"Pamiętaj, że jestem z ciebie taka dumna, kochanie! I wiem w moim mrocznym i okrutnym sercu, że dziś dokonasz wielkich rzeczy!" Roxanne zachichotała. Słuchanie, jak jej najlepsza przyjaciółka dodaje jej otuchy na cały dzień, zawsze wywoływało u niej uśmiech.
"Wiem, kochana! To wydaje się takie nierealne! Emily!"
"To się dzieje naprawdę." Głos w słuchawce był pełen entuzjazmu. "Napisałaś już do Jonaha?"
Pytanie Emily pogorszyło nastrój Roxanne. Jonah był jej narzeczonym i absolutną miłością jej życia. Napisała do niego tego ranka wiadomość: "Jestem taka podekscytowana na dziś, kochanie! Życz mi powodzenia!" zakończoną czerwonym sercem i buziaczkiem. Ale wiadomość pozostała bez odpowiedzi, podobnie jak siedem poprzednich wysłanych rano i poprzedniego wieczoru.
Roxanne głęboko westchnęła i wymusiła uśmiech. Musiała brzmieć na tak podekscytowaną, jak to tylko możliwe, żeby Emily jej uwierzyła.
"Tak, napisałam. Jeszcze nie odpowiedział. Pewnie jest zajęty pracą, zadzwoni później."
Emily nie dała się nabrać. "Kiedy ostatnio wy..."
"Wiesz co, Em? Muszę już lecieć. I tak jestem spóźniona." Przerwała jej.
Roxanne była podekscytowana swoim dniem awansu i nie potrzebowała pogadanek o tym, jak kiepsko układało się jej z Jonahem w ostatnim miesiącu. Właśnie otworzył własną firmę architektoniczną i potrzebował więcej czasu dla siebie. Nie pozwoli, by to ją martwiło.
Posłała Emily buziaka na pożegnanie, położyła telefon na toaletce i rzuciła ostatnie spojrzenie na swoją szczupłą sylwetkę. W białym garniturze i czarnych szpilkach rozumiała, dlaczego Emily porównywała ją do europejskiej modelki. Może nie była tak wysoka jak one, ale była szczupła i zgrabna.
Roxanne przesunęła dłońmi po płaskim brzuchu i wzięła głęboki oddech. Jej fioletowe oczy spotkały się z odbiciem jej twarzy. Tego ranka włożyła wyjątkowo dużo wysiłku w makijaż. Brwi zaczynały budzić jej wątpliwości, ale spędziła ponad godzinę na ich rysowaniu, więc nie zamierzała ich tak łatwo zmywać.
Jej kasztanowe włosy były upięte w śliczny, ciasny kok na czubku głowy.
Roxanne zamknęła oczy i uśmiechnęła się. Dzisiaj pokaże się w tych brwiach i nowym garniturze Armaniego - który kupiła za sześciomiesięczne oszczędności specjalnie na tę wyjątkową okazję - i zawładnie światem LexCorp, firmy, w której pracowała.
A przynajmniej światem sprzedaży.
Z tą myślą Roxanne była niezwykle zmotywowana na ten dzień. Chwyciła torebkę, wsunęła do niej telefon i wyszła z pokoju, zamykając za sobą drzwi. Zbiegła po krótkich schodach i przeszła przez małe biuro prowadzące do salonu.
Kiedy dotarła do salonu, usłyszała pukanie do drzwi. Jej prawa brew uniosła się pytająco. Nie zamawiała żadnej przesyłki i nie spodziewała się nikogo tego poniedziałkowego poranka. Kto to mógł być?
Musiała otworzyć drzwi, żeby się przekonać.
Roxanne pospieszyła do drzwi, już i tak była spóźniona, więc ktokolwiek to był, musiał szybko przedstawić swoją sprawę.
Przekręciła gałkę i uchyliła drzwi. Najpierw musiała zobaczyć, kto to, zanim pozwoli mu mówić.
Kiedy wyjrzała przez małą szparę, jej pytające spojrzenie padło na twarz Jonaha. Miała się uśmiechnąć, dopóki nie zobaczyła swojej bliźniaczki, Rayli, stojącej obok niego. Trzymali się mocno za ręce, ale puścili się natychmiast, gdy ją zobaczyli.
Zdezorientowana Roxanne zmrużyła oczy, zanim szeroko otworzyła drzwi. Stanęła w progu i pozwoliła swoim czujnym oczom przenosić się między nimi.
Jonah Rivers, jej chłopak od trzynastu lat i obecny narzeczony, stał tam, milczący i przystojny w czarnych dżinsach i zielonej vintage'owej koszuli. Roxanne znała jego brązowe oczy przez większość swojego życia, ale było w nich coś, czego nie potrafiła rozpoznać. Coś pomiędzy poczuciem winy a obojętnością, bardzo dziwna kombinacja wyrazu twarzy.
Z drugiej strony, Rayla Harvey, jej siostra bliźniaczka i redaktor naczelna Vogue New York, stała wyprostowana w niebieskiej dopasowanej sukience z bufiastymi rękawami. Jej jasne blond włosy swobodnie opadały na ramiona, a w szpilkach Prady była prawie tak wysoka jak Jonah.
Rayla Harvey zawsze była tą pewniejszą siebie, piękniejszą i inteligentniejszą z nich dwóch. Ale teraz Rayla nie mogła przestać się trząść, jej oczy wędrowały po twarzy Roxanne, nie zatrzymując się na jej oczach.
Unikała spojrzenia Roxanne, co było dziwne. Rayla Harvey nigdy nie unikała niczyjego wzroku.
Stojąc tam, Roxanne nie mogła zignorować głosu rozsądku w swojej głowie.
Co Jonah i Rayla robili razem przed jej drzwiami, trzymając się za ręce? I dlaczego żadne z nich nic nie mówiło?
W końcu postanowiła się odezwać.
"Jonah." Spojrzała krzywo na swoją siostrę bliźniaczkę. "Rayla." To imię zabrzmiało z jej ust mniej entuzjastycznie niż imię Jonaha. Niemniej jednak, Rayla pierwsza się odezwała.
"Roxanne, musimy z tobą porozmawiać."
Roxanne drgnęła. My?
Czy ona właśnie powiedziała 'my'? Co, u licha, Jonah i Rayla mogli mieć wspólnego, o czym musieli porozmawiać?
To nawet nie było główne pytanie. Dlaczego w ogóle byli razem?!
Ale Roxanne nie zapytała o nic z tego, zamiast tego skrzyżowała ramiona na piersi i skupiła się na Rayli.
"Jasne, mów."
Rayla spojrzała na Jonaha, który przez chwilę odwzajemnił jej spojrzenie. Roxanne obserwowała ich zdezorientowana. O co chodziło w tym całym przedstawieniu?
"Możemy wejść?" zapytała znowu Rayla, teraz patrząc na Roxanne.
Roxanne była sceptyczna. Czas szybko upływał, a ona musiała być w pracy za piętnaście minut. Ale czy to zaszkodzi wpuścić ich i posłuchać, co do cholery mają jej do powiedzenia razem?
Kiedy odpowiedziała sobie na to pytanie, odsunęła się od drzwi i wpuściła ich do środka.
Weszli razem. A bystre oczy Roxanne nie przeoczyły tego gestu. Nie mogła nie wyczuć dziwnej atmosfery między nimi. Jonah nawet nie próbował jej przytulić ani pocałować od czasu przyjazdu, nie mówiąc już o tym, że większość jej wiadomości pozostawił bez odpowiedzi. Zamiast tego, cały czas trzymał się u boku Rayli, jakby bał się zostawić ją choćby na sekundę.
Podejrzane - dokładnie to pomyślała Roxanne.
"Mam tylko piętnaście minut do pracy, więc jestem naprawdę ciekawa, co macie do powiedzenia." Mówiąc to, rzuciła Jonahowi kamienne spojrzenie, które krzyczało "porozmawiamy później o tym szalonym przedstawieniu", po czym skierowała wzrok na Raylę.
Twarz jej siostry wciąż była przybrana w udawaną winę, jakby zmuszała się do poczucia winy za coś. A Roxanne pozostało tylko zgadywać, o co chodzi.
"Przejdziemy od razu do sedna." Jonah w końcu się odezwał, a Roxanne wciąż próbowała zrozumieć wyraz jego twarzy. Cicho skanowała jego twarz, a jej serce zaczęło bić własnym rytmem.
Patrząc na jego twarz, Roxanne mogła stwierdzić, że cokolwiek mieli do powiedzenia, nie było to nic dobrego.
"No, lepiej żebyście to zrobili." Wtrąciła, teraz już wyraźnie marszcząc brwi.
Rayla znów włączyła się do rozmowy. Podeszła bliżej do Roxanne i położyła dłoń na jej prawym ramieniu, podczas gdy drugą przycisnęła do piersi, w wielkim i dramatycznym stylu Rayli.
Roxanne spojrzała na nią wyczekująco.
"Zanim cokolwiek powiemy, chcę ci powiedzieć, że bardzo nam przykro, Roxanne. Nie zamierzaliśmy, żeby to się stało i naprawdę nie chcieliśmy cię zranić. Ja..." Roxanne widziała, jak udawane łzy napływają do oczu Rayli.
Spojrzała ponad ramieniem siostry na Jonaha - jego oczy były utkwione w Rayli, a na twarzy wciąż miał poważny wyraz.
Zdezorientowana, cofnęła się o dwa kroki, na odległość trzech stóp od Rayli. Jej fiołkowe tęczówki przemieszczały się między nimi.
Roxanne nie mogła oprzeć się wrażeniu, że ta scena rozgrywająca się przed nią jest zbyt znajoma. Widziała to w tylu filmach, w tylu reality show, żeby nie wiedzieć, że Jonah i Rayla...
"Pobieramy się." Wypalił Jonah.
Dla Roxanne czas się zatrzymał. Jonah podniósł ją i wrzucił w bezdenną otchłań dezorientacji. Stojąc przed nimi, zaniepokojona i nie mogąc znaleźć słów, Roxanne mogła tylko głupio się uśmiechać.
Odmówiła uwierzenia, że Jonah miał na myśli to, co jej się wydawało. Więc zaśmiała się.
"Oczywiście, że się pobieramy! W końcu nasz ślub jest za miesiąc, więc..."
"On nie mówi o tobie, Roxanne." Przerwała Rayla. Roxanne patrzyła zdezorientowana, jak Rayla cofa się do miejsca, gdzie stał Jonah, i chwyta jego prawą dłoń swoją lewą.
Spojrzała prosto w oczy Roxanne i powiedziała:
"On mówi o nas."
Natychmiast Roxanne wybuchnęła serią histerycznego śmiechu. Odrzuciła głowę do tyłu i przycisnęła lewą dłoń do brzucha.
Śmiała się głośno i mocno, próbując tak bardzo przekonać samą siebie, że sobie z niej żartują, to musiał być jakiś okrutny żart.
Miała łzy w oczach, kiedy przestała się śmiać i spojrzała na nich.
"Chyba sobie żartujecie, nie możecie..."
"Jestem w ciąży, Roxanne. Noszę dziecko Jonaha."
Wzrok Roxanne padł na miejsce, gdzie łączyły się dłonie Jonaha i Rayli. Oczy Jonaha spoczywały na twarzy Rayli z taką troską, jakiej nie okazywał jej od miesięcy.
Widok ich stojących tam, z połączonymi dłońmi, mówiących o swojej zdradzie z taką śmiałością i brakiem wyrzutów sumienia był jak policzek wymierzony w oba policzki.
Fala udręki przeszła przez nią, unosząc ją z ziemi i rzucając o twardą ścianę. Swoimi oczami wywiercili dziurę w jej piersi. Roxanne czuła się, jakby jej serce zostało wyrwane z piersi i zmiażdżone pod stopami Jonaha. Ból był zarówno rozdzierający, jak i odrętwiony.
Rayla zawsze miała wszystko najlepsze; ciało, chłopców, ubrania, twarz. Do cholery! Nawet przyjęcia na studia. Wszystko, o co Roxanne się modliła, Rayla dostawała za darmo!
A teraz, tę jedną rzecz, która należała do niej, Rayla chwyciła swoimi pazurami i wyrwała spod jej nosa.
Szukała łez, ale nie mogła płakać. Próbowała krzyczeć, ale nie mogła znaleźć głosu, chciała odwrócić się na pięcie i uciec od nich jak najdalej, ale jej kończyny również ją zawiodły.
Mogła tylko patrzeć na nich z niedowierzaniem i bólem.
"Chcę zatrzymać moje dziecko, Roxanne. Jestem honorowym człowiekiem, nie mogę..." Jonah został przerwany przez dźwięk gorzkiego i histerycznego śmiechu Roxanne.
Prychnęła: "honorowy? Nazywasz siebie honorowym? Czy to dla ciebie jakiś szekspirowski film o honorze wśród złodziei?!"
Rayla przewróciła oczami, zanim przemówiła.
"Daj spokój, Roxanne, nie mieliśmy na myśli..."
"Jak długo to trwa?" Wściekłość płonęła czerwonym, ognistym płomieniem w oczach Roxanne, gdy wpatrywała się w nich.
"Sześć miesięcy."
Roxanne zdrętwiała z wściekłości, krew odpłynęła z jej twarzy.
Teraz wszystko miało sens. Sześć miesięcy ciągłego zajęcia Jonaha, sześć miesięcy odwoływania prawie wszystkich ich planów, teraz rozumiała dlaczego.
"Sześć miesięcy" powtórzyła Roxanne, bez tchu ze złości.
"Tak mi przykro, Roxy, chcieliśmy, żeby mama i tata ci powiedzieli, ale..."
Jej głowa gwałtownie odwróciła się w bok, gdy łzy zebrały się w jej oczach.
"Mama i tata wiedzieli?"
Rayla skinęła głową, jej niebieskie oczy wypełnione udawanym poczuciem winy i krokodylimi łzami. Roxanne chciała złapać ją za włosy i rozbić jej piękną twarz o ścianę.
Ale nie mogła, zamiast tego potrząsnęła głową i zaczęła powoli się cofać.
Rayla próbowała do niej sięgnąć, ale Roxanne szybko się odsunęła, pozwalając łzom swobodnie płynąć.
"Kłamiesz! Oboje jesteście kłamcami!" Krzyknęła, szarpiąc frantycznie rękawy swojego garnituru.
Jonah nie ruszył się, żeby ją pocieszyć, nie zawołał za nią, tylko stał z rękami w kieszeniach i patrzył. Nie patrzył na nią z miłością, nie patrzył na nią ze skruchą.
W jego oczach była tylko obojętność i irytacja.
Czy już mu na niej nie zależało? Czy już jej nie kochał?
"Nie."
Wydyszała, zanim odwróciła się do nich plecami i wybiegła z domu, ze łzami zamazującymi jej wzrok.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Po wybiegnięciu z domu Roxanne pospiesznie zatrzymała taksówkę. Rzuciła się na siedzenie pasażera, gdy tylko auto się zatrzymało. "31-sza Aleja" - powiedziała, splatając mocno palce, by powstrzymać drżenie dłoni.
Łzy znów napłynęły jej do oczu. Ponownie je powstrzymała, musiała. Musiała powstrzymywać łzy, dopóki nie zrozumie dokładnie, co się dzieje.
Roxanne siedziała cierpliwie na siedzeniu pasażera w drodze do domu rodziców. Ale podróż doprowadzała ją do szaleństwa. Chciała uporządkować myśli, ale nie mogła.
W jej piersi była głęboka dziura, bardzo głęboka, którą Jonah i Rayla wykopali własnymi rękami. Ich słowa wciąż odbijały się echem w jej głowie, zadowolony uśmiech na twarzy Rayli, obojętność w oczach Jonaha!
Roxanne walczyła o oddech, kurczowo ściskając spodnie od garnituru, jakby to miało ukoić jej ból, wypełnić dziurę w piersi lub napełnić płuca powietrzem.
Musiało być jakieś wytłumaczenie. Może jej rodzice też byli w to zamieszani. Może to żart, by coś uczcić! Prawdopodobnie jej nową pracę. Tak! To musiało być to.
Roxanne zakaszlała i pociągnęła nosem, powstrzymując łzy. Nie będzie więcej płakać. Wszystko było okrutnym żartem, musiało być.
Nagła migrena groziła rozsadzeniem jej głowy, znów pomyślała o Jonahu. Na pewno przytuli ją i pocałuje, gdy powie mu, jak ten żart ją zranił.
Powie im wszystkim, że ten żart był niepotrzebny, uśmiechnie się i powie "Och kochanie, nie powinieneś był tego robić!" On zawiezie ją do pracy, pocałuje na szczęście i wszystko będzie znów w porządku.
Kiedy taksówka zatrzymała się przed domem jej rodziców, Roxanne rzuciła jedno spojrzenie na wypolerowany bungalow, zanim wypadła z taksówki.
Zwykle poświęcała czas na podziwianie lawendowych kwiatów matki rozsianych po całym ganku, ale dziś nie było w nich nic do podziwiania. Mdliły ją.
Roxanne stanęła przed drzwiami i zapukała. "Niech ktoś mi otworzy, zanim rozwalę te drzwi!" - krzyknęła.
To podziałało. Theresa, starsza siostra Roxanne, otworzyła drzwi. Roxanne przepchnęła się obok niej do salonu.
Zatrzymała się, rozglądając się. Nikogo, nikogo tu nie było. Żadnych dekoracji, tortu, balonów, Emily... nic.
Myliła się, nie było żadnego przyjęcia-niespodzianki. Ta mała część jej serca, którą starała się utrzymać w całości, rozpadła się na milion kawałków, powieki piekły ją od gorących łez, które powstrzymywała. Gniew szybko zastąpił dezorientację, niepewność i złamane serce.
"Gdzie są mama i tata?" - zapytała, przemierzając gorączkowo duży pokój.
"Co ci, kurwa, odbiło?"
"Mamo! Tato! Niech ktoś tu zejdzie i odpowie mi w tej chwili!" - krzyczała Roxanne na cały głos, ignorując pytania Theresy.
Miała dostać swoje odpowiedzi, nawet gdyby miała zburzyć dom.
"Roxy, wszystko w porządku?"
Roxanne odwróciła się do Theresy, wystawiając palec, żeby wiedziała, że lepiej nie próbować jej dotykać. Jej oczy były czerwone od wściekłości. Z każdą sekundą Roxanne stawała się słabsza i bardziej oszołomiona; adrenalina płynąca w jej żyłach była zatruta złością i nie było niczego, czego nie mogłaby teraz zrobić.
Theresa widziała to wszystko i nie podchodziła bliżej.
Gorzki śmiech wydobył się z gardła Roxanne.
"Czy wszystko w porządku? Chcę, żeby ktoś w tym domu powiedział mi, dlaczego mój narzeczony i moja siostra trzymali się za ręce na moim ganku z zaproszeniem na ich ślub! Lepiej zacznij mówić, bo spóźniam się..." - chciała się zakrztusić łzami. "...do pracy!" - krzyknęła, krążąc histerycznie. Chciała zrzucić telewizor ze ściany na podłogę i patrzeć, jak rozpada się na kawałki, jak jej serce.
Zdezorientowana Theresa rozejrzała się, westchnęła z ulgą, gdy ich rodzice zeszli po schodach.
Widząc wyraz oczu córki, Sarah wiedziała, po co przyszła Roxanne. Starsza kobieta delikatnie ścisnęła dłonie męża. Tony zwrócił się do niej.
"Ona wie" - mruknęła Sarah, wystarczająco głośno, by Roxanne usłyszała.
W tej krótkiej chwili Roxanne gwałtownie odwróciła głowę w kierunku głosu matki. Wyraz jej oczu potwierdził jedno - to była prawda. Zdradzili ją, każdy z nich.
"Co ja niby wiem?! Kiedy ktokolwiek zamierzał mi powiedzieć? W dniu ślubu?"
Przygnębiona i zdezorientowana Sarah otworzyła usta, by przemówić. Roxanne była szybsza.
"I wy wszyscy wiedzieliście i uważaliście, że to w porządku? Jonah i ja byliśmy razem przez połowę naszego życia, siedzieliście i pozwoliliście Rayli wszystko zniszczyć?"
Sarah spojrzała na Theresę, błagając córkę w milczeniu, by przemówiła w jej imieniu.
Z kiwnięciem głowy Theresa odezwała się, podchodząc bliżej do siostry z zatroskanym spojrzeniem.
"Posłuchaj, Roxy, Rayla nie chciała niczego zniszczyć. Musisz zrozumieć, że niewiele mogli zrobić. Miłość znajduje nas w najdziwniejszych momentach."
Gorzki śmiech wyrwał się z ust Roxanne. Stojąc tam, obserwując jak wszyscy dają jej głupie wyjaśnienia usprawiedliwiające ich zdradę, chciała splunąć każdemu z nich w twarz.
Miłość. Co oni wiedzieli o tym słowie?
"Miłość? Stoisz tu i mówisz mi o miłości?! To miał być NASZ ślub, mamo! Mój i Jonaha, nie Rayli i Jonaha!"
Sarah i jej mąż, Tony, stali teraz u podnóża schodów. Wiedzieli jednak, że lepiej nie podchodzić bliżej do Roxanne.
"Możemy to naprawić, kochanie! Ty i Rayla jesteście podobne, nie będzie wielkiej różnicy, ludzie nawet nie zauważą, gdy zamienimy imiona..." - odezwał się Tony, patrząc łagodnie na córkę.
"Twój ojciec ma rację..." - wtrąciła Sarah.
"Kochanie, wiesz, jak ważni jesteśmy w kościele. Co ludzie powiedzą, gdy dowiedzą się, że Rayla jest w ciąży przed ślubem? Pomyśl o swojej siostrze, czy chcesz, żeby jej dziecko dorastało bez ojca?" - kontynuowała, błagając córkę o wybaczenie i zrozumienie.
Jej oczy błagały Roxanne o rozsądek. Ale Roxanne była daleka od rozsądku. To, co czuła teraz, było dalekie od rozumu.
"Proszę, kochanie... bądź rozsądna" - dodał znowu Tony.
To była ostatnia kropla. Wściekłość przyspieszyła jej puls, a furia eksplodowała.
Wszyscy stali wokół niej, patrząc żałośnie. Nie wiedząc, co powiedzieć ani co zrobić.
Rozsądek. Czy oni właśnie prosili ją o rozsądek?!
Jej siostra właśnie przespała się z mężczyzną, o którym wszyscy wiedzieli, że się z nim spotyka, zaszła z nim w ciążę, i wszyscy o tym wiedzieli! A teraz, teraz ona jest tą złą osobą, bo czuje się źle?
To jej wina, że jest zła? Ma być bardziej wyrozumiała i myśleć o swojej siostrze?
NIKT NIE POMYŚLAŁ O NIEJ. Nikt nie zastanowił się, jak ona się czuje! Po prostu miała zrozumieć i wybaczyć! Miała współczuć dziecku Rayli.
Do diabła z dzieckiem Rayli. Do diabła z Raylą. Do diabła z nimi wszystkimi.
Gdyby zobaczyła tę historię w reality show, wyśmiałaby ją. Może dlatego jedyne, co teraz mogła zrobić, to śmiać się... z bólu.
Wszyscy przenieśli wzrok z Roxanne na drzwi, gdy się otworzyły.
Wzrok Roxanne padł na sylwetkę Rayli. Chęć wyrwania jej idealnie prostych blond włosów z głowy kipiała w żołądku Roxanne. Jeśli Rayla zrobi jeden krok bliżej, mogła to zrobić.
"Macie czelność stać tu i rozmawiać ze mną po tym, co zrobiliście."
Roxanne nie mogła powstrzymać łez, które swobodnie spływały po jej policzkach. Czuła się bezradna, zimna.
Kiedy obudziła się tego ranka, nie planowała zostać zdradzona przez własną rodzinę, nigdy się tego po nich nie spodziewała.
"Tak mi przykro, nigdy nie chciałam, żeby tak się stało. Jonah i ja zakochaliśmy się i my..."
"Przestań." - przerwała Roxanne.
Rzuciła gorzkie spojrzenie po salonie i uśmiechnęła się.
"Wiecie co? Nigdy więcej nie chcę widzieć żadnego z was. Nigdy."
Nacisk, jaki położyła na ostatnie słowo, sprawił, że oczy Sarah złagodniały. Roxanne to zauważyła, ale było jej to obojętne.
Idąc powoli do drzwi, zatrzymała się przy Rayli i spojrzała na nią.
"Zawsze pozwalałam ci mieć wszystko. Nie traciłaś czasu ani nie szczędziłaś wysiłków, by pokazać mi, o ile jesteś lepsza. Nigdy nic nie mówiłam. Ale to..."
Przerwała, odrywając wzrok od siostry.
"To jest szczyt wszystkiego."
Po tych słowach wyszła za drzwi, niepewna, czy kiedykolwiek wróci.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Roxanne wsiadła do pierwszej taksówki, którą zauważyła, kierując się do LexCorp. Nie przeszkadzało jej, że w środku była matka z upartym, płaczącym dzieckiem. W rzeczywistości, podobało jej się, że było tam płaczące dziecko, dzięki czemu mogła maskować dźwięk własnego szlochu. Zrezygnowałaby z pracy, gdyby dziś nie było to dla niej tak ważne. Poza tym, nie zaszkodzi usłyszeć dobrą nowinę po tym, jak dostała w twarz złą. Zacisnęła dolną wargę i próbowała utrzymać się na cienkiej nici, na której wisiała jej zdrowa psychika. Próbowała wymyślić dwa dobre powody, dla których nie powinna strzelić kulą w serce Jonaha. W końcu, kiedy taksówka zatrzymała się przed pięćdziesięciopiętrowym budynkiem LexCorp, wyskoczyła z niej i przepchnęła się przez wysokie szklane drzwi. Ignorowała każde powitanie i nie powiedziała ani słowa do nikogo, nawet nie do recepcjonistki, której zwykle rzucała uśmiech każdego ranka; cóż, to nie był taki jak każdy inny poranek. Roxanne pospieszyła do łazienki na parterze i ustawiła się przed lustrem. Chociaż spóźniła się do pracy o czterdzieści pięć minut, nie mogła zmusić się do wejścia na salę konferencyjną z rozmazanym eyelinerem i tuszem do rzęs spływającym po policzkach, zmieszanym z łzami. Wyciągnęła garść chusteczek i wytarła twarz do czysta. Tak, nie zaszkodzi wyglądać na nagą i odrętwiałą, te słowa najlepiej oddawały to, co teraz czuła. Kiedy skończyła, wyleciała z kabiny łazienkowej, do holu biura i wpadła do pierwszej otwartej windy, którą zobaczyła. Jej kolana trzęsły się, głowa kręciła się, dziura w jej klatce piersiowej wydawała się pogłębiać z każdą sekundą, ale Roxanne musiała to przetrzymać. "Pomyśl o swojej awansie." Zamknęła oczy i przemówiła do siebie, wdychając i wydychając głęboko i powoli. W ciągu trzech minut była na 27. piętrze, gdzie znajdowała się sala konferencyjna. Pośpieszyła z windy, ściskając torebkę tak, jak ból ściskał jej serce, i przeszła przez hol biur, aż znalazła drzwi do sali konferencyjnej. Były lekko uchylone. Roxanne wzięła głęboki oddech. Potrafiła to zrobić, mogła się złożyć na trzydzieści minut. Musiała, po prostu musiała. Na tym oddechu wcisnęła się przez drzwi i wślizgnęła się do sali. Wszystkie oczy wokół okrągłego stołu natychmiast na nią padły. W tym również oczy jej CEO, Alexandra. Udawała uśmiech, siadając na krześle przy drzwiach. Starszy mężczyzna nie odrywał od niej wzroku, zamiast tego zmarszczył brwi. "Miło, że do nas dołączyłaś prawie godzinę spóźniona, pani Harvey." O nie. Była w tarapatach, co mogłaby mu powiedzieć? Roxanne pomyślała o otwarciu ust, by coś powiedzieć. "Przepraszam, proszę pana, ja..." "Nie ma potrzeby, właśnie kończyliśmy. Możesz spotkać się ze swoimi kolegami..." Przerwał, a potem westchnął. "Byłymi kolegami po resztę szczegółów..." Roxanne mrugnęła dwa razy. Ostatnią rzeczą, którą usłyszała, było "byli koledzy", zanim całkowicie się wyłączyła. Co miał na myśli, mówiąc "byli koledzy"? Potrząsnęła głową gwałtownie. To musiał być sen, każda część z tego musiała być przerażającym koszmarem. Może jeśli potrząśnie głową wystarczająco mocno, obudzi się. "Firma musiała zwolnić niektóre osoby z powodu ostatnich trudności. Jesteś jedną z nich. Zostałaś zwolniona, Roxanne Harvey." Nawet gdy starała się zrozumieć, co właśnie usłyszała, siedziała oszołomiona, między swoimi kolegami. Jej zszokowane oczy wciąż krążyły wokół okrągłego stołu. Trudno było jej uwierzyć w to, co usłyszała. Co miał na myśli, mówiąc, że ZOSTAŁA ZWOLNIONA? Jak do diabła mogła zostać zwolniona? Nie! Musiał być jakiś błąd. Nie wiedziała, kiedy wstała i huknęła dłońmi o stół. "Co?!" Nie dziś, nie teraz. Wszystkie te rzeczy nie mogły się wydarzyć jej dzisiaj. Jej świat nie mógł się rozsypać na kawałki w jedną tylko dzień! Alexander, CEO LexCorp - firmy, której poświęciła siedem lat swojego krwi, potu i łez - oderwał wzrok od papieru w rękach i spojrzał na nią, nakazując jej usiąść. Roxanne nie ustępowała. Podziwiała i szanowała starszego mężczyznę, ale ten błąd musiał zostać natychmiast naprawiony. "Z całym szacunkiem, panie Lex, musi być tu jakiś błąd..." "Czy mówisz, że Hardy nie ocenił poprawnie twojej efektywności?" Przerwał, widocznie zirytowany. Oczy Roxanne przeniosły się na Hardy'ego, Thomasa Hardy'ego. Stał za Alexandrem, z typowym uśmiechem na twarzy. Jego oczy krążyły wokół jej twarzy. Jakby mówiły "Wygrałem, suko". Thomas Hardy był, i nadal pozostaje, najgorszym koszmarem Roxanne. Szef zarządzania zasobami ludzkimi w LexCorp, Thomas Hardy, zawsze miał oko na Roxanne. Cztery razy próbował namówić Roxanne do swojego łóżka, a raczej na biurko, cztery razy. I cztery razy, ona stanowczo odmówiła. Thomas nie przyjął tego lekko. Po podaniu jej niezliczonych zapytań, w końcu postanowił zagrozić jej pobytem w LexCorp. "Jeśli będziesz tak dalej, twoje dni w tej korporacji są policzone." Jego słowa odbijały się w jej uszach jak grzmot. Cholera. Ty. Drań. Przeklęła pod nosem. Zdesperowana, zwróciła uwagę na starszego mężczyznę. "Proszę pana, poświęciłam życie tej firmie. Musisz zrozumieć, że ja..." 'Że ta praca jest jedyną rzeczą, która trzyma mnie przy zdrowych zmysłach. Że straciłam narzeczonego, zerwałam wszystkie więzi z rodziną i to wszystko, co mi zostało...' chciała dodać, z drżeniem w głosie. Na szczęście, przerwał jej ostatni mężczyzna, na którego teraz chciała spojrzeć; no cóż, po Jonahu. "Możesz spotkać się ze mną po tym spotkaniu, jeśli masz jakieś skargi, pani Harvey. Na razie proszę usiąść." Thomas nakazał, jego przerażające oczy bawiły się z jej wściekłymi, fioletowymi. Pokonana, Roxanne opadła z powrotem na swoje miejsce, próbując uspokoić swoje gwałtownie drżące ciało i drżące wargi. Reszta spotkania przeszła w mgle. Przez pozostałe dziesięć minut Roxanne mogła skupić się tylko na jednym - dziesięciu sposobach wykastrowania Thomasa po zakończeniu spotkania, i rozszerzeniu tej operacji również na Jonaha. Gdy Alexander wstał, by opuścić salę konferencyjną, Roxanne pospiesznie poderwała się z miejsca, podążając tuż za nim.
"Proszę pana, niech mi pan da szansę..." "Słyszała pani pana Hardy'ego, jeśli czegoś pani potrzebuje, proszę się z nim skontaktować" - rzucił przez ramię Alexander, nie zaszczycając jej nawet spojrzeniem.
Roxanne zachwiała się. To nie mogło się dziać naprawdę, to musiał być koszmar, z którego desperacko potrzebowała się obudzić. Powoli odwróciła się do Thomasa, rzucając mu kamienne spojrzenie, gdy się do niego zbliżała.
"Jak śmiesz." Jej głos był cichy, gniew sprawił, że był ledwo słyszalny. Thomas spojrzał na nią, przesuwając wzrokiem po jej twarzy i prychnął. "Nie udawaj takiej zaskoczonej. Na pewno wiedziałaś, że to cię czeka."
"Wszystko to dlatego, że nie chciałam się z tobą przespać?" Słowa wypłynęły, zanim zdążyła je powstrzymać, ale walczyła z chęcią płaczu. Nigdy nie da Thomasowi tej satysfakcji, by zobaczył ją załamaną, bezbronną.
Wybuchnął śmiechem, klepiąc ją po ramieniu. Roxanne żałowała, że nie może przebić mu dłoni, ale zarzut o napaść nie byłby jej teraz pomocny. "Nie schlebiaj sobie, panno Harvey, dobry seks mogę mieć wszędzie."
Pochylił się i wyszeptał jej do lewego ucha: "Chodzi o to, że myślałaś, że jesteś inna. Po prostu przypominam ci, że jesteś jak każda inna Amerykanka. A teraz jesteś jak każda bezrobotna kobieta."
Sposób, w jaki podkreślił słowo 'bezrobotna', sprawił, że Roxanne skuliła się pod jego spojrzeniem. Bez względu na to, jak na to spojrzeć, miał przewagę.
Thomas wyprostował się i potrząsnął głową, po czym odwrócił się do niej plecami. "Ma pani dziesięć minut na opuszczenie budynku, panno Harper. Proszę je dobrze wykorzystać" - usłyszała głos Hardy'ego.
Stała jak sparaliżowana, patrząc jak wychodzi z pokoju. Jej powieki piekły od łez, które groziły zalaniem policzków, a kolana się pod nią uginały. Pięć lat oddania zostało właśnie wyrzucone przez okno.
Po twarzy spływały jej krople potu. To wciąż nie miało sensu. Jak LexCorp mogło odrzucić siedem lat ciężkiej pracy i poświęcenia? Czy jej niezliczone wyrzeczenia dla tej firmy nic dla nich nie znaczyły?
Jej rodzina! Jonah! A teraz LexCorp. Siedem lat dawania z siebie wszystkiego. Siedem lat bezgranicznego oddania zakończyło się tragicznie w mgnieniu oka.
A Jonah? Roxanne zaczęła się dławić łzami, gdy jego twarz przemknęła jej przez myśl. Była z nim przez ponad połowę swojego życia, przechodząc od przyjaźni do miłości. A jednak nawet on nie zastanawiał się dwa razy, zanim wykorzystał największą okazję, by złamać jej serce na kawałki.
Nagle przypomniała sobie słowa swojej najlepszej przyjaciółki z tego ranka. "Twoja skromność mnie obraża, Roxy. Wiesz, że ta praca jest twoja. Dziewczyno, dałaś tej firmie wszystkie swoje późne noce i cholernie wczesne poranki, byliby szaleni, gdyby nie dali ci tego awansu."
Emily była osobą, z którą powinna teraz porozmawiać. Jej najlepsza przyjaciółka i współlokatorka była jedyną osobą, którą potrzebowała zobaczyć, jedyną osobą, która mogła ją teraz uspokoić.
Z tą myślą Roxanne chwyciła swoją torebkę i to, co zostało z jej godności, i wybiegła z sali konferencyjnej, opuszczając budynek bez oglądania się za siebie.
****************
Kolejne trzydzieści dni minęło jak we mgle. Między szukaniem pracy online a spędzaniem większości czasu w piekarni swojej siostry, Roxanne straciła poczucie czasu.
Isabelle, jej najstarsza siostra i najlepsza przyjaciółka, była dla niej wspaniała. Oprócz Emily, była kolejną osobą, do której Roxanne wiedziała, że może się zwrócić, jeśli kiedykolwiek czegoś potrzebowała, nawet jeśli chodziło tylko o wysłuchanie.
W końcu Isabelle rozumiała lepiej niż ktokolwiek inny, co to znaczy zostać zdradzonym przez rodzinę. Po tym, jak Isabelle ujawniła się jako lesbijka przed Harveyami, reszta rodziny znalazła sposoby, by odizolować się od niej i jej spraw.
Isabelle Harvey nie mogła być bardziej zadowolona. Pozwoliło jej to na wolność poślubienia Carrie i bycie szczęśliwą. To podczas jednej z wizyt w cukierni Isabelle, Roxanne została namówiona na uczestnictwo w ślubie.
Isabelle tak mocno podkreślała zasadę "rodzina przede wszystkim", że Roxanne nie mogła uwierzyć, że to ta sama Isabelle, którą ich matka praktycznie wyrzuciła z domu.
Roxanne odnalazła nadzieję w Isabelle. Jeśli ona mogła uczestniczyć w ślubie i patrzeć na ich rodziców bez załamania, to Roxanne też mogła przyjść na ślub. Ale Isabelle nie była tą, która miała patrzeć, jak jej były narzeczony żeni się z jej bliźniaczką.
Jonah próbował się z nią skontaktować. Połączenia trafiały prosto do poczty głosowej, a maile lądowały w koszu Gmail. Tej nocy, gdy odważył się pojawić w jej domu, Emily zebrała całą moralność, jaką mogła zgromadzić, żeby go nie pobić.
Ślub był już za kilka godzin. Emily i Isabelle wzięły na siebie rolę jej osobistych stylistek i wizażystek. Teraz potrzebowała tylko partnera.
"Nie ma mowy, żebyśmy pozwoliły ci wejść do tej katedry bez mężczyzny" - głos Emily wciąż dudnił w jej głowie, gdy przeglądała aplikację Tinder.
Żaden z pozornie przyzwoitych mężczyzn, których znalazła, nie był zainteresowany jej profilem. Pamiętała, jak Emily mówiła, że to przez zdjęcie, którego użyła, ale Roxanne nie widziała w nim nic złego i nie zgodziła się go zmienić.
Gdy ostatnia osoba odmówiła spotkania, Roxanne westchnęła i wyłączyła laptop. "Mężczyźni są głupi" - powiedziała, wywołując uśmiech na twarzy Emily, która zajęta była dzierganiem szalika na kanapie przed telewizorem.
"Jutro jest ślub, na pewno nie chcesz się bardziej postarać?" "Pieprzyć to. Idę spać. Jutro dam sobie radę sama." - odparła Roxanne, powoli wspinając się po schodach.
W głębi duszy chciała wierzyć, że to prawda. Może, tylko może, jeśli będzie to powtarzać sobie w lustrze raz za razem, będzie w stanie w to uwierzyć. Może uda jej się przetrwać jutrzejszy ślub bez pociągnięcia za spust wobec któregokolwiek z nich; Rayli czy Jonaha. A może obu?
Przesuń w górę, aby kontynuować