passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha’s Rebellious Fiancee - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

The Alpha’s Rebellious Fiancee

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Punkt widzenia Lyry

Przechodziłam przez posiadłość jak duch, a jednak zawsze mnie widzieli.

Zawsze mnie widzieli, kiedy było to wygodne — by szydzić, szeptać, wskazywać. Moje kroki odbijały się echem przez kamienne korytarze, każdy kolejny przyciągał więcej uwagi niż poprzedni. Trzymałam ręce razem, aby powstrzymać je od drżenia, ale moje serce już waliło.

„Ona idzie do biura Alfy Magnusa?” ktoś syknął zza kolumny.

„Nie ma mowy. Musiała coś schrzanić,” dołączył inny głos.

„Schrzanić? Ta dziewczyna to chaos. Pewnie znowu coś zepsuła w pokoju Luciena.”

„Założę się, że coś ukradła. Wszyscy wiedzą, że włóczęgi to złodzieje.”

„Ona przynosi pecha. Powinni byli ją wyrzucić, gdy tylko ją wciągnęli z granicy.”

„Pewnie próbowała uwieść syna Alfy. To właśnie robią te włóczęgowskie dziwki.”

Zacisnęłam zęby, powstrzymałam palenie za oczami i szłam dalej. Nie płacz. Nie tutaj. Nigdy więcej.

Szepty podążały za mną jak cienie przez całą posiadłość. Im dalej szłam, tym cięższe stawało się powietrze. Temperatura się nie zmieniła, ale czułam się jakbym przechodziła przez mgłę. Jakby coś strasznego czekało na mnie na końcu korytarza.

Zatrzymałam się przed rzeźbionymi drewnianymi drzwiami biura Alfy Magnusa.

Żołądek mi się wywracał.

Jego strażnicy stali z boku, milczący. Jeden z nich otworzył dla mnie drzwi, a ja weszłam do środka.

Biuro pachniało skórą i drewnem z kominka. W centrum stało masywne dębowe biurko, zagracone zwojami, mapami i dokumentami. Ogień cicho trzaskał w kominku. Magnus stał z plecami do mnie, wpatrując się w wysokie okno z widokiem na dziedziniec treningowy.

Nie odwrócił się, gdy weszłam.

Ale przemówił.

„Wyjdźcie,” powiedział.

Dwóch betów, którzy czekali w środku, natychmiast wstało, ukłonili się i wyszli, rzucając mi ukradkowe spojrzenia. Drzwi zatrzasnęły się za nimi.

I wtedy zostałam tylko ja i on. Alfa Magnus w końcu się odwrócił. Jego oczy nie były okrutne. Nie były wściekłe. Były smutne.

Współczujące.

Nienawidziłam tego spojrzenia bardziej niż samej nienawiści. On wiedział. Wiedział wszystko. Był jedynym, który wiedział.

„Alfa Magnusie,” wyszeptałam, pochylając głowę.

Skinął głową. „Lyra.”

Powiedział moje imię. To prawdziwe. Nie „włóczęga”, nie „służąca”, nie „dziewczyna”.

Po prostu Lyra.

„Usiądź,” powiedział.

Zawahałam się, a potem posłuchałam. Moje kolana zgięły się powoli, nogi drżały pode mną, gdy usiadłam na krawędzi krzesła naprzeciw jego biurka.

Potem to powiedział. „Musisz wrócić.”

Oddech utkwił mi w gardle. Moje ręce zacisnęły się w pięści. Moja klatka piersiowa się zacisnęła. „Co masz na myśli, Alfa?” wyszeptałam. „Nie wracam tam. Wiesz, co się stało.”

Westchnął, opadając na krzesło. „Minęły dwa lata, dziewczyno. I tak, wiem. Każde słowo. Każda rana. Ale… on cię potrzebuje.”

Zamarłam. Mój głos był ledwie szeptem. „ On mnie potrzebuje?”

Alfa Magnus spojrzał mi w oczy. „ On jest chory.”

I tak po prostu, imię, którego odmawiałam wypowiedzieć, wróciło. On . Powód, dla którego jestem w tej paczce. Powód, dla którego byłam bita, wypalona, pozostawiona bez imienia. Powód, dla którego stałam się służącą.

Mój głos się załamał. „Co masz na myśli mówiąc chory?”

Magnus złożył dłonie, opierając je na biurku. „Bardzo chory. Jego siła słabnie. Jego wilk jest — niestabilny. On… umiera, Lyro. I potrzebuje cię przy swoim boku.”

Głośne trzaśnięcie sprawiło, że podskoczyłam.

Drzwi otworzyły się z hukiem. Lucien Asher wszedł do środka jak burza. Wysoki, o szerokich ramionach, ubrany na czarno. Jego szczęka była napięta, oczy płonęły wściekłością. Jego ciemne włosy opadały tuż nad ostrymi brwiami. Była w nim dzikość — nieokiełznana, gniewna, piękna.

Nawet wściekły, wyglądał jakby był wykuty z samej mocy. A cała ta moc, cała ta wściekłość — była skierowana na mnie.

„Dlaczego ona tu jest?” warknął. „Nawet nie skończyła sprzątać mojego pokoju.”

Moje ciało skurczyło się, instynktownie zwinęło w sobie. Alfa Magnus uderzył dłonią w biurko. „Lucienie! Ona jest służącą, a nie niewolnicą. I to ja poprosiłem o rozmowę z nią.”

„Nie ma o czym gadać z tą służącą, Tato!” Lucien warknął. „Niech wraca do pracy!”

Moje serce się skręciło. Nie spojrzałam na niego. Nie mogłam. Zamiast tego odwróciłam się do Alfy Magnusa. Mój głos był cichy. Pokorny. Pokonany.

„Proszę… mogę wrócić do pracy?” wyszeptałam. „Jeśli nie… nie dostanę kolacji dzisiaj.”

Wiedziałam, że Lucien mnie usłyszał. Nie musiałam patrzeć, aby zobaczyć błysk poczucia winy, który przeszedł przez jego twarz, zanim się odwrócił.

To była jego kara. Za każdym razem, gdy się spóźniałam. Za każdym razem, gdy podłoga nie była idealna. Za każdym razem, gdy ośmieliłam się istnieć, gdy on tego nie chciał —

Upewniał się, że kładę się do łóżka z niczym.

Tylko z pustym żołądkiem i bolącym sercem.

Alfa Magnus zacisnął szczękę. Napięcie w pokoju było tak gęste, że mogłoby mnie udusić. Nie chciał tego powiedzieć.

„ Dobrze .”

Ale w jego oczach widziałam, że to nie było „ dobrze ” i że jeszcze ze mną nie skończył.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Perspektywa Lyry

Przeszłam przez hol, jakby nic się nie stało.

Jakby Alfa Magnus nie powiedział mi właśnie, że jest chory. Jakby Lucien nie warknął na mnie, jakbym była jakimś bezpańskim psem żebrzącym o resztki. Jakby moje serce nie zacisnęło się tak mocno, że prawie zapomniałam, jak oddychać.

Ścisnęłam mocniej moją szmatkę do czyszczenia, wpatrując się w marmurową podłogę i przełknęłam wszystko inne.

Znowu. Jak zawsze. Drzwi do kwatery Luciena były uchylone. Zwolniłam kroku.

Usłyszałam śmiech wewnątrz. Wysoki. Słodki. Znajomy. Żołądek mi się ścisnął, zanim jeszcze otworzyłam drzwi do końca.

I tam była.

Kroczyła z sypialni Luciena, jakby była właścicielką całej posiadłości.

Miała na sobie jedną z jego koszul — tylko jego koszulę — ledwo wystarczająco długą, by coś zakryć. Jej szminka była rozmazana. Jej włosy były perfekcyjnie niechlujne, jakby spędziła godziny, by wyglądały, jakby nie wymagały żadnego wysiłku. Była tym typem dziewczyny, dla której wilki wyją.

Zauważyła mnie, a jej uśmiech rozprzestrzenił się jak trucizna.

„Och,” powiedziała, głosem pełnym udawanej słodyczy. „Nie wiedziałam, że już cię wysłał.”

Rzuciła jedno spojrzenie na moją prostą sukienkę i zniszczony fartuch, a potem zaśmiała się pod nosem.

„Ups. To chyba twoja kolej, służko.”

Mijała mnie, celowo powoli, zapach róż i seksu ciągnął się za nią jak policzek.

Nie powiedziałam nic. Nie drgnęłam. Tylko skinęłam głową i weszłam do środka. Miejsce było w nieładzie. Znowu.

Pościel była w połowie na podłodze, skręcona i poplamiona. Szklanka roztrzaskała się w pobliżu biurka. Błyszczyk do ust rozmazał się na krawędzi szklanki whisky Luciena. Powietrze było gęste od ciepła i czegoś innego, czego nie chciałam nazywać.

Zaczęłam od pościeli. Ściągnęłam ją. Wymieniłam na świeżą z wózka z bielizną. Zbierałam każdy rozbity kawałek szkła gołymi rękoma, krzywiąc się, gdy jeden przeciął moją skórę. Nie przestałam.

Lucien siedział na kanapie w samych czarnych dresach. Jego włosy były wciąż wilgotne po prysznicu, który właśnie wziął. Jego klatka piersiowa lśniła w przyćmionym świetle. Nawet na mnie nie spojrzał, popijając swój napój i wyliczając listę.

„Umyj okna. Uzupełnij tackę z alkoholem. Napraw karnisze — znowu. Znajdź czarną teczkę na jutrzejszy szczyt stada. Przynieś więcej lodu. I nie zapomnij, że szuflada w biurku jest zablokowana. Chcę, żeby była naprawiona przed zachodem słońca.”

Skinęłam raz i wyciągnęłam notes z kieszeni fartucha. Zapisałam każde zadanie, mój charakter pisma mały i schludny. Kiedy skończył swój napój, już położyłam listę na rogu biurka.

Potem odwróciłam się i sięgnęłam po teczkę leżącą pod tacką z whisky.

Zatrzymał się. Jego brew uniosła się. „Jak to—?”

Nie spojrzałam na niego. „Zawsze zostawiasz ją pod tacką z whisky,” powiedziałam cicho.

Czułam jego oczy na sobie. Nie z obrzydzeniem. Nie z litością. Po prostu... obserwował. Jakbym była czymś, czego do końca nie rozumiał.

Albo może nie chciał.

***

W kuchni powietrze było gorące od pary i oleju. Zaniosłam używaną pościel do wózka z praniem i ruszyłam w stronę zlewu, żeby zmyć krew z palca.

Ale zanim do niego dotarłam, ktoś stanął mi na drodze.

Ona. Znowu.

Ta sama dziewczyna z pokoju Luciena. Teraz przebrała się w jedwab. Blady niebieski. Drogie. Jej oczy spoczęły na moich z ogniem.

„Czyż nie mówiłam ci, że twoja kolej już minęła?” zadrwiła.

Nie odpowiedziałam. Nie oddychałam. Próbowałam tylko ją ominąć. Poruszyła się szybciej. Chwyciła czajnik z pieca — wrząca woda przelewała się z brzegu — i zamachnęła się blisko mojej twarzy.

Parzące ciepło musnęło moją skórę, tylko cal od niej.

„Pozostań na swoim miejscu, wyrzutku,” syknęła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Chapter 4

Perspektywa Lyry

Nie biegłam. Bieganie zrobiłoby za dużo hałasu. Zamiast tego szłam szybko – głowa nisko, kroki ciche – aż dotarłam do wąskiego korytarza dla służby, potem do skrzypiących drzwi do mojego maleńkiego pokoju na końcu korytarza. Moje ręce wciąż drżały, gdy zamknęłam je za sobą.

W momencie, gdy drzwi zatrzasnęły się, upadłam.

Ściany były zbyt blisko. Sufit zbyt niski. Łóżko to tylko cienki materac na drewnianej ramie, wciśnięty pod jedyne małe okno, zbyt wysoko, by zobaczyć księżyc. Ale to było moje.

A tej nocy, czułam, że to jedyne miejsce, gdzie mogłam się rozpaść, nie będąc obserwowaną.

Zanurzyłam twarz w poduszkę, pozwalając łzom płynąć tak cicho, jak tylko mogłam. Tkanina wchłonęła moje łzy, ale nie ból. Nic nie mogło.

Nienawidziłam płakać. Ale nie mogłam tego już dłużej powstrzymywać. Ona prawie mnie spaliła. I nikogo to nie obchodziło. Lucienowi nie zależało. Lucienowi nigdy nie zależało.

Przekręciłam się na plecy, wycierając twarz brzegiem koca. Wtedy to zobaczyłam.

List.

Zapieczętowany herbem Hawthorne, spoczywający schludnie na moim złożonym fartuchu. Moje serce stanęło. Usiadłam, drżącymi rękami otwierając go. W środku był krótki list.

Lyra,

Masz wyjechać o świcie. Twój wyjazd został zorganizowany. Nie mów o tym nikomu. – Alfa Magnus

I to wszystko. Bez wyjaśnień. Bez pocieszeń. Bez wyboru. Wpatrywałam się w ścianę, oddech płytki. Wyjeżdżałam. Po dwóch latach. Po dwóch latach przetrwania w ciszy. Nawet nie wiedziałam, co czuć.

Moje oczy powędrowały do małej sterty ubrań, które posiadałam. Trzy sukienki. Dwa fartuchy. Zużyty sweter.

Powoli, cicho, zaczęłam je składać.

Jedno po drugim.

Bo kiedy już raz cię wyrzucono, uczysz się szybko pakować.

***

Perspektywa Luciena

Jej szminka była rozmazana. Nie obchodziło mnie to. Jej nogi były owinięte wokół mnie, jej palce wplatały się w moje włosy. Przyparłem ją do ściany swojej sypialni, jedną ręką podtrzymując jej udo, drugą wsuwając pod jej koszulę.

Jęczała do mojego ust, gdy—

PUK PUK.

Jęknąłem. „Chyba sobie żartujesz.”

Dziewczyna odsunęła się, zirytowana. „Czy to ta zbuntowana służąca?”

Przewróciłem oczami i odsunąłem się. „Mam nadzieję, że nie.”

Boże, jak ona się nazywała? Lila? Liza? Nieważne. Zawsze była tylko służącą dla mnie. Zbuntowaną. Tą, która poruszała się cicho i nigdy nie mówiła, chyba że zapytana. Tą, która sprzątała moje bałagany i pozostawała poza zasięgiem wzroku.

Nigdy nie zawracałem sobie głowy imionami. Nie widziałem sensu. Kolejne pukanie. Tym razem ostrzejsze. Założyłem koszulę i otworzyłem drzwi, w pełni gotowy, by komuś urwać głowę.

Ale to nie była ona.

To był beta mojego ojca.

„Alfa Magnus chce cię widzieć. Teraz.”

Zmarszczyłem brwi.

Tata od miesięcy dawał mi wskazówki. O odpowiedzialności. O „staniu się człowiekiem, jakiego potrzebuje ta wataha.” O „przyszłości dziedzictwa Hawthorne.”

Wiedziałem, co to znaczy. Szykował się, by mianować mnie Alfą. Mimo to, nie spodziewałem się tego dzisiaj.

Poszedłem za betą przez korytarze, zbywając dziewczynę, która wołała za mną z pokoju, „Napisz do mnie później, Lucien!”

Tak, jasne.

Gdy wszedłem do biura ojca, stał przy ogniu, ramiona skrzyżowane, szczęka zaciśnięta.

Nie tracił czasu.

„Zostaniesz Alfą w ciągu miesiąca,” powiedział.

Mrugnąłem. „Czekaj, serio?”

Kiwnął głową. „Rada się zgadza. To odpowiedni moment. Udowodniłeś się.”

Poczułem nutę dumy w piersi. „Jest jeden warunek.”

Oto nadchodzi.

„Musisz się ożenić.”

Prawie się zakrztusiłem. „Co?!”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha’s Rebellious Fiancee

The Alpha’s Rebellious Fiancee

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa