„Królowa Mia, twoja obecność jest wymagana w sali tronowej. Starsi są już zgromadzeni i czekają na ciebie.”
Mia gwałtownie zamknęła książkę, którą trzymała w dłoni, i wstała, ruszając za strażnikiem ze swojego gabinetu. Szła najszybciej, jak pozwalały jej nogi, by dotrzymać kroku sir Valerio.
Zwołanie ośmiu starszych zwykle zajmowało trzy do pięciu dni, bo nie zawsze przebywali oni w stolicy. Jednak od trzech tygodni trwania procesu króla wszyscy pozostawali w stolicy, więc ich przybycie do pałacu zajęło zaledwie kilka godzin po wysłaniu wiadomości.
Dotarła do sali tronowej, gdzie ośmiu starszych stało przed królem, ubrani w białe szaty ze złotymi pasami. Za nimi stało ponad tuzin strażników, a Edward stał na pierwszym stopniu prowadzącym do tronu, na którym zasiadał Xavier. Wszystkie spojrzenia zwróciły się ku niej w chwili jej przybycia i natychmiast przeszedł ją dreszcz, wiedząc, że jej napastnik również tu jest, wpatrując się w nią.
Xavier wyciągnął do niej dłoń ze swojego miejsca, a ona wspięła się po kilku schodkach do niego i ujęła jego rękę. Poprowadził ją i usiadła obok niego.
W sali panowała cisza, dopóki nie zabrał głosu.
„Większość z was nie wie, dlaczego tu jesteście. Wynika to z faktu, że sprawy Pałacu zwykle pozostają w Pałacu, ale wczoraj ktoś zaatakował moją żonę, waszą Królową.”
Mężczyźni stojący w sali zareagowali westchnieniem, a ich rozszerzone oczy powędrowały ku Mii, która walczyła, by trzymać głowę wysoko i nie spuszczać wzroku. Jeden z tych mężczyzn próbował ją zabić i nie zamierzała okazać mu żadnej słabości.
„Jesteście tu, ponieważ chcemy dowiedzieć się, kto to był”, oznajmił, przeszywając wzrokiem stojących przed nim mężczyzn.
„Czy wiesz, kto to, mój królu?” zapytał Alfa Zayn, jego ton był bardziej zatroskany niż przestraszony.
„Jeszcze nie wiemy, ale dowiemy się przed końcem tego spotkania.”
„Czy Królowa nic się nie stało?” zapytał Alfa Jashin, kolejny ze starszych.
„Ma się dobrze. Od teraz będzie pod lepszą ochroną.” – powiedział z dużą pewnością. „W trakcie walki o życie zauważyła znak rady wyryty na nadgarstku napastnika, co oznacza, że napastnik jest jednym z was, ośmiu.” ujawnił Xavier.
Ośmiu alfów westchnęło i spojrzeli na siebie nawzajem — jedni z szeroko otwartymi oczami, inni z podejrzliwie zmrużonymi, zastanawiając się, kto to mógł być.
Xavier zwrócił się do Mii i skinął jej głową — to był jej czas.
Wstała i zeszła po schodach w stronę mężczyzn. Każdy wilkołak w królestwie miał unikalny zapach. Wiedziała o tym od zawsze. Podczas ataku wyczuła woń, która wydała jej się znajoma, choć trudna do zidentyfikowania. Rozpoznanie znaku na nadgarstku zawęziło poszukiwania z ponad trzech milionów ludzi w Wahali do zaledwie ośmiu. Xavier zachęcił ją, by użyła swojego węchu, by rozpoznać napastnika. Mia była na to przygotowana.
Zbliżyła się do pierwszego alfy po lewej, Waltera, ale jego zapach różnił się od tego, który zarejestrowała jej pamięć. Przeszła do Alfy Variesa, potem Alfy Jashina, Alfy Koza, Alfy Killiana i Alfy Tobi, zostawiając jeszcze dwóch: Alfę Chike i Alfę Chadowa. Następnie podeszła do Chike i wtedy to poczuła – natychmiast cofnęła się od niego. Nie próbowała nawet podchodzić do Alfy Chadowa, bo to właśnie Alfa Chike miał zapach, który wyczuła wczoraj.
Xavier, wyczuwając zmianę w jej zachowaniu, dał znak strażnikom, którzy ruszyli w stronę Chike.
Alfa Chike dostrzegł ich podejście, chwycił srebrny sztylet przy boku strażnika po swojej lewej. Chwycił Mię, która już odchodziła, zanim się zorientowała. Przyłożył sztylet kilka centymetrów od jej klatki piersiowej. Starsi w sali zareagowali szokiem i przerażeniem, wpatrując się w niego z szeroko otwartymi oczami.
„Stójcie!” warknął do strażników.
W oczach Xaviera pojawiła się panika, gdy patrzył na Mię w rękach Chike, nie mogąc się ruszyć. Chociaż próbowała zapanować nad emocjami, wyglądała na przerażoną. Znów nie zdołał uchronić swojej królowej przed niebezpieczeństwem.
„Grożisz mojej żonie i królowej przede mną i przed radą?” zaryczał Xavier, a jego oczy zapłonęły krwistą czerwienią.
„Ktoś musi, ktoś musi powstrzymać takiego aroganckiego, bezwzględnego smarkacza jak ty!” syknął, jego głos był pełen jadu, ale stanowczy.
Xavier uśmiechnął się przez wściekłość, a był to widok najokrutniejszy z możliwych. „Masz rację, jestem arogancki i bezwzględny, ale czemu moja żona? Dlaczego stała się celem twojego okrutnego spisku?”
„Odebrałeś mi to, co kochałem. To tylko sprawiedliwe, że zrobię to samo”, stwierdził. „Pogodziłem się z losem. Jestem gotów umrzeć!” Wbił sztylet w stronę serca Mii.
„Nie!” – krzyknął Xavier.
Sztylet przebił warstwę szaty Mii i lekko zranił jej skórę, ale ręka Edwarda błyskawicznie ruszyła naprzód. Jego niebieskie oczy pobielały, gdy magia wybuchła na powierzchnię. Jego moc magiczna powstrzymała pchnięcie Chike i uniemożliwiła mu wbicie sztyletu głębiej w Mię, jak tego chciał.
Edward zorientował się, że został powstrzymany, i zwrócił się do króla, krzycząc: „Teraz, Xavier!”
„Odłóż ten sztylet!!” – huknął Xavier z taką siłą, że wszyscy w sali zadrżeli, a jego oczy wciąż jarzyły się przerażającą czerwienią.
Zmuszony, Chike puścił sztylet. Upadł na podłogę, a on sam wypuścił z uścisku Mię.
Ona odskoczyła od niego, a w tej samej chwili Xavier rzucił się naprzód, objął Chike’a za szyję i przycisnął go do ściany. Sala tronowa zadrżała, a wszystkie oczy zwróciły się na nich, lecz nikt się nie poruszył ani nie odezwał.
Chike walczył, by uwolnić się z uścisku Xaviera, ale ten tylko zaciskał palce mocniej, sprawiając, że tamten zaczął się dusić. Przyduszony, Chike walczył o przytomność, jego oczy przewracały się do tyłu, a twarz bledła. Blask w jego oczach gasł, lecz Xavier nie puszczał. Chciał, aby tchórz zginął z jego ręki, za to, że kiedykolwiek zagroził jego żonie i królowej.
„Przestań!” – usłyszał głos Mii.
Jego ciało uległo rozkazowi królowej, lecz gniew nie opadł. „Zasłużył na karę za to, co zrobił!” – wycedził przez zaciśnięte zęby.
„I poniesie ją. Pozwól starszyźnie zadecydować o jego losie. Jego krew nie powinna splamić twoich rąk” – dodała, a on posłuchał. Rozluźnił uścisk wokół szyi Chike’a, a tchórz upadł na kolana, dławiąc się i łapiąc powietrze.
Xavier podszedł do Mii i objął ją opiekuńczo ramionami. Strażnicy natychmiast obezwładnili Chike’a, przyciskając go do ziemi i tam przytrzymując.
Strażnik założył mu łańcuch na szyję, zanim postawił go na nogi.
Xavier wypuścił Mię z objęć i podszedł do Chike’a. „Zawsze wiedziałem, że jesteś wężem. Dziś potwierdziłeś moje podejrzenia. Byłeś gotów skrzywdzić Królową, osobę niewinną we wszystkim. A dlaczego? Przez tytuł, który utraciłeś przez własną chciwość.”
„Jeśli jest z tobą tak długo, nie jest niewinna. Dopóki jesteś królem, to królestwo jest skazane!” – zdołał jeszcze wykrztusić.
Xavier prawie rzucił się na niego ponownie, ale Mia położyła mu dłoń na ręce, powstrzymując go.
Edward podszedł do Chike’a, którego strażnicy jeszcze nie wyprowadzili. „Kto jeszcze brał udział w zamachu na królową?” – zapytał, zatrzymując się tuż przy nim.
„Nikt więcej” – odpowiedział.
„To prawda?” – Xavier spojrzał na Edwarda, którego badawcze oczy nie odrywały się od Chike’a.
Edward wyciągnął do niego dłoń i poczuł już rzucone na jego umysł mroczne zaklęcie, chroniące go przed prawdą. Ktokolwiek rzucił ten czar, musiał być potężny, by przezwyciężyć magię alfa-króla. Byli niemal równie silni jak alfa wszystkich alf.
„Nie, ale nie przemówi. Już zabezpieczył swój umysł przed naszą wolą, bracie” – poinformował Edward. „Nigdy nie dowiemy się prawdy.”
„Zabrać go!” – rozkazał. Strażnicy skinęli głowami i wywlekli Chike’a z sali tronowej. Zwrócił się do siedmiu starszych, którzy pozostali wokół. „Wyślijcie wiadomość na cztery strony królestwa. Powiedzcie, że starszyzna wyda wyrok jutro w południe i zaproście wszystkich, którzy mogą, by byli świadkami. Postąpcie z nim wedle uznania.”
Wszyscy skłonili głowy na znak posłuszeństwa.
„Mój królu, składamy najszczersze przeprosiny za ten incydent, ale chcemy, byś wiedział, że nasza lojalność jest przy tobie” – powiedział alfa Tobi, kłaniając się. Reszta zrobiła to samo, zanim opuścili salę.
Xavier zwrócił się do Mii, wreszcie mogąc poświęcić jej całą uwagę. Spojrzał na miejsce, w którym sztylet przebił jej szatę, a potem na jej oczy. Ujął jej twarz w dłonie, szukając w jej spojrzeniu odpowiedzi na pytanie, czy nic jej nie jest. Skinęła głową bez słowa, a on przyciągnął ją do siebie, głęboko wzdychając z ulgą, wiedząc, że najgorsze już za nimi.
„Już dobrze, teraz jesteś bezpieczna. Nic cię więcej nie spotka. Obiecuję” – wyszeptał i pocierał jej plecy dłonią, by ją uspokoić. Jego oczy napotkały spojrzenie Edwarda, który patrzył na niego z udawanym uwielbieniem, więc rzucił mu karcące spojrzenie.
Edward, widząc, jak bardzo jego brat jest zauroczony swoją królową, prychnął i wyszedł.
Ramiona Xaviera wciąż obejmowały Mię. Nie chciał jej puścić; nie chciał, by kiedykolwiek odeszła.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Xavier wszedł na wewnętrzne dziedzińce, gdzie czekało już na niego siedmiu starszych, Elliott i Robb. Za nim szli Mia i Edward, razem kierując się naprzód. Gdy Edward i Mia zostali z tyłu, Xavier podszedł dalej, by stanąć naprzeciw alfy alf.
W przeciwieństwie do poprzedniej wizyty, tym razem w sali sądowej brakowało jednej osoby – Chike.
Rada alf jednogłośnie rzuciła klątwę na Alfę Chike jako karę za zdradę swojego obowiązku wobec tronu kilka dni temu. Klątwa pozostawiła na jego czole znak zdrady, wyryty czerwony bliznowiec, który miał wszystkim przypominać, kim jest i czego się dopuścił. Następnie wygnano go z królestwa Wahala. Powiedziano mu, że jeśli wróci, zginie z rąk starszych, a jego dusza trafi do Inferno, koszmaru każdego żyjącego. Za radą Mii król oszczędził rodzinę Chike po odkryciu, że nie mieli udziału w jego czynach.
Akt zdrady Alfy Chike, a także mądre rozstrzygnięcie króla i królowej, szybko rozeszły się po królestwie, budząc współczucie. Wkrótce na każdej ulicy rozbrzmiewały okrzyki: „Niech żyje król alfa i królowa!” oraz „Wielki król słucha swojej królowej!”
Xavier wiedział, że nie musiał pojawiać się na ostatnim dniu procesu. Wszyscy już znali prawdę, ale chciał usłyszeć, co jego ojciec ma do powiedzenia na cały ten temat. Chciał wiedzieć, czy starzec w końcu przełknie dumę i przyzna się do prawdy.
Gdy w sali zapadła cisza, Alpha Zayn wstał i przemówił: „Dziękuję, że zaszczyciłeś to zgromadzenie swoją obecnością, królu alfa.” Skłonił głowę. „Wiemy, że ostatni tydzień był dla ciebie i twej królowej wyzwaniem. Mamy nadzieję, że dzisiejsza decyzja przyniesie nowy początek. Od rozpoczęcia procesu minęły trzy tygodnie i dziś usłyszymy ostateczny werdykt z ust naszego ojca.” Zwrócił się do Robba Ainswortha i skłonił z szacunkiem. „Dzięki również za twoją obecność. Możemy zaczynać.”
„Czy król alfa ma coś do powiedzenia przed ogłoszeniem wyroku?” zapytał Robb, a w Xavierze zapłonął gniew.
Miał wiele do powiedzenia. Wiele myśli chciał wyrzucić z siebie, lecz postanowił tego nie robić. Nic, co teraz powie, nie zmieni już decyzji, którą alfa alf już podjął, a próba wpłynięcia na nią byłaby stratą czasu. „Nie, nie mam już nic do dodania, Wasza Łasko. Wydarzenia ostatniego tygodnia mówią same za siebie.”
Robb skinął głową. „Bardzo dobrze.”
Rozwinął zwój przed swoim biurkiem i rozprostował go. Odchrząknął i zaczął mówić: „Przede wszystkim ta rada pragnie przeprosić ciebie, królu alfa, i twoją żonę, królową Mię, za serię kłopotów, przez które przeszliście w ostatnich tygodniach. Trudno zrozumieć sytuację, kiedy samemu się przez nią nie przechodzi. Łatwo też rzucać oskarżenia. Przez twoje czyny i decyzje, by walczyć, stanąć i bronić swej królowej, przekonałeś mnie, że stałeś się człowiekiem, jakim zawsze miałem nadzieję, że będziesz. Człowiekiem doskonałości – i takim też jesteś królem.”
Kontynuował: „W ostatnich tygodniach byłeś sądzony. Jednak popełniliśmy błąd. Zbyt szybko wydaliśmy osąd i uznaliśmy twoje działania za niewłaściwe. Nie dostrzegliśmy węża pośród nas i za to przepraszam. Wziąłem pod uwagę wszystkie świadectwa świadków, łącznie z twoją królową i księciem, i wierzę, że jesteś prawdziwym królem. Twoi ludzie cię uwielbiają i odpowiedzieli na twoje wezwanie. To pokazuje, że twoje koronowanie na króla alfa nie było pomyłką z naszej strony. Przepraszam, że nie byłem dla ciebie kochającym ani wyrozumiałym ojcem. Mam pełną świadomość swoich niedociągnięć jako ojca i obiecuję pracować nad ich poprawą. Wiem, że będziesz lepszym królem niż ja i królem w ogóle.”
To powiedziawszy, wstał. „Ja, Robert Ainsworth, alfa alf, uznaję cię za godnego dalszego panowania nad królestwem Wahala. Wierzę, że królestwo jest bezpieczniejsze w twoich rękach niż w jakichkolwiek innych. Pieczętuję ten wyrok słońcem i księżycem, by nigdy nie został zmieniony aż do końca czasów.”
Xavier odwrócił się do Mii, która miała na twarzy nieskazitelny uśmiech – musiał być zaraźliwy, bo w kilka sekund on również się uśmiechał.
Wyszedł ze swojego kąta sali sądowej i pospieszył w stronę Mii. Ona również wstała, by spotkać się z nim w połowie drogi. Podniósł ją za talię i obrócił dookoła, wywołując u niej niepohamowany śmiech.
Odstawił ją i pochwycił jej usta swoimi w namiętnym, oszałamiającym pocałunku.
Odsunęli się od siebie, gdy ktoś obok nich chrząknął.
Odwrócili się i zobaczyli Edwarda. Xavier o mało co nie przewrócił oczami. „Gratulacje, bracie, a może powinienem powiedzieć – królu alfa”, powiedział, wyciągając do niego rękę na powitanie.
Xavier spojrzał na jego rękę, po czym podniósł brew i zamiast tego przyciągnął go do mocnego uścisku. W oczach Edwarda zaszkliły się łzy; objął brata, zacisnął usta i próbował powstrzymać łzy.
Odsunęli się od siebie, a i w oczach Xaviera zalśniła wilgoć. Otrząsnął się i odchrząknął. „Dziękuję.”
Edward pokręcił głową. „Dla mojego brata i króla – wszystko.” Następnie zwrócił się do Mii: „Dbaj o niego, dobrze?”
Skinęła głową i wymienili szybki uścisk. „Dziękuję, Edwardzie, za twoją wiarę.”
Uśmiechnął się, mocno poklepując ją po ramieniu. „Nie ma za co.”
Odsunął się i wsunął rękę do kieszeni, znowu spoglądając na Xaviera. „A teraz, skoro to już za nami – proszę, postaraj się o dziedzica. Mam już dość tytułu koronowanego księcia. Bycie księciem Wahala jest i tak wystarczająco trudne. Nie chcę być przypominany o swojej roli, gdyby coś ci się stało.” W przeciwieństwie do innych królestw, w Wahala młodszy brat króla zawsze nosił tytuł koronowanego księcia, dopóki król nie doczekał się następcy tronu. Miało to zabezpieczać tron na wypadek nieszczęśliwych okoliczności. Edward jednak wydawał się już znużony tym tytułem.
Xavier nie poczuł się urażony jego słowami. Wręcz przeciwnie, rozpromienił się. „Już się za to zabieram. Obiecuję. A ty? Co teraz zamierzasz?”
Edward uśmiechnął się figlarnie: „Żyć, uczyć się i – co najważniejsze – kochać.” W jego niebieskich oczach zatańczyły iskierki.
„Kim ona jest?”
„Jeszcze nie wiem. Los potraktował nas jak kości do gry, rzucał nami jak ulotnymi istotami na wietrze, nigdy nie pozwalając, by nasze ścieżki przecięły się na długo – ale znajdę ją. Moja dusza tęskni za nią, nawet po tylu latach. Jest koszmarem, od którego nie mogę się uwolnić, i czuję, że nie jest daleko.”
....
Przesuń w górę, aby kontynuować
Tygodnie później.
Rzęsy Xaviera rozchyliły się, gdy jego świadomość powróciła. Zobaczył Mię już obudzoną, siedzącą na łóżku i wpatrującą się w sufit.
Rzadko widywał ją w takim stanie. Teraz wszystko było dobrze. Królestwo było bezpieczniejsze niż kiedykolwiek, a postęp stał się czymś pewnym. Po zakończeniu procesu Xavier wydalił Elliotta ze stolicy, ponieważ wierzył, że miał on udział w ataku na królową, mimo braku dowodów. Robb błagał go, by jeszcze raz przemyślał tę decyzję, lecz jego królowa zaakceptowała wyrok i on również. Od tamtej pory wszystko układało się pomyślnie i Xavier miał nadzieję, że będzie jeszcze lepiej.
Podniósł się i zbliżył do niej. Przyłożył usta do jej miękkich, nagich pleców, obsypując je pocałunkami i czując, jak jej ciało drży pod jego dotykiem.
Zamruczała i odwróciła się do niego. „Dzień dobry.”
„Dzień dobry, moja miłości. Dlaczego nie śpisz?”
„Myślę.” westchnęła.
Wyglądała, jakby gryzł ją jakiś dylemat i rzuciło to na jej umysł ciemną mgłę, przez którą nie potrafił się przebić.
„Chcesz się podzielić?”
„Dziś mija rok,” powiedziała. Tylko jedno zdanie, a opowiedziało tysiąc historii. Nie musiała nic więcej mówić, by wiedział, o co chodzi.
Minął rok, odkąd zostali mężem i żoną, królem i królową. Rok, odkąd jej siostra Ariel zmarła, a ona była ostatnią chwilową zastępczynią. Rok, odkąd jej życie zmieniło się na zawsze. Ich umowa, by grać i prezentować się jako idealna para królewska, kończyła się dziś. I właśnie się skończyła.
„O czym więc myślisz?” — ciekawość wybrzmiała w jego chrapliwym głosie.
„O wszystkim,” odpowiedziała, odwracając się w jego stronę.
Czuł, dokąd zmierza ta rozmowa, ale nie chciał być tym, który wyciągnie wnioski. „Chcesz się podzielić?”
Jej oczy uciekły od jego spojrzenia. „Jesteś królem, dokładnie, jak zawsze chciałeś. Robb Ainsworth już przypieczętował twoje panowanie aż do końca czasów i osiągnąłeś swój cel.” Gdyby tylko wiedziała, że stracił z oczu ten cel, gdy się w niej zakochał. Wyznaczył sobie nowy — zostać przy niej i być dobrym mężem do końca życia.
„A ty chcesz osiągnąć swój?”
Przygryzła wargę i spojrzała na niego. „Tak. Zawsze pragnęłam wolności i mimo tego, jak bardzo cię kocham, wciąż tego pragnę. Chcę wyruszyć do królestwa Reading w poszukiwaniu oświecenia.”
Przysunął się do niej i pocałował ją w czoło. „Wiem i uważam, że powinnaś to zrobić.”
Spojrzała na niego spod rzęs. „Chcesz, żebym odeszła?” — w jej głosie pobrzmiewała niepewność wobec jego spokoju.
Pokręcił głową. „Chcę, żebyś była szczęśliwa, a skoro to daje ci szczęście, to i ja jestem szczęśliwy.”
„Nawet jeśli nie będziesz już mnie miał.”
Pogładził jej twarz, jego uśmiech był bolesny, a oczy pełne kruchości. „To nie ma znaczenia.”
To miało znaczenie.
Myśl o jej odejściu już wydawała się niemożliwa do zniesienia i wiedział, że nie przetrwa bez niej. Ale wiedział, że ten dzień kiedyś nadejdzie. Dlatego nigdy nie oznaczył jej, nawet roszcząc sobie do niej prawo jako partnerki. Gdyby to zrobił, byłaby z nim już na zawsze.
Chciał ją mieć przy sobie tak długo, jak będzie żył, ale nie mógł być samolubny, nie wobec niej. Nigdy.
Przechyliła głowę, pocałowała go w usta i popchnęła z powrotem na łóżko. Wspięła się na niego, pozwalając mu rozkoszować się nią po raz ostatni.
Oddał jej wszystko, poruszając się w rytmie, który sprawiał, że oboje byli zdesperowani i spragnieni. Jego dotyk przekazywał potrzeby, których nie umiał wypowiedzieć, tęsknotę zbyt trudną do opisania i desperację wynikającą z braku czasu. Każdy pocałunek, każdy dotyk, każde pieszczoty, każdy ruch, każda chwila były bezcenne. Wspomnienia te zabierze ze sobą na zawsze.
Ona spała, kiedy on się obudził i udał do swojego gabinetu. Wyciągnął torby, które przygotował na dziś. Gdy zaproponował jej to kilka tygodni temu, była wściekła, bo wciąż trwał jego proces, ale teraz już nie. Chciała odejść, a on nie chciał jej zatrzymywać. Pomogła mu osiągnąć cel. Najmniej, co mógł zrobić, to pomóc jej osiągnąć jej własny.
Tak, kochał ją bardziej niż życie, ale chciał, by to ona go wybrała, by chciała z nim być i z nim żyć, ale na własnych warunkach, nie dlatego, że musi. W ciągu ostatniego roku zrozumiał, że miłość to nie wymiana. Gdyby nią była, nie byłaby miłością, lecz transakcją, więc kochał ją i chciał, by sama zdecydowała.
Bolało, myśl o jej odejściu była jak śmierć. Nie potrzebował proroka, by wiedzieć, że będzie nieszczęśliwy bez niej. Mimo to musiał ją puścić.
...
Mia się ubrała, była gotowa do wyjazdu, a Xavier stał przy drzwiach, obserwując ją w milczeniu. Jej powóz był już przygotowany, a statek miał wyruszyć do królestwa Reading za kilka godzin i Mia chciała zdążyć.
Patrzył na nią, zatrzymując tę chwilę w pamięci, wiedząc, że może już nigdy nie będzie miał innej. Gdy skończyła, wstała z miejsca, podniosła złożony list leżący przed lustrem i ruszyła w stronę drzwi, ostrożnie stawiając kroki.
„Jesteś piękna, Mio.” — westchnął z zachwytem.
Jej policzki zapłonęły, przewróciła oczami. „Dziękuję, królu Xavierze.”
Jego serce zakuło, słysząc tytuł, którym go nazwała, ale kontynuował. „I jesteś gotowa.”
Poprawiła kaptur na głowie, uśmiechając się nerwowo. „Tak, myślę, że tak.”
„Dobrze.”
„To jest ten list, zawiera wszystko, co musisz wiedzieć, tak jak obiecałam na początku naszej umowy.” Wyciągnęła go w jego stronę.
„Weź go, proszę,” poprosiła, gdy nie odebrał natychmiast.
Przyjął go niechętnie. „I obiecaj mi, że przeczytasz go, kiedy odejdę.”
„Obiecuję,” schował go do kieszeni szaty. „Czy to źle, że chcę, żebyś została?” zapytał, jego zielone oczy niepewnie wpatrzone w nią.
Pokręciła głową, jej głos był pusty. „Nie, to nie jest złe. To tylko znaczy, że wiesz, czego chcesz, a to dobrze.”
„Chcę, żebyś została, Mio. Zostań przy mnie, rządź ze mną, jako królowa i Luna, zostań matką naszych dzieci. To jest to, czego chcę, tego pragnąłem od dawna.” wyznał, zbliżając się do niej. Nie wstydził się przyznać do swoich uczuć. Nie dbał o to, że przez jego próbę może wyglądać na zdesperowanego w jej oczach.
Jej dłoń uniosła się, by pogładzić jego twarz, a jego oczy zamknęły się pod jej dotykiem. „Przykro mi.” Minęła go i wyszła z ich komnat.
Przesuń w górę, aby kontynuować