Perspektywa Nicholasa
Promienie słońca wsączały się przez zasłony, rzucając złocisty blask na cały pokój. Tępy ból pulsował w mojej czaszce, resztki wczorajszej whisky wciąż krążyły w moim organizmie. Moje ciało było nienaturalnie rozgrzane, splecione z czymś miękkim i ciepłym.
Mrugnąłem.
A potem zamarłem, gdy fala świadomości uderzyła we mnie jak ostrze w brzuch.
Danica.
Leżała obok mnie, jej nagie ramię wystawało spod kołdry. Moje ramię obejmowało ją, przyciągając do siebie. Jej zapach, lekko metaliczny i pełen dzikich kwiatów, wypełniał moje zmysły.
Nie.
Wciągnąłem gwałtownie powietrze, całe moje ciało napięło się. Nic się nie stało, prawda?
Właśnie, kiedy miałem się ruszyć, ona się poruszyła. Cichy westchnienie wydobyło się z jej ust, gdy lekko się przesunęła. Potem, jakby wyczuwając, że coś jest nie tak, jej oczy otworzyły się i zatrzymały na moich.
Między nami rozciągnęła się długa, straszna cisza.
— Co... co się stało? — głos Daniki był zachrypnięty, przesycony dezorientacją. Jej oczy biegały po pokoju, wchłaniając rozrzucone ubrania, przewrócone krzesło, do połowy pustą butelkę whisky na stole. Potem spojrzała na siebie.
Ostry oddech wyrwał się z jej ust. Kołdra była jedyną rzeczą, która ją zakrywała.
Na jej twarzy pojawił się cień paniki. Wyskoczyła z łóżka, owijając się prześcieradłem, jej oddech był nierówny.
— Czy my—? — zaczęła, głosem ledwie słyszalnym.
Przejechałem dłonią po włosach, próbując zmusić umysł do sensownego ułożenia tej sytuacji. Mój wilk był niespokojny, krążył we mnie, a przez moją pierś przetaczało się uczucie, którego nie potrafiłem nazwać.
A potem słowa opuściły moje usta, zanim zdążyłem je powstrzymać.
— Jesteś moją przeznaczoną.
Cisza.
Usta Daniki rozchyliły się, jej oddech zamarł, gdy przetwarzała to, co właśnie powiedziałem.
Nie. Nie znowu.
Zacisnąłem pięści. Nie chciałem tego. Nie mogłem.
Już raz straciłem swoją przeznaczoną. Patrzyłem, jak umiera w moich ramionach, jak życie zostaje z niej wyrwane w jednej chwili. Ból tej straty niemal mnie złamał, uczynił mnie Alfą, którym jestem dziś – zimnym, bezwzględnym, niezdolnym ponownie pomyśleć o miłości.
Przez dziesięć lat byłem samotny. Unikałem ceremonii łączenia, ignorowałem szepty o drugiej szansie, bo wmawiałem sobie, że tego nie potrzebuję. Że tego nie chcę.
A jednak, oto była.
Danica, wojowniczka. Danica, która miała być tylko kolejną członkinią stada, kolejną żołnierką pod moją komendą, jest moją drugą szansą?
Niewiarygodne!
Cofnęła się o krok, mocniej ściskając kołdrę przy piersi, kręcąc głową.
— P-przepraszam, Alfo — wydukała, jej głos ledwie się nie łamał. — Powinnam była być bardziej odpowiedzialna. Ty... nie byłeś sobą zeszłej nocy.
Wydobył się ze mnie gorzki śmiech. Więc ona też tego nie chce.
Dobrze.
To ułatwi sprawę.
— Nie rozmawiajmy o tym — powiedziałem stanowczo, ostatecznym tonem. — Udajmy, że to się nie wydarzyło.
Jej twarz była nieczytelna, szczęka się zacisnęła.
— Alfo—
Przerwałem jej, mój głos był cichy i rozkazujący. — Nikomu nie mów. To się nigdy nie wydarzyło.
Usta Daniki zacisnęły się w cienką linię. Po dłuższej chwili skinęła sztywno głową. — Zrozumiałam.
Bez słowa odwróciła się. Patrzyłem, jak szybko zbiera swoje rozrzucone ubrania, wsuwając się w nie drżącymi dłońmi. Jej ruchy były szybkie, sprawne, ale czułem napięcie w jej ciele, zawahanie w każdym oddechu.
Danica rzuciła mi ostatnie spojrzenie, zanim chwyciła za klamkę, jej knykcie zbielały. Zawahała się przez ułamek sekundy, po czym zniknęła w korytarzu bez jednego spojrzenia wstecz.
Wypuściłem oddech, masując skroń, podczas gdy mój wilk znów zawył we mnie
Przeznaczona!
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Daniki
Wybiegłam z kwatery Alphy, a puls tak głośno dudnił mi w uszach, że ledwo słyszałam otaczające mnie głosy. Palce zacisnęły mi się w pięści, przyspieszyłam kroku, desperacko próbując oddalić się od tego, co właśnie się wydarzyło.
To jest błąd.
Nie mogę być Luną.
Jestem wojowniczką, jedną z najlepszych w stadzie JuveMoon. Całe życie trenowałam, by walczyć, bronić, dowodzić w bitwie. Nie jestem stworzona do jakiejś bajkowej roli, gdzie stoję u boku Alphy jako jego partnerka, udając Lunę.
Z moich ust wyrwał się gorzki śmiech.
Bogini Księżyca musiała się pomylić.
Kiedy dotarłam do swojego pokoju, klatka piersiowa aż bolała od frustracji. Trzasnęłam drzwiami, oparłam się o nie plecami, próbując uspokoić oddech. W głowie wciąż odtwarzałam wszystko – budzenie się w jego łóżku, sposób, w jaki na mnie patrzył, jak moje ciało mnie zdradziło, gdy poczułam to przyciąganie.
Z jękiem frustracji rzuciłam się na łóżko i ukryłam twarz w dłoniach.
Wciąż przed oczami miałam obrazy z zeszłej nocy.
To, jak mnie całował. Jak jego dłonie błądziły po moim ciele, rozpalając we mnie ogień, o którego istnieniu nie miałam pojęcia. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że mogłabym być z kimś tak blisko, a jednak poddałam się temu tak łatwo.
A najgorsze?
Chciałam tego.
Tęskniłam za nim w sposób, który ściskał mi żołądek.
Całe życie byłam przekonana, że nie potrzebuję partnera. Nauczyłam się wierzyć, że ta więź nie jest konieczna do przetrwania. A teraz leżałam w swoim łóżku, tęskniąc za czymś, o czym wiedziałam, że nigdy nie będę mogła mieć.
Zacisnęłam powieki i pokręciłam głową.
Nie. Nie mogę tego zrobić.
Drzwi skrzypnęły i zesztywniałam.
— Wszystko w porządku?
Nie musiałam nawet podnosić wzroku, by wiedzieć, że to Leah. W jej głosie słychać było troskę, ale nie miałam siły odpowiedzieć.
Westchnęła. — Szukałam cię wszędzie. Gdzie byłaś zeszłej nocy?
Zawahałam się.
Jak mam to w ogóle wyjaśnić?
Leah podeszła bliżej, patrząc na mnie zdezorientowana. — Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha.
Wydobył się ze mnie beznamiętny śmiech. — Gorzej. Zobaczyłam swojego partnera.
Cisza.
Potem Leah wciągnęła gwałtownie powietrze, a jej oczy rozbłysły podekscytowaniem, gdy złapała mnie za ręce. Usiadła na łóżku obok mnie, niemal podskakując. — W końcu! — wrzasnęła. — Mówiłam ci przecież, prawda? Bogini Księżyca jednak jest miłosierna!
Wymusiłam słaby uśmiech, ale nie sięgnął moich oczu.
Leah, nieświadoma mojego wewnętrznego chaosu, mówiła dalej z entuzjazmem. — No i? Kto to jest? Jeden z wojowników? Może Kane? O! A może Micah? Przecież od miesięcy ci się przygląda!
Ledwo nadążałam za jej entuzjazmem.
Zaczęła wymieniać imiona — wszyscy to mężczyźni, z którymi walczyłam ramię w ramię, wszyscy, którzy kiedyś okazali mi zainteresowanie.
Ale przy każdym kręciłam głową.
Kiedy w końcu zrobiła przerwę, wykorzystałam okazję, by to powiedzieć.
— To Alpha.
Leah zamarła.
Mrugnęła raz. Drugi. Potem jej palce poluzowały uścisk na moich dłoniach, gdy powoli się podniosła.
— Co?!
To jedno słowo było wypełnione niedowierzaniem, szokiem, a może nawet odrobiną przerażenia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Daniki
Krótki śmiech niedowierzania wyrwał się z ust Leah.
Zmierzyłam ją wzrokiem, moje oczy płonęły ostrzeżeniem. To nie jest żart.
Przełknęła ślinę, jej rozbawienie zniknęło. „Żartujesz, prawda?”
Skrzyżowałam ramiona, czując, jak frustracja zaczyna we mnie kipieć. „Wyglądam jakbym żartowała?”
Między nami rozciągnęła się cisza, ciężka i napięta. Leah otworzyła usta, po czym je zamknęła, jakby szukała odpowiednich słów.
Nie miałam na to czasu. Bez słowa odwróciłam się, zdjęłam tunikę i przebrałam się w strój do treningu. Znany ciężar miecza na moich plecach był kojący. Jeśli nie potrafiłam zrozumieć własnych emocji, będę trenować, dopóki nie wyczerpię ciała do tego stopnia, że nic już nie poczuję.
Gdy tylko sięgnęłam do drzwi, Leah nagle stanęła przede mną, blokując mi przejście.
„Alpha Nicholas naprawdę jest twoim partnerem?” – zapytała, jej głos był tym razem cichszy, jakby wypowiedzenie tego na głos miało uczynić to prawdziwym.
Wypuściłam gwałtownie powietrze. „Tak, Leah.”
Pokręciła głową, ale jej kolejne słowa dowiodły, że rozumiała powagę sytuacji. „To jeśli tak, nie może dalej sypiać z tymi kobietami, które tu ciągle przychodzą.” W jej głosie pobrzmiewała troska, brwi ściągnęły się w zaniepokojeniu. „Właśnie teraz widziałam jedną z nich. Czy on wie, że jesteś jego partnerką?”
Zacisnęłam pięści na to przypomnienie. Serce ścisnęło mi się boleśnie na myśl o innej kobiecie w jego łóżku.
Kiwnęłam głową. „Wie.”
Leah gwałtownie wciągnęła powietrze, jej dłonie powędrowały do ust. Oczy rozszerzyły się z przerażenia. „Danika, nie rozumiesz. Za każdym razem, gdy śpi z kimś innym, wasza więź słabnie. To cię zniszczy.”
Jej słowa uderzyły mnie jak cios. Oczywiście wiedziałam o więziach partnerów. Wiedziałam, jaki ból niesie odrzucenie, jak dusza może uschnąć, gdy więź zostanie zerwana w niewłaściwy sposób. Ale spychałam to na bok, odmawiając myślenia o tym, co naprawdę oznaczają czyny Nicholasa dla mnie.
„Albo sprawisz, że cię zaakceptuje jako partnerkę…” Leah zawahała się, jej głos zniżył się do niemal lękliwego szeptu. „Albo zmusisz go, by cię odrzucił.”
Zamarłam.
Odrzucić mnie?
Ta myśl przeszyła mnie niespodziewanym bólem. Czy mogłabym to znieść? Czy potrafiłabym stanąć przed nim i zażądać, by mnie odtrącił?
Przełknęłam ślinę. „Jak mam to zrobić, skoro powiedział mi, żebym nikomu nie mówiła, co się wydarzyło między nami?” Mój głos lekko drżał, ale zamaskowałam to ostrym spojrzeniem.
Leah spojrzała na mnie tak, jakby chciała mną potrząsnąć, żeby przemówić mi do rozsądku. „Danika, jeśli cię nie uzna, to cię zniszczy. A jeśli będzie dalej sypiał z innymi kobietami, będzie tylko gorzej.”
W gardle utknęła mi gula. Nie chciałam tego słuchać. Nie chciałam uznać prawdy zawartej w jej słowach. Nie mogłam sobie pozwolić na słabość.
Ignorując ją, minęłam ją i ruszyłam na pole treningowe. Potrzebowałam ujścia. Potrzebowałam walki.
Plac treningowy był pusty. Dobrze.
Dobyłam miecza i przyjęłam pozycję, moje stopy wbijały się w ziemię. Przechodziłam przez kolejne ćwiczenia, każdy ruch był precyzyjny, każde cięcie ostre i mocne. Wiatr wył wokół mnie, gdy ostrze przecinało powietrze.
Co stanie się z moją reputacją, jeśli wataha się dowie?
Czy nadal będą widzieć we mnie wojowniczkę, czy stanę się jedynie Luną, przeznaczoną do stania u boku Alphy, zamiast walczyć ramię w ramię z braćmi i siostrami?
Zacisnęłam zęby, wymachując mieczem mocniej. Nie chcę tego.
Nie potrzebuję partnera.
Ale bez względu na to, ile razy sobie to powtarzałam, ból w piersi nie zanikał.
Obrazy Nicholasa mignęły mi przed oczami: jego dłonie na moim ciele, jego spojrzenie w ciemności, to jak łatwo pozwoliłam mu mnie sobie przywłaszczyć.
A teraz był już z kimś innym.
Wewnątrz mnie rozpalił się gniew, gorący i nieokiełznany. Poruszałam się szybciej, atakując niewidzialnego wroga, mięśnie płonęły z wysiłku, gdy zmuszałam się do przekraczania granic wytrzymałości.
Oddech miałam urywany, skóra śliska od potu.
Szybciej. Mocniej. Jeszcze więcej.
Odmówiłam bycia słabą. Odmówiłam, by więź partnerska mnie zniszczyła… aż nagle przeszył mnie ostry, gwałtowny ból w piersi.
Zajęczałam, chwiejnie się cofnęłam. Obraz się zamazał, gdy wewnątrz wybuchła agonia, inna niż wszystko, czego kiedykolwiek doświadczyłam. Jakby ktoś wbił mi sztylet prosto w serce.
Co… co się dzieje?
Ból rozlał się do brzucha, skręcając go gwałtownie. Nogi się pode mną ugięły, a miecz wypadł mi z dłoni, z brzękiem uderzając o ziemię.
Gardło ścisnął mi zduszony dźwięk, gdy fala zawrotów głowy mnie ogarnęła.
Nie mogłam oddychać.
Palce ślizgały mi się po piersi, panika zalewała całe ciało.
Ten ból… to więź.
Nicholas.
Zacisnęłam powieki, gdy nowa fala agonii przetoczyła się przez mnie. Przed oczami stanął mi jego obraz, ale tym razem to nie ja była w jego ramionach.
Ktoś inny był. Był z nią, a więź się łamała.
„Danika!”
Krzyk Leah ledwo do mnie dotarł, gdy osunęłam się na kolana. Moje dłonie drżały, gdy wyciągałam się przed siebie, chwytając powietrze.
Próbowałam mówić, ale żadne słowa nie wyszły z moich ust. Ciało odmawiało posłuszeństwa. Obraz zaczął ciemnieć na brzegach, a tuż zanim świat odpłynął, poczułam, jak po policzku spływa pojedyncza łza. Potem wszystko zniknęło.
Przesuń w górę, aby kontynuować