passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha's Fighter Luna - Rozdział #2 - autor itsvlada

The Alpha's Fighter Luna

/

Rozdział 2

Rozdział 1

POV Daniki

"Powinnaś być samcem wilka," mruknęła Leah z krótkim śmiechem, przerzucając złote loki przez ramię, gdy opierała się o komodę.

Przewróciłam oczami, a ostry brzeg mojego ostrza błysnął w świetle świecy, gdy przeciągałam je po osełce. Szszszk. Szszszk. Ten dźwięk był o wiele bardziej kojący niż chaotyczny śmiech i muzyka unoszące się z sali balowej poniżej. "Bratnie dusze to słabość," powiedziałam beznamiętnie.

Leah westchnęła dramatycznie, chwytając się za pierś. "Bluźnierstwo! Jak śmiesz obrażać wielki plan Bogini Księżyca?"

Rzuciłam jej spojrzenie. "Daruj sobie te teatralne popisy."

Odwróciła się, stając do mnie przodem, ręce wsparte na biodrach. "Chcesz mi powiedzieć, że gdyby twój przeznaczony partner był tam na dole, silny i potężny, czekający na ciebie, nie obchodziłoby cię to?"

"Jeśli istnieje, będzie rozczarowany," odparłam, testując ostrze. Ostre. Idealne. Takie, jak lubiłam. "Nie potrzebuję partnera."

Leah jęknęła, rzucając się na moje łóżko. "Ugh, Daniko, jesteś niemożliwa."

Uśmiechnęłam się złośliwie. "Dopiero teraz to zauważyłaś?"

Rzuciła we mnie poduszką. "Wiesz, mogłabyś przynajmniej zejść tam na chwilę. Choćby popatrzeć."

"Nie interesuje mnie to."

Wydała przesadny, zrezygnowany westchnienie. "Jesteś taka irytująca. Kiedyś pożałujesz tych słów."

"Może," powiedziałam, chowając miecz do pochwy. "Ale nie dziś."

Leah usiadła, potrząsając głową. "Dobrze, dobrze. Bądź sobie upartą wilczycą. Ale nie przychodź do mnie z płaczem, gdy Bogini Księżyca zechce cię nauczyć pokory."

Uśmiechnęłam się kpiąco. "Zapamiętam."

Parsknęła, wstając i wygładzając srebrną suknię, która opinała jej kształty. "A ja idę na bal. W przeciwieństwie do niektórych, lubię tradycję."

Uniosłam brew. "Po prostu lubisz być w centrum uwagi."

"Oczywiście," powiedziała z mrugnięciem. "A ty postaraj się nikogo nie dźgnąć, jak mnie nie będzie."

"Nic nie obiecuję."

Leah roześmiała się, zanim zniknęła za drzwiami, zostawiając w powietrzu woń swoich kwiatowych perfum.

Wreszcie. Cisza.

Wypuściłam powietrze, rozluźniając ramiona, zanim mocniej zaciągnęłam paski butów. Bal Przeznaczenia był spektaklem — wydarzeniem mającym na celu połączenie niepołączonych wilków z różnych stad, wszystkich pragnących odnaleźć swoje przeznaczone dusze. To była tradycja. Świętość, wręcz.

Dla mnie to była rozpraszająca bzdura.

Zapięłam miecz na plecach i wymknęłam się z pokoju, kierując na plac treningowy. Chłodne nocne powietrze otuliło mnie, niosąc w oddali gwar rozmów i cichą melodię balowej muzyki.

Wtedy jednak usłyszałam dźwięk Thud Thud Thud. Niezapomniany odgłos pięści uderzających w worek treningowy rozbrzmiewał w rześkim nocnym powietrzu.

Zmarszczyłam brwi. Kto jeszcze trenował o tej porze?

Kiedy skręciłam za róg, oddech na chwilę mi zamarł.

Alfa Nicholas.

Alfa Młodzieżowego Stada.

Był sam, jego masywna sylwetka poruszała się płynnie, gdy z precyzją okładał worek treningowy. Ciemne włosy miał mokre od potu, a bezrękawnik przylegał do szerokich ramion. Każde uderzenie było przemyślane, kontrolowane, każdy ruch emanował surową siłą.

Powinnam była odejść. W końcu chciałam trenować w ciszy.

Zamiast tego stałam i patrzyłam na niego, zaciskając mocniej dłoń na mieczu.

Pomyślałam o wszystkich bitwach, które stoczyłam u jego boku, o wojnach, które ukształtowały historię naszego stada. Był nie tylko silny, był bezwzględny, nieustraszony, był przywódcą, który budził szacunek, nie wymagając go.

I podziwiałam go za to.

Wciąż wiedziałam, że powinnam odejść. Dać mu przestrzeń. Pozwolić mu trenować w samotności. Ale moje stopy poruszyły się, zanim umysł nadążył.

Zamiast odejść, ruszyłam w jego stronę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

POV Nicholasa

Wyraźnie poczułem czyjąś obecność za sobą i zatrzymałem się w pół uderzenia.

Nocne powietrze było nieruchome, ale zanim się odwróciłem, wiedziałem już, że ktoś tam jest. Moje ostre spojrzenie spoczęło na sylwetce stojącej kilka kroków dalej, z mieczem w dłoni. Kobieta.

Wyprostowała się i lekko skłoniła na powitanie, mocno ściskając rękojeść swojego miecza. Moje oczy przesunęły się z ostrza z powrotem na jej twarz. Coś w niej wydawało się znajome, lecz nie potrafiłem sobie przypomnieć, skąd.

Zmrużyłem oczy, badając ją jak drapieżnik oceniający swoją zdobycz. Wysoka jak na kobietę. Pewna postawa. Sposób, w jaki się poruszała, świadczył o doświadczeniu, nie tylko treningu. To nie była zwykła wilczyca.

Interesujące.

Bez słowa uniosłem podbródek i skinąłem na nią, by podeszła bliżej. Milczące wyzwanie.

Zawahała się – tylko przez chwilę – po czym weszła na plac treningowy.

Uśmiechnąłem się półgębkiem. Dobrze.

Krążyliśmy wokół siebie, powietrze między nami było naładowane niewypowiedzianym napięciem. Nie czekała na zaproszenie, mocniej ścisnęła miecz i zaatakowała pierwsza. Odbiłem z łatwością, nasze ostrza zderzyły się z ostrym brzękiem.

Była szybka i silna.

Cios. Blok. Kontra.

Testowałem jej refleks, zwiększając intensywność ataków, ale odpowiadała cios za cios. Nieźle. Naprawdę nieźle.

Obróciłem się, wyprowadzając cios nisko łukiem. Uniknęła, przetaczając się na bok, po czym szybko stanęła na nogi. Słabszy przeciwnik by się potknął.

Uniósłem brew. – Imponujące.

Nie odpowiedziała, tylko poprawiła chwyt. Jej skupienie było niezachwiane.

Uśmiechnąłem się znowu. – Dobrze walczysz.

Wciąż nic.

Dobrze. Skłonię ją do rozmowy.

Zaatakowałem ponownie, tym razem szybciej, zmuszając ją do obrony. Parowała zręcznie, ale zauważyłem lekkie napięcie w jej ramionach. Spodziewa się kolejnego ataku.

Zamiast tego cofnąłem się. – Nie powinnaś być na ceremonii łączenia?

Zesztywniała, jej szczęka się zacisnęła.

Przechyliłem głowę, czekając.

W końcu odpowiedziała. – Nie wierzę w przeznaczone pary.

Interesujące.

– Tak? – zamyśliłem się, podchodząc bliżej. – Dlaczego?

Nie zawahała się. – Bo nie potrzebuję partnera.

Zachichotałem, niski i głęboki dźwięk. – Mocne słowa.

Odwzajemniła spojrzenie, jej wyraz twarzy był nieprzenikniony. – Mówię poważnie.

Uważnie ją obserwowałem. Bez wahania. Bez zwątpienia. Tylko pewność.

Zamachnąłem się mieczem ponownie, bez ostrzeżenia. Ledwie zdążyła zareagować, blokując w ostatniej chwili. Nasze ostrza się skrzyżowały, kilka centymetrów od jej twarzy.

Teraz już widziałem – ogień w jej oczach. Nie była tylko silna. Była zdeterminowana. Zawzięta.

Większość wilczyc pragnęła partnera, szukała ochrony, marzyła, by los zdecydował o ich przyszłości – ale nie ona.

Walczyła jak wojownik, stała jak równa, mówiła, jakby nie miała się czego bać.

Znów się uśmiechnąłem. – Jesteś silna. Jak na kobietę.

Kącik jej ust drgnął – nie z rozbawienia, lecz z irytacji. – Naprawdę?

Roześmiałem się. Prawdziwy, głęboki śmiech. Odważna. To mi się podoba.

Wykorzystała moją nieuwagę, by zaatakować. Sprytna. Ale byłem szybszy.

Jednym ruchem wytrąciłem miecz z jej ręki, który z brzękiem upadł na ziemię. Zanim zdążyła go podnieść, ruszyłem, w jednej chwili skracając dystans między nami.

Cicho westchnęła, gdy ją pochwyciłem, jej ciało zderzyło się z moim. Przez moment zastygliśmy w bezruchu. Nasze spojrzenia się spotkały – jej pełne buntu, moje z czymś nie do odczytania. Czułem jej oddech, słyszałem rytmiczne bicie jej serca. Nie drgnęła, nie cofnęła się.

Wciąż nieustraszona.

Lekko przekrzywiłem głowę. – Jak masz na imię?

Zawahała się po raz pierwszy, jej usta lekko się rozchyliły, zanim w końcu odpowiedziała.

– Danica William. Jestem wojowniczką.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Daniki

W końcu Alfa Nicholas puścił mnie i osunął się na gołą podłogę. Jego mięśnie były napięte, oddech nierówny.

Noc była cicha, poza okazjonalnym śmiechem i muzyką dobiegającymi z Balu Godowego. Sięgnął po butelkę alkoholu stojącą obok, nalał sobie hojną porcję do szklanki i uniósł ją do ust.

Stałam kilka kroków dalej, obserwując go w milczeniu.

Alfa Nicholas. Przywódca, który nigdy nie cofał się w walce, zawsze walczył ramię w ramię ze swoimi ludźmi. Walczyłam u jego boku już dwa razy, ale wątpiłam, czy w ogóle wie, kim jestem.

Westchnął ciężko, rozluźniając ramiona, po czym zerknął na mnie. Ku mojemu zaskoczeniu, nalał kolejną kolejkę i wyciągnął szklankę w moją stronę.

Pokręciłam głową. "Nie piję."

Jego usta drgnęły w rozbawieniu. "Nigdy?"

"Nigdy."

Zakręcił leniwie swoją szklanką, wpatrując się w bursztynowy płyn. "To czas zacząć. Skoro nie ma nas na tym cholernym balu, powinniśmy przynajmniej się upić."

Zawahałam się. "Nie widzę, żeby to było konieczne."

Nicholas prychnął. "Konieczne? Nic w tej nocy nie jest konieczne. Ceremonia, partnerzy, oczekiwania. To wszystko—" Zamachał szklanką w powietrzu, po czym wypił jej zawartość jednym haustem. "Wykańczające."

Jego słowa mnie zaskoczyły. Alfa Nicholas od ponad dekady był bez partnerki, a jednak mówił o tym z taką samą obojętnością, jaką sama czułam.

Skrzyżowałam ramiona. "To czemu po prostu nie wybierzesz sobie partnerki?"

Parsknął śmiechem. "Bo nie chcę."

To nas już było dwoje.

W tym momencie przez noc przeciął błysk pochodni. Nicholas zesztywniał, jego ostre instynkty od razu się uaktywniły. Nim zdążyłam zareagować, chwycił mnie za rękę, w drugiej trzymając butelkę alkoholu, i pociągnął naprzód.

"Chodź," wymamrotał.

Ledwie zdążyłam złapać za swój miecz, zanim wciągnął mnie w mrok.

"Kto to?" wyszeptałam, gdy przykucnęliśmy za kamiennym filarem.

"Strażnicy," odparł, rozglądając się uważnie. "Uznać nas za dezerterów i zaciągną z powrotem na bal."

Zmarszczyłam brwi. "Jesteś Alfą."

"I?" Jego uśmiech był ledwie widoczny w słabym świetle. "Myślisz, że chcę odpowiadać na pytania, dlaczego opuściłem ceremonię godową Stada?"

Słuszna uwaga.

Szybko się przemieszczaliśmy, wymykając się patrolującym strażnikom, aż dotarliśmy do jego prywatnych kwater. Drzwi zamknęły się za nami cichym kliknięciem, zamykając nas w środku.

Nicholas oparł się o ścianę i, o dziwo, roześmiał się.

Patrzyłam z niedowierzaniem. Alfa Nicholas właśnie uciekł przed własnymi strażnikami.

Uśmiechnął się na widok mojej miny. "No dalej. Powiedz to."

"Nie mam nic do powiedzenia."

Uniósł brew. "Kłamczucha. Myślisz aż nadto."

Skrzyżowałam ramiona. "Po prostu nigdy nie myślałam, że zobaczę CIEBIE unikającego odpowiedzialności."

Nicholas prychnął, nalewając kolejną kolejkę. "A ja nigdy nie przypuszczałem, że spotkam wilczycę, która nie chce partnera." Ponownie podał mi szklankę. "Pij."

Wahałam się.

"Walczysz jak wojownik," wymamrotał. "Ale czy masz odwagę zmierzyć się z tym?" Alkohol wciąż był wyciągnięty w jego stronę i wiedziałam, że to wyzwanie.

Rzucał mi wyzwanie, bym się napiła.

To przesądziło sprawę.

Wzięłam szklankę. Uniosłam ją do ust. Wzięłam łyk. Alkohol palił, był ciepły i ostry, ale było w tym coś ekscytującego.

Nicholas uśmiechnął się szeroko. "Widzisz? Nie jest tak źle."

Wzięłam kolejny łyk. I następny. Nim się obejrzałam, jedna szklanka zamieniła się w dwie. Potem w trzy.

Wszystko zaczęło lekko się rozmazywać, pokój wirował, a mimo to czułam w głowie dziwną lekkość. Było mi lżej.

Zaśmiałam się, nieoczekiwanym, beztroskim dźwiękiem.

Nicholas patrzył na mnie rozbawiony. "Dobrze się bawisz."

"Może," przyznałam. "To... coś innego."

Podszedł bliżej, nagle jego obecność stała się przytłaczająca. Czułam ciepło jego ciała, zapach whiskey i czegoś, co było tylko nim.

Wstrzymałam oddech, gdy wyciągnął rękę i odgarnął kosmyk włosów z mojej twarzy.

"Chyba podoba mi się ta wersja ciebie," wymamrotał.

Chciałam się cofnąć, gdy mnie dotknął, ale nie mogłam. Nie miałam pojęcia, czy to byłam ja, czy alkohol.

Nie byłam pewna, kto pierwszy się poruszył. Może ja. Może on. Wiedziałam tylko, że jeszcze przed chwilą staliśmy osobno, dwójka wilków bez partnera, bez więzi. A w następnej chwili jego usta były na moich.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha's Fighter Luna

The Alpha's Fighter Luna

20 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

20

Treść

Aa