Xavier wszedł na wewnętrzne dziedzińce, gdzie czekało już na niego siedmiu starszych, Elliott i Robb. Za nim szli Mia i Edward, razem kierując się naprzód. Gdy Edward i Mia zostali z tyłu, Xavier podszedł dalej, by stanąć naprzeciw alfy alf.
W przeciwieństwie do poprzedniej wizyty, tym razem w sali sądowej brakowało jednej osoby – Chike.
Rada alf jednogłośnie rzuciła klątwę na Alfę Chike jako karę za zdradę swojego obowiązku wobec tronu kilka dni temu. Klątwa pozostawiła na jego czole znak zdrady, wyryty czerwony bliznowiec, który miał wszystkim przypominać, kim jest i czego się dopuścił. Następnie wygnano go z królestwa Wahala. Powiedziano mu, że jeśli wróci, zginie z rąk starszych, a jego dusza trafi do Inferno, koszmaru każdego żyjącego. Za radą Mii król oszczędził rodzinę Chike po odkryciu, że nie mieli udziału w jego czynach.
Akt zdrady Alfy Chike, a także mądre rozstrzygnięcie króla i królowej, szybko rozeszły się po królestwie, budząc współczucie. Wkrótce na każdej ulicy rozbrzmiewały okrzyki: „Niech żyje król alfa i królowa!” oraz „Wielki król słucha swojej królowej!”
Xavier wiedział, że nie musiał pojawiać się na ostatnim dniu procesu. Wszyscy już znali prawdę, ale chciał usłyszeć, co jego ojciec ma do powiedzenia na cały ten temat. Chciał wiedzieć, czy starzec w końcu przełknie dumę i przyzna się do prawdy.
Gdy w sali zapadła cisza, Alpha Zayn wstał i przemówił: „Dziękuję, że zaszczyciłeś to zgromadzenie swoją obecnością, królu alfa.” Skłonił głowę. „Wiemy, że ostatni tydzień był dla ciebie i twej królowej wyzwaniem. Mamy nadzieję, że dzisiejsza decyzja przyniesie nowy początek. Od rozpoczęcia procesu minęły trzy tygodnie i dziś usłyszymy ostateczny werdykt z ust naszego ojca.” Zwrócił się do Robba Ainswortha i skłonił z szacunkiem. „Dzięki również za twoją obecność. Możemy zaczynać.”
„Czy król alfa ma coś do powiedzenia przed ogłoszeniem wyroku?” zapytał Robb, a w Xavierze zapłonął gniew.
Miał wiele do powiedzenia. Wiele myśli chciał wyrzucić z siebie, lecz postanowił tego nie robić. Nic, co teraz powie, nie zmieni już decyzji, którą alfa alf już podjął, a próba wpłynięcia na nią byłaby stratą czasu. „Nie, nie mam już nic do dodania, Wasza Łasko. Wydarzenia ostatniego tygodnia mówią same za siebie.”
Robb skinął głową. „Bardzo dobrze.”
Rozwinął zwój przed swoim biurkiem i rozprostował go. Odchrząknął i zaczął mówić: „Przede wszystkim ta rada pragnie przeprosić ciebie, królu alfa, i twoją żonę, królową Mię, za serię kłopotów, przez które przeszliście w ostatnich tygodniach. Trudno zrozumieć sytuację, kiedy samemu się przez nią nie przechodzi. Łatwo też rzucać oskarżenia. Przez twoje czyny i decyzje, by walczyć, stanąć i bronić swej królowej, przekonałeś mnie, że stałeś się człowiekiem, jakim zawsze miałem nadzieję, że będziesz. Człowiekiem doskonałości – i takim też jesteś królem.”
Kontynuował: „W ostatnich tygodniach byłeś sądzony. Jednak popełniliśmy błąd. Zbyt szybko wydaliśmy osąd i uznaliśmy twoje działania za niewłaściwe. Nie dostrzegliśmy węża pośród nas i za to przepraszam. Wziąłem pod uwagę wszystkie świadectwa świadków, łącznie z twoją królową i księciem, i wierzę, że jesteś prawdziwym królem. Twoi ludzie cię uwielbiają i odpowiedzieli na twoje wezwanie. To pokazuje, że twoje koronowanie na króla alfa nie było pomyłką z naszej strony. Przepraszam, że nie byłem dla ciebie kochającym ani wyrozumiałym ojcem. Mam pełną świadomość swoich niedociągnięć jako ojca i obiecuję pracować nad ich poprawą. Wiem, że będziesz lepszym królem niż ja i królem w ogóle.”
To powiedziawszy, wstał. „Ja, Robert Ainsworth, alfa alf, uznaję cię za godnego dalszego panowania nad królestwem Wahala. Wierzę, że królestwo jest bezpieczniejsze w twoich rękach niż w jakichkolwiek innych. Pieczętuję ten wyrok słońcem i księżycem, by nigdy nie został zmieniony aż do końca czasów.”
Xavier odwrócił się do Mii, która miała na twarzy nieskazitelny uśmiech – musiał być zaraźliwy, bo w kilka sekund on również się uśmiechał.
Wyszedł ze swojego kąta sali sądowej i pospieszył w stronę Mii. Ona również wstała, by spotkać się z nim w połowie drogi. Podniósł ją za talię i obrócił dookoła, wywołując u niej niepohamowany śmiech.
Odstawił ją i pochwycił jej usta swoimi w namiętnym, oszałamiającym pocałunku.
Odsunęli się od siebie, gdy ktoś obok nich chrząknął.
Odwrócili się i zobaczyli Edwarda. Xavier o mało co nie przewrócił oczami. „Gratulacje, bracie, a może powinienem powiedzieć – królu alfa”, powiedział, wyciągając do niego rękę na powitanie.
Xavier spojrzał na jego rękę, po czym podniósł brew i zamiast tego przyciągnął go do mocnego uścisku. W oczach Edwarda zaszkliły się łzy; objął brata, zacisnął usta i próbował powstrzymać łzy.
Odsunęli się od siebie, a i w oczach Xaviera zalśniła wilgoć. Otrząsnął się i odchrząknął. „Dziękuję.”
Edward pokręcił głową. „Dla mojego brata i króla – wszystko.” Następnie zwrócił się do Mii: „Dbaj o niego, dobrze?”
Skinęła głową i wymienili szybki uścisk. „Dziękuję, Edwardzie, za twoją wiarę.”
Uśmiechnął się, mocno poklepując ją po ramieniu. „Nie ma za co.”
Odsunął się i wsunął rękę do kieszeni, znowu spoglądając na Xaviera. „A teraz, skoro to już za nami – proszę, postaraj się o dziedzica. Mam już dość tytułu koronowanego księcia. Bycie księciem Wahala jest i tak wystarczająco trudne. Nie chcę być przypominany o swojej roli, gdyby coś ci się stało.” W przeciwieństwie do innych królestw, w Wahala młodszy brat króla zawsze nosił tytuł koronowanego księcia, dopóki król nie doczekał się następcy tronu. Miało to zabezpieczać tron na wypadek nieszczęśliwych okoliczności. Edward jednak wydawał się już znużony tym tytułem.
Xavier nie poczuł się urażony jego słowami. Wręcz przeciwnie, rozpromienił się. „Już się za to zabieram. Obiecuję. A ty? Co teraz zamierzasz?”
Edward uśmiechnął się figlarnie: „Żyć, uczyć się i – co najważniejsze – kochać.” W jego niebieskich oczach zatańczyły iskierki.
„Kim ona jest?”
„Jeszcze nie wiem. Los potraktował nas jak kości do gry, rzucał nami jak ulotnymi istotami na wietrze, nigdy nie pozwalając, by nasze ścieżki przecięły się na długo – ale znajdę ją. Moja dusza tęskni za nią, nawet po tylu latach. Jest koszmarem, od którego nie mogę się uwolnić, i czuję, że nie jest daleko.”
....
Przesuń w górę, aby kontynuować
Tygodnie później.
Rzęsy Xaviera rozchyliły się, gdy jego świadomość powróciła. Zobaczył Mię już obudzoną, siedzącą na łóżku i wpatrującą się w sufit.
Rzadko widywał ją w takim stanie. Teraz wszystko było dobrze. Królestwo było bezpieczniejsze niż kiedykolwiek, a postęp stał się czymś pewnym. Po zakończeniu procesu Xavier wydalił Elliotta ze stolicy, ponieważ wierzył, że miał on udział w ataku na królową, mimo braku dowodów. Robb błagał go, by jeszcze raz przemyślał tę decyzję, lecz jego królowa zaakceptowała wyrok i on również. Od tamtej pory wszystko układało się pomyślnie i Xavier miał nadzieję, że będzie jeszcze lepiej.
Podniósł się i zbliżył do niej. Przyłożył usta do jej miękkich, nagich pleców, obsypując je pocałunkami i czując, jak jej ciało drży pod jego dotykiem.
Zamruczała i odwróciła się do niego. „Dzień dobry.”
„Dzień dobry, moja miłości. Dlaczego nie śpisz?”
„Myślę.” westchnęła.
Wyglądała, jakby gryzł ją jakiś dylemat i rzuciło to na jej umysł ciemną mgłę, przez którą nie potrafił się przebić.
„Chcesz się podzielić?”
„Dziś mija rok,” powiedziała. Tylko jedno zdanie, a opowiedziało tysiąc historii. Nie musiała nic więcej mówić, by wiedział, o co chodzi.
Minął rok, odkąd zostali mężem i żoną, królem i królową. Rok, odkąd jej siostra Ariel zmarła, a ona była ostatnią chwilową zastępczynią. Rok, odkąd jej życie zmieniło się na zawsze. Ich umowa, by grać i prezentować się jako idealna para królewska, kończyła się dziś. I właśnie się skończyła.
„O czym więc myślisz?” — ciekawość wybrzmiała w jego chrapliwym głosie.
„O wszystkim,” odpowiedziała, odwracając się w jego stronę.
Czuł, dokąd zmierza ta rozmowa, ale nie chciał być tym, który wyciągnie wnioski. „Chcesz się podzielić?”
Jej oczy uciekły od jego spojrzenia. „Jesteś królem, dokładnie, jak zawsze chciałeś. Robb Ainsworth już przypieczętował twoje panowanie aż do końca czasów i osiągnąłeś swój cel.” Gdyby tylko wiedziała, że stracił z oczu ten cel, gdy się w niej zakochał. Wyznaczył sobie nowy — zostać przy niej i być dobrym mężem do końca życia.
„A ty chcesz osiągnąć swój?”
Przygryzła wargę i spojrzała na niego. „Tak. Zawsze pragnęłam wolności i mimo tego, jak bardzo cię kocham, wciąż tego pragnę. Chcę wyruszyć do królestwa Reading w poszukiwaniu oświecenia.”
Przysunął się do niej i pocałował ją w czoło. „Wiem i uważam, że powinnaś to zrobić.”
Spojrzała na niego spod rzęs. „Chcesz, żebym odeszła?” — w jej głosie pobrzmiewała niepewność wobec jego spokoju.
Pokręcił głową. „Chcę, żebyś była szczęśliwa, a skoro to daje ci szczęście, to i ja jestem szczęśliwy.”
„Nawet jeśli nie będziesz już mnie miał.”
Pogładził jej twarz, jego uśmiech był bolesny, a oczy pełne kruchości. „To nie ma znaczenia.”
To miało znaczenie.
Myśl o jej odejściu już wydawała się niemożliwa do zniesienia i wiedział, że nie przetrwa bez niej. Ale wiedział, że ten dzień kiedyś nadejdzie. Dlatego nigdy nie oznaczył jej, nawet roszcząc sobie do niej prawo jako partnerki. Gdyby to zrobił, byłaby z nim już na zawsze.
Chciał ją mieć przy sobie tak długo, jak będzie żył, ale nie mógł być samolubny, nie wobec niej. Nigdy.
Przechyliła głowę, pocałowała go w usta i popchnęła z powrotem na łóżko. Wspięła się na niego, pozwalając mu rozkoszować się nią po raz ostatni.
Oddał jej wszystko, poruszając się w rytmie, który sprawiał, że oboje byli zdesperowani i spragnieni. Jego dotyk przekazywał potrzeby, których nie umiał wypowiedzieć, tęsknotę zbyt trudną do opisania i desperację wynikającą z braku czasu. Każdy pocałunek, każdy dotyk, każde pieszczoty, każdy ruch, każda chwila były bezcenne. Wspomnienia te zabierze ze sobą na zawsze.
Ona spała, kiedy on się obudził i udał do swojego gabinetu. Wyciągnął torby, które przygotował na dziś. Gdy zaproponował jej to kilka tygodni temu, była wściekła, bo wciąż trwał jego proces, ale teraz już nie. Chciała odejść, a on nie chciał jej zatrzymywać. Pomogła mu osiągnąć cel. Najmniej, co mógł zrobić, to pomóc jej osiągnąć jej własny.
Tak, kochał ją bardziej niż życie, ale chciał, by to ona go wybrała, by chciała z nim być i z nim żyć, ale na własnych warunkach, nie dlatego, że musi. W ciągu ostatniego roku zrozumiał, że miłość to nie wymiana. Gdyby nią była, nie byłaby miłością, lecz transakcją, więc kochał ją i chciał, by sama zdecydowała.
Bolało, myśl o jej odejściu była jak śmierć. Nie potrzebował proroka, by wiedzieć, że będzie nieszczęśliwy bez niej. Mimo to musiał ją puścić.
...
Mia się ubrała, była gotowa do wyjazdu, a Xavier stał przy drzwiach, obserwując ją w milczeniu. Jej powóz był już przygotowany, a statek miał wyruszyć do królestwa Reading za kilka godzin i Mia chciała zdążyć.
Patrzył na nią, zatrzymując tę chwilę w pamięci, wiedząc, że może już nigdy nie będzie miał innej. Gdy skończyła, wstała z miejsca, podniosła złożony list leżący przed lustrem i ruszyła w stronę drzwi, ostrożnie stawiając kroki.
„Jesteś piękna, Mio.” — westchnął z zachwytem.
Jej policzki zapłonęły, przewróciła oczami. „Dziękuję, królu Xavierze.”
Jego serce zakuło, słysząc tytuł, którym go nazwała, ale kontynuował. „I jesteś gotowa.”
Poprawiła kaptur na głowie, uśmiechając się nerwowo. „Tak, myślę, że tak.”
„Dobrze.”
„To jest ten list, zawiera wszystko, co musisz wiedzieć, tak jak obiecałam na początku naszej umowy.” Wyciągnęła go w jego stronę.
„Weź go, proszę,” poprosiła, gdy nie odebrał natychmiast.
Przyjął go niechętnie. „I obiecaj mi, że przeczytasz go, kiedy odejdę.”
„Obiecuję,” schował go do kieszeni szaty. „Czy to źle, że chcę, żebyś została?” zapytał, jego zielone oczy niepewnie wpatrzone w nią.
Pokręciła głową, jej głos był pusty. „Nie, to nie jest złe. To tylko znaczy, że wiesz, czego chcesz, a to dobrze.”
„Chcę, żebyś została, Mio. Zostań przy mnie, rządź ze mną, jako królowa i Luna, zostań matką naszych dzieci. To jest to, czego chcę, tego pragnąłem od dawna.” wyznał, zbliżając się do niej. Nie wstydził się przyznać do swoich uczuć. Nie dbał o to, że przez jego próbę może wyglądać na zdesperowanego w jej oczach.
Jej dłoń uniosła się, by pogładzić jego twarz, a jego oczy zamknęły się pod jej dotykiem. „Przykro mi.” Minęła go i wyszła z ich komnat.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Xavier siedział na sali sądowej, słuchając raportu nadzorców Kapitolu 3 z ostatnich kilku miesięcy. Według ich sprawozdania, projekt powinien zostać ukończony za kolejne cztery miesiące, a za rok te instytucje miałyby stać się w pełni funkcjonujące.
Xavier jednak nie słuchał ich sprawy ani nie brał pod uwagę niczego, co mówili. Myślami był daleko, na statku odpływającym do królestwa Reading, na statku, na którym była miłość jego życia i jego partnerka. Statek wypłynął z brzegu trzy dni temu, zgodnie z raportami, które otrzymał, a jego serce krwawiło od tamtej pory. Obiecał Mii, że będzie trwał w jej nieobecności, i to właśnie robił do tej pory. Mimo to bolało, budzić się każdego dnia bez niej obok. Wykonywać królewskie obowiązki bez jej śmiechu i droczenia się z nim nie leżało mu na sercu. Tęsknił za nią; tęsknił za jej śmiechem, za jej wdziękiem, jej buntem i wszystkim tym, co czyniło ją tym, kim była.
Nie mógł pogodzić się z faktem, że odeszła — zaakceptowanie tego bolałoby jeszcze bardziej. Więc codziennie powtarzał sobie, że wróci, aż do ostatniego tchu.
Zostawiła list, tak jak jej kazał, gdy zaczynali swoją umowę. List szczegółowo opisywał jej romans z mężczyzną w królestwie. I ten list zażądał, by uwolnić się od niej, ale teraz nie był w stanie nawet go przeczytać. Nie chciał się od niej uwalniać, nie teraz, nie nigdy. Wiedział, że nie było żadnego innego mężczyzny w życiu Mii, mimo tego, co napisała w liście. Ona była jego, a on jej, lecz to, co było w liście, przerażało go bardziej niż śmierć.
Była teraz daleko, a on życzył sobie, żeby istniał sposób, by wiedzieć, że jest bezpieczna. Chciał, by istniał sposób, żeby powiedzieć jej, że o niej myśli i życzy jej bezpiecznej podróży. Zastanawiał się, czy nie pojechać za nią do Reading — to byłoby romantyczne. Jednak wiedział, że byłaby przerażona, gdyby porzucił swoje królestwo i pobiegł za nią. Była lepszą królową, niż on był królem. Tęsknił za nią.
Nie powiedział nikomu o wyjeździe królowej, a chociaż jej nieobecność była odczuwalna przez ostatnie dni, nikt nie odważył się zapytać, gdzie jest. Tak było najlepiej. Nie miał żadnych kłamstw do opowiadania i wciąż był na etapie zaprzeczenia. Noce, które minęły, były zbyt zimne i ledwo przesypiał choćby chwilę. To, jak przetrwał do teraz, musiało być cudem.
Nie powinien był pozwolić jej odejść. Powinien był sprawić, by została, może nawet zmusić, jeśli by trzeba. Nienawidziłaby go przez jakiś czas, ale zrozumiałaby, że zrobił to z miłości, prawda? Prawda?
Kurwa!!!
„Wasza łaska!” Nixon, jeden z trzech nadzorców projektu Kapitolu 3, skłonił głowę, a Xavier wyrwał się z zamyślenia.
„Zgodnie z rozkazem przekazaliśmy Alpha Koz szacunkowy budżet.”
„Bardzo dobrze,” przytaknął. „Czy są jeszcze jakieś informacje?”
„Nie, mój królu.” Skłonili głowy i opuścili salę.
„Następny.” Skinął strażnikowi, by wprowadził kolejną sprawę, której miał dziś wysłuchać.
W tym momencie miał ochotę zakończyć dzień, wrócić do komnat i się zamartwiać, ale wiedział, że jeden z oczekujących był tu od rana i to nie byłoby sprawiedliwe.
Strażnik otworzył drzwi i ktoś wszedł z pochyloną głową. Miał na sobie długi, purpurowy kaptur sięgający kostek, gdzie zaczynały się czarne, skórzane buty. Xavier wychwycił zapach tej osoby w sali tronowej. Pomimo przytłumienia przez wiele innych kadzideł, zapach unosił się w powietrzu i natychmiast obudził jego zmysły swoją znajomością.
Zmrużył oczy, czekając, aż nieznajoma osoba się odezwie, ale po minucie wciąż milczała. Zaciekawiony zapytał: „Proszę mówić. Co cię tu sprowadza?”
„Mój mąż.” Odezwał się chrapliwy głos, który mimo wszystko brzmiał znajomo, ale Xavier nie potrafił go umiejscowić. Kimkolwiek była ta Dziewczyna, znał ją, lecz jej zapach i głos utrudniały rozpoznanie. Może był po prostu zmęczony. Ledwo spał przez ostatnie trzy noce i to sprawiało, że miał zamglony umysł.
Powiedziałby, że to przed nim stoi Mia, ale wiedział, że wyjechała do Reading. Mieć nadzieję, że to ona, byłoby tylko płonnym marzeniem.
Brew Xaviera uniosła się. „A twój mąż, co zrobił?”
„Umówiliśmy się, a on nie dotrzymał słowa.”
„Jaka to była umowa?”
Ręka tajemniczej dziewczyny uniosła się, a ona zsunęła kaptur z głowy, odsłaniając swoje różowe włosy. Tylko jedna osoba miała taki kolor włosów w całym królestwie i była nią jego królowa.
Głowa dziewczyny uniosła się i oczy Xaviera rozszerzyły się, gdy zobaczył, że przed nim stoi Mia. Natychmiast wstał, w jego oczach pojawiły się szok i ulga, gdy ją ujrzał.
„Mia!” wydyszał gwałtownie. Jego oczy tonęły w oceanie niedowierzania.
„Obiecaliśmy sobie, że po moim odejściu przeczyta list, który zostawiłam, a potem poinformuje szlachtę, starszyznę i rodzinę królewską o mojej decyzji. Obiecał to zanim wyjechałam, ale zrobił dokładnie odwrotnie: milczał, mój królu.”
„Dlaczego myślisz, że twój mąż złamał obietnicę, którą ci złożył?” zapytał, schodząc po schodach prowadzących do tronu.
„Nie wiem. Pewnie zrezygnował z naszych planów i wolał się obrażać.”
W tej ostatniej części miała rację. „Więc dlaczego tu jesteś?”
„Przyszłam, żeby mógł dokończyć to, co zaczął, przeczytać list.”
Sięgnął do kieszeni i wyjął list, który po sobie zostawiła, a którego wciąż jeszcze nie przeczytał. Nosił go codziennie przy sobie, ale nigdy nie zerwał pieczęci.
„Czytaj!” rozkazała.
Otworzył go i zaczął czytać. „Jeśli to czytasz, znaczy, że już mnie nie ma. Wybrałam wolność i oświecenie. Zawsze chciałam marzyć o wielkich rzeczach, żyć swobodnie i być postrzegana jako ktoś więcej niż tylko wygląd. Chciałam być kochana i doceniana za to, kim jestem naprawdę. Nikt oprócz mojej rodziny nie dawał mi tego w królestwie. Potem spotkałam mężczyznę, który widział mnie naprawdę. Zaakceptował mnie i choć sam nie był ideałem, sprawiał, że czułam się wyjątkowa. Kochał mnie i doceniał, nigdy nie przestawał mi powtarzać, jaka jestem niepowtarzalna.”
Xavier przerwał i nie mógł czytać dalej, bo jego oczy zaszkliły się od łez. To miała być jego ostatnia sesja na dziś. Był już kłębkiem nerwów. Przygryzł dolną wargę, odchrząknął i kontynuował.
„Wierzyłam mu. Nie miał powodu, żeby kłamać. Ja też się w nim zakochałam, choć rozsądek podpowiadał co innego. Pomimo świadomości, że takie uczucia mogą skomplikować wiele spraw wokół mnie. Moje serce nie ma uszu, więc mnie nie słucha. Z każdym dniem wiedziałam, co muszę zrobić, ale się bałam. To miał być koniec moich marzeń i nadziei. Przepraszam za cały ból, jaki ci sprawiłam, Xavierze Ainsworth. Powinnam była powiedzieć ci, co naprawdę czuję, od samego początku.”
„Jesteś mężczyzną, którego kocham, z którym chcę spędzić resztę życia, i jeśli to czytasz, wiedz, że będę czekać na ciebie w domu Asika!”
Z miłością,
Mia.
Skończył czytać i zwinął list w dłoni. Przez tyle dni trzymał go nieotwarty, myśląc, że otwarcie go będzie oznaczać pożegnanie. Nie wiedział, że w liście znajdują się odpowiedzi na modlitwy, które wznosił.
Spojrzał na nią, a jego oczy spotkały się z twardym spojrzeniem Mii.
„Miałeś list przez trzy dni i nawet nie pomyślałeś, żeby go otworzyć?” warknęła.
Tęsknił za tym. Tęsknił za tą jej stroną.
„Cierpiałem. Nie wiedziałem, że nie wsiadłaś na statek,” przyznał. „Myślałem, że przeczytanie listu będzie oznaczało nasze ostatnie pożegnanie, a nie byłem na to gotów. Nie mogłem nikomu nic powiedzieć. Nie byłem gotowy. Myślałem, że straciłem najważniejszą osobę w moim życiu i potrzebowałem czasu.” Nie ukrywał bólu. Chciał, żeby zobaczyła go takiego, jakim jest naprawdę.
Jej oczy opadły. „Nie chciałam cię przez to przeprowadzać. Myślałam, że przeczytasz list i dowiesz się, gdzie jestem. I myślałam, że to będzie romantyczne czy coś.”
„To jest romantyczne, ale jak dobrze wiesz, nie poślubiłaś najbystrzejszego z mężczyzn.” Zachichotała, a on również. „Dlaczego nie wyjechałaś?”
„Bo cię kocham.”
Mówiła mu, że go kocha wiele razy w przeszłości, ale teraz, kiedy to powiedziała, zabrzmiało to inaczej i sprawiło, że poczuł coś nowego. „A twoja wolność i oświecenie? Nigdy ich ze mną nie zaznasz.”
Uśmiechnęła się. „Wolność dla mnie to możliwość bycia najlepszą wersją siebie, a już to mam przy tobie.”
„A oświecenie?”
Podeszła do niego. „Kiedy stolica 3 zostanie ukończona, nie będzie już potrzeby szukać go daleko. Jesteś wszystkim, czego potrzebuję i jeszcze więcej, Xavierze Ainsworth.”
Uśmiechnął się szeroko i ujął jej twarz w dłonie, szczęśliwy, że ją odzyskał i że to nie jest sen. „A ty jesteś więcej, niż kiedykolwiek mógłbym sobie wymarzyć,” wymamrotał, zanim przypieczętował jej usta namiętnym pocałunkiem.
Przesuń w górę, aby kontynuować