passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha Prince Unexpected Mate - Rozdział #5 - autor A Ifeoma

The Alpha Prince Unexpected Mate

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Emily była zaskoczona, gdy obudziła się następnego ranka i poczuła, jak czyjaś ręka ciągnie ją za prawy nadgarstek.

"Skłamałam! Nie przetrwam dzisiaj sama!" Oczy Emily rozszerzyły się ze zdziwienia, gdy zobaczyła Roxanne ubraną w szlafrok.

"Co tu się do cholery dzieje?" zapytała Emily, przyglądając się przyjaciółce, jednocześnie przeciągając się.

"Jest 9 rano Emily, i boję się! Nie mogę pokazać się na tym weselu bez partnera. Proszę, zadzwoń do swoich braci, któregokolwiek. Potrzebuję pomocy!"

Emily widziała ból w oczach przyjaciółki, łzy, które starała się powstrzymać, zdradzały się w jej głosie. Chciała jakoś pomóc, ale zrobiła już wszystko, co mogła.

Roxanne pozwoliła się przyciągnąć w ramiona Emily, rozluźniła się przy piersi swojej najlepszej przyjaciółki, gdy ta przeczesywała palcami jej włosy. Ten gest pomógł uspokoić lekki atak paniki Roxanne.

Emily trzymała Roxanne bez słowa, i to wystarczyło jako zapewnienie, że wszystko będzie dobrze.

Przez chwilę Roxanne poczuła się lepiej. Emily zawsze sprawiała, że czuła się lepiej, dlatego pozostały nierozłączne od czasów liceum. W college'u nawet odległość nie była w stanie ich rozdzielić.

Podczas gdy Emily poleciała do Francji na studia artystyczne, Roxanne została w sercu Teksasu. Mimo to nie było dnia, żeby nie przywitały się rano i nie pożegnały wieczorem.

Z Emily ubieranie się wydawało się łatwiejsze. Jeśli miała znów spojrzeć w oczy Jonahowi i swojej siostrze, upewniła się, że zrobi to jako lepsza i piękniejsza kobieta.

Piękniejsza niż kiedykolwiek ją widzieli.

Patrząc na siebie w lustrze, Roxanne wiedziała, że jej pierwsza misja została wykonana. Błękitna koronkowa suknia opinała jej krągłości aż do kostek, gdzie tworzyła falbanę wokół stóp.

Rękawy były długie, sięgające nadgarstków. Okrągły dekolt był spięty ozdobnym guzikiem z tyłu szyi. Plecy były odkryte, suknia odsłaniała je całkowicie, tworząc wcięcie w kształcie litery V tuż nad talią.

Jej brązowe włosy spoczywały na lewym ramieniu, spływając w dół do wysokości pępka. Miała na sobie połyskujące, pasujące błękitne kolczyki. Makijaż był ładny i prosty.

Roxanne czuła się jak zupełnie inna osoba. W szpilkach podobieństwo między nią a Raylą stało się uderzające. To sprawiło, że zadrżała ze złości.

Emily wyjechała godzinę wcześniej, by zająć się gośćmi w kościele, zastępując Roxanne, która nalegała, że chce przyjść znacznie później. Jednak przyjaciółka zadbała o to, by zostawić jej swój samochód.

Roxanne nie zamierzała włóczyć się po ulicach w sukni z trenem w poszukiwaniu partnera, jakiegokolwiek odpowiedniego mężczyzny. Musiała znaleźć kogoś, z kim wejdzie do kościoła, kogokolwiek.

Błękitna Toyota Hyundai Emily stanowiła wyraźny kontrast z jej morsko-błękitną suknią, ale Roxanne i tak nią pojechała.

Nawet gdy jej oczy śledziły ruchliwe ulice Manhattanu, jej umysł wciąż pracował. Do kogo mogła zadzwonić? Do byłego współpracownika? Przyjaciela? Cholera.

Jej serce znów zaczęło przyspieszać. Była zdezorientowana i bardzo nierozsądna myśląc, że będzie w stanie pójść na to wesele sama! Roxanne nie mogła, wiedziała o tym. Musiała kogoś znaleźć, nawet jeśli miałby to być kelner z restauracji.

Jęknęła sfrustrowana, uderzając pięściami w kierownicę. Myślenie o tym doprowadzało ją do szaleństwa. Nigdy nie miała wielu męskich przyjaciół, nigdy nie zadawała sobie trudu, by ich znaleźć, bo Jonah tego nie pochwalał.

Łzy napłynęły jej do oczu na myśl o nim.

Jonah Rivers. Znali się od szkoły podstawowej i zaczęli się spotykać w drugiej klasie liceum. Zawsze był przy niej, przez okres dojrzewania, dorastanie, dorosłość, trudne dni w college'u, ukończenie studiów, szkołę podyplomową, dni stażu, przez to wszystko.

Byli w swoim życiu podczas wszystkich ważnych kamieni milowych. Była z nim, gdy odszedł z firmy architektonicznej i postanowił pracować na własną rękę.

Była z nim przez noce, gdy pracował do upadłego i poranki, gdy odsypiał. Była tam, by zostawić filiżankę kawy na jego biurku, gdy pracował do późna, była tam, by zdjąć mu skarpetki i położyć go do łóżka, gdy sen zaskoczył go przy biurku.

Gdy w końcu przyszedł przełom i założył własną firmę, była tam, by okazać wsparcie najlepiej jak potrafiła. Zawsze tam była. A jednak, jednak zdradził ją w najgorszy możliwy sposób.

To mógł być ktokolwiek. Roxanne życzyła sobie, żeby to był ktokolwiek inny niż jej siostra. Mógł zajść w ciążę z jakąkolwiek przypadkową dziewczyną. Zamiast tego wybrał jej siostrę bliźniaczkę.

I Roxanne nigdy mu tego nie wybaczy...

Przerażenie odbiło się w jej oczach, gdy zauważyła światła nad nimi. Czerwone światło świeciło jaskrawo. Miała wykonać główny przejazd ze swojej strony skrzyżowania na drugą, gdy zauważyła sygnalizację świetlną. W panice nacisnęła lewą stopą pedał hamulca, powodując gwałtowne zatrzymanie samochodu. Westchnięcie, które wydobyło się z jej ust, było pełne wdzięczności. Mogłaby dziś stracić samochód Emily i musiałaby zapłacić prawie sto dolarów, żeby go odzyskać, jeśli nie więcej - gdyby została złapana na łamaniu przepisów drogowych, a to były pieniądze, których nie miała.

Jednak jej wdzięczność nie trwała nawet trzydziestu sekund.

ŁUP.

Oczy Roxanne rozszerzyły się z przerażenia, gdy szok przepłynął przez jej żyły. Jej głowa poleciała w kierunku kierownicy, zdążyła położyć dłonie na klaksonie, by powstrzymać zderzenie głowy z kierownicą.

Co do cholery się właśnie stało?

Siła uderzenia samochodu nadjeżdżającego z tyłu była ogromna. Mogło ją to kurwa zabić! Serce Roxanne gwałtownie biło w jej piersi na tę myśl. Ale cichy głos w jej głowie podpowiadał, że nie byłby to taki zły pomysł.

Jej dłonie zacisnęły się na kierownicy, gdy walczyła o uspokojenie oddechu. Ręce wyraźnie drżały na skórzanym pokryciu kierownicy.

Mogła zostać poważnie ranna. Emily zostałaby skrzywdzona, powiedzieliby, że próbowała się zabić. Już widziała sztuczne łzy Rayli i jej udawaną sympatię. Obwiniałaby siebie za "samobójstwo" Roxanne.

Jej szczęka zacisnęła się na to słowo. Wiedziała, że tak by to nazwali. "Biedna dziewczyna. Nie poradziła sobie ze zdradą" - powiedzieliby.

Gniew. Najczęstsza emocja, jaką Roxanne ostatnio odczuwała. Ponownie zalał ją, gdy pchnęła drzwi samochodu i wyszła z niego.

Ktokolwiek był za nią, miał zapłacić za szkody. Miała szczęście, że samochód Emily był ubezpieczony, ale Roxanne nie zamierzała pozwolić nierozważnemu kierowcy za nią ujść z tym płazem, nigdy.

Jej oczy jeszcze raz omiotły czarnego Range Rovera, nawet gdy patrzyła przez szybę na kierowcę, który wyraźnie się trząsł. Wszystkie samochody obok nich również się zatrzymały.

Czy on naprawdę wciąż tam siedział, gdy prawie ją zabił?

Wściekła, podeszła bliżej samochodu i uderzyła dłonią w przednią szybę. "Proszę pana, przysięgam na Boga, że jeśli natychmiast nie wysiądzie pan z tego samochodu, dopilnuję, żeby żadne z nas nie wyszło stąd przy zdrowych zmysłach! Prawie mnie pan zabił i siedzi pan sobie wygodnie w fotelu nic nie robiąc?!" - krzyczała ze złością.

Jej oczy przesunęły się po porysowanej masce samochodu. Uśmiechnęła się z satysfakcją, choć tylko w myślach. Jego samochód też był uszkodzony, 50/50.

Ale to nie wystarczało, nie dla niej. W końcu znalazła sposób na wyładowanie miesięcznej frustracji. Szkoda, że mężczyzna za kierownicą miał za to zapłacić.

Powoli młody mężczyzna wysiadł z fotela kierowcy i stanął przed Roxanne. "Przepraszam panią bardzo. Ja..."

"Pan przeprasza? Zniszczył pan mój samochód i mógł mnie zabić, i pan przeprasza?!" Odwróciła się do swojego samochodu, wskazując na niego, po czym zwróciła się z powrotem do szczupłego mężczyzny.

"Jechałam tuż przed panem! I pan po prostu we mnie wjechał! Gdzie pan miał głowę? W chmurach?!"

Była wściekła, tak wściekła, a jego przepraszające oczy ukryte za grubymi szkłami nie zrobiły nic, by ją uspokoić.

Co było nie tak z tym światem? Dlaczego wszystko musiało być zawsze przeciwko niej!

Była tak skupiona na swoim krzyku i tyradzie, że nie zauważyła, jak wzrok mężczyzny odrywa się od niej i spoczywa na postaci za nią.

"Panie Lancelot... Proszę wrócić do samochodu, to nic poważnego, zajmuję się tym." - powiedział mężczyzna, podczas gdy coś przypominającego szacunek i strach przyciemniło jego spojrzenie.

Roxanne przerwała. Dopiero gdy przestała mówić, usłyszała dźwięk oddechu nad sobą. Wtedy zauważyła cień górujący nad jej własnym i kierunek spojrzenia kierowcy.

Dokładnie za nią.

Jej brwi zmarszczyły się w grymasie, gdy obróciła się na pięcie.

Jej oczy napotkały pierś mężczyzny ubranego w niebieski smoking. Niepewna czego się spodziewać, jej wzrok powędrował w górę, przez szeroką klatkę piersiową i perfekcyjnie wyrzeźbione barki.

Kiedy jej oczy dotarły do jego twarzy, znudzone niebieskie oczy patrzyły na nią z góry.

Zamarła, spojrzenie w jego oczach było wystarczająco zimne, by ją zamrozić.

"Wezwij inny samochód, Peter, zajmę się nią." - powiedział mężczyzna ponownie. Jego oczy opuściły Roxanne i spoczęły na kierowcy.

Nie widziała, jak mężczyzna za nią wraca do samochodu. Jej oczy były utkwione w nim, zapadając się głębiej w jego spojrzenie, gdy znów na nią patrzył.

Była w szoku. Nie mogła krzyczeć na niego tak, jak krzyczała na kierowcę. To było prawie tak, jakby jego lodowato niebieskie oczy ją sparaliżowały.

Uniósł brew pytająco, dopiero wtedy Roxanne zauważyła, że się na niego gapiła.

"Jaki jest problem, panno?" Teraz jego uwaga była skupiona na niej. Jego wzrok był na niej, kierował swoje pytanie do niej.

'O cholera.' - mruknęła Roxanne w myślach, gdy zdała sobie sprawę, że jego oczy na niej związały jej również język.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

"Jaki jest problem, proszę pani?" zapytał ją ponownie. Gdy zadał to pytanie po raz pierwszy, nie odpowiedziała mu. Lancelot uznał, że najlepiej będzie założyć, że nie usłyszała go za pierwszym razem. Jak mogła? Przez cały czas wpatrywała się w jego twarz. Jej oczy podświadomie tańczyły od jego ust, do szczęki, a potem znów do oczu.

Zdziwiłoby go, jak bardzo była zafascynowana jego fizycznością, gdyby nie był już do tego przyzwyczajony. Nie była pierwszą i z pewnością nie mogła być ostatnią.

Gdy patrzył, jak szybko mruga, zanim odsunęła się od niego, Lancelot włożył obie ręce do kieszeni swoich niebieskich spodni. Chciał tylko, żeby powiedziała mu, ile potrzebuje na naprawę samochodu, żeby mógł ruszyć dalej. On sam będzie musiał odholować swój samochód, dopóki nie uda mu się go naprawić.

Jego wzrok powędrował do maski. Biorąc pod uwagę szkody wyrządzone przez kolizję, naprawa zajmie co najmniej dzień lub dwa. Mógł się tylko zastanawiać, co jeszcze mogło się zepsuć w samochodzie.

Kiedy Peter zderzył się z samochodem przed nimi, kubek kawy Lancelota wypadł mu z rąk. Zawartość rozlała się po podłodze, część na jego buty. Zirytowany, pochylił się, by wytrzeć plamy kawy z butów, tylko po to, by podnieść wzrok i zobaczyć tę szaloną kobietę trzymającą Petera za szyję, dosłownie.

Lancelot rozejrzał się i zauważył, jak samochody zatrzymują się, a gapiowie wyciągają telefony, by robić zdjęcia i nagrywać filmy. Jego szczęka zacisnęła się ze zdenerwowania.

Musiał coś zrobić, zanim bardziej go skompromituje.

"Jaki jest problem?!" krzyknęła.

Lancelot prawie prychnął rozbawiony, odrywając swoje niebieskie oczy od jej dzikich fioletowych. Patrząc na jej opuchnięte powieki, prawie zniszczony tusz do rzęs i suknię ślubną, Lancelot mógł wywnioskować jedną bardzo ważną rzecz - była kolejną szaloną Amerykanką.

Na szczęście, miał wszystkie środki finansowe, by się jej pozbyć ze swojej drogi.

"Twój kierowca prawie mnie zabił! Zaraz po tym, jak zniszczył tył mojego samochodu!" krzyknęła znowu, dramatycznie wznosząc ręce nad głowę.

Wzdychając, rozejrzał się po raz ostatni. Samochodów obok nich było mniej, ale ludzie nadal ich obserwowali. To było obrzydliwe, każda sekunda tego.

"Wszystko w porządku?" zdołał zapytać. Bardziej z niecierpliwości niż z troski. Szczerze mówiąc, Lancelot nie mógł się mniej przejmować. Jeśli potrzebowała opieki szpitalnej, pieniędzy na samochód i drobnych na taksówkę, był gotów dać jej właśnie to.

"Co?" zapytała, jakby nie wierzyła w pytanie, które właśnie zadał, ani w sposób, w jaki je zadał.

Zmarszczył brwi. Lancelot Dankworth nigdy nie powtarzał się.

"Powinna pani poczekać chwilę. Niedługo będzie tu taksówka, a ja pokryję rachunki, jak również koszty naprawy pani samochodu."

Oświadczył. Swoim tonem dał jej jasno do zrozumienia, że to nie była sugestia, nie była to prośba, była to oferta, a zarazem rozkaz. Mogła go albo przyjąć i być szczęśliwa, albo odrzucić i zejść mu z oczu.

Jego oświadczenie wydawało się ją obrazić. Teraz patrzyła na niego, z małymi ramionami skrzyżowanymi pod piersiami.

"Mój samochód jest ubezpieczony. Nie potrzebuję twoich pieniędzy." Stwierdziła. Poprzedni błysk wściekłości, który widział w jej oczach, zniknął.

Lancelot chciał prychnąć, ale zamiast tego wzruszył ramionami.

'Więc powinnaś przestać robić scenę i odejść stąd.' Chciał powiedzieć. Zamiast tego, pozostał cicho. Pozwoli jej na przyjemność dokładnego określenia, czego chce, bez konieczności pytania jej, ponownie.

Nawet gdy ją obserwował, nie mógł zrozumieć, dlaczego pomimo tego, jak odpychająca była jej przytłaczająca obecność, w jego wnętrzu jego wilk zdawał się warczeć i szczerzyć zęby z potrzeby. Zignorował swojego wilka, jeśli Ziko chciał się zabawić z damami, mógł mieć tego więcej później. Teraz miał do załatwienia szaloną kobietę i przytulny pokój hotelowy, do którego musiał dotrzeć.

Nagle jej oczy pojaśniały. Jej zmarszczka zniknęła, podobnie jak zmarszczki na czole. Teraz się... uśmiechała?

Lancelot musiał się cofnąć o krok. Uśmiechnęła się do niego, jakby właśnie wygrała na loterii, albo coś większego.

"Ale! Jest coś, co możesz dla mnie zrobić." Powiedziała, zauważył, jak brzmiała zbyt podekscytowana i jego lewa brew uniosła się podejrzliwie.

"Więc?"

"Chcę... Przepraszam, potrzebuję, żebyś eskortował mnie na ceremonię ślubną." Oświadczyła.

Po prostu tak. Lancelot pomyślał, że nie usłyszał jej properly, więc spojrzał na nią ponownie. Był to cichy sygnał, by powtórzyła to, co właśnie powiedziała.

Wydawało się, że to zrozumiała, bo wydała z siebie nerwowy chichot.

Lancelot poczuł, jak wydaje westchnienie ulgi. Dobrze, żartowała.

"Obiecuję ci, nie jestem szalona..." Powiedziała głośno, po zachichotaniu.

"Mogłabyś mnie zmylić." Powiedział do siebie, teraz poświęcając czas na przyjrzenie się cechom kobiety.

Fioletowe oczy i brązowe włosy, była niska. Nie więcej niż metr sześćdziesiąt osiem wzrostu. Błękitna suknia, którą obecnie nosiła, podkreślała jej krągłości, a jej soczyste usta przyciągały jego wzrok, gdy uśmiechała się nerwowo.

Wydawało się, że zauważyła brak zainteresowania i obojętność w jego oczach, bo gdy jego wzrok powrócił do jej twarzy, wskazywała na swój samochód.

"Jesteś mi winien jeden szlachetny i rycerski uczynek, panie." Powiedziała, wydymając wargi.

"Jednak nie żartujesz." Powiedział głośno, mentalnie się policzkując. Zamierzał powiedzieć to w swojej głowie przed przewróceniem oczami.

"Jestem bardzo szczera! Jeśli jest jedna rzecz, co do której kiedykolwiek byłam poważna, to właśnie to. Nie musisz nic robić. Wszystko, co musisz zrobić, to eskortować mnie na ślub i być przy moim boku przez cały czas."

"A dlaczego miałbym to zrobić?"

Kurwa! Kolejne pytanie, które zamierzał zadać sobie. Jak tej kobiecie udawało się sprawić, że słowa wymykały się z jego ust?

Teraz zrobiła jeden krok w jego stronę. Jej oczy tańczyły po jego twarzy, gdy zbliżała się do niego, Lancelot poczuł, jak jego serce bije w piersi. Usłyszał ciężkie oddechy Ziko, które wznosiły się i opadały gwałtownie.

Co się z nim działo?

"Zrobisz to, ponieważ jesteś porządnym brytyjskim mężczyzną, a brytyjscy mężczyźni mają reputację dotrzymywania słowa."

Lancelot był zaskoczony jej stwierdzeniem Mimo to świetnie mu szło ukrywanie tego. Lancelot Dankworth, książę Alfa i następca tronu największej, najbardziej prosperującej i budzącej największy strach sfory wilkołaków, nigdy nie okazywał żadnych emocji.

Jednak ona zdołała to przejrzeć. A może myślała, że chciałby wiedzieć, jak szybko to rozgryzła. "Zdradził cię akcent."

Lancelot powstrzymał chęć przewrócenia oczami. Oczywiście, że tak. "Nie zajmie to dużo twojego czasu, obiecuję."

Wzruszył ramionami. "Lepiej żeby nie."

Kobieta znów się uśmiechnęła, wyciągając rękę do uścisku. Lancelot chciał przewrócić oczami i odwrócić wzrok, ale musiał być uprzejmy. W końcu... Jego wzrok znów powędrował do jej samochodu. Był jej to winien.

Wziął jej dłoń w swoją i wtedy poczuł, jak jego serce zatrzymuje się na kilka sekund. Ogień. To właśnie poczuł, gdy ich skóra się zetknęła. Ciepło wzrosło w jego żołądku i groziło spaleniem jego policzków.

Co się z nim działo? "Para!" Usłyszał pierwsze wołanie Ziko. Lancelot zamierzał je zignorować, musiał. "Jestem Roxanne Harvey" powiedziała znowu kobieta, uśmiechając się podczas uścisku dłoni.

"Moja!" Usłyszał kolejne warknięcie Ziko. Wzrok Lancelota padł na miejsce, gdzie trzymała jego dłoń. Przyjrzał się ponownie tej szalonej Amerykance. 'Chyba sobie żartujesz' pomyślał.

W obronie wyrwał dłoń z uścisku Roxanne. "Proszę pana" usłyszał głos Petera. Oboje odwrócili głowy w stronę mówiącego. Obok stała brązowa Tesla. Wozy holownicze i funkcjonariusze bezpieczeństwa drogowego byli rozproszeni wokół nich.

Jak mógł wcześniej tego nie zauważyć? Czy ona zdołała tak skutecznie przyciągnąć jego uwagę, że widział tylko ją? Lancelot spojrzał znowu na Roxanne.

"Przejażdżka należy do nas. Zdaje się, że mamy wesele do załatwienia." Roxanne promieniała uśmiechem, uśmiechem wdzięczności i ulgi. Peter patrzył na niego wyraźnie zdezorientowany.

"Po prostu dostarcz moje rzeczy do hotelu. Zadzwonię, gdy będziesz potrzebny." "Tak... proszę pana" wymamrotał młody mężczyzna.

Zanim zdążył cokolwiek zrobić, Roxanne otworzyła drzwi samochodu i wsiadła do środka. Lancelot stał za nią przez kilka sekund; z pewnością była szaloną Amerykanką. Ziko musiał mieć pomieszane w głowie.

*********

Siedząc obok siebie w ciasnej taksówce w drodze do kościoła, Roxanne mogła wyczuć jego zapach. Pachniał miętowym kremem po goleniu zmieszanym z najlepszymi arabskimi perfumami. Wiedziała to, pracowała z wieloma arabskimi klientami wysokiego szczebla w LexCorp, więc znała ich zapachy.

Jej serce zamarło. LexCorp. Lawenda. Tak właśnie pachniała. I tak zwyczajnie piękna jak ten fioletowy kwiat, siedziała obok niego, z rękami złożonymi na kolanach, patrząc bezmyślnie przez okno.

Lancelot miał dziwną chęć porozmawiania z nią. Po raz pierwszy kobieta wydawała się wobec niego zdystansowana. Wcale nie zainteresowana wskoczeniem do jego łóżka przy pierwszej okazji, zrobieniem zdjęcia czy nawet zdobyciem jego numeru.

Wszystko, czego chciała, to partner na to jej wesele. Teraz był tego ciekaw. "Próbujesz wzbudzić zazdrość u byłego?" zapytał. Myślał o dotknięciu jej uda, żeby zwrócić jej uwagę, ale zrezygnował, siedzenie było już wystarczająco gorące.

Roxanne odwróciła się do niego i westchnęła. "Historia, historia" zaczęła. Lancelot chciał się zaśmiać. Po zdecydowaniu przeciw temu, po prostu skinął głową.

"Więc jest były?" zapytał znowu, odwracając na chwilę wzrok. "O tak! I żeni się z moją siostrą bliźniaczką."

Gdy zobaczyła jego uniesioną brew w zapytaniu, zaśmiała się i kontynuowała. "Tak, mówię o czymś w stylu biblijnej Racheli i Lei." ciągnęła.

Lancelota bawiło jej studium przypadku, był pewien, że opowiedziano jej tę historię dawno temu i zapomniała, że siostry nie były bliźniaczkami. "Rachel i Lea nie były bliźniaczkami" zauważył.

Odwracając się do niej i widząc wyraz jej twarzy, Lancelot przez krótką chwilę życzył sobie, żeby mógł się zaśmiać. Roxanne wydawała się zamyślona. Rzeczywiście myślała, że były siostrami bliźniaczkami.

"Naprawdę?" "Absolutnie."

Nadal w to wątpiła, widział to w sposobie, w jaki mrużyła oczy. Ten gest przypomniał mu jego matkę, Madeline Dankworth.

Widział ją w sposobie, w jaki Roxanne na niego patrzyła. Oczy Madeline potrafiły wywęszyć kłamstwa od każdego, zarówno człowieka jak i wilka.

To była jedna z rzeczy, które utrzymywały ich sforę silną, budzącą strach, zaradną. Podczas gdy jego ojciec stanowił fizyczną siłę i filar sfory, jego matka stała obok niego jako mózg i siła napędowa sfory.

Madeline Dankworth podejmowała decyzje, Edward Dankworth je egzekwował. "Nie boli cię to? Ta zdrada?" naciskał Lancelot.

Przez krótką chwilę w jej oczach pojawił się błysk bólu. Gdy mrugnęła, zniknął zastąpiony szerokim i szczerym uśmiechem. Lancelot zastanawiał się, czy ten błysk mu się przywidział.

Albo to, albo była cholernie dobrą aktorką. Tak czy inaczej, Lancelot był zainteresowany jej historią. Roxanne westchnęła. Tak długo skupiała się na bólu, że teraz nic nie czuła.

Chociaż obawiała się, że jeśli zobaczy, jak Jonah wypowiada słowa, na które czekała przez ponad połowę swojego życia, do jej siostry, może tego nie wytrzymać. Z tego właśnie powodu nalegała na przybycie na ślub znacznie później.

Mogła przetrwać przyjęcie weselne później wieczorem, ale na pewno nie wymianę przysięg i obrączek. "Czy to boli? Chłopie, płakałam tak dużo, że moje gruczoły łzowe pewnego ranka zaprotestowały. Nie mogę tak dalej. To znaczy, to jest życie. Jest dziura ozonowa, którą trzeba się martwić, nie mogę ciągle myśleć o tym, czego nie mogę zmienić."

Prosta. Odważna. Wybaczająca. Lancelot zanotował. Trzy rzeczy, od których był oddalony o lata świetlne. Zobaczył, jak szybko odwróciła się od niego.

'Złap ją za rękę, potrzebuje cię' Usłyszał wołanie Ziko. Powoli wyciągnął rękę, by przykryć jej dłoń. W połowie drogi cofnął ją. "To dzieje się zbyt szybko" mruknął.

"Coś mówiłeś?" odwróciła się do niego. Otworzył usta, by przemówić, ale kierowca odezwał się pierwszy. "Katedra, proszę pani."

"Nareszcie" powiedziała Roxanne. Lancelot zauważył, jak jej pięści zacisnęły się mocno na udach.

Przyjrzał się jej jeszcze raz. Żyły na jej ramionach, zmarszczki na czole, krople potu, które się zbierały, ale nie spływały. Była zraniona. Bez względu na to, jak bardzo próbowała to ukryć, była wewnętrznie rozdarta.

I wiedział, wiedział, ponieważ sam również był ofiarą tego świata.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Po zapłaceniu kierowcy, dotknęła klamki i odwróciła się do niego. "Pamiętaj, trzymaj się blisko mnie i nie odzywaj się ani słowem. Ja będę mówić, a ty się uśmiechaj, podawaj rękę i całuj mnie w czoło, gdy będzie trzeba." Odwróciła się od niego i otworzyła drzwi. Myśl zakradła się do jej głowy i znów zwróciła twarz w jego stronę. "Uwaga. Powiedziałam: gdy będzie trzeba." Jej nacisk na ostatnie dwa słowa wywołał jego parsknięcie.

Jeśli by chciał, pocałowałby jej czoło, to i każdą część jej ciała, już niedługo. Tylko jeśli by chciał; a wiedział, że chce. Jeśli miał uzyskać odpowiedź na pytania szalejące w jego głowie, musiał jej dotknąć. Pragnienie, by ją przytulić, było dla niego dziwne. Znając swoją niechęć do kontaktu fizycznego, Lancelot zastanawiał się, co w niej powodowało, że chciał ją objąć.

Może to fakt, że Ziko się do niej przekonał. PRZEKONAŁ. Ziko nie tylko się do niej przekonał, uznał ją za swoją partnerkę. To nie było możliwe. Była ludzką kobietą! I to w dodatku Amerykanką. Królewski ród Dankworth wyśmiałby go.

Gdy stali razem, Roxanne wyciągnęła rękę. Zdezorientowany, uniósł brew. Roxanne westchnęła. "O ile wszyscy tutaj wiedzą, jesteśmy przyjaciółmi od dawna i zamierzamy przenieść naszą relację na wyższy poziom." Oczy Lancelota rozszerzyły się. Nie mógł się powstrzymać. Co ona właśnie powiedziała?

Roxanne zauważyła wyraz jego oczu i wybuchnęła śmiechem. "To tylko na dzisiaj. Nikt nie oczekuje, że mi się dziś oświadczysz. Chociaż Rayla może zemdleć z zazdrości." Ta myśl wywołała uśmiech na twarzy Roxanne, wzięła ramię Lancelota i wsunęła w nie swoje.

Jego oczy się rozszerzyły, co za bezczelność. Spięty w jej uścisku, milczał, gdy wchodzili do kościoła trzymając się za ręce. "Czekaj!" wykrzyknęła Roxanne. Przewracając oczami, zmarszczył brwi i spojrzał na nią. "O co chodzi?" "Musimy nadać sobie kryptonimy." Wyszeptała, patrząc na niego.

Żartowała? Jej oczy były śmiertelnie poważne. Nie, nie żartowała. Lancelot spojrzał na nią i pokręcił głową. Co jest nie tak z amerykańskimi kobietami? "Krypto co?" "Wiesz, na wypadek gdybym potrzebowała twojej uwagi w każdej chwili." "Przywiązałaś mnie do siebie, nigdzie się nie wybieram."

Jej brwi się zmarszczyły. Nie wierzyła mu. "Na wypadek, gdybyś postanowił się oddalić. Mężczyźni, nigdy nie wiadomo z wami." Drugie zdanie wypowiedziała z nutą złośliwości. Lancelot westchnął i spojrzał przed siebie. Po prostu nie mógł się doczekać, aż to wszystko się skończy.

"Lance." "Co to za imię?" odparła, odwracając od niego wzrok. Zanim zdążył odpowiedzieć, podeszła do nich piękna czarnoskóra kobieta. Jej szeroki uśmiech był skierowany do kobiety u jego boku.

Nagle żwawa, Roxanne uwolniła ich ramiona, by ją uściskać. "Emily!" "Ślub prawie się skończył. Spóźniłaś się." Emily mruknęła w ramię swojej najlepszej przyjaciółki. Gdy się odsunęła, Roxanne mrugnęła. "Jestem w sam raz na czas." Wybuchnęły śmiechem.

Oczy Emily powędrowały do Lancelota, który patrzył na nią z pustym wyrazem twarzy. "Kim jest nasz mężczyzna?" zapytała, uśmiechając się do Lancelota. Roxanne odruchowo ścisnęła jego ramię, co sprawiło, że Lancelot wymusił uśmiech. "To Lance. Lance, to moja najlepsza przyjaciółka Emily."

Emily uśmiechnęła się i wyciągnęła rękę do uścisku. Lancelot zmusił się do odwzajemnienia uśmiechu i wyciągnął dłoń z kieszeni. Ich dłonie się spotkały. Lancelot życzył sobie, dla zachowania zdrowych zmysłów, by poczuł tę samą iskrę co przy dotknięciu Roxanne.

Powiedziałoby mu to, że był tylko zmieszany jej swobodnym podejściem. Powiedziałoby mu to, że impuls prądu, który przeszył całe jego ciało, był wynikiem nieznajomości. Powiedziałoby mu to, że fascynowała go koncepcja anonimowości. Czekał. Żadnego ognia.

Lancelot cofnął rękę. Jego oczy instynktownie padły na twarz Roxanne, wydawała się nieobecna, chciał do niej sięgnąć. Chciał, żeby z nim rozmawiała. "Chodźmy do środka, zanim twoja matka wyjdzie krzycząc." Emily skierowała słowa do Roxanne. Trąciła Lancelota i weszli razem do katedry.

Ślub się skończył. Roxanne poczuła, jak wydaje z siebie westchnienie ulgi. Nie będzie torturowana przez żadne z nich. Pozostało tylko przetrwać przyjęcie weselne.

Lancelot rozejrzał się po sali. Poza gośćmi ubranymi w piękne suknie i kolorowe stroje, nic nie wskazywało na to, że właśnie odbył się ślub. Tak było, dopóki jego wzrok nie spotkał się z bardzo znajomą postacią.

Stojąc w długiej, białej, powiewnej sukni, Lancelot mógłby przysiąc, że Roxanne wymknęła się z jego ramion, przebrała w białą suknię i obecnie znajdowała się w ramionach najwyraźniej podekscytowanego mężczyzny w czarnym smokingu. Gdy oczy kobiety spotkały się z oczami Lancelota, mógł stwierdzić, że to nie Roxanne.

Po pierwsze dlatego, że jej uścisk na jego dłoni się wzmocnił, gdy obserwowali zbliżającą się kobietę. Po drugie, jej oczy nie były tak proste jak oczy Roxanne. Kryły chciwość i złośliwość. "Przytul mnie, proszę."

Jego oczy spoczęły na jej oczach. Pilność i desperacja w nich nie pozwoliły mu odwrócić wzroku. Jej wargi drżały, ciało gwałtownie się trzęsło. 'Jak bardzo cię to zraniło?' Chciał zapytać. Zamiast tego, rozłożył lewe ramię wokół jej talii. Teraz, gdy już tu był, mógł równie dobrze maksymalnie wykorzystać swoją pomoc. W ten sposób mógł ją odprawić ze spokojem sumienia, zanim Ziko zacząłby snuć kolejne POMYSŁY.

Coś przeskoczyło między nimi, jak błyskawica przenosząca elektryczne prądy z jednego ciała na drugie. Ich spojrzenia pozostały na sobie.

Lancelot poczuł, jak słabną mu kolana. Niebieskie oczy spoczęły na jej ustach, które były lekko rozchylone. Jego serce biło mocniej, chciał tu i teraz przycisnąć swoje usta do jej warg i w pełni je posiąść. Chciał wyciągnąć rękę i ująć jej kark, całując jej niepokój.

Roxanne nigdy nie czuła czegoś podobnego. Intensywność jego spojrzenia, jego oczy tańczyły po jej twarzy, jakby czegoś szukając. Miejsce w talii, gdzie spoczywały jego ramiona, było ciepłe, jego uchwyt dawał poczucie bezpieczeństwa. Roxanne chciała się przybliżyć, po prostu poczuć się chroniona i kochana.

Miłość. Minęło tak dużo czasu, odkąd ją czuła.

"Roxy!" zawołała Rayla, uśmiechając się krzywo i otwierając ramiona do uścisku.

Wzruszając ramionami, Roxanne spojrzała na nią, stojąc nieruchomo, gdy Rayla owinęła ją ramionami.

"Tak się cieszę, że cię widzę! Jonah myślał, że nie przyjdziesz i to mnie całkowicie załamało. Powiedziałam już mamie, że nie chcę kontynuować bez ciebie, ale ona nalegała. Nie masz pojęcia, ile dla mnie znaczy twoja obecność."

Po jej przemowie nastąpił kolejny uścisk. Roxanne wymusiła uśmiech.

"Wiesz, wszyscy myśleli, że będziesz tak zazdrosna, że nie zniesiesz widoku mnie w sukni, która powinna być twoja. Wiemy, jak bardzo kochałaś Jonaha i tak mi przykro, że dowiedziałaś się w taki sposób. Ale wszyscy wiedzą, że Jonah i ja jesteśmy sobie przeznaczeni."

'Niech ją ktoś powstrzyma.' błagała Roxanne w myślach.

Wyczuwając jej myśli, Lancelot wzmocnił uścisk wokół jej talii, przyciągając ją bliżej siebie.

Rayla spojrzała na miejsce, gdzie spoczywały jego dłonie, zanim podniosła wzrok na niego.

Lancelot kwestionował swoje powody zrobienia tego, co zrobił. Dlaczego czuł potrzebę ochrony jej przed złośliwym spojrzeniem i jadowitym językiem jej siostry? Dlaczego musiał walczyć z chęcią rozszarpania jej siostry na kawałki?

Gdy poczuł, jak sztywnieje w jego objęciach, gniew Lancelota wzrósł.

Musiał coś zrobić, i to szybko.

Kolejne spojrzenie na Roxanne powiedziało mu, że nie jest w stanie odpowiedzieć, poczuł narastającą chęć zrobienia tego za nią.

Chciał ją chronić. Tak jak powinien chronić swoją partnerkę.

Swoją partnerkę. Te słowa zadzwoniły w jego głowie, bardziej jako ostrzeżenie niż przypomnienie.

Pomyśli o tym później. Teraz musiał zrobić to, po co tu przyszedł - stanąć przy niej.

"Roxanne jest silniejsza niż ktokolwiek myśli. Nalegałem, żeby nie przychodziła na tę uroczystość. Sam dopilnowałbym, żebyś nie dożyła tego dnia. Ale Roxanne nie chciała o tym słyszeć, chciała zobaczyć cię szczęśliwą. I dlatego ją tu przyprowadziłem, wbrew swojej woli."

Jego wypowiedź zakończyła się pocałunkiem na czole Roxanne.

W głębi duszy był wściekły na siebie. Dlaczego robił tak wiele, mimo jak bardzo starał się pokazać tak niewiele?

Zawstydzona Rayla wymusiła nerwowy śmiech i spojrzała z powrotem na siostrę.

"Cieszę się, że jednak przyszłaś." Jej oczy zwęziły się patrząc na Lancelota.

"Więc zobaczymy się na przyjęciu weselnym?"

Przyciągnął Roxanne bliżej, posyłając Rayli spojrzenie, które prawie sprawiło, że się potknęła.

"Tak. Oczywiście."

Roxanne myślała, że się zarumieni. Ale była zbyt słaba, żeby się ruszyć.

"Suknia, która powinna być twoja." powiedziała Rayla. Roxanne poczuła, jak łzy zbierają się pod powiekami. Zakaszlała, powstrzymując łzy.

Nie będzie płakać, nie tutaj.

Myślała, że jest gotowa stawić czoła Rayli, ale widząc ją tutaj, zdała sobie sprawę, że nie była przygotowana w najmniejszym stopniu.

Gdyby Lancelot nie był przy jej boku, wybiegłaby z sali we łzach.

Uśmiech pojawił się na jej twarzy, gdy pomyślała o jego imieniu.

Lancelot.

Jako ktoś, kto był tu tylko po to, by zapłacić za szkody, które jego kierowca wyrządził jej samochodowi, radził sobie cholernie dobrze.

Emily wróciła do miejsca, gdzie stali, po tym jak Rayla odeszła.

Zatroskana, spojrzała na Roxanne.

"Jest zdenerwowana. Zabierz ją na drinka." odezwał się Lancelot, jego gniew jeszcze nie opadł.

Ziko też nie miał łatwo. Ze swoim nowym zauroczeniem, Ziko nagle stał się nadopiekuńczy wobec Roxanne.

To wciąż go niepokoiło. Wszystko działo się zbyt szybko, zdecydowanie zbyt szybko.

Nigdy nie znalazł swojej partnerki, ale dużo czytał o tym, jak to powinno wyglądać. Mimo to, pogodził się z losem, że nigdy jej nie znajdzie.

Teraz, gdy Ziko uznał tę kobietę, trudno mu było tego nie zrobić również.

Jeśli nadal będzie stał w tym samym miejscu co kobieta, która sprawiła, że Roxanne się zamartwiała, mógłby rozszarpać skórę na strzępy i wydłubać jej kości zębami.

Musiał wyjść na zewnątrz, musiał zaczerpnąć powietrza. Albo Ziko kogoś rozszarpie.

Emily skinęła głową. Z wyciągniętymi rękami odciągnęła Roxanne od uścisku Lancelota.

Właśnie gdy się odwrócił, poczuł jej dłoń na swoim nadgarstku.

Wiedział, że to jej, bo jego serce przyspieszyło.

Kiedy odwrócił się do niej, uśmiechała się.

"Dziękuję." wyszeptała bezgłośnie, nie mógł jej usłyszeć przez wszystkie wściekłe głosy w swojej głowie.

Patrzył w ciszy, jak odchodzi od niego. Nagle poczuł pustkę, jakby odeszła wielka część jego samego. Im dalej szła, tym bardziej wydawało się, że jego serce opada.

Potrząsnął energicznie głową. Może jeśli potrząśnie nią wystarczająco mocno, znów będzie mógł myśleć jasno.

Jego wzrok ponownie powędrował do Rayli, ze zmarszczonym czołem wyszedł z sali.

Przyjęcie weselne. Na pewno zobaczy ją tam i położy kres temu cyrkowi w swojej głowie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha Prince Unexpected Mate

The Alpha Prince Unexpected Mate

113 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

113

Treść

Aa