może była aż tak brzydka, że wystarczył jeden rzut oka.

"Kiedy tylko będziesz gotów." Chciała powiedzieć coś złośliwego, coś, co by go sprowokowało, ale nie mogła, nie miała już tego luksusu.

Po wieczności w końcu się odwrócił i Mia zobaczyła jego twarz. Wzięła głęboki oddech i starała się zachować spokój. Wczoraj nie odważyła się spojrzeć mu w twarz, ale teraz to zrobiła i musiała przyznać, że był niezwykle przystojnym mężczyzną. Jego kości policzkowe były wysokie i wyraźnie zarysowane, włosy jedwabiście gładkie, długie i czarne jak węgiel. Miał mocno zarysowaną szczękę i doskonały nos, idealnie dopasowany do proporcji twarzy. A przede wszystkim — zielone oczy, które przenikliwie wpatrywały się w nią po raz pierwszy w świątyni i do tej pory ją więziły. Jednak w środku to, co do tej pory widziała, nie było najlepsze. Był zimny, arogancki, pozbawiony czułości — co odbierało mu cały urok.

"Powinniśmy zejść na śniadanie. To zwyczaj, by nowożeńcy wychodzili razem na śniadanie. To znak zdrowego związku."

Nie mogła powstrzymać się od drwiącego parsknięcia. "Zdrowy związek? Co w naszym związku wydaje ci się zdrowe?!" — zażądała, nie wiedząc, skąd w niej tyle śmiałości, ale spodobało jej się to uczucie. "Może i jesteśmy małżeństwem w oczach innych, ale daleko nam do zdrowia, ty to wiesz i ja też. Nie muszę spędzać kolejnych dni w piekle, by wiedzieć, w czym tkwię."

"Nie ma tu żadnego piekła. Jeśli zapomniałaś, jesteś w Pałacu Królewskim, jesteś pod opieką. Jesteś królową i wszyscy, których spotkasz, będą cię akceptować! Powinnaś być wdzięczna. Wiele kobiet dałoby wszystko, by być na twoim miejscu."

"Jakaż to dla mnie radość, być żoną króla alfy, mojego męża, który nawet nie może spojrzeć mi w twarz, bo jestem dla niego zbyt brzydka" — powiedziała przez zaciśnięte zęby. "Powinnam być wdzięczna, że straciłam siostrę w dniu jej ślubu i musiałam zająć jej miejsce, porzucając wszystkie swoje marzenia i plany. Powinnam być wdzięczna, że już nigdy nie zobaczę siostry i nawet nie mogłam jej opłakać, bo miałam obowiązki żony wobec mojego męża. Tak, powinnam być wdzięczna, że jestem uwięziona w Pałacu z mężczyzną, który mnie nienawidzi i traktuje jak przedmiot, pamiętając, że tak będzie już zawsze. Tak, powinnam być wdzięczna." Gdy skończyła, po policzku spłynęła jej łza, lecz natychmiast ją otarła i powstrzymała resztę.

"Skończyłaś?" — zapytał, jakby wszystko, co powiedziała, było tylko zbędnym hałasem, którego nie mógł się doczekać, by ucichł.

Pokręciła głową z niedowierzaniem, zacisnęła zęby, by milczeć, a jej dłoń zacisnęła się w pięść.

Podszedł do niej, a ona poczuła dreszcze na całym ciele, gdy wspomnienia ostatniej nocy przemknęły jej przez myśl.

Jego oczy po raz pierwszy od wczoraj uniosły się, by się w nią wpatrzyć i Mia wzięła głęboki oddech, nie mogąc go już dłużej wstrzymywać. "Jesteś buntownicza i uparta. Widziałem to zeszłej nocy. I pozwolę ci na to, bo chcę wierzyć, że jestem wyrozumiałym człowiekiem." Podniósł dłoń i przesunął nią po jej szkarłatnym płaszczu od talii aż po odsłoniętą szyję. Przeszedł ją dreszcz, choć nienawidziła uczucia, które w niej wywoływał.

Przyciągnął ją jeszcze bliżej, aż ich twarze dzieliły zaledwie centymetry, a gorący oddech z jego nozdrzy muskał jej policzki. Ten gest, połączony z opuszkami jego palców muskającymi jej odsłoniętą szyję, sprawił, że bezradnie się wzdrygnęła.

Wiedział, że wywołuje w niej uczucia, które czynią ją bezbronną, i umiał tym manipulować.

Ona nie miała takiego wpływu na niego i wiedziała, że nigdy nie będzie.

"Ale jeśli tylko odważysz się okazać taki bunt poza naszymi prywatnymi komnatami…" Jego duża dłoń szybko zacisnęła się wokół jej szyi i ścisnął, aż zaczęła się dusić. Szarpała się, próbując złapać oddech, jej ręce chwyciły jego dłoń, próbując się uwolnić z uścisku, ale nie zamierzał jej puścić.

"Nie zawaham się cię zabić i wrzucić twoje ciało do oceanu, i zrobię to tak, że nikt nigdy nie dowie się, że to ja byłem sprawcą. Przejdziesz do historii, nieznana nikomu i przez nikogo nieopłakiwana." Gdy skończył mówić, całkowicie odciął jej dopływ powietrza, a kiedy ją puścił, osunęła się nieprzytomna na podłogę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa