Roxanne wsiadła do pierwszej taksówki, którą zauważyła, kierując się do LexCorp. Nie przeszkadzało jej, że w środku była matka z upartym, płaczącym dzieckiem. W rzeczywistości, podobało jej się, że było tam płaczące dziecko, dzięki czemu mogła maskować dźwięk własnego szlochu. Zrezygnowałaby z pracy, gdyby dziś nie było to dla niej tak ważne. Poza tym, nie zaszkodzi usłyszeć dobrą nowinę po tym, jak dostała w twarz złą. Zacisnęła dolną wargę i próbowała utrzymać się na cienkiej nici, na której wisiała jej zdrowa psychika. Próbowała wymyślić dwa dobre powody, dla których nie powinna strzelić kulą w serce Jonaha. W końcu, kiedy taksówka zatrzymała się przed pięćdziesięciopiętrowym budynkiem LexCorp, wyskoczyła z niej i przepchnęła się przez wysokie szklane drzwi. Ignorowała każde powitanie i nie powiedziała ani słowa do nikogo, nawet nie do recepcjonistki, której zwykle rzucała uśmiech każdego ranka; cóż, to nie był taki jak każdy inny poranek. Roxanne pospieszyła do łazienki na parterze i ustawiła się przed lustrem. Chociaż spóźniła się do pracy o czterdzieści pięć minut, nie mogła zmusić się do wejścia na salę konferencyjną z rozmazanym eyelinerem i tuszem do rzęs spływającym po policzkach, zmieszanym z łzami. Wyciągnęła garść chusteczek i wytarła twarz do czysta. Tak, nie zaszkodzi wyglądać na nagą i odrętwiałą, te słowa najlepiej oddawały to, co teraz czuła. Kiedy skończyła, wyleciała z kabiny łazienkowej, do holu biura i wpadła do pierwszej otwartej windy, którą zobaczyła. Jej kolana trzęsły się, głowa kręciła się, dziura w jej klatce piersiowej wydawała się pogłębiać z każdą sekundą, ale Roxanne musiała to przetrzymać. "Pomyśl o swojej awansie." Zamknęła oczy i przemówiła do siebie, wdychając i wydychając głęboko i powoli. W ciągu trzech minut była na 27. piętrze, gdzie znajdowała się sala konferencyjna. Pośpieszyła z windy, ściskając torebkę tak, jak ból ściskał jej serce, i przeszła przez hol biur, aż znalazła drzwi do sali konferencyjnej. Były lekko uchylone. Roxanne wzięła głęboki oddech. Potrafiła to zrobić, mogła się złożyć na trzydzieści minut. Musiała, po prostu musiała. Na tym oddechu wcisnęła się przez drzwi i wślizgnęła się do sali. Wszystkie oczy wokół okrągłego stołu natychmiast na nią padły. W tym również oczy jej CEO, Alexandra. Udawała uśmiech, siadając na krześle przy drzwiach. Starszy mężczyzna nie odrywał od niej wzroku, zamiast tego zmarszczył brwi. "Miło, że do nas dołączyłaś prawie godzinę spóźniona, pani Harvey." O nie. Była w tarapatach, co mogłaby mu powiedzieć? Roxanne pomyślała o otwarciu ust, by coś powiedzieć. "Przepraszam, proszę pana, ja..." "Nie ma potrzeby, właśnie kończyliśmy. Możesz spotkać się ze swoimi kolegami..." Przerwał, a potem westchnął. "Byłymi kolegami po resztę szczegółów..." Roxanne mrugnęła dwa razy. Ostatnią rzeczą, którą usłyszała, było "byli koledzy", zanim całkowicie się wyłączyła. Co miał na myśli, mówiąc "byli koledzy"? Potrząsnęła głową gwałtownie. To musiał być sen, każda część z tego musiała być przerażającym koszmarem. Może jeśli potrząśnie głową wystarczająco mocno, obudzi się. "Firma musiała zwolnić niektóre osoby z powodu ostatnich trudności. Jesteś jedną z nich. Zostałaś zwolniona, Roxanne Harvey." Nawet gdy starała się zrozumieć, co właśnie usłyszała, siedziała oszołomiona, między swoimi kolegami. Jej zszokowane oczy wciąż krążyły wokół okrągłego stołu. Trudno było jej uwierzyć w to, co usłyszała. Co miał na myśli, mówiąc, że ZOSTAŁA ZWOLNIONA? Jak do diabła mogła zostać zwolniona? Nie! Musiał być jakiś błąd. Nie wiedziała, kiedy wstała i huknęła dłońmi o stół. "Co?!" Nie dziś, nie teraz. Wszystkie te rzeczy nie mogły się wydarzyć jej dzisiaj. Jej świat nie mógł się rozsypać na kawałki w jedną tylko dzień! Alexander, CEO LexCorp - firmy, której poświęciła siedem lat swojego krwi, potu i łez - oderwał wzrok od papieru w rękach i spojrzał na nią, nakazując jej usiąść. Roxanne nie ustępowała. Podziwiała i szanowała starszego mężczyznę, ale ten błąd musiał zostać natychmiast naprawiony. "Z całym szacunkiem, panie Lex, musi być tu jakiś błąd..." "Czy mówisz, że Hardy nie ocenił poprawnie twojej efektywności?" Przerwał, widocznie zirytowany. Oczy Roxanne przeniosły się na Hardy'ego, Thomasa Hardy'ego. Stał za Alexandrem, z typowym uśmiechem na twarzy. Jego oczy krążyły wokół jej twarzy. Jakby mówiły "Wygrałem, suko". Thomas Hardy był, i nadal pozostaje, najgorszym koszmarem Roxanne. Szef zarządzania zasobami ludzkimi w LexCorp, Thomas Hardy, zawsze miał oko na Roxanne. Cztery razy próbował namówić Roxanne do swojego łóżka, a raczej na biurko, cztery razy. I cztery razy, ona stanowczo odmówiła. Thomas nie przyjął tego lekko. Po podaniu jej niezliczonych zapytań, w końcu postanowił zagrozić jej pobytem w LexCorp. "Jeśli będziesz tak dalej, twoje dni w tej korporacji są policzone." Jego słowa odbijały się w jej uszach jak grzmot. Cholera. Ty. Drań. Przeklęła pod nosem. Zdesperowana, zwróciła uwagę na starszego mężczyznę. "Proszę pana, poświęciłam życie tej firmie. Musisz zrozumieć, że ja..." 'Że ta praca jest jedyną rzeczą, która trzyma mnie przy zdrowych zmysłach. Że straciłam narzeczonego, zerwałam wszystkie więzi z rodziną i to wszystko, co mi zostało...' chciała dodać, z drżeniem w głosie. Na szczęście, przerwał jej ostatni mężczyzna, na którego teraz chciała spojrzeć; no cóż, po Jonahu. "Możesz spotkać się ze mną po tym spotkaniu, jeśli masz jakieś skargi, pani Harvey. Na razie proszę usiąść." Thomas nakazał, jego przerażające oczy bawiły się z jej wściekłymi, fioletowymi. Pokonana, Roxanne opadła z powrotem na swoje miejsce, próbując uspokoić swoje gwałtownie drżące ciało i drżące wargi. Reszta spotkania przeszła w mgle. Przez pozostałe dziesięć minut Roxanne mogła skupić się tylko na jednym - dziesięciu sposobach wykastrowania Thomasa po zakończeniu spotkania, i rozszerzeniu tej operacji również na Jonaha. Gdy Alexander wstał, by opuścić salę konferencyjną, Roxanne pospiesznie poderwała się z miejsca, podążając tuż za nim.
"Proszę pana, niech mi pan da szansę..." "Słyszała pani pana Hardy'ego, jeśli czegoś pani potrzebuje, proszę się z nim skontaktować" - rzucił przez ramię Alexander, nie zaszczycając jej nawet spojrzeniem.
Roxanne zachwiała się. To nie mogło się dziać naprawdę, to musiał być koszmar, z którego desperacko potrzebowała się obudzić. Powoli odwróciła się do Thomasa, rzucając mu kamienne spojrzenie, gdy się do niego zbliżała.
"Jak śmiesz." Jej głos był cichy, gniew sprawił, że był ledwo słyszalny. Thomas spojrzał na nią, przesuwając wzrokiem po jej twarzy i prychnął. "Nie udawaj takiej zaskoczonej. Na pewno wiedziałaś, że to cię czeka."
"Wszystko to dlatego, że nie chciałam się z tobą przespać?" Słowa wypłynęły, zanim zdążyła je powstrzymać, ale walczyła z chęcią płaczu. Nigdy nie da Thomasowi tej satysfakcji, by zobaczył ją załamaną, bezbronną.
Wybuchnął śmiechem, klepiąc ją po ramieniu. Roxanne żałowała, że nie może przebić mu dłoni, ale zarzut o napaść nie byłby jej teraz pomocny. "Nie schlebiaj sobie, panno Harvey, dobry seks mogę mieć wszędzie."
Pochylił się i wyszeptał jej do lewego ucha: "Chodzi o to, że myślałaś, że jesteś inna. Po prostu przypominam ci, że jesteś jak każda inna Amerykanka. A teraz jesteś jak każda bezrobotna kobieta."
Sposób, w jaki podkreślił słowo 'bezrobotna', sprawił, że Roxanne skuliła się pod jego spojrzeniem. Bez względu na to, jak na to spojrzeć, miał przewagę.
Thomas wyprostował się i potrząsnął głową, po czym odwrócił się do niej plecami. "Ma pani dziesięć minut na opuszczenie budynku, panno Harper. Proszę je dobrze wykorzystać" - usłyszała głos Hardy'ego.
Stała jak sparaliżowana, patrząc jak wychodzi z pokoju. Jej powieki piekły od łez, które groziły zalaniem policzków, a kolana się pod nią uginały. Pięć lat oddania zostało właśnie wyrzucone przez okno.
Po twarzy spływały jej krople potu. To wciąż nie miało sensu. Jak LexCorp mogło odrzucić siedem lat ciężkiej pracy i poświęcenia? Czy jej niezliczone wyrzeczenia dla tej firmy nic dla nich nie znaczyły?
Jej rodzina! Jonah! A teraz LexCorp. Siedem lat dawania z siebie wszystkiego. Siedem lat bezgranicznego oddania zakończyło się tragicznie w mgnieniu oka.
A Jonah? Roxanne zaczęła się dławić łzami, gdy jego twarz przemknęła jej przez myśl. Była z nim przez ponad połowę swojego życia, przechodząc od przyjaźni do miłości. A jednak nawet on nie zastanawiał się dwa razy, zanim wykorzystał największą okazję, by złamać jej serce na kawałki.
Nagle przypomniała sobie słowa swojej najlepszej przyjaciółki z tego ranka. "Twoja skromność mnie obraża, Roxy. Wiesz, że ta praca jest twoja. Dziewczyno, dałaś tej firmie wszystkie swoje późne noce i cholernie wczesne poranki, byliby szaleni, gdyby nie dali ci tego awansu."
Emily była osobą, z którą powinna teraz porozmawiać. Jej najlepsza przyjaciółka i współlokatorka była jedyną osobą, którą potrzebowała zobaczyć, jedyną osobą, która mogła ją teraz uspokoić.
Z tą myślą Roxanne chwyciła swoją torebkę i to, co zostało z jej godności, i wybiegła z sali konferencyjnej, opuszczając budynek bez oglądania się za siebie.
****************
Kolejne trzydzieści dni minęło jak we mgle. Między szukaniem pracy online a spędzaniem większości czasu w piekarni swojej siostry, Roxanne straciła poczucie czasu.
Isabelle, jej najstarsza siostra i najlepsza przyjaciółka, była dla niej wspaniała. Oprócz Emily, była kolejną osobą, do której Roxanne wiedziała, że może się zwrócić, jeśli kiedykolwiek czegoś potrzebowała, nawet jeśli chodziło tylko o wysłuchanie.
W końcu Isabelle rozumiała lepiej niż ktokolwiek inny, co to znaczy zostać zdradzonym przez rodzinę. Po tym, jak Isabelle ujawniła się jako lesbijka przed Harveyami, reszta rodziny znalazła sposoby, by odizolować się od niej i jej spraw.
Isabelle Harvey nie mogła być bardziej zadowolona. Pozwoliło jej to na wolność poślubienia Carrie i bycie szczęśliwą. To podczas jednej z wizyt w cukierni Isabelle, Roxanne została namówiona na uczestnictwo w ślubie.
Isabelle tak mocno podkreślała zasadę "rodzina przede wszystkim", że Roxanne nie mogła uwierzyć, że to ta sama Isabelle, którą ich matka praktycznie wyrzuciła z domu.
Roxanne odnalazła nadzieję w Isabelle. Jeśli ona mogła uczestniczyć w ślubie i patrzeć na ich rodziców bez załamania, to Roxanne też mogła przyjść na ślub. Ale Isabelle nie była tą, która miała patrzeć, jak jej były narzeczony żeni się z jej bliźniaczką.
Jonah próbował się z nią skontaktować. Połączenia trafiały prosto do poczty głosowej, a maile lądowały w koszu Gmail. Tej nocy, gdy odważył się pojawić w jej domu, Emily zebrała całą moralność, jaką mogła zgromadzić, żeby go nie pobić.
Ślub był już za kilka godzin. Emily i Isabelle wzięły na siebie rolę jej osobistych stylistek i wizażystek. Teraz potrzebowała tylko partnera.
"Nie ma mowy, żebyśmy pozwoliły ci wejść do tej katedry bez mężczyzny" - głos Emily wciąż dudnił w jej głowie, gdy przeglądała aplikację Tinder.
Żaden z pozornie przyzwoitych mężczyzn, których znalazła, nie był zainteresowany jej profilem. Pamiętała, jak Emily mówiła, że to przez zdjęcie, którego użyła, ale Roxanne nie widziała w nim nic złego i nie zgodziła się go zmienić.
Gdy ostatnia osoba odmówiła spotkania, Roxanne westchnęła i wyłączyła laptop. "Mężczyźni są głupi" - powiedziała, wywołując uśmiech na twarzy Emily, która zajęta była dzierganiem szalika na kanapie przed telewizorem.
"Jutro jest ślub, na pewno nie chcesz się bardziej postarać?" "Pieprzyć to. Idę spać. Jutro dam sobie radę sama." - odparła Roxanne, powoli wspinając się po schodach.
W głębi duszy chciała wierzyć, że to prawda. Może, tylko może, jeśli będzie to powtarzać sobie w lustrze raz za razem, będzie w stanie w to uwierzyć. Może uda jej się przetrwać jutrzejszy ślub bez pociągnięcia za spust wobec któregokolwiek z nich; Rayli czy Jonaha. A może obu?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Emily była zaskoczona, gdy obudziła się następnego ranka i poczuła, jak czyjaś ręka ciągnie ją za prawy nadgarstek.
"Skłamałam! Nie przetrwam dzisiaj sama!" Oczy Emily rozszerzyły się ze zdziwienia, gdy zobaczyła Roxanne ubraną w szlafrok.
"Co tu się do cholery dzieje?" zapytała Emily, przyglądając się przyjaciółce, jednocześnie przeciągając się.
"Jest 9 rano Emily, i boję się! Nie mogę pokazać się na tym weselu bez partnera. Proszę, zadzwoń do swoich braci, któregokolwiek. Potrzebuję pomocy!"
Emily widziała ból w oczach przyjaciółki, łzy, które starała się powstrzymać, zdradzały się w jej głosie. Chciała jakoś pomóc, ale zrobiła już wszystko, co mogła.
Roxanne pozwoliła się przyciągnąć w ramiona Emily, rozluźniła się przy piersi swojej najlepszej przyjaciółki, gdy ta przeczesywała palcami jej włosy. Ten gest pomógł uspokoić lekki atak paniki Roxanne.
Emily trzymała Roxanne bez słowa, i to wystarczyło jako zapewnienie, że wszystko będzie dobrze.
Przez chwilę Roxanne poczuła się lepiej. Emily zawsze sprawiała, że czuła się lepiej, dlatego pozostały nierozłączne od czasów liceum. W college'u nawet odległość nie była w stanie ich rozdzielić.
Podczas gdy Emily poleciała do Francji na studia artystyczne, Roxanne została w sercu Teksasu. Mimo to nie było dnia, żeby nie przywitały się rano i nie pożegnały wieczorem.
Z Emily ubieranie się wydawało się łatwiejsze. Jeśli miała znów spojrzeć w oczy Jonahowi i swojej siostrze, upewniła się, że zrobi to jako lepsza i piękniejsza kobieta.
Piękniejsza niż kiedykolwiek ją widzieli.
Patrząc na siebie w lustrze, Roxanne wiedziała, że jej pierwsza misja została wykonana. Błękitna koronkowa suknia opinała jej krągłości aż do kostek, gdzie tworzyła falbanę wokół stóp.
Rękawy były długie, sięgające nadgarstków. Okrągły dekolt był spięty ozdobnym guzikiem z tyłu szyi. Plecy były odkryte, suknia odsłaniała je całkowicie, tworząc wcięcie w kształcie litery V tuż nad talią.
Jej brązowe włosy spoczywały na lewym ramieniu, spływając w dół do wysokości pępka. Miała na sobie połyskujące, pasujące błękitne kolczyki. Makijaż był ładny i prosty.
Roxanne czuła się jak zupełnie inna osoba. W szpilkach podobieństwo między nią a Raylą stało się uderzające. To sprawiło, że zadrżała ze złości.
Emily wyjechała godzinę wcześniej, by zająć się gośćmi w kościele, zastępując Roxanne, która nalegała, że chce przyjść znacznie później. Jednak przyjaciółka zadbała o to, by zostawić jej swój samochód.
Roxanne nie zamierzała włóczyć się po ulicach w sukni z trenem w poszukiwaniu partnera, jakiegokolwiek odpowiedniego mężczyzny. Musiała znaleźć kogoś, z kim wejdzie do kościoła, kogokolwiek.
Błękitna Toyota Hyundai Emily stanowiła wyraźny kontrast z jej morsko-błękitną suknią, ale Roxanne i tak nią pojechała.
Nawet gdy jej oczy śledziły ruchliwe ulice Manhattanu, jej umysł wciąż pracował. Do kogo mogła zadzwonić? Do byłego współpracownika? Przyjaciela? Cholera.
Jej serce znów zaczęło przyspieszać. Była zdezorientowana i bardzo nierozsądna myśląc, że będzie w stanie pójść na to wesele sama! Roxanne nie mogła, wiedziała o tym. Musiała kogoś znaleźć, nawet jeśli miałby to być kelner z restauracji.
Jęknęła sfrustrowana, uderzając pięściami w kierownicę. Myślenie o tym doprowadzało ją do szaleństwa. Nigdy nie miała wielu męskich przyjaciół, nigdy nie zadawała sobie trudu, by ich znaleźć, bo Jonah tego nie pochwalał.
Łzy napłynęły jej do oczu na myśl o nim.
Jonah Rivers. Znali się od szkoły podstawowej i zaczęli się spotykać w drugiej klasie liceum. Zawsze był przy niej, przez okres dojrzewania, dorastanie, dorosłość, trudne dni w college'u, ukończenie studiów, szkołę podyplomową, dni stażu, przez to wszystko.
Byli w swoim życiu podczas wszystkich ważnych kamieni milowych. Była z nim, gdy odszedł z firmy architektonicznej i postanowił pracować na własną rękę.
Była z nim przez noce, gdy pracował do upadłego i poranki, gdy odsypiał. Była tam, by zostawić filiżankę kawy na jego biurku, gdy pracował do późna, była tam, by zdjąć mu skarpetki i położyć go do łóżka, gdy sen zaskoczył go przy biurku.
Gdy w końcu przyszedł przełom i założył własną firmę, była tam, by okazać wsparcie najlepiej jak potrafiła. Zawsze tam była. A jednak, jednak zdradził ją w najgorszy możliwy sposób.
To mógł być ktokolwiek. Roxanne życzyła sobie, żeby to był ktokolwiek inny niż jej siostra. Mógł zajść w ciążę z jakąkolwiek przypadkową dziewczyną. Zamiast tego wybrał jej siostrę bliźniaczkę.
I Roxanne nigdy mu tego nie wybaczy...
Przerażenie odbiło się w jej oczach, gdy zauważyła światła nad nimi. Czerwone światło świeciło jaskrawo. Miała wykonać główny przejazd ze swojej strony skrzyżowania na drugą, gdy zauważyła sygnalizację świetlną. W panice nacisnęła lewą stopą pedał hamulca, powodując gwałtowne zatrzymanie samochodu. Westchnięcie, które wydobyło się z jej ust, było pełne wdzięczności. Mogłaby dziś stracić samochód Emily i musiałaby zapłacić prawie sto dolarów, żeby go odzyskać, jeśli nie więcej - gdyby została złapana na łamaniu przepisów drogowych, a to były pieniądze, których nie miała.
Jednak jej wdzięczność nie trwała nawet trzydziestu sekund.
ŁUP.
Oczy Roxanne rozszerzyły się z przerażenia, gdy szok przepłynął przez jej żyły. Jej głowa poleciała w kierunku kierownicy, zdążyła położyć dłonie na klaksonie, by powstrzymać zderzenie głowy z kierownicą.
Co do cholery się właśnie stało?
Siła uderzenia samochodu nadjeżdżającego z tyłu była ogromna. Mogło ją to kurwa zabić! Serce Roxanne gwałtownie biło w jej piersi na tę myśl. Ale cichy głos w jej głowie podpowiadał, że nie byłby to taki zły pomysł.
Jej dłonie zacisnęły się na kierownicy, gdy walczyła o uspokojenie oddechu. Ręce wyraźnie drżały na skórzanym pokryciu kierownicy.
Mogła zostać poważnie ranna. Emily zostałaby skrzywdzona, powiedzieliby, że próbowała się zabić. Już widziała sztuczne łzy Rayli i jej udawaną sympatię. Obwiniałaby siebie za "samobójstwo" Roxanne.
Jej szczęka zacisnęła się na to słowo. Wiedziała, że tak by to nazwali. "Biedna dziewczyna. Nie poradziła sobie ze zdradą" - powiedzieliby.
Gniew. Najczęstsza emocja, jaką Roxanne ostatnio odczuwała. Ponownie zalał ją, gdy pchnęła drzwi samochodu i wyszła z niego.
Ktokolwiek był za nią, miał zapłacić za szkody. Miała szczęście, że samochód Emily był ubezpieczony, ale Roxanne nie zamierzała pozwolić nierozważnemu kierowcy za nią ujść z tym płazem, nigdy.
Jej oczy jeszcze raz omiotły czarnego Range Rovera, nawet gdy patrzyła przez szybę na kierowcę, który wyraźnie się trząsł. Wszystkie samochody obok nich również się zatrzymały.
Czy on naprawdę wciąż tam siedział, gdy prawie ją zabił?
Wściekła, podeszła bliżej samochodu i uderzyła dłonią w przednią szybę. "Proszę pana, przysięgam na Boga, że jeśli natychmiast nie wysiądzie pan z tego samochodu, dopilnuję, żeby żadne z nas nie wyszło stąd przy zdrowych zmysłach! Prawie mnie pan zabił i siedzi pan sobie wygodnie w fotelu nic nie robiąc?!" - krzyczała ze złością.
Jej oczy przesunęły się po porysowanej masce samochodu. Uśmiechnęła się z satysfakcją, choć tylko w myślach. Jego samochód też był uszkodzony, 50/50.
Ale to nie wystarczało, nie dla niej. W końcu znalazła sposób na wyładowanie miesięcznej frustracji. Szkoda, że mężczyzna za kierownicą miał za to zapłacić.
Powoli młody mężczyzna wysiadł z fotela kierowcy i stanął przed Roxanne. "Przepraszam panią bardzo. Ja..."
"Pan przeprasza? Zniszczył pan mój samochód i mógł mnie zabić, i pan przeprasza?!" Odwróciła się do swojego samochodu, wskazując na niego, po czym zwróciła się z powrotem do szczupłego mężczyzny.
"Jechałam tuż przed panem! I pan po prostu we mnie wjechał! Gdzie pan miał głowę? W chmurach?!"
Była wściekła, tak wściekła, a jego przepraszające oczy ukryte za grubymi szkłami nie zrobiły nic, by ją uspokoić.
Co było nie tak z tym światem? Dlaczego wszystko musiało być zawsze przeciwko niej!
Była tak skupiona na swoim krzyku i tyradzie, że nie zauważyła, jak wzrok mężczyzny odrywa się od niej i spoczywa na postaci za nią.
"Panie Lancelot... Proszę wrócić do samochodu, to nic poważnego, zajmuję się tym." - powiedział mężczyzna, podczas gdy coś przypominającego szacunek i strach przyciemniło jego spojrzenie.
Roxanne przerwała. Dopiero gdy przestała mówić, usłyszała dźwięk oddechu nad sobą. Wtedy zauważyła cień górujący nad jej własnym i kierunek spojrzenia kierowcy.
Dokładnie za nią.
Jej brwi zmarszczyły się w grymasie, gdy obróciła się na pięcie.
Jej oczy napotkały pierś mężczyzny ubranego w niebieski smoking. Niepewna czego się spodziewać, jej wzrok powędrował w górę, przez szeroką klatkę piersiową i perfekcyjnie wyrzeźbione barki.
Kiedy jej oczy dotarły do jego twarzy, znudzone niebieskie oczy patrzyły na nią z góry.
Zamarła, spojrzenie w jego oczach było wystarczająco zimne, by ją zamrozić.
"Wezwij inny samochód, Peter, zajmę się nią." - powiedział mężczyzna ponownie. Jego oczy opuściły Roxanne i spoczęły na kierowcy.
Nie widziała, jak mężczyzna za nią wraca do samochodu. Jej oczy były utkwione w nim, zapadając się głębiej w jego spojrzenie, gdy znów na nią patrzył.
Była w szoku. Nie mogła krzyczeć na niego tak, jak krzyczała na kierowcę. To było prawie tak, jakby jego lodowato niebieskie oczy ją sparaliżowały.
Uniósł brew pytająco, dopiero wtedy Roxanne zauważyła, że się na niego gapiła.
"Jaki jest problem, panno?" Teraz jego uwaga była skupiona na niej. Jego wzrok był na niej, kierował swoje pytanie do niej.
'O cholera.' - mruknęła Roxanne w myślach, gdy zdała sobie sprawę, że jego oczy na niej związały jej również język.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Jaki jest problem, proszę pani?" zapytał ją ponownie. Gdy zadał to pytanie po raz pierwszy, nie odpowiedziała mu. Lancelot uznał, że najlepiej będzie założyć, że nie usłyszała go za pierwszym razem. Jak mogła? Przez cały czas wpatrywała się w jego twarz. Jej oczy podświadomie tańczyły od jego ust, do szczęki, a potem znów do oczu.
Zdziwiłoby go, jak bardzo była zafascynowana jego fizycznością, gdyby nie był już do tego przyzwyczajony. Nie była pierwszą i z pewnością nie mogła być ostatnią.
Gdy patrzył, jak szybko mruga, zanim odsunęła się od niego, Lancelot włożył obie ręce do kieszeni swoich niebieskich spodni. Chciał tylko, żeby powiedziała mu, ile potrzebuje na naprawę samochodu, żeby mógł ruszyć dalej. On sam będzie musiał odholować swój samochód, dopóki nie uda mu się go naprawić.
Jego wzrok powędrował do maski. Biorąc pod uwagę szkody wyrządzone przez kolizję, naprawa zajmie co najmniej dzień lub dwa. Mógł się tylko zastanawiać, co jeszcze mogło się zepsuć w samochodzie.
Kiedy Peter zderzył się z samochodem przed nimi, kubek kawy Lancelota wypadł mu z rąk. Zawartość rozlała się po podłodze, część na jego buty. Zirytowany, pochylił się, by wytrzeć plamy kawy z butów, tylko po to, by podnieść wzrok i zobaczyć tę szaloną kobietę trzymającą Petera za szyję, dosłownie.
Lancelot rozejrzał się i zauważył, jak samochody zatrzymują się, a gapiowie wyciągają telefony, by robić zdjęcia i nagrywać filmy. Jego szczęka zacisnęła się ze zdenerwowania.
Musiał coś zrobić, zanim bardziej go skompromituje.
"Jaki jest problem?!" krzyknęła.
Lancelot prawie prychnął rozbawiony, odrywając swoje niebieskie oczy od jej dzikich fioletowych. Patrząc na jej opuchnięte powieki, prawie zniszczony tusz do rzęs i suknię ślubną, Lancelot mógł wywnioskować jedną bardzo ważną rzecz - była kolejną szaloną Amerykanką.
Na szczęście, miał wszystkie środki finansowe, by się jej pozbyć ze swojej drogi.
"Twój kierowca prawie mnie zabił! Zaraz po tym, jak zniszczył tył mojego samochodu!" krzyknęła znowu, dramatycznie wznosząc ręce nad głowę.
Wzdychając, rozejrzał się po raz ostatni. Samochodów obok nich było mniej, ale ludzie nadal ich obserwowali. To było obrzydliwe, każda sekunda tego.
"Wszystko w porządku?" zdołał zapytać. Bardziej z niecierpliwości niż z troski. Szczerze mówiąc, Lancelot nie mógł się mniej przejmować. Jeśli potrzebowała opieki szpitalnej, pieniędzy na samochód i drobnych na taksówkę, był gotów dać jej właśnie to.
"Co?" zapytała, jakby nie wierzyła w pytanie, które właśnie zadał, ani w sposób, w jaki je zadał.
Zmarszczył brwi. Lancelot Dankworth nigdy nie powtarzał się.
"Powinna pani poczekać chwilę. Niedługo będzie tu taksówka, a ja pokryję rachunki, jak również koszty naprawy pani samochodu."
Oświadczył. Swoim tonem dał jej jasno do zrozumienia, że to nie była sugestia, nie była to prośba, była to oferta, a zarazem rozkaz. Mogła go albo przyjąć i być szczęśliwa, albo odrzucić i zejść mu z oczu.
Jego oświadczenie wydawało się ją obrazić. Teraz patrzyła na niego, z małymi ramionami skrzyżowanymi pod piersiami.
"Mój samochód jest ubezpieczony. Nie potrzebuję twoich pieniędzy." Stwierdziła. Poprzedni błysk wściekłości, który widział w jej oczach, zniknął.
Lancelot chciał prychnąć, ale zamiast tego wzruszył ramionami.
'Więc powinnaś przestać robić scenę i odejść stąd.' Chciał powiedzieć. Zamiast tego, pozostał cicho. Pozwoli jej na przyjemność dokładnego określenia, czego chce, bez konieczności pytania jej, ponownie.
Nawet gdy ją obserwował, nie mógł zrozumieć, dlaczego pomimo tego, jak odpychająca była jej przytłaczająca obecność, w jego wnętrzu jego wilk zdawał się warczeć i szczerzyć zęby z potrzeby. Zignorował swojego wilka, jeśli Ziko chciał się zabawić z damami, mógł mieć tego więcej później. Teraz miał do załatwienia szaloną kobietę i przytulny pokój hotelowy, do którego musiał dotrzeć.
Nagle jej oczy pojaśniały. Jej zmarszczka zniknęła, podobnie jak zmarszczki na czole. Teraz się... uśmiechała?
Lancelot musiał się cofnąć o krok. Uśmiechnęła się do niego, jakby właśnie wygrała na loterii, albo coś większego.
"Ale! Jest coś, co możesz dla mnie zrobić." Powiedziała, zauważył, jak brzmiała zbyt podekscytowana i jego lewa brew uniosła się podejrzliwie.
"Więc?"
"Chcę... Przepraszam, potrzebuję, żebyś eskortował mnie na ceremonię ślubną." Oświadczyła.
Po prostu tak. Lancelot pomyślał, że nie usłyszał jej properly, więc spojrzał na nią ponownie. Był to cichy sygnał, by powtórzyła to, co właśnie powiedziała.
Wydawało się, że to zrozumiała, bo wydała z siebie nerwowy chichot.
Lancelot poczuł, jak wydaje westchnienie ulgi. Dobrze, żartowała.
"Obiecuję ci, nie jestem szalona..." Powiedziała głośno, po zachichotaniu.
"Mogłabyś mnie zmylić." Powiedział do siebie, teraz poświęcając czas na przyjrzenie się cechom kobiety.
Fioletowe oczy i brązowe włosy, była niska. Nie więcej niż metr sześćdziesiąt osiem wzrostu. Błękitna suknia, którą obecnie nosiła, podkreślała jej krągłości, a jej soczyste usta przyciągały jego wzrok, gdy uśmiechała się nerwowo.
Wydawało się, że zauważyła brak zainteresowania i obojętność w jego oczach, bo gdy jego wzrok powrócił do jej twarzy, wskazywała na swój samochód.
"Jesteś mi winien jeden szlachetny i rycerski uczynek, panie." Powiedziała, wydymając wargi.
"Jednak nie żartujesz." Powiedział głośno, mentalnie się policzkując. Zamierzał powiedzieć to w swojej głowie przed przewróceniem oczami.
"Jestem bardzo szczera! Jeśli jest jedna rzecz, co do której kiedykolwiek byłam poważna, to właśnie to. Nie musisz nic robić. Wszystko, co musisz zrobić, to eskortować mnie na ślub i być przy moim boku przez cały czas."
"A dlaczego miałbym to zrobić?"
Kurwa! Kolejne pytanie, które zamierzał zadać sobie. Jak tej kobiecie udawało się sprawić, że słowa wymykały się z jego ust?
Teraz zrobiła jeden krok w jego stronę. Jej oczy tańczyły po jego twarzy, gdy zbliżała się do niego, Lancelot poczuł, jak jego serce bije w piersi. Usłyszał ciężkie oddechy Ziko, które wznosiły się i opadały gwałtownie.
Co się z nim działo?
"Zrobisz to, ponieważ jesteś porządnym brytyjskim mężczyzną, a brytyjscy mężczyźni mają reputację dotrzymywania słowa."
Lancelot był zaskoczony jej stwierdzeniem Mimo to świetnie mu szło ukrywanie tego. Lancelot Dankworth, książę Alfa i następca tronu największej, najbardziej prosperującej i budzącej największy strach sfory wilkołaków, nigdy nie okazywał żadnych emocji.
Jednak ona zdołała to przejrzeć. A może myślała, że chciałby wiedzieć, jak szybko to rozgryzła. "Zdradził cię akcent."
Lancelot powstrzymał chęć przewrócenia oczami. Oczywiście, że tak. "Nie zajmie to dużo twojego czasu, obiecuję."
Wzruszył ramionami. "Lepiej żeby nie."
Kobieta znów się uśmiechnęła, wyciągając rękę do uścisku. Lancelot chciał przewrócić oczami i odwrócić wzrok, ale musiał być uprzejmy. W końcu... Jego wzrok znów powędrował do jej samochodu. Był jej to winien.
Wziął jej dłoń w swoją i wtedy poczuł, jak jego serce zatrzymuje się na kilka sekund. Ogień. To właśnie poczuł, gdy ich skóra się zetknęła. Ciepło wzrosło w jego żołądku i groziło spaleniem jego policzków.
Co się z nim działo? "Para!" Usłyszał pierwsze wołanie Ziko. Lancelot zamierzał je zignorować, musiał. "Jestem Roxanne Harvey" powiedziała znowu kobieta, uśmiechając się podczas uścisku dłoni.
"Moja!" Usłyszał kolejne warknięcie Ziko. Wzrok Lancelota padł na miejsce, gdzie trzymała jego dłoń. Przyjrzał się ponownie tej szalonej Amerykance. 'Chyba sobie żartujesz' pomyślał.
W obronie wyrwał dłoń z uścisku Roxanne. "Proszę pana" usłyszał głos Petera. Oboje odwrócili głowy w stronę mówiącego. Obok stała brązowa Tesla. Wozy holownicze i funkcjonariusze bezpieczeństwa drogowego byli rozproszeni wokół nich.
Jak mógł wcześniej tego nie zauważyć? Czy ona zdołała tak skutecznie przyciągnąć jego uwagę, że widział tylko ją? Lancelot spojrzał znowu na Roxanne.
"Przejażdżka należy do nas. Zdaje się, że mamy wesele do załatwienia." Roxanne promieniała uśmiechem, uśmiechem wdzięczności i ulgi. Peter patrzył na niego wyraźnie zdezorientowany.
"Po prostu dostarcz moje rzeczy do hotelu. Zadzwonię, gdy będziesz potrzebny." "Tak... proszę pana" wymamrotał młody mężczyzna.
Zanim zdążył cokolwiek zrobić, Roxanne otworzyła drzwi samochodu i wsiadła do środka. Lancelot stał za nią przez kilka sekund; z pewnością była szaloną Amerykanką. Ziko musiał mieć pomieszane w głowie.
*********
Siedząc obok siebie w ciasnej taksówce w drodze do kościoła, Roxanne mogła wyczuć jego zapach. Pachniał miętowym kremem po goleniu zmieszanym z najlepszymi arabskimi perfumami. Wiedziała to, pracowała z wieloma arabskimi klientami wysokiego szczebla w LexCorp, więc znała ich zapachy.
Jej serce zamarło. LexCorp. Lawenda. Tak właśnie pachniała. I tak zwyczajnie piękna jak ten fioletowy kwiat, siedziała obok niego, z rękami złożonymi na kolanach, patrząc bezmyślnie przez okno.
Lancelot miał dziwną chęć porozmawiania z nią. Po raz pierwszy kobieta wydawała się wobec niego zdystansowana. Wcale nie zainteresowana wskoczeniem do jego łóżka przy pierwszej okazji, zrobieniem zdjęcia czy nawet zdobyciem jego numeru.
Wszystko, czego chciała, to partner na to jej wesele. Teraz był tego ciekaw. "Próbujesz wzbudzić zazdrość u byłego?" zapytał. Myślał o dotknięciu jej uda, żeby zwrócić jej uwagę, ale zrezygnował, siedzenie było już wystarczająco gorące.
Roxanne odwróciła się do niego i westchnęła. "Historia, historia" zaczęła. Lancelot chciał się zaśmiać. Po zdecydowaniu przeciw temu, po prostu skinął głową.
"Więc jest były?" zapytał znowu, odwracając na chwilę wzrok. "O tak! I żeni się z moją siostrą bliźniaczką."
Gdy zobaczyła jego uniesioną brew w zapytaniu, zaśmiała się i kontynuowała. "Tak, mówię o czymś w stylu biblijnej Racheli i Lei." ciągnęła.
Lancelota bawiło jej studium przypadku, był pewien, że opowiedziano jej tę historię dawno temu i zapomniała, że siostry nie były bliźniaczkami. "Rachel i Lea nie były bliźniaczkami" zauważył.
Odwracając się do niej i widząc wyraz jej twarzy, Lancelot przez krótką chwilę życzył sobie, żeby mógł się zaśmiać. Roxanne wydawała się zamyślona. Rzeczywiście myślała, że były siostrami bliźniaczkami.
"Naprawdę?" "Absolutnie."
Nadal w to wątpiła, widział to w sposobie, w jaki mrużyła oczy. Ten gest przypomniał mu jego matkę, Madeline Dankworth.
Widział ją w sposobie, w jaki Roxanne na niego patrzyła. Oczy Madeline potrafiły wywęszyć kłamstwa od każdego, zarówno człowieka jak i wilka.
To była jedna z rzeczy, które utrzymywały ich sforę silną, budzącą strach, zaradną. Podczas gdy jego ojciec stanowił fizyczną siłę i filar sfory, jego matka stała obok niego jako mózg i siła napędowa sfory.
Madeline Dankworth podejmowała decyzje, Edward Dankworth je egzekwował. "Nie boli cię to? Ta zdrada?" naciskał Lancelot.
Przez krótką chwilę w jej oczach pojawił się błysk bólu. Gdy mrugnęła, zniknął zastąpiony szerokim i szczerym uśmiechem. Lancelot zastanawiał się, czy ten błysk mu się przywidział.
Albo to, albo była cholernie dobrą aktorką. Tak czy inaczej, Lancelot był zainteresowany jej historią. Roxanne westchnęła. Tak długo skupiała się na bólu, że teraz nic nie czuła.
Chociaż obawiała się, że jeśli zobaczy, jak Jonah wypowiada słowa, na które czekała przez ponad połowę swojego życia, do jej siostry, może tego nie wytrzymać. Z tego właśnie powodu nalegała na przybycie na ślub znacznie później.
Mogła przetrwać przyjęcie weselne później wieczorem, ale na pewno nie wymianę przysięg i obrączek. "Czy to boli? Chłopie, płakałam tak dużo, że moje gruczoły łzowe pewnego ranka zaprotestowały. Nie mogę tak dalej. To znaczy, to jest życie. Jest dziura ozonowa, którą trzeba się martwić, nie mogę ciągle myśleć o tym, czego nie mogę zmienić."
Prosta. Odważna. Wybaczająca. Lancelot zanotował. Trzy rzeczy, od których był oddalony o lata świetlne. Zobaczył, jak szybko odwróciła się od niego.
'Złap ją za rękę, potrzebuje cię' Usłyszał wołanie Ziko. Powoli wyciągnął rękę, by przykryć jej dłoń. W połowie drogi cofnął ją. "To dzieje się zbyt szybko" mruknął.
"Coś mówiłeś?" odwróciła się do niego. Otworzył usta, by przemówić, ale kierowca odezwał się pierwszy. "Katedra, proszę pani."
"Nareszcie" powiedziała Roxanne. Lancelot zauważył, jak jej pięści zacisnęły się mocno na udach.
Przyjrzał się jej jeszcze raz. Żyły na jej ramionach, zmarszczki na czole, krople potu, które się zbierały, ale nie spływały. Była zraniona. Bez względu na to, jak bardzo próbowała to ukryć, była wewnętrznie rozdarta.
I wiedział, wiedział, ponieważ sam również był ofiarą tego świata.
Przesuń w górę, aby kontynuować