POV Daniki
Nagle odsunął się ode mnie, a jego oczy rozszerzyły się w zdumieniu.
Pokój wirował, ale winę zrzucałam na whiskey, nie na sposób, w jaki Alpha Nicholas na mnie patrzył.
Niezgrabnie sięgnęłam, by związać włosy, lecz palce mi się poplątały, a gumka wyślizgnęła się z dłoni. Kurtyna ciemnych kosmyków opadła na moje ramiona, otulając twarz.
Cisza.
Powolny uśmiech wykrzywił usta Nicholasa, a jego oczy pociemniały, gdy przesuwał po mnie wzrokiem.
— Nigdy cię takiej nie widziałem — mruknął niskim, ochrypłym głosem.
Serce zabiło mi mocniej. Więc mnie pamięta.
Przez lata walczyłam pod jego rozkazami, byłam tylko kolejną wojowniczką w jego szeregach. Nigdy nie spodziewałam się, że mnie rozpozna — a tym bardziej, że spojrzy na mnie w ten sposób.
Przełknęłam z trudem ślinę. — W jaki sposób?
Jego wzrok znów zawisł na moich ustach. — Rozchwianą.
Gorąco rozlało się po mojej szyi. — To przez whiskey.
Nicholas zrobił powolny krok w moją stronę, skracając dzielący nas dystans. — Naprawdę?
Próbowałam się cofnąć, lecz za plecami poczułam ścianę, która mnie unieruchomiła. Powietrze między nami zgęstniało, przesycone niewypowiedzianym napięciem.
Otworzyłam usta, by coś powiedzieć, ale zanim zdążyłam, on się poruszył.
Jeszcze przed chwilą po prostu na mnie patrzył, jego spojrzenie było ciemne i nieprzeniknione, a za moment jego usta znów spoczęły na moich.
Ten pocałunek nie miał nic wspólnego z krótkim muśnięciem sprzed chwili. Był żądny, surowy, jakby zbyt długo się powstrzymywał i wreszcie postanowił wziąć to, czego pragnie.
A najgorsze było to, że go nie odepchnęłam.
Oddałam mu pocałunek. Mocno.
Posmak whiskey unosił się między nami, upajający i lekkomyślny. Moje dłonie wczepiły się w materiał jego koszuli, przyciągając go jeszcze bliżej, zamiast go odsuwać.
To było niebezpieczne. Lekkomyślne. Głupie.
Ale w tej chwili nie obchodziło mnie to.
Moje serce biło jak oszalałe, a jego wilk zawył z aprobatą, gdy objął mnie w talii, przyciągając bliżej. Pogłębił pocałunek, zawłaszczając sobie moje usta, nasze języki tańczyły w pierwotnym pojedynku. Gdy eksplorował moje usta, drugą ręką wplótł palce w moje włosy, plącząc się w jedwabistych pasmach.
Kurczowo się go trzymałam, topniejąc pod jego dotykiem, nasze ciała dopasowały się idealnie. Moje wargi rozchyliły się chętnie pod jego, zachęcając go, by brał więcej, gdy wyginałam się ku niemu, spragniona kolejnych pocałunków.
Przez chwilę staliśmy, wpatrzeni w siebie; nasze oczy były jak zwierciadła duszy. A potem, bez słowa czy ostrzeżenia, podniósł mnie w ramionach, jakbym nic nie ważyła, i ruszył w kierunku swoich komnat, kopiąc drzwi biodrem, wciąż trzymając mnie mocno w talii jedną ręką.
Drzwi zamknęły się za nami z głośnym kliknięciem.
Pokój wirował wokół mnie, ale przypisywałam to whiskey, nie temu, jak pożądliwie patrzył na mnie Alfa. Kiedy sięgnęłam, by zebrać włosy, gumka znów wyślizgnęła się z dłoni, a długie loki opadły na moje ramiona jak kurtyna.
Bezdechowa cisza zawisła między nami. Moje policzki zalał rumieniec zażenowania, a gdy spotkałam spojrzenie Alfy, zobaczyłam, jak ciemnieje od pożądania.
Nieuchronna iskra zapłonęła, gdy nasze usta znów spotkały się w namiętnym pocałunku. Moje dłonie błądziły po jego szerokich ramionach i muskularnej klatce piersiowej, podczas gdy jego palce sprawnie rozpinały guziki mojej bluzki.
Cichy jęk wyrwał mi się z ust, gdy wargi Alfy przesuwały się w dół mojej szyi. Dreszcz oczekiwania przeszył moje ciało, gdy jego język kreślił ślady wzdłuż obojczyka, podążając coraz niżej. Zręcznie rozpiął mój stanik, uwalniając piersi, po czym pochwycił ustami jeden z moich sutków.
Wyginałam się pod jego dotykiem, pragnąc więcej. Czułość jego wprawnych palców, muskających cienki materiał moich majtek, sprawiła, że zadrżałam z potrzeby. Odsunął delikatnie tkaninę, odsłaniając moją wilgoć, a jego palce powoli we mnie wniknęły.
Nasze ruchy stawały się coraz bardziej gorączkowe, gdy poddawaliśmy się pierwotnym instynktom. Alfa podniósł mnie na pobliski stół, zmiatając jego powierzchnię jednym ruchem ramienia. Ustawił się przy moim wejściu i wszedł we mnie z taką intensywnością, że aż zabrakło mi tchu.
Nasze ciała splątały się w tańcu rozkoszy; każde pchnięcie było mocniejsze od poprzedniego, prowadząc nas ku ekstatycznemu spełnieniu. Fale ekstazy zalewały nas, aż nasze wyczerpane ciała opadły na siebie, zaspokojone i syte.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Nicholasa
Promienie słońca wsączały się przez zasłony, rzucając złocisty blask na cały pokój. Tępy ból pulsował w mojej czaszce, resztki wczorajszej whisky wciąż krążyły w moim organizmie. Moje ciało było nienaturalnie rozgrzane, splecione z czymś miękkim i ciepłym.
Mrugnąłem.
A potem zamarłem, gdy fala świadomości uderzyła we mnie jak ostrze w brzuch.
Danica.
Leżała obok mnie, jej nagie ramię wystawało spod kołdry. Moje ramię obejmowało ją, przyciągając do siebie. Jej zapach, lekko metaliczny i pełen dzikich kwiatów, wypełniał moje zmysły.
Nie.
Wciągnąłem gwałtownie powietrze, całe moje ciało napięło się. Nic się nie stało, prawda?
Właśnie, kiedy miałem się ruszyć, ona się poruszyła. Cichy westchnienie wydobyło się z jej ust, gdy lekko się przesunęła. Potem, jakby wyczuwając, że coś jest nie tak, jej oczy otworzyły się i zatrzymały na moich.
Między nami rozciągnęła się długa, straszna cisza.
— Co... co się stało? — głos Daniki był zachrypnięty, przesycony dezorientacją. Jej oczy biegały po pokoju, wchłaniając rozrzucone ubrania, przewrócone krzesło, do połowy pustą butelkę whisky na stole. Potem spojrzała na siebie.
Ostry oddech wyrwał się z jej ust. Kołdra była jedyną rzeczą, która ją zakrywała.
Na jej twarzy pojawił się cień paniki. Wyskoczyła z łóżka, owijając się prześcieradłem, jej oddech był nierówny.
— Czy my—? — zaczęła, głosem ledwie słyszalnym.
Przejechałem dłonią po włosach, próbując zmusić umysł do sensownego ułożenia tej sytuacji. Mój wilk był niespokojny, krążył we mnie, a przez moją pierś przetaczało się uczucie, którego nie potrafiłem nazwać.
A potem słowa opuściły moje usta, zanim zdążyłem je powstrzymać.
— Jesteś moją przeznaczoną.
Cisza.
Usta Daniki rozchyliły się, jej oddech zamarł, gdy przetwarzała to, co właśnie powiedziałem.
Nie. Nie znowu.
Zacisnąłem pięści. Nie chciałem tego. Nie mogłem.
Już raz straciłem swoją przeznaczoną. Patrzyłem, jak umiera w moich ramionach, jak życie zostaje z niej wyrwane w jednej chwili. Ból tej straty niemal mnie złamał, uczynił mnie Alfą, którym jestem dziś – zimnym, bezwzględnym, niezdolnym ponownie pomyśleć o miłości.
Przez dziesięć lat byłem samotny. Unikałem ceremonii łączenia, ignorowałem szepty o drugiej szansie, bo wmawiałem sobie, że tego nie potrzebuję. Że tego nie chcę.
A jednak, oto była.
Danica, wojowniczka. Danica, która miała być tylko kolejną członkinią stada, kolejną żołnierką pod moją komendą, jest moją drugą szansą?
Niewiarygodne!
Cofnęła się o krok, mocniej ściskając kołdrę przy piersi, kręcąc głową.
— P-przepraszam, Alfo — wydukała, jej głos ledwie się nie łamał. — Powinnam była być bardziej odpowiedzialna. Ty... nie byłeś sobą zeszłej nocy.
Wydobył się ze mnie gorzki śmiech. Więc ona też tego nie chce.
Dobrze.
To ułatwi sprawę.
— Nie rozmawiajmy o tym — powiedziałem stanowczo, ostatecznym tonem. — Udajmy, że to się nie wydarzyło.
Jej twarz była nieczytelna, szczęka się zacisnęła.
— Alfo—
Przerwałem jej, mój głos był cichy i rozkazujący. — Nikomu nie mów. To się nigdy nie wydarzyło.
Usta Daniki zacisnęły się w cienką linię. Po dłuższej chwili skinęła sztywno głową. — Zrozumiałam.
Bez słowa odwróciła się. Patrzyłem, jak szybko zbiera swoje rozrzucone ubrania, wsuwając się w nie drżącymi dłońmi. Jej ruchy były szybkie, sprawne, ale czułem napięcie w jej ciele, zawahanie w każdym oddechu.
Danica rzuciła mi ostatnie spojrzenie, zanim chwyciła za klamkę, jej knykcie zbielały. Zawahała się przez ułamek sekundy, po czym zniknęła w korytarzu bez jednego spojrzenia wstecz.
Wypuściłem oddech, masując skroń, podczas gdy mój wilk znów zawył we mnie
Przeznaczona!
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Daniki
Wybiegłam z kwatery Alphy, a puls tak głośno dudnił mi w uszach, że ledwo słyszałam otaczające mnie głosy. Palce zacisnęły mi się w pięści, przyspieszyłam kroku, desperacko próbując oddalić się od tego, co właśnie się wydarzyło.
To jest błąd.
Nie mogę być Luną.
Jestem wojowniczką, jedną z najlepszych w stadzie JuveMoon. Całe życie trenowałam, by walczyć, bronić, dowodzić w bitwie. Nie jestem stworzona do jakiejś bajkowej roli, gdzie stoję u boku Alphy jako jego partnerka, udając Lunę.
Z moich ust wyrwał się gorzki śmiech.
Bogini Księżyca musiała się pomylić.
Kiedy dotarłam do swojego pokoju, klatka piersiowa aż bolała od frustracji. Trzasnęłam drzwiami, oparłam się o nie plecami, próbując uspokoić oddech. W głowie wciąż odtwarzałam wszystko – budzenie się w jego łóżku, sposób, w jaki na mnie patrzył, jak moje ciało mnie zdradziło, gdy poczułam to przyciąganie.
Z jękiem frustracji rzuciłam się na łóżko i ukryłam twarz w dłoniach.
Wciąż przed oczami miałam obrazy z zeszłej nocy.
To, jak mnie całował. Jak jego dłonie błądziły po moim ciele, rozpalając we mnie ogień, o którego istnieniu nie miałam pojęcia. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że mogłabym być z kimś tak blisko, a jednak poddałam się temu tak łatwo.
A najgorsze?
Chciałam tego.
Tęskniłam za nim w sposób, który ściskał mi żołądek.
Całe życie byłam przekonana, że nie potrzebuję partnera. Nauczyłam się wierzyć, że ta więź nie jest konieczna do przetrwania. A teraz leżałam w swoim łóżku, tęskniąc za czymś, o czym wiedziałam, że nigdy nie będę mogła mieć.
Zacisnęłam powieki i pokręciłam głową.
Nie. Nie mogę tego zrobić.
Drzwi skrzypnęły i zesztywniałam.
— Wszystko w porządku?
Nie musiałam nawet podnosić wzroku, by wiedzieć, że to Leah. W jej głosie słychać było troskę, ale nie miałam siły odpowiedzieć.
Westchnęła. — Szukałam cię wszędzie. Gdzie byłaś zeszłej nocy?
Zawahałam się.
Jak mam to w ogóle wyjaśnić?
Leah podeszła bliżej, patrząc na mnie zdezorientowana. — Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha.
Wydobył się ze mnie beznamiętny śmiech. — Gorzej. Zobaczyłam swojego partnera.
Cisza.
Potem Leah wciągnęła gwałtownie powietrze, a jej oczy rozbłysły podekscytowaniem, gdy złapała mnie za ręce. Usiadła na łóżku obok mnie, niemal podskakując. — W końcu! — wrzasnęła. — Mówiłam ci przecież, prawda? Bogini Księżyca jednak jest miłosierna!
Wymusiłam słaby uśmiech, ale nie sięgnął moich oczu.
Leah, nieświadoma mojego wewnętrznego chaosu, mówiła dalej z entuzjazmem. — No i? Kto to jest? Jeden z wojowników? Może Kane? O! A może Micah? Przecież od miesięcy ci się przygląda!
Ledwo nadążałam za jej entuzjazmem.
Zaczęła wymieniać imiona — wszyscy to mężczyźni, z którymi walczyłam ramię w ramię, wszyscy, którzy kiedyś okazali mi zainteresowanie.
Ale przy każdym kręciłam głową.
Kiedy w końcu zrobiła przerwę, wykorzystałam okazję, by to powiedzieć.
— To Alpha.
Leah zamarła.
Mrugnęła raz. Drugi. Potem jej palce poluzowały uścisk na moich dłoniach, gdy powoli się podniosła.
— Co?!
To jedno słowo było wypełnione niedowierzaniem, szokiem, a może nawet odrobiną przerażenia.
Przesuń w górę, aby kontynuować