Po wybiegnięciu z domu Roxanne pospiesznie zatrzymała taksówkę. Rzuciła się na siedzenie pasażera, gdy tylko auto się zatrzymało. "31-sza Aleja" - powiedziała, splatając mocno palce, by powstrzymać drżenie dłoni.
Łzy znów napłynęły jej do oczu. Ponownie je powstrzymała, musiała. Musiała powstrzymywać łzy, dopóki nie zrozumie dokładnie, co się dzieje.
Roxanne siedziała cierpliwie na siedzeniu pasażera w drodze do domu rodziców. Ale podróż doprowadzała ją do szaleństwa. Chciała uporządkować myśli, ale nie mogła.
W jej piersi była głęboka dziura, bardzo głęboka, którą Jonah i Rayla wykopali własnymi rękami. Ich słowa wciąż odbijały się echem w jej głowie, zadowolony uśmiech na twarzy Rayli, obojętność w oczach Jonaha!
Roxanne walczyła o oddech, kurczowo ściskając spodnie od garnituru, jakby to miało ukoić jej ból, wypełnić dziurę w piersi lub napełnić płuca powietrzem.
Musiało być jakieś wytłumaczenie. Może jej rodzice też byli w to zamieszani. Może to żart, by coś uczcić! Prawdopodobnie jej nową pracę. Tak! To musiało być to.
Roxanne zakaszlała i pociągnęła nosem, powstrzymując łzy. Nie będzie więcej płakać. Wszystko było okrutnym żartem, musiało być.
Nagła migrena groziła rozsadzeniem jej głowy, znów pomyślała o Jonahu. Na pewno przytuli ją i pocałuje, gdy powie mu, jak ten żart ją zranił.
Powie im wszystkim, że ten żart był niepotrzebny, uśmiechnie się i powie "Och kochanie, nie powinieneś był tego robić!" On zawiezie ją do pracy, pocałuje na szczęście i wszystko będzie znów w porządku.
Kiedy taksówka zatrzymała się przed domem jej rodziców, Roxanne rzuciła jedno spojrzenie na wypolerowany bungalow, zanim wypadła z taksówki.
Zwykle poświęcała czas na podziwianie lawendowych kwiatów matki rozsianych po całym ganku, ale dziś nie było w nich nic do podziwiania. Mdliły ją.
Roxanne stanęła przed drzwiami i zapukała. "Niech ktoś mi otworzy, zanim rozwalę te drzwi!" - krzyknęła.
To podziałało. Theresa, starsza siostra Roxanne, otworzyła drzwi. Roxanne przepchnęła się obok niej do salonu.
Zatrzymała się, rozglądając się. Nikogo, nikogo tu nie było. Żadnych dekoracji, tortu, balonów, Emily... nic.
Myliła się, nie było żadnego przyjęcia-niespodzianki. Ta mała część jej serca, którą starała się utrzymać w całości, rozpadła się na milion kawałków, powieki piekły ją od gorących łez, które powstrzymywała. Gniew szybko zastąpił dezorientację, niepewność i złamane serce.
"Gdzie są mama i tata?" - zapytała, przemierzając gorączkowo duży pokój.
"Co ci, kurwa, odbiło?"
"Mamo! Tato! Niech ktoś tu zejdzie i odpowie mi w tej chwili!" - krzyczała Roxanne na cały głos, ignorując pytania Theresy.
Miała dostać swoje odpowiedzi, nawet gdyby miała zburzyć dom.
"Roxy, wszystko w porządku?"
Roxanne odwróciła się do Theresy, wystawiając palec, żeby wiedziała, że lepiej nie próbować jej dotykać. Jej oczy były czerwone od wściekłości. Z każdą sekundą Roxanne stawała się słabsza i bardziej oszołomiona; adrenalina płynąca w jej żyłach była zatruta złością i nie było niczego, czego nie mogłaby teraz zrobić.
Theresa widziała to wszystko i nie podchodziła bliżej.
Gorzki śmiech wydobył się z gardła Roxanne.
"Czy wszystko w porządku? Chcę, żeby ktoś w tym domu powiedział mi, dlaczego mój narzeczony i moja siostra trzymali się za ręce na moim ganku z zaproszeniem na ich ślub! Lepiej zacznij mówić, bo spóźniam się..." - chciała się zakrztusić łzami. "...do pracy!" - krzyknęła, krążąc histerycznie. Chciała zrzucić telewizor ze ściany na podłogę i patrzeć, jak rozpada się na kawałki, jak jej serce.
Zdezorientowana Theresa rozejrzała się, westchnęła z ulgą, gdy ich rodzice zeszli po schodach.
Widząc wyraz oczu córki, Sarah wiedziała, po co przyszła Roxanne. Starsza kobieta delikatnie ścisnęła dłonie męża. Tony zwrócił się do niej.
"Ona wie" - mruknęła Sarah, wystarczająco głośno, by Roxanne usłyszała.
W tej krótkiej chwili Roxanne gwałtownie odwróciła głowę w kierunku głosu matki. Wyraz jej oczu potwierdził jedno - to była prawda. Zdradzili ją, każdy z nich.
"Co ja niby wiem?! Kiedy ktokolwiek zamierzał mi powiedzieć? W dniu ślubu?"
Przygnębiona i zdezorientowana Sarah otworzyła usta, by przemówić. Roxanne była szybsza.
"I wy wszyscy wiedzieliście i uważaliście, że to w porządku? Jonah i ja byliśmy razem przez połowę naszego życia, siedzieliście i pozwoliliście Rayli wszystko zniszczyć?"
Sarah spojrzała na Theresę, błagając córkę w milczeniu, by przemówiła w jej imieniu.
Z kiwnięciem głowy Theresa odezwała się, podchodząc bliżej do siostry z zatroskanym spojrzeniem.
"Posłuchaj, Roxy, Rayla nie chciała niczego zniszczyć. Musisz zrozumieć, że niewiele mogli zrobić. Miłość znajduje nas w najdziwniejszych momentach."
Gorzki śmiech wyrwał się z ust Roxanne. Stojąc tam, obserwując jak wszyscy dają jej głupie wyjaśnienia usprawiedliwiające ich zdradę, chciała splunąć każdemu z nich w twarz.
Miłość. Co oni wiedzieli o tym słowie?
"Miłość? Stoisz tu i mówisz mi o miłości?! To miał być NASZ ślub, mamo! Mój i Jonaha, nie Rayli i Jonaha!"
Sarah i jej mąż, Tony, stali teraz u podnóża schodów. Wiedzieli jednak, że lepiej nie podchodzić bliżej do Roxanne.
"Możemy to naprawić, kochanie! Ty i Rayla jesteście podobne, nie będzie wielkiej różnicy, ludzie nawet nie zauważą, gdy zamienimy imiona..." - odezwał się Tony, patrząc łagodnie na córkę.
"Twój ojciec ma rację..." - wtrąciła Sarah.
"Kochanie, wiesz, jak ważni jesteśmy w kościele. Co ludzie powiedzą, gdy dowiedzą się, że Rayla jest w ciąży przed ślubem? Pomyśl o swojej siostrze, czy chcesz, żeby jej dziecko dorastało bez ojca?" - kontynuowała, błagając córkę o wybaczenie i zrozumienie.
Jej oczy błagały Roxanne o rozsądek. Ale Roxanne była daleka od rozsądku. To, co czuła teraz, było dalekie od rozumu.
"Proszę, kochanie... bądź rozsądna" - dodał znowu Tony.
To była ostatnia kropla. Wściekłość przyspieszyła jej puls, a furia eksplodowała.
Wszyscy stali wokół niej, patrząc żałośnie. Nie wiedząc, co powiedzieć ani co zrobić.
Rozsądek. Czy oni właśnie prosili ją o rozsądek?!
Jej siostra właśnie przespała się z mężczyzną, o którym wszyscy wiedzieli, że się z nim spotyka, zaszła z nim w ciążę, i wszyscy o tym wiedzieli! A teraz, teraz ona jest tą złą osobą, bo czuje się źle?
To jej wina, że jest zła? Ma być bardziej wyrozumiała i myśleć o swojej siostrze?
NIKT NIE POMYŚLAŁ O NIEJ. Nikt nie zastanowił się, jak ona się czuje! Po prostu miała zrozumieć i wybaczyć! Miała współczuć dziecku Rayli.
Do diabła z dzieckiem Rayli. Do diabła z Raylą. Do diabła z nimi wszystkimi.
Gdyby zobaczyła tę historię w reality show, wyśmiałaby ją. Może dlatego jedyne, co teraz mogła zrobić, to śmiać się... z bólu.
Wszyscy przenieśli wzrok z Roxanne na drzwi, gdy się otworzyły.
Wzrok Roxanne padł na sylwetkę Rayli. Chęć wyrwania jej idealnie prostych blond włosów z głowy kipiała w żołądku Roxanne. Jeśli Rayla zrobi jeden krok bliżej, mogła to zrobić.
"Macie czelność stać tu i rozmawiać ze mną po tym, co zrobiliście."
Roxanne nie mogła powstrzymać łez, które swobodnie spływały po jej policzkach. Czuła się bezradna, zimna.
Kiedy obudziła się tego ranka, nie planowała zostać zdradzona przez własną rodzinę, nigdy się tego po nich nie spodziewała.
"Tak mi przykro, nigdy nie chciałam, żeby tak się stało. Jonah i ja zakochaliśmy się i my..."
"Przestań." - przerwała Roxanne.
Rzuciła gorzkie spojrzenie po salonie i uśmiechnęła się.
"Wiecie co? Nigdy więcej nie chcę widzieć żadnego z was. Nigdy."
Nacisk, jaki położyła na ostatnie słowo, sprawił, że oczy Sarah złagodniały. Roxanne to zauważyła, ale było jej to obojętne.
Idąc powoli do drzwi, zatrzymała się przy Rayli i spojrzała na nią.
"Zawsze pozwalałam ci mieć wszystko. Nie traciłaś czasu ani nie szczędziłaś wysiłków, by pokazać mi, o ile jesteś lepsza. Nigdy nic nie mówiłam. Ale to..."
Przerwała, odrywając wzrok od siostry.
"To jest szczyt wszystkiego."
Po tych słowach wyszła za drzwi, niepewna, czy kiedykolwiek wróci.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Roxanne wsiadła do pierwszej taksówki, którą zauważyła, kierując się do LexCorp. Nie przeszkadzało jej, że w środku była matka z upartym, płaczącym dzieckiem. W rzeczywistości, podobało jej się, że było tam płaczące dziecko, dzięki czemu mogła maskować dźwięk własnego szlochu. Zrezygnowałaby z pracy, gdyby dziś nie było to dla niej tak ważne. Poza tym, nie zaszkodzi usłyszeć dobrą nowinę po tym, jak dostała w twarz złą. Zacisnęła dolną wargę i próbowała utrzymać się na cienkiej nici, na której wisiała jej zdrowa psychika. Próbowała wymyślić dwa dobre powody, dla których nie powinna strzelić kulą w serce Jonaha. W końcu, kiedy taksówka zatrzymała się przed pięćdziesięciopiętrowym budynkiem LexCorp, wyskoczyła z niej i przepchnęła się przez wysokie szklane drzwi. Ignorowała każde powitanie i nie powiedziała ani słowa do nikogo, nawet nie do recepcjonistki, której zwykle rzucała uśmiech każdego ranka; cóż, to nie był taki jak każdy inny poranek. Roxanne pospieszyła do łazienki na parterze i ustawiła się przed lustrem. Chociaż spóźniła się do pracy o czterdzieści pięć minut, nie mogła zmusić się do wejścia na salę konferencyjną z rozmazanym eyelinerem i tuszem do rzęs spływającym po policzkach, zmieszanym z łzami. Wyciągnęła garść chusteczek i wytarła twarz do czysta. Tak, nie zaszkodzi wyglądać na nagą i odrętwiałą, te słowa najlepiej oddawały to, co teraz czuła. Kiedy skończyła, wyleciała z kabiny łazienkowej, do holu biura i wpadła do pierwszej otwartej windy, którą zobaczyła. Jej kolana trzęsły się, głowa kręciła się, dziura w jej klatce piersiowej wydawała się pogłębiać z każdą sekundą, ale Roxanne musiała to przetrzymać. "Pomyśl o swojej awansie." Zamknęła oczy i przemówiła do siebie, wdychając i wydychając głęboko i powoli. W ciągu trzech minut była na 27. piętrze, gdzie znajdowała się sala konferencyjna. Pośpieszyła z windy, ściskając torebkę tak, jak ból ściskał jej serce, i przeszła przez hol biur, aż znalazła drzwi do sali konferencyjnej. Były lekko uchylone. Roxanne wzięła głęboki oddech. Potrafiła to zrobić, mogła się złożyć na trzydzieści minut. Musiała, po prostu musiała. Na tym oddechu wcisnęła się przez drzwi i wślizgnęła się do sali. Wszystkie oczy wokół okrągłego stołu natychmiast na nią padły. W tym również oczy jej CEO, Alexandra. Udawała uśmiech, siadając na krześle przy drzwiach. Starszy mężczyzna nie odrywał od niej wzroku, zamiast tego zmarszczył brwi. "Miło, że do nas dołączyłaś prawie godzinę spóźniona, pani Harvey." O nie. Była w tarapatach, co mogłaby mu powiedzieć? Roxanne pomyślała o otwarciu ust, by coś powiedzieć. "Przepraszam, proszę pana, ja..." "Nie ma potrzeby, właśnie kończyliśmy. Możesz spotkać się ze swoimi kolegami..." Przerwał, a potem westchnął. "Byłymi kolegami po resztę szczegółów..." Roxanne mrugnęła dwa razy. Ostatnią rzeczą, którą usłyszała, było "byli koledzy", zanim całkowicie się wyłączyła. Co miał na myśli, mówiąc "byli koledzy"? Potrząsnęła głową gwałtownie. To musiał być sen, każda część z tego musiała być przerażającym koszmarem. Może jeśli potrząśnie głową wystarczająco mocno, obudzi się. "Firma musiała zwolnić niektóre osoby z powodu ostatnich trudności. Jesteś jedną z nich. Zostałaś zwolniona, Roxanne Harvey." Nawet gdy starała się zrozumieć, co właśnie usłyszała, siedziała oszołomiona, między swoimi kolegami. Jej zszokowane oczy wciąż krążyły wokół okrągłego stołu. Trudno było jej uwierzyć w to, co usłyszała. Co miał na myśli, mówiąc, że ZOSTAŁA ZWOLNIONA? Jak do diabła mogła zostać zwolniona? Nie! Musiał być jakiś błąd. Nie wiedziała, kiedy wstała i huknęła dłońmi o stół. "Co?!" Nie dziś, nie teraz. Wszystkie te rzeczy nie mogły się wydarzyć jej dzisiaj. Jej świat nie mógł się rozsypać na kawałki w jedną tylko dzień! Alexander, CEO LexCorp - firmy, której poświęciła siedem lat swojego krwi, potu i łez - oderwał wzrok od papieru w rękach i spojrzał na nią, nakazując jej usiąść. Roxanne nie ustępowała. Podziwiała i szanowała starszego mężczyznę, ale ten błąd musiał zostać natychmiast naprawiony. "Z całym szacunkiem, panie Lex, musi być tu jakiś błąd..." "Czy mówisz, że Hardy nie ocenił poprawnie twojej efektywności?" Przerwał, widocznie zirytowany. Oczy Roxanne przeniosły się na Hardy'ego, Thomasa Hardy'ego. Stał za Alexandrem, z typowym uśmiechem na twarzy. Jego oczy krążyły wokół jej twarzy. Jakby mówiły "Wygrałem, suko". Thomas Hardy był, i nadal pozostaje, najgorszym koszmarem Roxanne. Szef zarządzania zasobami ludzkimi w LexCorp, Thomas Hardy, zawsze miał oko na Roxanne. Cztery razy próbował namówić Roxanne do swojego łóżka, a raczej na biurko, cztery razy. I cztery razy, ona stanowczo odmówiła. Thomas nie przyjął tego lekko. Po podaniu jej niezliczonych zapytań, w końcu postanowił zagrozić jej pobytem w LexCorp. "Jeśli będziesz tak dalej, twoje dni w tej korporacji są policzone." Jego słowa odbijały się w jej uszach jak grzmot. Cholera. Ty. Drań. Przeklęła pod nosem. Zdesperowana, zwróciła uwagę na starszego mężczyznę. "Proszę pana, poświęciłam życie tej firmie. Musisz zrozumieć, że ja..." 'Że ta praca jest jedyną rzeczą, która trzyma mnie przy zdrowych zmysłach. Że straciłam narzeczonego, zerwałam wszystkie więzi z rodziną i to wszystko, co mi zostało...' chciała dodać, z drżeniem w głosie. Na szczęście, przerwał jej ostatni mężczyzna, na którego teraz chciała spojrzeć; no cóż, po Jonahu. "Możesz spotkać się ze mną po tym spotkaniu, jeśli masz jakieś skargi, pani Harvey. Na razie proszę usiąść." Thomas nakazał, jego przerażające oczy bawiły się z jej wściekłymi, fioletowymi. Pokonana, Roxanne opadła z powrotem na swoje miejsce, próbując uspokoić swoje gwałtownie drżące ciało i drżące wargi. Reszta spotkania przeszła w mgle. Przez pozostałe dziesięć minut Roxanne mogła skupić się tylko na jednym - dziesięciu sposobach wykastrowania Thomasa po zakończeniu spotkania, i rozszerzeniu tej operacji również na Jonaha. Gdy Alexander wstał, by opuścić salę konferencyjną, Roxanne pospiesznie poderwała się z miejsca, podążając tuż za nim.
"Proszę pana, niech mi pan da szansę..." "Słyszała pani pana Hardy'ego, jeśli czegoś pani potrzebuje, proszę się z nim skontaktować" - rzucił przez ramię Alexander, nie zaszczycając jej nawet spojrzeniem.
Roxanne zachwiała się. To nie mogło się dziać naprawdę, to musiał być koszmar, z którego desperacko potrzebowała się obudzić. Powoli odwróciła się do Thomasa, rzucając mu kamienne spojrzenie, gdy się do niego zbliżała.
"Jak śmiesz." Jej głos był cichy, gniew sprawił, że był ledwo słyszalny. Thomas spojrzał na nią, przesuwając wzrokiem po jej twarzy i prychnął. "Nie udawaj takiej zaskoczonej. Na pewno wiedziałaś, że to cię czeka."
"Wszystko to dlatego, że nie chciałam się z tobą przespać?" Słowa wypłynęły, zanim zdążyła je powstrzymać, ale walczyła z chęcią płaczu. Nigdy nie da Thomasowi tej satysfakcji, by zobaczył ją załamaną, bezbronną.
Wybuchnął śmiechem, klepiąc ją po ramieniu. Roxanne żałowała, że nie może przebić mu dłoni, ale zarzut o napaść nie byłby jej teraz pomocny. "Nie schlebiaj sobie, panno Harvey, dobry seks mogę mieć wszędzie."
Pochylił się i wyszeptał jej do lewego ucha: "Chodzi o to, że myślałaś, że jesteś inna. Po prostu przypominam ci, że jesteś jak każda inna Amerykanka. A teraz jesteś jak każda bezrobotna kobieta."
Sposób, w jaki podkreślił słowo 'bezrobotna', sprawił, że Roxanne skuliła się pod jego spojrzeniem. Bez względu na to, jak na to spojrzeć, miał przewagę.
Thomas wyprostował się i potrząsnął głową, po czym odwrócił się do niej plecami. "Ma pani dziesięć minut na opuszczenie budynku, panno Harper. Proszę je dobrze wykorzystać" - usłyszała głos Hardy'ego.
Stała jak sparaliżowana, patrząc jak wychodzi z pokoju. Jej powieki piekły od łez, które groziły zalaniem policzków, a kolana się pod nią uginały. Pięć lat oddania zostało właśnie wyrzucone przez okno.
Po twarzy spływały jej krople potu. To wciąż nie miało sensu. Jak LexCorp mogło odrzucić siedem lat ciężkiej pracy i poświęcenia? Czy jej niezliczone wyrzeczenia dla tej firmy nic dla nich nie znaczyły?
Jej rodzina! Jonah! A teraz LexCorp. Siedem lat dawania z siebie wszystkiego. Siedem lat bezgranicznego oddania zakończyło się tragicznie w mgnieniu oka.
A Jonah? Roxanne zaczęła się dławić łzami, gdy jego twarz przemknęła jej przez myśl. Była z nim przez ponad połowę swojego życia, przechodząc od przyjaźni do miłości. A jednak nawet on nie zastanawiał się dwa razy, zanim wykorzystał największą okazję, by złamać jej serce na kawałki.
Nagle przypomniała sobie słowa swojej najlepszej przyjaciółki z tego ranka. "Twoja skromność mnie obraża, Roxy. Wiesz, że ta praca jest twoja. Dziewczyno, dałaś tej firmie wszystkie swoje późne noce i cholernie wczesne poranki, byliby szaleni, gdyby nie dali ci tego awansu."
Emily była osobą, z którą powinna teraz porozmawiać. Jej najlepsza przyjaciółka i współlokatorka była jedyną osobą, którą potrzebowała zobaczyć, jedyną osobą, która mogła ją teraz uspokoić.
Z tą myślą Roxanne chwyciła swoją torebkę i to, co zostało z jej godności, i wybiegła z sali konferencyjnej, opuszczając budynek bez oglądania się za siebie.
****************
Kolejne trzydzieści dni minęło jak we mgle. Między szukaniem pracy online a spędzaniem większości czasu w piekarni swojej siostry, Roxanne straciła poczucie czasu.
Isabelle, jej najstarsza siostra i najlepsza przyjaciółka, była dla niej wspaniała. Oprócz Emily, była kolejną osobą, do której Roxanne wiedziała, że może się zwrócić, jeśli kiedykolwiek czegoś potrzebowała, nawet jeśli chodziło tylko o wysłuchanie.
W końcu Isabelle rozumiała lepiej niż ktokolwiek inny, co to znaczy zostać zdradzonym przez rodzinę. Po tym, jak Isabelle ujawniła się jako lesbijka przed Harveyami, reszta rodziny znalazła sposoby, by odizolować się od niej i jej spraw.
Isabelle Harvey nie mogła być bardziej zadowolona. Pozwoliło jej to na wolność poślubienia Carrie i bycie szczęśliwą. To podczas jednej z wizyt w cukierni Isabelle, Roxanne została namówiona na uczestnictwo w ślubie.
Isabelle tak mocno podkreślała zasadę "rodzina przede wszystkim", że Roxanne nie mogła uwierzyć, że to ta sama Isabelle, którą ich matka praktycznie wyrzuciła z domu.
Roxanne odnalazła nadzieję w Isabelle. Jeśli ona mogła uczestniczyć w ślubie i patrzeć na ich rodziców bez załamania, to Roxanne też mogła przyjść na ślub. Ale Isabelle nie była tą, która miała patrzeć, jak jej były narzeczony żeni się z jej bliźniaczką.
Jonah próbował się z nią skontaktować. Połączenia trafiały prosto do poczty głosowej, a maile lądowały w koszu Gmail. Tej nocy, gdy odważył się pojawić w jej domu, Emily zebrała całą moralność, jaką mogła zgromadzić, żeby go nie pobić.
Ślub był już za kilka godzin. Emily i Isabelle wzięły na siebie rolę jej osobistych stylistek i wizażystek. Teraz potrzebowała tylko partnera.
"Nie ma mowy, żebyśmy pozwoliły ci wejść do tej katedry bez mężczyzny" - głos Emily wciąż dudnił w jej głowie, gdy przeglądała aplikację Tinder.
Żaden z pozornie przyzwoitych mężczyzn, których znalazła, nie był zainteresowany jej profilem. Pamiętała, jak Emily mówiła, że to przez zdjęcie, którego użyła, ale Roxanne nie widziała w nim nic złego i nie zgodziła się go zmienić.
Gdy ostatnia osoba odmówiła spotkania, Roxanne westchnęła i wyłączyła laptop. "Mężczyźni są głupi" - powiedziała, wywołując uśmiech na twarzy Emily, która zajęta była dzierganiem szalika na kanapie przed telewizorem.
"Jutro jest ślub, na pewno nie chcesz się bardziej postarać?" "Pieprzyć to. Idę spać. Jutro dam sobie radę sama." - odparła Roxanne, powoli wspinając się po schodach.
W głębi duszy chciała wierzyć, że to prawda. Może, tylko może, jeśli będzie to powtarzać sobie w lustrze raz za razem, będzie w stanie w to uwierzyć. Może uda jej się przetrwać jutrzejszy ślub bez pociągnięcia za spust wobec któregokolwiek z nich; Rayli czy Jonaha. A może obu?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Emily była zaskoczona, gdy obudziła się następnego ranka i poczuła, jak czyjaś ręka ciągnie ją za prawy nadgarstek.
"Skłamałam! Nie przetrwam dzisiaj sama!" Oczy Emily rozszerzyły się ze zdziwienia, gdy zobaczyła Roxanne ubraną w szlafrok.
"Co tu się do cholery dzieje?" zapytała Emily, przyglądając się przyjaciółce, jednocześnie przeciągając się.
"Jest 9 rano Emily, i boję się! Nie mogę pokazać się na tym weselu bez partnera. Proszę, zadzwoń do swoich braci, któregokolwiek. Potrzebuję pomocy!"
Emily widziała ból w oczach przyjaciółki, łzy, które starała się powstrzymać, zdradzały się w jej głosie. Chciała jakoś pomóc, ale zrobiła już wszystko, co mogła.
Roxanne pozwoliła się przyciągnąć w ramiona Emily, rozluźniła się przy piersi swojej najlepszej przyjaciółki, gdy ta przeczesywała palcami jej włosy. Ten gest pomógł uspokoić lekki atak paniki Roxanne.
Emily trzymała Roxanne bez słowa, i to wystarczyło jako zapewnienie, że wszystko będzie dobrze.
Przez chwilę Roxanne poczuła się lepiej. Emily zawsze sprawiała, że czuła się lepiej, dlatego pozostały nierozłączne od czasów liceum. W college'u nawet odległość nie była w stanie ich rozdzielić.
Podczas gdy Emily poleciała do Francji na studia artystyczne, Roxanne została w sercu Teksasu. Mimo to nie było dnia, żeby nie przywitały się rano i nie pożegnały wieczorem.
Z Emily ubieranie się wydawało się łatwiejsze. Jeśli miała znów spojrzeć w oczy Jonahowi i swojej siostrze, upewniła się, że zrobi to jako lepsza i piękniejsza kobieta.
Piękniejsza niż kiedykolwiek ją widzieli.
Patrząc na siebie w lustrze, Roxanne wiedziała, że jej pierwsza misja została wykonana. Błękitna koronkowa suknia opinała jej krągłości aż do kostek, gdzie tworzyła falbanę wokół stóp.
Rękawy były długie, sięgające nadgarstków. Okrągły dekolt był spięty ozdobnym guzikiem z tyłu szyi. Plecy były odkryte, suknia odsłaniała je całkowicie, tworząc wcięcie w kształcie litery V tuż nad talią.
Jej brązowe włosy spoczywały na lewym ramieniu, spływając w dół do wysokości pępka. Miała na sobie połyskujące, pasujące błękitne kolczyki. Makijaż był ładny i prosty.
Roxanne czuła się jak zupełnie inna osoba. W szpilkach podobieństwo między nią a Raylą stało się uderzające. To sprawiło, że zadrżała ze złości.
Emily wyjechała godzinę wcześniej, by zająć się gośćmi w kościele, zastępując Roxanne, która nalegała, że chce przyjść znacznie później. Jednak przyjaciółka zadbała o to, by zostawić jej swój samochód.
Roxanne nie zamierzała włóczyć się po ulicach w sukni z trenem w poszukiwaniu partnera, jakiegokolwiek odpowiedniego mężczyzny. Musiała znaleźć kogoś, z kim wejdzie do kościoła, kogokolwiek.
Błękitna Toyota Hyundai Emily stanowiła wyraźny kontrast z jej morsko-błękitną suknią, ale Roxanne i tak nią pojechała.
Nawet gdy jej oczy śledziły ruchliwe ulice Manhattanu, jej umysł wciąż pracował. Do kogo mogła zadzwonić? Do byłego współpracownika? Przyjaciela? Cholera.
Jej serce znów zaczęło przyspieszać. Była zdezorientowana i bardzo nierozsądna myśląc, że będzie w stanie pójść na to wesele sama! Roxanne nie mogła, wiedziała o tym. Musiała kogoś znaleźć, nawet jeśli miałby to być kelner z restauracji.
Jęknęła sfrustrowana, uderzając pięściami w kierownicę. Myślenie o tym doprowadzało ją do szaleństwa. Nigdy nie miała wielu męskich przyjaciół, nigdy nie zadawała sobie trudu, by ich znaleźć, bo Jonah tego nie pochwalał.
Łzy napłynęły jej do oczu na myśl o nim.
Jonah Rivers. Znali się od szkoły podstawowej i zaczęli się spotykać w drugiej klasie liceum. Zawsze był przy niej, przez okres dojrzewania, dorastanie, dorosłość, trudne dni w college'u, ukończenie studiów, szkołę podyplomową, dni stażu, przez to wszystko.
Byli w swoim życiu podczas wszystkich ważnych kamieni milowych. Była z nim, gdy odszedł z firmy architektonicznej i postanowił pracować na własną rękę.
Była z nim przez noce, gdy pracował do upadłego i poranki, gdy odsypiał. Była tam, by zostawić filiżankę kawy na jego biurku, gdy pracował do późna, była tam, by zdjąć mu skarpetki i położyć go do łóżka, gdy sen zaskoczył go przy biurku.
Gdy w końcu przyszedł przełom i założył własną firmę, była tam, by okazać wsparcie najlepiej jak potrafiła. Zawsze tam była. A jednak, jednak zdradził ją w najgorszy możliwy sposób.
To mógł być ktokolwiek. Roxanne życzyła sobie, żeby to był ktokolwiek inny niż jej siostra. Mógł zajść w ciążę z jakąkolwiek przypadkową dziewczyną. Zamiast tego wybrał jej siostrę bliźniaczkę.
I Roxanne nigdy mu tego nie wybaczy...
Przerażenie odbiło się w jej oczach, gdy zauważyła światła nad nimi. Czerwone światło świeciło jaskrawo. Miała wykonać główny przejazd ze swojej strony skrzyżowania na drugą, gdy zauważyła sygnalizację świetlną. W panice nacisnęła lewą stopą pedał hamulca, powodując gwałtowne zatrzymanie samochodu. Westchnięcie, które wydobyło się z jej ust, było pełne wdzięczności. Mogłaby dziś stracić samochód Emily i musiałaby zapłacić prawie sto dolarów, żeby go odzyskać, jeśli nie więcej - gdyby została złapana na łamaniu przepisów drogowych, a to były pieniądze, których nie miała.
Jednak jej wdzięczność nie trwała nawet trzydziestu sekund.
ŁUP.
Oczy Roxanne rozszerzyły się z przerażenia, gdy szok przepłynął przez jej żyły. Jej głowa poleciała w kierunku kierownicy, zdążyła położyć dłonie na klaksonie, by powstrzymać zderzenie głowy z kierownicą.
Co do cholery się właśnie stało?
Siła uderzenia samochodu nadjeżdżającego z tyłu była ogromna. Mogło ją to kurwa zabić! Serce Roxanne gwałtownie biło w jej piersi na tę myśl. Ale cichy głos w jej głowie podpowiadał, że nie byłby to taki zły pomysł.
Jej dłonie zacisnęły się na kierownicy, gdy walczyła o uspokojenie oddechu. Ręce wyraźnie drżały na skórzanym pokryciu kierownicy.
Mogła zostać poważnie ranna. Emily zostałaby skrzywdzona, powiedzieliby, że próbowała się zabić. Już widziała sztuczne łzy Rayli i jej udawaną sympatię. Obwiniałaby siebie za "samobójstwo" Roxanne.
Jej szczęka zacisnęła się na to słowo. Wiedziała, że tak by to nazwali. "Biedna dziewczyna. Nie poradziła sobie ze zdradą" - powiedzieliby.
Gniew. Najczęstsza emocja, jaką Roxanne ostatnio odczuwała. Ponownie zalał ją, gdy pchnęła drzwi samochodu i wyszła z niego.
Ktokolwiek był za nią, miał zapłacić za szkody. Miała szczęście, że samochód Emily był ubezpieczony, ale Roxanne nie zamierzała pozwolić nierozważnemu kierowcy za nią ujść z tym płazem, nigdy.
Jej oczy jeszcze raz omiotły czarnego Range Rovera, nawet gdy patrzyła przez szybę na kierowcę, który wyraźnie się trząsł. Wszystkie samochody obok nich również się zatrzymały.
Czy on naprawdę wciąż tam siedział, gdy prawie ją zabił?
Wściekła, podeszła bliżej samochodu i uderzyła dłonią w przednią szybę. "Proszę pana, przysięgam na Boga, że jeśli natychmiast nie wysiądzie pan z tego samochodu, dopilnuję, żeby żadne z nas nie wyszło stąd przy zdrowych zmysłach! Prawie mnie pan zabił i siedzi pan sobie wygodnie w fotelu nic nie robiąc?!" - krzyczała ze złością.
Jej oczy przesunęły się po porysowanej masce samochodu. Uśmiechnęła się z satysfakcją, choć tylko w myślach. Jego samochód też był uszkodzony, 50/50.
Ale to nie wystarczało, nie dla niej. W końcu znalazła sposób na wyładowanie miesięcznej frustracji. Szkoda, że mężczyzna za kierownicą miał za to zapłacić.
Powoli młody mężczyzna wysiadł z fotela kierowcy i stanął przed Roxanne. "Przepraszam panią bardzo. Ja..."
"Pan przeprasza? Zniszczył pan mój samochód i mógł mnie zabić, i pan przeprasza?!" Odwróciła się do swojego samochodu, wskazując na niego, po czym zwróciła się z powrotem do szczupłego mężczyzny.
"Jechałam tuż przed panem! I pan po prostu we mnie wjechał! Gdzie pan miał głowę? W chmurach?!"
Była wściekła, tak wściekła, a jego przepraszające oczy ukryte za grubymi szkłami nie zrobiły nic, by ją uspokoić.
Co było nie tak z tym światem? Dlaczego wszystko musiało być zawsze przeciwko niej!
Była tak skupiona na swoim krzyku i tyradzie, że nie zauważyła, jak wzrok mężczyzny odrywa się od niej i spoczywa na postaci za nią.
"Panie Lancelot... Proszę wrócić do samochodu, to nic poważnego, zajmuję się tym." - powiedział mężczyzna, podczas gdy coś przypominającego szacunek i strach przyciemniło jego spojrzenie.
Roxanne przerwała. Dopiero gdy przestała mówić, usłyszała dźwięk oddechu nad sobą. Wtedy zauważyła cień górujący nad jej własnym i kierunek spojrzenia kierowcy.
Dokładnie za nią.
Jej brwi zmarszczyły się w grymasie, gdy obróciła się na pięcie.
Jej oczy napotkały pierś mężczyzny ubranego w niebieski smoking. Niepewna czego się spodziewać, jej wzrok powędrował w górę, przez szeroką klatkę piersiową i perfekcyjnie wyrzeźbione barki.
Kiedy jej oczy dotarły do jego twarzy, znudzone niebieskie oczy patrzyły na nią z góry.
Zamarła, spojrzenie w jego oczach było wystarczająco zimne, by ją zamrozić.
"Wezwij inny samochód, Peter, zajmę się nią." - powiedział mężczyzna ponownie. Jego oczy opuściły Roxanne i spoczęły na kierowcy.
Nie widziała, jak mężczyzna za nią wraca do samochodu. Jej oczy były utkwione w nim, zapadając się głębiej w jego spojrzenie, gdy znów na nią patrzył.
Była w szoku. Nie mogła krzyczeć na niego tak, jak krzyczała na kierowcę. To było prawie tak, jakby jego lodowato niebieskie oczy ją sparaliżowały.
Uniósł brew pytająco, dopiero wtedy Roxanne zauważyła, że się na niego gapiła.
"Jaki jest problem, panno?" Teraz jego uwaga była skupiona na niej. Jego wzrok był na niej, kierował swoje pytanie do niej.
'O cholera.' - mruknęła Roxanne w myślach, gdy zdała sobie sprawę, że jego oczy na niej związały jej również język.
Przesuń w górę, aby kontynuować