passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha’s Rebellious Fiancee - Rozdział #2 - autor Yan Stellar

The Alpha’s Rebellious Fiancee

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Perspektywa Lyry

„Wędrowny szczur”.

Ich głosy docierają do mnie, zanim zrobi to światło słoneczne.

Drżę, mocniej przyciskając wiadro z wodą do piersi, gdy przechodzę przez plac treningowy. Wojownicy ustawiają się w szeregu na ćwiczenia, patrząc na mnie z pogardą, jakbym pachniała gorzej niż woda po mopie, którą niosę.

„Ona nadal się tu kręci?” ktoś mamrocze, nawet nie starając się ściszyć głosu.

„Alfa chyba lubi mieć brudne komnaty”, inny się śmieje.

„Może lubi patrzeć, jak pełza po jego podłodze,” trzeci chichocze.

Wszyscy się śmieją. Idę dalej. Nie odzywam się. Nie patrzę za siebie. Nie płaczę. To zasada tutaj, w Stadzie Hawthorne.

Omegi mijają mnie, jakbym nie istniała. Nawet szczenięta mnie ignorują. Jestem dziewczyną-duchem, pograniczną szumowiną. Wędrowcem. Tak mnie nazywają. A kiedy cię tak oznaczą, już nigdy nie będziesz nikim innym.

Przepycham się przez ciężkie drewniane drzwi domu stada, trzymając głowę nisko. Marmurowe podłogi lśnią, zanim jeszcze ich dotknę — bo szorowałam je wczoraj wieczorem. I noc wcześniej. I każdej nocy przez ostatnie dwa lata.

Dziś nie jest inaczej.

Kwatery Luciena Ashera znajdują się na najwyższym piętrze. Oczywiście, że tak. On jest przyszłym Alfą. A ja jestem jego służącą.

Korytarz prowadzący do jego pokoju jest pusty, cichy. Moje palce drżą, gdy stawiam wiadro obok jego drzwi. Zatrzymuję się. Oddycham. Delikatnie pukam. Brak odpowiedzi.

Oczywiście.

On nigdy nie odpowiada. Nigdy nie mówi do mnie, chyba że przez rozkaz.

Otwieram drzwi. Moje oczy natychmiast kierują się na łóżko — ogromne, nieposłane, ciemnoszare pościele splątane, jakby walczył ze snem i przegrał. Jego kurtka jest rzucona na skórzany fotel. Buty kopnięte w pół drogi do szafy. Zasłony są zaciągnięte, pozostawiając tylko tyle światła, by zobaczyć chaos.

Chaos Luciena.

I jakoś znam każdy jego cal.

Każdy kąt tego pokoju — każda smuga na oknach, każda wgniecenie w drewnianym biurku, każda krzywa książka na jego półce — wszystko to sprzątałam.

Żyłam w nim bardziej niż we własnej skórze.

Klękam przy kominku i zaczynam zbierać porozrzucane szklanki po whisky, mamrocząc pod nosem.

„Pić. Rozmyślać. Niszczyć rzeczy. Powtórzyć.”

Nigdy mi nie podziękował. Nigdy nie wypowiedział mojego imienia. Czasami zastanawiam się, czy w ogóle je zna.

Ale ja znam jego. Nie tylko to, jak jego kurtka zawsze pachnie sosną i dymem. Albo jak zostawia zapalone światło w łazience, kiedy się kąpie. Znam sposób, w jaki zaciska szczękę, kiedy jest zły, sposób, w jaki zaciska pięści, gdy ktoś wspomina o jego ojcu.

Jego ojcu.

Zamykam oczy, pozwalając, by wspomnienie mnie zalało.

Dwa lata temu.

Krwawiłam, kiedy mnie znaleźli. Pół-martwa, leżąca na skraju granicy Hawthorne. Podarty strój. Bez imienia. Bez zapachu. Tylko blizny i cisza.

To był Alfa Magnus — ojciec Luciena — który mnie znalazł. Stał nade mną niczym bóg. Zimne oczy. Ciężkie buty. Nie zapytał kim jestem. Już wiedział. Stado oznaczyło mnie słowem „wędrowiec”, zanim jeszcze otworzyłam oczy.

A Lucien... po prostu się gapił. Jakby próbował zrozumieć, czym jestem. Albo może czy jestem warta kłopotów. Myślę, że zdecydował, że nie jestem. Bo od tego dnia byłam nikim. Nawet nie dziewczyną.

Tylko służącą.

Jego służącą.

Mrugam, wracając do teraźniejszości. Moje kolana bolą od kucania. Ciągnę wiadro do łazienki i zaczynam szorować kafelki na podłodze. To jedyne miejsce w tym domu, gdzie mogę się zgubić. Jedyne miejsce, gdzie nikt mnie nie obserwuje.

Moje palce są surowe. Zapach cytrynowego środka czyszczącego drażni nos. Moje odbicie spogląda na mnie z mokrej płytki. Blade. Blizny. Oczy zbyt zmęczone jak na dwadzieścia lat.

Za mną porusza się cień.

Podskakuję, serce bije jak szalone, właśnie gdy drzwi do łazienki z hukiem się otwierają.

Beta wpada, zdyszany, oczy twarde. To Darren — drugi w dowództwie Luciena. Jego oczy błyskają, gdy padają na mnie.

„Alfa Magnus cię wzywa. Natychmiast.”

Wycieram ręce o spódnicę, zmieszana. „Mnie?”

Marszczy czoło. „Czy ja się dukam?”

„Nie, ale... dlaczego miałby—”

Chwyta mnie za ramię, podnosząc na nogi.

„—Nie skończyłam sprzątania—”

Uścisk Darrena się zaciska. „Powiedział teraz, dziewczyno.”

Dziewczyno.

Nie Lyra. Nikt mnie tu już tak nie nazywa. Ale pamiętam to. Pamiętam, że to było moje imię. Nawet jeśli próbują mi wszystko odebrać, tego nie mogą mieć.

Przełykam ślinę i pozwalam Darrenowi wyciągnąć mnie z łazienki.

Moje wiadro zostaje z tyłu. Tak samo jak mop. I jedyny spokój, jaki kiedykolwiek mam. Moje serce bije coraz głośniej z każdym krokiem, który stawiamy w korytarzu.

Zapach Luciena unosi się na moich ubraniach—dym drzewny, deszcz, moc. Nie powinnam tego zauważać. Ale zauważam. Zawsze zauważam.

A gdy skręcamy za róg w stronę komnaty Alfy, zastanawiam się:

Czego chce Magnus?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Punkt widzenia Lyry

Przechodziłam przez posiadłość jak duch, a jednak zawsze mnie widzieli.

Zawsze mnie widzieli, kiedy było to wygodne — by szydzić, szeptać, wskazywać. Moje kroki odbijały się echem przez kamienne korytarze, każdy kolejny przyciągał więcej uwagi niż poprzedni. Trzymałam ręce razem, aby powstrzymać je od drżenia, ale moje serce już waliło.

„Ona idzie do biura Alfy Magnusa?” ktoś syknął zza kolumny.

„Nie ma mowy. Musiała coś schrzanić,” dołączył inny głos.

„Schrzanić? Ta dziewczyna to chaos. Pewnie znowu coś zepsuła w pokoju Luciena.”

„Założę się, że coś ukradła. Wszyscy wiedzą, że włóczęgi to złodzieje.”

„Ona przynosi pecha. Powinni byli ją wyrzucić, gdy tylko ją wciągnęli z granicy.”

„Pewnie próbowała uwieść syna Alfy. To właśnie robią te włóczęgowskie dziwki.”

Zacisnęłam zęby, powstrzymałam palenie za oczami i szłam dalej. Nie płacz. Nie tutaj. Nigdy więcej.

Szepty podążały za mną jak cienie przez całą posiadłość. Im dalej szłam, tym cięższe stawało się powietrze. Temperatura się nie zmieniła, ale czułam się jakbym przechodziła przez mgłę. Jakby coś strasznego czekało na mnie na końcu korytarza.

Zatrzymałam się przed rzeźbionymi drewnianymi drzwiami biura Alfy Magnusa.

Żołądek mi się wywracał.

Jego strażnicy stali z boku, milczący. Jeden z nich otworzył dla mnie drzwi, a ja weszłam do środka.

Biuro pachniało skórą i drewnem z kominka. W centrum stało masywne dębowe biurko, zagracone zwojami, mapami i dokumentami. Ogień cicho trzaskał w kominku. Magnus stał z plecami do mnie, wpatrując się w wysokie okno z widokiem na dziedziniec treningowy.

Nie odwrócił się, gdy weszłam.

Ale przemówił.

„Wyjdźcie,” powiedział.

Dwóch betów, którzy czekali w środku, natychmiast wstało, ukłonili się i wyszli, rzucając mi ukradkowe spojrzenia. Drzwi zatrzasnęły się za nimi.

I wtedy zostałam tylko ja i on. Alfa Magnus w końcu się odwrócił. Jego oczy nie były okrutne. Nie były wściekłe. Były smutne.

Współczujące.

Nienawidziłam tego spojrzenia bardziej niż samej nienawiści. On wiedział. Wiedział wszystko. Był jedynym, który wiedział.

„Alfa Magnusie,” wyszeptałam, pochylając głowę.

Skinął głową. „Lyra.”

Powiedział moje imię. To prawdziwe. Nie „włóczęga”, nie „służąca”, nie „dziewczyna”.

Po prostu Lyra.

„Usiądź,” powiedział.

Zawahałam się, a potem posłuchałam. Moje kolana zgięły się powoli, nogi drżały pode mną, gdy usiadłam na krawędzi krzesła naprzeciw jego biurka.

Potem to powiedział. „Musisz wrócić.”

Oddech utkwił mi w gardle. Moje ręce zacisnęły się w pięści. Moja klatka piersiowa się zacisnęła. „Co masz na myśli, Alfa?” wyszeptałam. „Nie wracam tam. Wiesz, co się stało.”

Westchnął, opadając na krzesło. „Minęły dwa lata, dziewczyno. I tak, wiem. Każde słowo. Każda rana. Ale… on cię potrzebuje.”

Zamarłam. Mój głos był ledwie szeptem. „ On mnie potrzebuje?”

Alfa Magnus spojrzał mi w oczy. „ On jest chory.”

I tak po prostu, imię, którego odmawiałam wypowiedzieć, wróciło. On . Powód, dla którego jestem w tej paczce. Powód, dla którego byłam bita, wypalona, pozostawiona bez imienia. Powód, dla którego stałam się służącą.

Mój głos się załamał. „Co masz na myśli mówiąc chory?”

Magnus złożył dłonie, opierając je na biurku. „Bardzo chory. Jego siła słabnie. Jego wilk jest — niestabilny. On… umiera, Lyro. I potrzebuje cię przy swoim boku.”

Głośne trzaśnięcie sprawiło, że podskoczyłam.

Drzwi otworzyły się z hukiem. Lucien Asher wszedł do środka jak burza. Wysoki, o szerokich ramionach, ubrany na czarno. Jego szczęka była napięta, oczy płonęły wściekłością. Jego ciemne włosy opadały tuż nad ostrymi brwiami. Była w nim dzikość — nieokiełznana, gniewna, piękna.

Nawet wściekły, wyglądał jakby był wykuty z samej mocy. A cała ta moc, cała ta wściekłość — była skierowana na mnie.

„Dlaczego ona tu jest?” warknął. „Nawet nie skończyła sprzątać mojego pokoju.”

Moje ciało skurczyło się, instynktownie zwinęło w sobie. Alfa Magnus uderzył dłonią w biurko. „Lucienie! Ona jest służącą, a nie niewolnicą. I to ja poprosiłem o rozmowę z nią.”

„Nie ma o czym gadać z tą służącą, Tato!” Lucien warknął. „Niech wraca do pracy!”

Moje serce się skręciło. Nie spojrzałam na niego. Nie mogłam. Zamiast tego odwróciłam się do Alfy Magnusa. Mój głos był cichy. Pokorny. Pokonany.

„Proszę… mogę wrócić do pracy?” wyszeptałam. „Jeśli nie… nie dostanę kolacji dzisiaj.”

Wiedziałam, że Lucien mnie usłyszał. Nie musiałam patrzeć, aby zobaczyć błysk poczucia winy, który przeszedł przez jego twarz, zanim się odwrócił.

To była jego kara. Za każdym razem, gdy się spóźniałam. Za każdym razem, gdy podłoga nie była idealna. Za każdym razem, gdy ośmieliłam się istnieć, gdy on tego nie chciał —

Upewniał się, że kładę się do łóżka z niczym.

Tylko z pustym żołądkiem i bolącym sercem.

Alfa Magnus zacisnął szczękę. Napięcie w pokoju było tak gęste, że mogłoby mnie udusić. Nie chciał tego powiedzieć.

„ Dobrze .”

Ale w jego oczach widziałam, że to nie było „ dobrze ” i że jeszcze ze mną nie skończył.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Perspektywa Lyry

Przeszłam przez hol, jakby nic się nie stało.

Jakby Alfa Magnus nie powiedział mi właśnie, że jest chory. Jakby Lucien nie warknął na mnie, jakbym była jakimś bezpańskim psem żebrzącym o resztki. Jakby moje serce nie zacisnęło się tak mocno, że prawie zapomniałam, jak oddychać.

Ścisnęłam mocniej moją szmatkę do czyszczenia, wpatrując się w marmurową podłogę i przełknęłam wszystko inne.

Znowu. Jak zawsze. Drzwi do kwatery Luciena były uchylone. Zwolniłam kroku.

Usłyszałam śmiech wewnątrz. Wysoki. Słodki. Znajomy. Żołądek mi się ścisnął, zanim jeszcze otworzyłam drzwi do końca.

I tam była.

Kroczyła z sypialni Luciena, jakby była właścicielką całej posiadłości.

Miała na sobie jedną z jego koszul — tylko jego koszulę — ledwo wystarczająco długą, by coś zakryć. Jej szminka była rozmazana. Jej włosy były perfekcyjnie niechlujne, jakby spędziła godziny, by wyglądały, jakby nie wymagały żadnego wysiłku. Była tym typem dziewczyny, dla której wilki wyją.

Zauważyła mnie, a jej uśmiech rozprzestrzenił się jak trucizna.

„Och,” powiedziała, głosem pełnym udawanej słodyczy. „Nie wiedziałam, że już cię wysłał.”

Rzuciła jedno spojrzenie na moją prostą sukienkę i zniszczony fartuch, a potem zaśmiała się pod nosem.

„Ups. To chyba twoja kolej, służko.”

Mijała mnie, celowo powoli, zapach róż i seksu ciągnął się za nią jak policzek.

Nie powiedziałam nic. Nie drgnęłam. Tylko skinęłam głową i weszłam do środka. Miejsce było w nieładzie. Znowu.

Pościel była w połowie na podłodze, skręcona i poplamiona. Szklanka roztrzaskała się w pobliżu biurka. Błyszczyk do ust rozmazał się na krawędzi szklanki whisky Luciena. Powietrze było gęste od ciepła i czegoś innego, czego nie chciałam nazywać.

Zaczęłam od pościeli. Ściągnęłam ją. Wymieniłam na świeżą z wózka z bielizną. Zbierałam każdy rozbity kawałek szkła gołymi rękoma, krzywiąc się, gdy jeden przeciął moją skórę. Nie przestałam.

Lucien siedział na kanapie w samych czarnych dresach. Jego włosy były wciąż wilgotne po prysznicu, który właśnie wziął. Jego klatka piersiowa lśniła w przyćmionym świetle. Nawet na mnie nie spojrzał, popijając swój napój i wyliczając listę.

„Umyj okna. Uzupełnij tackę z alkoholem. Napraw karnisze — znowu. Znajdź czarną teczkę na jutrzejszy szczyt stada. Przynieś więcej lodu. I nie zapomnij, że szuflada w biurku jest zablokowana. Chcę, żeby była naprawiona przed zachodem słońca.”

Skinęłam raz i wyciągnęłam notes z kieszeni fartucha. Zapisałam każde zadanie, mój charakter pisma mały i schludny. Kiedy skończył swój napój, już położyłam listę na rogu biurka.

Potem odwróciłam się i sięgnęłam po teczkę leżącą pod tacką z whisky.

Zatrzymał się. Jego brew uniosła się. „Jak to—?”

Nie spojrzałam na niego. „Zawsze zostawiasz ją pod tacką z whisky,” powiedziałam cicho.

Czułam jego oczy na sobie. Nie z obrzydzeniem. Nie z litością. Po prostu... obserwował. Jakbym była czymś, czego do końca nie rozumiał.

Albo może nie chciał.

***

W kuchni powietrze było gorące od pary i oleju. Zaniosłam używaną pościel do wózka z praniem i ruszyłam w stronę zlewu, żeby zmyć krew z palca.

Ale zanim do niego dotarłam, ktoś stanął mi na drodze.

Ona. Znowu.

Ta sama dziewczyna z pokoju Luciena. Teraz przebrała się w jedwab. Blady niebieski. Drogie. Jej oczy spoczęły na moich z ogniem.

„Czyż nie mówiłam ci, że twoja kolej już minęła?” zadrwiła.

Nie odpowiedziałam. Nie oddychałam. Próbowałam tylko ją ominąć. Poruszyła się szybciej. Chwyciła czajnik z pieca — wrząca woda przelewała się z brzegu — i zamachnęła się blisko mojej twarzy.

Parzące ciepło musnęło moją skórę, tylko cal od niej.

„Pozostań na swoim miejscu, wyrzutku,” syknęła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha’s Rebellious Fiancee

The Alpha’s Rebellious Fiancee

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa