POV Nicholasa
Wyraźnie poczułem czyjąś obecność za sobą i zatrzymałem się w pół uderzenia.
Nocne powietrze było nieruchome, ale zanim się odwróciłem, wiedziałem już, że ktoś tam jest. Moje ostre spojrzenie spoczęło na sylwetce stojącej kilka kroków dalej, z mieczem w dłoni. Kobieta.
Wyprostowała się i lekko skłoniła na powitanie, mocno ściskając rękojeść swojego miecza. Moje oczy przesunęły się z ostrza z powrotem na jej twarz. Coś w niej wydawało się znajome, lecz nie potrafiłem sobie przypomnieć, skąd.
Zmrużyłem oczy, badając ją jak drapieżnik oceniający swoją zdobycz. Wysoka jak na kobietę. Pewna postawa. Sposób, w jaki się poruszała, świadczył o doświadczeniu, nie tylko treningu. To nie była zwykła wilczyca.
Interesujące.
Bez słowa uniosłem podbródek i skinąłem na nią, by podeszła bliżej. Milczące wyzwanie.
Zawahała się – tylko przez chwilę – po czym weszła na plac treningowy.
Uśmiechnąłem się półgębkiem. Dobrze.
Krążyliśmy wokół siebie, powietrze między nami było naładowane niewypowiedzianym napięciem. Nie czekała na zaproszenie, mocniej ścisnęła miecz i zaatakowała pierwsza. Odbiłem z łatwością, nasze ostrza zderzyły się z ostrym brzękiem.
Była szybka i silna.
Cios. Blok. Kontra.
Testowałem jej refleks, zwiększając intensywność ataków, ale odpowiadała cios za cios. Nieźle. Naprawdę nieźle.
Obróciłem się, wyprowadzając cios nisko łukiem. Uniknęła, przetaczając się na bok, po czym szybko stanęła na nogi. Słabszy przeciwnik by się potknął.
Uniósłem brew. – Imponujące.
Nie odpowiedziała, tylko poprawiła chwyt. Jej skupienie było niezachwiane.
Uśmiechnąłem się znowu. – Dobrze walczysz.
Wciąż nic.
Dobrze. Skłonię ją do rozmowy.
Zaatakowałem ponownie, tym razem szybciej, zmuszając ją do obrony. Parowała zręcznie, ale zauważyłem lekkie napięcie w jej ramionach. Spodziewa się kolejnego ataku.
Zamiast tego cofnąłem się. – Nie powinnaś być na ceremonii łączenia?
Zesztywniała, jej szczęka się zacisnęła.
Przechyliłem głowę, czekając.
W końcu odpowiedziała. – Nie wierzę w przeznaczone pary.
Interesujące.
– Tak? – zamyśliłem się, podchodząc bliżej. – Dlaczego?
Nie zawahała się. – Bo nie potrzebuję partnera.
Zachichotałem, niski i głęboki dźwięk. – Mocne słowa.
Odwzajemniła spojrzenie, jej wyraz twarzy był nieprzenikniony. – Mówię poważnie.
Uważnie ją obserwowałem. Bez wahania. Bez zwątpienia. Tylko pewność.
Zamachnąłem się mieczem ponownie, bez ostrzeżenia. Ledwie zdążyła zareagować, blokując w ostatniej chwili. Nasze ostrza się skrzyżowały, kilka centymetrów od jej twarzy.
Teraz już widziałem – ogień w jej oczach. Nie była tylko silna. Była zdeterminowana. Zawzięta.
Większość wilczyc pragnęła partnera, szukała ochrony, marzyła, by los zdecydował o ich przyszłości – ale nie ona.
Walczyła jak wojownik, stała jak równa, mówiła, jakby nie miała się czego bać.
Znów się uśmiechnąłem. – Jesteś silna. Jak na kobietę.
Kącik jej ust drgnął – nie z rozbawienia, lecz z irytacji. – Naprawdę?
Roześmiałem się. Prawdziwy, głęboki śmiech. Odważna. To mi się podoba.
Wykorzystała moją nieuwagę, by zaatakować. Sprytna. Ale byłem szybszy.
Jednym ruchem wytrąciłem miecz z jej ręki, który z brzękiem upadł na ziemię. Zanim zdążyła go podnieść, ruszyłem, w jednej chwili skracając dystans między nami.
Cicho westchnęła, gdy ją pochwyciłem, jej ciało zderzyło się z moim. Przez moment zastygliśmy w bezruchu. Nasze spojrzenia się spotkały – jej pełne buntu, moje z czymś nie do odczytania. Czułem jej oddech, słyszałem rytmiczne bicie jej serca. Nie drgnęła, nie cofnęła się.
Wciąż nieustraszona.
Lekko przekrzywiłem głowę. – Jak masz na imię?
Zawahała się po raz pierwszy, jej usta lekko się rozchyliły, zanim w końcu odpowiedziała.
– Danica William. Jestem wojowniczką.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Daniki
W końcu Alfa Nicholas puścił mnie i osunął się na gołą podłogę. Jego mięśnie były napięte, oddech nierówny.
Noc była cicha, poza okazjonalnym śmiechem i muzyką dobiegającymi z Balu Godowego. Sięgnął po butelkę alkoholu stojącą obok, nalał sobie hojną porcję do szklanki i uniósł ją do ust.
Stałam kilka kroków dalej, obserwując go w milczeniu.
Alfa Nicholas. Przywódca, który nigdy nie cofał się w walce, zawsze walczył ramię w ramię ze swoimi ludźmi. Walczyłam u jego boku już dwa razy, ale wątpiłam, czy w ogóle wie, kim jestem.
Westchnął ciężko, rozluźniając ramiona, po czym zerknął na mnie. Ku mojemu zaskoczeniu, nalał kolejną kolejkę i wyciągnął szklankę w moją stronę.
Pokręciłam głową. "Nie piję."
Jego usta drgnęły w rozbawieniu. "Nigdy?"
"Nigdy."
Zakręcił leniwie swoją szklanką, wpatrując się w bursztynowy płyn. "To czas zacząć. Skoro nie ma nas na tym cholernym balu, powinniśmy przynajmniej się upić."
Zawahałam się. "Nie widzę, żeby to było konieczne."
Nicholas prychnął. "Konieczne? Nic w tej nocy nie jest konieczne. Ceremonia, partnerzy, oczekiwania. To wszystko—" Zamachał szklanką w powietrzu, po czym wypił jej zawartość jednym haustem. "Wykańczające."
Jego słowa mnie zaskoczyły. Alfa Nicholas od ponad dekady był bez partnerki, a jednak mówił o tym z taką samą obojętnością, jaką sama czułam.
Skrzyżowałam ramiona. "To czemu po prostu nie wybierzesz sobie partnerki?"
Parsknął śmiechem. "Bo nie chcę."
To nas już było dwoje.
W tym momencie przez noc przeciął błysk pochodni. Nicholas zesztywniał, jego ostre instynkty od razu się uaktywniły. Nim zdążyłam zareagować, chwycił mnie za rękę, w drugiej trzymając butelkę alkoholu, i pociągnął naprzód.
"Chodź," wymamrotał.
Ledwie zdążyłam złapać za swój miecz, zanim wciągnął mnie w mrok.
"Kto to?" wyszeptałam, gdy przykucnęliśmy za kamiennym filarem.
"Strażnicy," odparł, rozglądając się uważnie. "Uznać nas za dezerterów i zaciągną z powrotem na bal."
Zmarszczyłam brwi. "Jesteś Alfą."
"I?" Jego uśmiech był ledwie widoczny w słabym świetle. "Myślisz, że chcę odpowiadać na pytania, dlaczego opuściłem ceremonię godową Stada?"
Słuszna uwaga.
Szybko się przemieszczaliśmy, wymykając się patrolującym strażnikom, aż dotarliśmy do jego prywatnych kwater. Drzwi zamknęły się za nami cichym kliknięciem, zamykając nas w środku.
Nicholas oparł się o ścianę i, o dziwo, roześmiał się.
Patrzyłam z niedowierzaniem. Alfa Nicholas właśnie uciekł przed własnymi strażnikami.
Uśmiechnął się na widok mojej miny. "No dalej. Powiedz to."
"Nie mam nic do powiedzenia."
Uniósł brew. "Kłamczucha. Myślisz aż nadto."
Skrzyżowałam ramiona. "Po prostu nigdy nie myślałam, że zobaczę CIEBIE unikającego odpowiedzialności."
Nicholas prychnął, nalewając kolejną kolejkę. "A ja nigdy nie przypuszczałem, że spotkam wilczycę, która nie chce partnera." Ponownie podał mi szklankę. "Pij."
Wahałam się.
"Walczysz jak wojownik," wymamrotał. "Ale czy masz odwagę zmierzyć się z tym?" Alkohol wciąż był wyciągnięty w jego stronę i wiedziałam, że to wyzwanie.
Rzucał mi wyzwanie, bym się napiła.
To przesądziło sprawę.
Wzięłam szklankę. Uniosłam ją do ust. Wzięłam łyk. Alkohol palił, był ciepły i ostry, ale było w tym coś ekscytującego.
Nicholas uśmiechnął się szeroko. "Widzisz? Nie jest tak źle."
Wzięłam kolejny łyk. I następny. Nim się obejrzałam, jedna szklanka zamieniła się w dwie. Potem w trzy.
Wszystko zaczęło lekko się rozmazywać, pokój wirował, a mimo to czułam w głowie dziwną lekkość. Było mi lżej.
Zaśmiałam się, nieoczekiwanym, beztroskim dźwiękiem.
Nicholas patrzył na mnie rozbawiony. "Dobrze się bawisz."
"Może," przyznałam. "To... coś innego."
Podszedł bliżej, nagle jego obecność stała się przytłaczająca. Czułam ciepło jego ciała, zapach whiskey i czegoś, co było tylko nim.
Wstrzymałam oddech, gdy wyciągnął rękę i odgarnął kosmyk włosów z mojej twarzy.
"Chyba podoba mi się ta wersja ciebie," wymamrotał.
Chciałam się cofnąć, gdy mnie dotknął, ale nie mogłam. Nie miałam pojęcia, czy to byłam ja, czy alkohol.
Nie byłam pewna, kto pierwszy się poruszył. Może ja. Może on. Wiedziałam tylko, że jeszcze przed chwilą staliśmy osobno, dwójka wilków bez partnera, bez więzi. A w następnej chwili jego usta były na moich.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Daniki
Nagle odsunął się ode mnie, a jego oczy rozszerzyły się w zdumieniu.
Pokój wirował, ale winę zrzucałam na whiskey, nie na sposób, w jaki Alpha Nicholas na mnie patrzył.
Niezgrabnie sięgnęłam, by związać włosy, lecz palce mi się poplątały, a gumka wyślizgnęła się z dłoni. Kurtyna ciemnych kosmyków opadła na moje ramiona, otulając twarz.
Cisza.
Powolny uśmiech wykrzywił usta Nicholasa, a jego oczy pociemniały, gdy przesuwał po mnie wzrokiem.
— Nigdy cię takiej nie widziałem — mruknął niskim, ochrypłym głosem.
Serce zabiło mi mocniej. Więc mnie pamięta.
Przez lata walczyłam pod jego rozkazami, byłam tylko kolejną wojowniczką w jego szeregach. Nigdy nie spodziewałam się, że mnie rozpozna — a tym bardziej, że spojrzy na mnie w ten sposób.
Przełknęłam z trudem ślinę. — W jaki sposób?
Jego wzrok znów zawisł na moich ustach. — Rozchwianą.
Gorąco rozlało się po mojej szyi. — To przez whiskey.
Nicholas zrobił powolny krok w moją stronę, skracając dzielący nas dystans. — Naprawdę?
Próbowałam się cofnąć, lecz za plecami poczułam ścianę, która mnie unieruchomiła. Powietrze między nami zgęstniało, przesycone niewypowiedzianym napięciem.
Otworzyłam usta, by coś powiedzieć, ale zanim zdążyłam, on się poruszył.
Jeszcze przed chwilą po prostu na mnie patrzył, jego spojrzenie było ciemne i nieprzeniknione, a za moment jego usta znów spoczęły na moich.
Ten pocałunek nie miał nic wspólnego z krótkim muśnięciem sprzed chwili. Był żądny, surowy, jakby zbyt długo się powstrzymywał i wreszcie postanowił wziąć to, czego pragnie.
A najgorsze było to, że go nie odepchnęłam.
Oddałam mu pocałunek. Mocno.
Posmak whiskey unosił się między nami, upajający i lekkomyślny. Moje dłonie wczepiły się w materiał jego koszuli, przyciągając go jeszcze bliżej, zamiast go odsuwać.
To było niebezpieczne. Lekkomyślne. Głupie.
Ale w tej chwili nie obchodziło mnie to.
Moje serce biło jak oszalałe, a jego wilk zawył z aprobatą, gdy objął mnie w talii, przyciągając bliżej. Pogłębił pocałunek, zawłaszczając sobie moje usta, nasze języki tańczyły w pierwotnym pojedynku. Gdy eksplorował moje usta, drugą ręką wplótł palce w moje włosy, plącząc się w jedwabistych pasmach.
Kurczowo się go trzymałam, topniejąc pod jego dotykiem, nasze ciała dopasowały się idealnie. Moje wargi rozchyliły się chętnie pod jego, zachęcając go, by brał więcej, gdy wyginałam się ku niemu, spragniona kolejnych pocałunków.
Przez chwilę staliśmy, wpatrzeni w siebie; nasze oczy były jak zwierciadła duszy. A potem, bez słowa czy ostrzeżenia, podniósł mnie w ramionach, jakbym nic nie ważyła, i ruszył w kierunku swoich komnat, kopiąc drzwi biodrem, wciąż trzymając mnie mocno w talii jedną ręką.
Drzwi zamknęły się za nami z głośnym kliknięciem.
Pokój wirował wokół mnie, ale przypisywałam to whiskey, nie temu, jak pożądliwie patrzył na mnie Alfa. Kiedy sięgnęłam, by zebrać włosy, gumka znów wyślizgnęła się z dłoni, a długie loki opadły na moje ramiona jak kurtyna.
Bezdechowa cisza zawisła między nami. Moje policzki zalał rumieniec zażenowania, a gdy spotkałam spojrzenie Alfy, zobaczyłam, jak ciemnieje od pożądania.
Nieuchronna iskra zapłonęła, gdy nasze usta znów spotkały się w namiętnym pocałunku. Moje dłonie błądziły po jego szerokich ramionach i muskularnej klatce piersiowej, podczas gdy jego palce sprawnie rozpinały guziki mojej bluzki.
Cichy jęk wyrwał mi się z ust, gdy wargi Alfy przesuwały się w dół mojej szyi. Dreszcz oczekiwania przeszył moje ciało, gdy jego język kreślił ślady wzdłuż obojczyka, podążając coraz niżej. Zręcznie rozpiął mój stanik, uwalniając piersi, po czym pochwycił ustami jeden z moich sutków.
Wyginałam się pod jego dotykiem, pragnąc więcej. Czułość jego wprawnych palców, muskających cienki materiał moich majtek, sprawiła, że zadrżałam z potrzeby. Odsunął delikatnie tkaninę, odsłaniając moją wilgoć, a jego palce powoli we mnie wniknęły.
Nasze ruchy stawały się coraz bardziej gorączkowe, gdy poddawaliśmy się pierwotnym instynktom. Alfa podniósł mnie na pobliski stół, zmiatając jego powierzchnię jednym ruchem ramienia. Ustawił się przy moim wejściu i wszedł we mnie z taką intensywnością, że aż zabrakło mi tchu.
Nasze ciała splątały się w tańcu rozkoszy; każde pchnięcie było mocniejsze od poprzedniego, prowadząc nas ku ekstatycznemu spełnieniu. Fale ekstazy zalewały nas, aż nasze wyczerpane ciała opadły na siebie, zaspokojone i syte.
Przesuń w górę, aby kontynuować