passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #91 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 91

90: Konsekwencje

Kiedy Mia obudziła się następnego dnia, nie znalazła Xaviera w łóżku. Odszedł, a jej oczy były zmęczone. Zastanawiała się, jak długo spała, obracając się w jego łóżku. Zapach Xaviera wciąż unosił się na prześcieradłach i w pokoju; zeszłej nocy jej zmysły były zamglone, ale teraz mogła chłonąć jego męski zapach wraz z jego wonią. Tęskniła za tym, choć minęły dopiero dwa dni rozłąki. Chciała zostać tu cały dzień, ale wiedziała, że rzeczywistość jej na to nie pozwoli.

Westchnęła i podniosła się do pozycji siedzącej, a wspomnienia poprzedniej nocy przypłynęły jej do głowy i przypomniała sobie, dlaczego wróciła do pokoju Xaviera. Wczoraj w nocy był intruz, alfa, który próbował ją zabić. Obrazy wróciły jej przed oczy i strach ścisnął jej serce. Oplotła ramionami swoje ciało. Poradziła sobie, ale była przerażona.

Xavier poprosił ją, by przyszła do jego pokoju, żeby mógł ją ochronić i była mu za to wdzięczna, bo czuła się bezpiecznie otulona jego łóżkiem i ramionami.

Spała w jego ramionach i podobało jej się to. Musiały to być wydarzenia tej nocy, które sprawiły, że podjęli decyzję, by zostać razem.

Nie mogła wrócić do swojego pokoju, nie wtedy, gdy była tak wstrząśnięta tym, co się tam wydarzyło. Mimo to musiała być na dworze obok króla i usłyszeć od straży, jakie są postępy w schwytaniu napastnika.

..

Xavier prowadził intensywną rozmowę z księciem Edwardem, Alfą Kozem, królewskimi ludźmi, dowódcą Benzemą, Sir Valerio i kilkoma innymi dowódcami armii, gdy zauważył Mię stojącą w kącie sali tronowej.

Trzymała się w rozsądnej odległości, mimo że znajdowała się w sali tronowej, ale jej niebieskie oczy spoczywały na nim i miały w sobie zatroskany wyraz, który chciał odpędzić.

Opuścił teraz mężczyzn, którzy z nim rozmawiali, i pospiesznie podszedł do rogu, gdzie stała. Jego zielone oczy tonęły w oceanie uczuć, gdy na nią patrzył. Niepewność w jej oczach zniknęła, a pojawił się radosny błysk.

"Jak się czujesz?" zapytał, ujmując jej twarz w dłonie. Wcześniej nie byłby tak szczęśliwy, że przerywa mu prywatne spotkanie i jeszcze ubrana w taki sposób, ale nie przejmował się tym, patrząc na nią z góry.

Jej ręce oplotły, na ile mogły, jego nadgarstek i posłała mu odważny uśmiech: "W porządku, kochanie."

Jego serce stopniało na to, jak go właśnie nazwała. "Nie chciałem zostawiać cię samej w łóżku. Ale musiałem spotkać się ze strażnikami. Intruz nadal jest na wolności."

"Dobrze spałaś?"

Chciał ją tak trzymać znacznie dłużej, ale nie było mu to dane.

Skinęła głową, jej oczy prawie się zamknęły. "Tak. Twoje ramiona były ciepłe, jak zawsze," przyznała, z lekkim uśmiechem na kąciku ust.

"Cieszę się."

"Pomyślałam, że jeszcze nie pozwolą mi wrócić do mojego pokoju, więc wybrałam te ubrania z twojej szafy. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko."

Trzy dni temu wyniosła kilka swoich ubrań z jego pokoju i nie było tam już nic jej. Teraz miała na sobie jego długi szary szlafrok w kwiaty, który wyglądał na dwa razy większy od niej, i zastanawiał się, jak udało jej się przejść tutaj, nie potykając się po drodze. Wiedział też, że sama uczesała sobie włosy, bo to była najbardziej nieudolna próba koka, jaką kiedykolwiek widział, ale to nie miało dla niego znaczenia.

"To były jedyne małe rzeczy, które znalazłam." uniosła ręce, które szlafrok całkowicie skrył, żeby mógł zobaczyć.

Zachichotał, a jego zielone oczy zabłysły i ten widok wywołał u niej dreszcze.

"Wyglądają na tobie świetnie, moja królowo," powiedział z uwielbieniem.

"Dziękuję, mój królu." Zrobiła niewielki ukłon. Uniosła głowę i zauważyła mężczyzn, którym przerwali, patrzących na nich. "O czym rozmawiacie?"

"O intruzie. Mamy o nim niewiele informacji, co sprawia, że nasza pogoń za nim będzie trudniejsza, niż powinna."

"Nigdy nie widziałam jego twarzy, ale jego oczy świeciły na czerwono. To znaczy, że jest alfą."

"Nie mamy alf zabójców w królestwie," powiedział Xavier zamyślony, prowadząc ją ku mężczyznom, z którymi rozmawiał przed jej przyjściem.

Zatrzymała się na chwilę, wracając myślami do mężczyzny, z którym zmierzyła się zeszłej nocy. "Widziałam też okrągłe czerwone znamię na jego nadgarstku, kiedy rozdarłam mu ubranie sztyletem. Nigdy wcześniej go nie widziałam. Wyglądało jak medalion księżyca czy coś podobnego, ale nie mogłam się dobrze przyjrzeć."

Alfa Koz, który stał wśród zgromadzonych, podszedł do niej ostrożnie. "Czy wyglądało tak?" Podniósł naszyjnik z medalionem na swojej szyi.

Skinęła głową: "Tak, to to."

Alfa Koz wtedy podwinął rękaw, by pokazać jej znamię na nadgarstku, a ona znów przytaknęła.

Ramiona Xaviera wokół niej się zacieśniły. "Intruz jest wśród rady starszych."

Sala tronowa zamarła w ciszy na tę wiadomość. Wkład Mii pomógł zawęzić poszukiwania napastnika z ponad trzech milionów mieszkańców do zaledwie dziesięciu, z wyłączeniem Alfy Koza, któremu Xavier ufał.

Westchnął, a jego wzburzone emocje odbijały się w oczach. Chciał znaleźć alfę odpowiedzialnego za to i go zabić. Chciał wyrwać mu serce za to, że skrzywdził jego królową. Atak na Mię był atakiem na niego, tron i całe królestwo. Jednak podejrzany był starszym w radzie, a inni starsi mogli wziąć sprawy w swoje ręce. Mogli zdecydować się zhańbić go publicznie i odebrać mu tytuł, zanim go wygnają. A gdyby kiedyś wrócił, zginie i nikt nie zaniesie jego kości na ścieżkę, gdzie powinien spocząć. Bez odpowiednich obrzędów spoczynku na ścieżce nigdy nie przejdzie dalej, do życia poza tym światem. I będzie uwięziony na wieczność. To była ciężka kara, a mimo to Xavier chciał dla niego znacznie gorszego losu.

"Nic nie powiedziałeś."

Odezwała się Mia, a jego głowa podniosła się, by spotkać spojrzenia zgromadzonych w sali. Wiedział, że czekają na jego słowa i musiał odłożyć gniew na bok, by wydać rozkaz.

"Zbierzcie starszych," rozkazał.

Przesuń w górę, aby kontynuować

91: Prawda w swoim czasie

„Królowa Mia, twoja obecność jest wymagana w sali tronowej. Starsi są już zgromadzeni i czekają na ciebie.”

Mia gwałtownie zamknęła książkę, którą trzymała w dłoni, i wstała, ruszając za strażnikiem ze swojego gabinetu. Szła najszybciej, jak pozwalały jej nogi, by dotrzymać kroku sir Valerio.

Zwołanie ośmiu starszych zwykle zajmowało trzy do pięciu dni, bo nie zawsze przebywali oni w stolicy. Jednak od trzech tygodni trwania procesu króla wszyscy pozostawali w stolicy, więc ich przybycie do pałacu zajęło zaledwie kilka godzin po wysłaniu wiadomości.

Dotarła do sali tronowej, gdzie ośmiu starszych stało przed królem, ubrani w białe szaty ze złotymi pasami. Za nimi stało ponad tuzin strażników, a Edward stał na pierwszym stopniu prowadzącym do tronu, na którym zasiadał Xavier. Wszystkie spojrzenia zwróciły się ku niej w chwili jej przybycia i natychmiast przeszedł ją dreszcz, wiedząc, że jej napastnik również tu jest, wpatrując się w nią.

Xavier wyciągnął do niej dłoń ze swojego miejsca, a ona wspięła się po kilku schodkach do niego i ujęła jego rękę. Poprowadził ją i usiadła obok niego.

W sali panowała cisza, dopóki nie zabrał głosu.

„Większość z was nie wie, dlaczego tu jesteście. Wynika to z faktu, że sprawy Pałacu zwykle pozostają w Pałacu, ale wczoraj ktoś zaatakował moją żonę, waszą Królową.”

Mężczyźni stojący w sali zareagowali westchnieniem, a ich rozszerzone oczy powędrowały ku Mii, która walczyła, by trzymać głowę wysoko i nie spuszczać wzroku. Jeden z tych mężczyzn próbował ją zabić i nie zamierzała okazać mu żadnej słabości.

„Jesteście tu, ponieważ chcemy dowiedzieć się, kto to był”, oznajmił, przeszywając wzrokiem stojących przed nim mężczyzn.

„Czy wiesz, kto to, mój królu?” zapytał Alfa Zayn, jego ton był bardziej zatroskany niż przestraszony.

„Jeszcze nie wiemy, ale dowiemy się przed końcem tego spotkania.”

„Czy Królowa nic się nie stało?” zapytał Alfa Jashin, kolejny ze starszych.

„Ma się dobrze. Od teraz będzie pod lepszą ochroną.” – powiedział z dużą pewnością. „W trakcie walki o życie zauważyła znak rady wyryty na nadgarstku napastnika, co oznacza, że napastnik jest jednym z was, ośmiu.” ujawnił Xavier.

Ośmiu alfów westchnęło i spojrzeli na siebie nawzajem — jedni z szeroko otwartymi oczami, inni z podejrzliwie zmrużonymi, zastanawiając się, kto to mógł być.

Xavier zwrócił się do Mii i skinął jej głową — to był jej czas.

Wstała i zeszła po schodach w stronę mężczyzn. Każdy wilkołak w królestwie miał unikalny zapach. Wiedziała o tym od zawsze. Podczas ataku wyczuła woń, która wydała jej się znajoma, choć trudna do zidentyfikowania. Rozpoznanie znaku na nadgarstku zawęziło poszukiwania z ponad trzech milionów ludzi w Wahali do zaledwie ośmiu. Xavier zachęcił ją, by użyła swojego węchu, by rozpoznać napastnika. Mia była na to przygotowana.

Zbliżyła się do pierwszego alfy po lewej, Waltera, ale jego zapach różnił się od tego, który zarejestrowała jej pamięć. Przeszła do Alfy Variesa, potem Alfy Jashina, Alfy Koza, Alfy Killiana i Alfy Tobi, zostawiając jeszcze dwóch: Alfę Chike i Alfę Chadowa. Następnie podeszła do Chike i wtedy to poczuła – natychmiast cofnęła się od niego. Nie próbowała nawet podchodzić do Alfy Chadowa, bo to właśnie Alfa Chike miał zapach, który wyczuła wczoraj.

Xavier, wyczuwając zmianę w jej zachowaniu, dał znak strażnikom, którzy ruszyli w stronę Chike.

Alfa Chike dostrzegł ich podejście, chwycił srebrny sztylet przy boku strażnika po swojej lewej. Chwycił Mię, która już odchodziła, zanim się zorientowała. Przyłożył sztylet kilka centymetrów od jej klatki piersiowej. Starsi w sali zareagowali szokiem i przerażeniem, wpatrując się w niego z szeroko otwartymi oczami.

„Stójcie!” warknął do strażników.

W oczach Xaviera pojawiła się panika, gdy patrzył na Mię w rękach Chike, nie mogąc się ruszyć. Chociaż próbowała zapanować nad emocjami, wyglądała na przerażoną. Znów nie zdołał uchronić swojej królowej przed niebezpieczeństwem.

„Grożisz mojej żonie i królowej przede mną i przed radą?” zaryczał Xavier, a jego oczy zapłonęły krwistą czerwienią.

„Ktoś musi, ktoś musi powstrzymać takiego aroganckiego, bezwzględnego smarkacza jak ty!” syknął, jego głos był pełen jadu, ale stanowczy.

Xavier uśmiechnął się przez wściekłość, a był to widok najokrutniejszy z możliwych. „Masz rację, jestem arogancki i bezwzględny, ale czemu moja żona? Dlaczego stała się celem twojego okrutnego spisku?”

„Odebrałeś mi to, co kochałem. To tylko sprawiedliwe, że zrobię to samo”, stwierdził. „Pogodziłem się z losem. Jestem gotów umrzeć!” Wbił sztylet w stronę serca Mii.

„Nie!” – krzyknął Xavier.

Sztylet przebił warstwę szaty Mii i lekko zranił jej skórę, ale ręka Edwarda błyskawicznie ruszyła naprzód. Jego niebieskie oczy pobielały, gdy magia wybuchła na powierzchnię. Jego moc magiczna powstrzymała pchnięcie Chike i uniemożliwiła mu wbicie sztyletu głębiej w Mię, jak tego chciał.

Edward zorientował się, że został powstrzymany, i zwrócił się do króla, krzycząc: „Teraz, Xavier!”

„Odłóż ten sztylet!!” – huknął Xavier z taką siłą, że wszyscy w sali zadrżeli, a jego oczy wciąż jarzyły się przerażającą czerwienią.

Zmuszony, Chike puścił sztylet. Upadł na podłogę, a on sam wypuścił z uścisku Mię.

Ona odskoczyła od niego, a w tej samej chwili Xavier rzucił się naprzód, objął Chike’a za szyję i przycisnął go do ściany. Sala tronowa zadrżała, a wszystkie oczy zwróciły się na nich, lecz nikt się nie poruszył ani nie odezwał.

Chike walczył, by uwolnić się z uścisku Xaviera, ale ten tylko zaciskał palce mocniej, sprawiając, że tamten zaczął się dusić. Przyduszony, Chike walczył o przytomność, jego oczy przewracały się do tyłu, a twarz bledła. Blask w jego oczach gasł, lecz Xavier nie puszczał. Chciał, aby tchórz zginął z jego ręki, za to, że kiedykolwiek zagroził jego żonie i królowej.

„Przestań!” – usłyszał głos Mii.

Jego ciało uległo rozkazowi królowej, lecz gniew nie opadł. „Zasłużył na karę za to, co zrobił!” – wycedził przez zaciśnięte zęby.

„I poniesie ją. Pozwól starszyźnie zadecydować o jego losie. Jego krew nie powinna splamić twoich rąk” – dodała, a on posłuchał. Rozluźnił uścisk wokół szyi Chike’a, a tchórz upadł na kolana, dławiąc się i łapiąc powietrze.

Xavier podszedł do Mii i objął ją opiekuńczo ramionami. Strażnicy natychmiast obezwładnili Chike’a, przyciskając go do ziemi i tam przytrzymując.

Strażnik założył mu łańcuch na szyję, zanim postawił go na nogi.

Xavier wypuścił Mię z objęć i podszedł do Chike’a. „Zawsze wiedziałem, że jesteś wężem. Dziś potwierdziłeś moje podejrzenia. Byłeś gotów skrzywdzić Królową, osobę niewinną we wszystkim. A dlaczego? Przez tytuł, który utraciłeś przez własną chciwość.”

„Jeśli jest z tobą tak długo, nie jest niewinna. Dopóki jesteś królem, to królestwo jest skazane!” – zdołał jeszcze wykrztusić.

Xavier prawie rzucił się na niego ponownie, ale Mia położyła mu dłoń na ręce, powstrzymując go.

Edward podszedł do Chike’a, którego strażnicy jeszcze nie wyprowadzili. „Kto jeszcze brał udział w zamachu na królową?” – zapytał, zatrzymując się tuż przy nim.

„Nikt więcej” – odpowiedział.

„To prawda?” – Xavier spojrzał na Edwarda, którego badawcze oczy nie odrywały się od Chike’a.

Edward wyciągnął do niego dłoń i poczuł już rzucone na jego umysł mroczne zaklęcie, chroniące go przed prawdą. Ktokolwiek rzucił ten czar, musiał być potężny, by przezwyciężyć magię alfa-króla. Byli niemal równie silni jak alfa wszystkich alf.

„Nie, ale nie przemówi. Już zabezpieczył swój umysł przed naszą wolą, bracie” – poinformował Edward. „Nigdy nie dowiemy się prawdy.”

„Zabrać go!” – rozkazał. Strażnicy skinęli głowami i wywlekli Chike’a z sali tronowej. Zwrócił się do siedmiu starszych, którzy pozostali wokół. „Wyślijcie wiadomość na cztery strony królestwa. Powiedzcie, że starszyzna wyda wyrok jutro w południe i zaproście wszystkich, którzy mogą, by byli świadkami. Postąpcie z nim wedle uznania.”

Wszyscy skłonili głowy na znak posłuszeństwa.

„Mój królu, składamy najszczersze przeprosiny za ten incydent, ale chcemy, byś wiedział, że nasza lojalność jest przy tobie” – powiedział alfa Tobi, kłaniając się. Reszta zrobiła to samo, zanim opuścili salę.

Xavier zwrócił się do Mii, wreszcie mogąc poświęcić jej całą uwagę. Spojrzał na miejsce, w którym sztylet przebił jej szatę, a potem na jej oczy. Ujął jej twarz w dłonie, szukając w jej spojrzeniu odpowiedzi na pytanie, czy nic jej nie jest. Skinęła głową bez słowa, a on przyciągnął ją do siebie, głęboko wzdychając z ulgą, wiedząc, że najgorsze już za nimi.

„Już dobrze, teraz jesteś bezpieczna. Nic cię więcej nie spotka. Obiecuję” – wyszeptał i pocierał jej plecy dłonią, by ją uspokoić. Jego oczy napotkały spojrzenie Edwarda, który patrzył na niego z udawanym uwielbieniem, więc rzucił mu karcące spojrzenie.

Edward, widząc, jak bardzo jego brat jest zauroczony swoją królową, prychnął i wyszedł.

Ramiona Xaviera wciąż obejmowały Mię. Nie chciał jej puścić; nie chciał, by kiedykolwiek odeszła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

92: Kiedy wszystko układa się na swoim miejscu

Xavier wszedł na wewnętrzne dziedzińce, gdzie czekało już na niego siedmiu starszych, Elliott i Robb. Za nim szli Mia i Edward, razem kierując się naprzód. Gdy Edward i Mia zostali z tyłu, Xavier podszedł dalej, by stanąć naprzeciw alfy alf.

W przeciwieństwie do poprzedniej wizyty, tym razem w sali sądowej brakowało jednej osoby – Chike.

Rada alf jednogłośnie rzuciła klątwę na Alfę Chike jako karę za zdradę swojego obowiązku wobec tronu kilka dni temu. Klątwa pozostawiła na jego czole znak zdrady, wyryty czerwony bliznowiec, który miał wszystkim przypominać, kim jest i czego się dopuścił. Następnie wygnano go z królestwa Wahala. Powiedziano mu, że jeśli wróci, zginie z rąk starszych, a jego dusza trafi do Inferno, koszmaru każdego żyjącego. Za radą Mii król oszczędził rodzinę Chike po odkryciu, że nie mieli udziału w jego czynach.

Akt zdrady Alfy Chike, a także mądre rozstrzygnięcie króla i królowej, szybko rozeszły się po królestwie, budząc współczucie. Wkrótce na każdej ulicy rozbrzmiewały okrzyki: „Niech żyje król alfa i królowa!” oraz „Wielki król słucha swojej królowej!”

Xavier wiedział, że nie musiał pojawiać się na ostatnim dniu procesu. Wszyscy już znali prawdę, ale chciał usłyszeć, co jego ojciec ma do powiedzenia na cały ten temat. Chciał wiedzieć, czy starzec w końcu przełknie dumę i przyzna się do prawdy.

Gdy w sali zapadła cisza, Alpha Zayn wstał i przemówił: „Dziękuję, że zaszczyciłeś to zgromadzenie swoją obecnością, królu alfa.” Skłonił głowę. „Wiemy, że ostatni tydzień był dla ciebie i twej królowej wyzwaniem. Mamy nadzieję, że dzisiejsza decyzja przyniesie nowy początek. Od rozpoczęcia procesu minęły trzy tygodnie i dziś usłyszymy ostateczny werdykt z ust naszego ojca.” Zwrócił się do Robba Ainswortha i skłonił z szacunkiem. „Dzięki również za twoją obecność. Możemy zaczynać.”

„Czy król alfa ma coś do powiedzenia przed ogłoszeniem wyroku?” zapytał Robb, a w Xavierze zapłonął gniew.

Miał wiele do powiedzenia. Wiele myśli chciał wyrzucić z siebie, lecz postanowił tego nie robić. Nic, co teraz powie, nie zmieni już decyzji, którą alfa alf już podjął, a próba wpłynięcia na nią byłaby stratą czasu. „Nie, nie mam już nic do dodania, Wasza Łasko. Wydarzenia ostatniego tygodnia mówią same za siebie.”

Robb skinął głową. „Bardzo dobrze.”

Rozwinął zwój przed swoim biurkiem i rozprostował go. Odchrząknął i zaczął mówić: „Przede wszystkim ta rada pragnie przeprosić ciebie, królu alfa, i twoją żonę, królową Mię, za serię kłopotów, przez które przeszliście w ostatnich tygodniach. Trudno zrozumieć sytuację, kiedy samemu się przez nią nie przechodzi. Łatwo też rzucać oskarżenia. Przez twoje czyny i decyzje, by walczyć, stanąć i bronić swej królowej, przekonałeś mnie, że stałeś się człowiekiem, jakim zawsze miałem nadzieję, że będziesz. Człowiekiem doskonałości – i takim też jesteś królem.”

Kontynuował: „W ostatnich tygodniach byłeś sądzony. Jednak popełniliśmy błąd. Zbyt szybko wydaliśmy osąd i uznaliśmy twoje działania za niewłaściwe. Nie dostrzegliśmy węża pośród nas i za to przepraszam. Wziąłem pod uwagę wszystkie świadectwa świadków, łącznie z twoją królową i księciem, i wierzę, że jesteś prawdziwym królem. Twoi ludzie cię uwielbiają i odpowiedzieli na twoje wezwanie. To pokazuje, że twoje koronowanie na króla alfa nie było pomyłką z naszej strony. Przepraszam, że nie byłem dla ciebie kochającym ani wyrozumiałym ojcem. Mam pełną świadomość swoich niedociągnięć jako ojca i obiecuję pracować nad ich poprawą. Wiem, że będziesz lepszym królem niż ja i królem w ogóle.”

To powiedziawszy, wstał. „Ja, Robert Ainsworth, alfa alf, uznaję cię za godnego dalszego panowania nad królestwem Wahala. Wierzę, że królestwo jest bezpieczniejsze w twoich rękach niż w jakichkolwiek innych. Pieczętuję ten wyrok słońcem i księżycem, by nigdy nie został zmieniony aż do końca czasów.”

Xavier odwrócił się do Mii, która miała na twarzy nieskazitelny uśmiech – musiał być zaraźliwy, bo w kilka sekund on również się uśmiechał.

Wyszedł ze swojego kąta sali sądowej i pospieszył w stronę Mii. Ona również wstała, by spotkać się z nim w połowie drogi. Podniósł ją za talię i obrócił dookoła, wywołując u niej niepohamowany śmiech.

Odstawił ją i pochwycił jej usta swoimi w namiętnym, oszałamiającym pocałunku.

Odsunęli się od siebie, gdy ktoś obok nich chrząknął.

Odwrócili się i zobaczyli Edwarda. Xavier o mało co nie przewrócił oczami. „Gratulacje, bracie, a może powinienem powiedzieć – królu alfa”, powiedział, wyciągając do niego rękę na powitanie.

Xavier spojrzał na jego rękę, po czym podniósł brew i zamiast tego przyciągnął go do mocnego uścisku. W oczach Edwarda zaszkliły się łzy; objął brata, zacisnął usta i próbował powstrzymać łzy.

Odsunęli się od siebie, a i w oczach Xaviera zalśniła wilgoć. Otrząsnął się i odchrząknął. „Dziękuję.”

Edward pokręcił głową. „Dla mojego brata i króla – wszystko.” Następnie zwrócił się do Mii: „Dbaj o niego, dobrze?”

Skinęła głową i wymienili szybki uścisk. „Dziękuję, Edwardzie, za twoją wiarę.”

Uśmiechnął się, mocno poklepując ją po ramieniu. „Nie ma za co.”

Odsunął się i wsunął rękę do kieszeni, znowu spoglądając na Xaviera. „A teraz, skoro to już za nami – proszę, postaraj się o dziedzica. Mam już dość tytułu koronowanego księcia. Bycie księciem Wahala jest i tak wystarczająco trudne. Nie chcę być przypominany o swojej roli, gdyby coś ci się stało.” W przeciwieństwie do innych królestw, w Wahala młodszy brat króla zawsze nosił tytuł koronowanego księcia, dopóki król nie doczekał się następcy tronu. Miało to zabezpieczać tron na wypadek nieszczęśliwych okoliczności. Edward jednak wydawał się już znużony tym tytułem.

Xavier nie poczuł się urażony jego słowami. Wręcz przeciwnie, rozpromienił się. „Już się za to zabieram. Obiecuję. A ty? Co teraz zamierzasz?”

Edward uśmiechnął się figlarnie: „Żyć, uczyć się i – co najważniejsze – kochać.” W jego niebieskich oczach zatańczyły iskierki.

„Kim ona jest?”

„Jeszcze nie wiem. Los potraktował nas jak kości do gry, rzucał nami jak ulotnymi istotami na wietrze, nigdy nie pozwalając, by nasze ścieżki przecięły się na długo – ale znajdę ją. Moja dusza tęskni za nią, nawet po tylu latach. Jest koszmarem, od którego nie mogę się uwolnić, i czuję, że nie jest daleko.”

....

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa