passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha’s Rebellious Fiancee - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

The Alpha’s Rebellious Fiancee

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Perspektywa Lyry

Przeszłam przez hol, jakby nic się nie stało.

Jakby Alfa Magnus nie powiedział mi właśnie, że jest chory. Jakby Lucien nie warknął na mnie, jakbym była jakimś bezpańskim psem żebrzącym o resztki. Jakby moje serce nie zacisnęło się tak mocno, że prawie zapomniałam, jak oddychać.

Ścisnęłam mocniej moją szmatkę do czyszczenia, wpatrując się w marmurową podłogę i przełknęłam wszystko inne.

Znowu. Jak zawsze. Drzwi do kwatery Luciena były uchylone. Zwolniłam kroku.

Usłyszałam śmiech wewnątrz. Wysoki. Słodki. Znajomy. Żołądek mi się ścisnął, zanim jeszcze otworzyłam drzwi do końca.

I tam była.

Kroczyła z sypialni Luciena, jakby była właścicielką całej posiadłości.

Miała na sobie jedną z jego koszul — tylko jego koszulę — ledwo wystarczająco długą, by coś zakryć. Jej szminka była rozmazana. Jej włosy były perfekcyjnie niechlujne, jakby spędziła godziny, by wyglądały, jakby nie wymagały żadnego wysiłku. Była tym typem dziewczyny, dla której wilki wyją.

Zauważyła mnie, a jej uśmiech rozprzestrzenił się jak trucizna.

„Och,” powiedziała, głosem pełnym udawanej słodyczy. „Nie wiedziałam, że już cię wysłał.”

Rzuciła jedno spojrzenie na moją prostą sukienkę i zniszczony fartuch, a potem zaśmiała się pod nosem.

„Ups. To chyba twoja kolej, służko.”

Mijała mnie, celowo powoli, zapach róż i seksu ciągnął się za nią jak policzek.

Nie powiedziałam nic. Nie drgnęłam. Tylko skinęłam głową i weszłam do środka. Miejsce było w nieładzie. Znowu.

Pościel była w połowie na podłodze, skręcona i poplamiona. Szklanka roztrzaskała się w pobliżu biurka. Błyszczyk do ust rozmazał się na krawędzi szklanki whisky Luciena. Powietrze było gęste od ciepła i czegoś innego, czego nie chciałam nazywać.

Zaczęłam od pościeli. Ściągnęłam ją. Wymieniłam na świeżą z wózka z bielizną. Zbierałam każdy rozbity kawałek szkła gołymi rękoma, krzywiąc się, gdy jeden przeciął moją skórę. Nie przestałam.

Lucien siedział na kanapie w samych czarnych dresach. Jego włosy były wciąż wilgotne po prysznicu, który właśnie wziął. Jego klatka piersiowa lśniła w przyćmionym świetle. Nawet na mnie nie spojrzał, popijając swój napój i wyliczając listę.

„Umyj okna. Uzupełnij tackę z alkoholem. Napraw karnisze — znowu. Znajdź czarną teczkę na jutrzejszy szczyt stada. Przynieś więcej lodu. I nie zapomnij, że szuflada w biurku jest zablokowana. Chcę, żeby była naprawiona przed zachodem słońca.”

Skinęłam raz i wyciągnęłam notes z kieszeni fartucha. Zapisałam każde zadanie, mój charakter pisma mały i schludny. Kiedy skończył swój napój, już położyłam listę na rogu biurka.

Potem odwróciłam się i sięgnęłam po teczkę leżącą pod tacką z whisky.

Zatrzymał się. Jego brew uniosła się. „Jak to—?”

Nie spojrzałam na niego. „Zawsze zostawiasz ją pod tacką z whisky,” powiedziałam cicho.

Czułam jego oczy na sobie. Nie z obrzydzeniem. Nie z litością. Po prostu... obserwował. Jakbym była czymś, czego do końca nie rozumiał.

Albo może nie chciał.

***

W kuchni powietrze było gorące od pary i oleju. Zaniosłam używaną pościel do wózka z praniem i ruszyłam w stronę zlewu, żeby zmyć krew z palca.

Ale zanim do niego dotarłam, ktoś stanął mi na drodze.

Ona. Znowu.

Ta sama dziewczyna z pokoju Luciena. Teraz przebrała się w jedwab. Blady niebieski. Drogie. Jej oczy spoczęły na moich z ogniem.

„Czyż nie mówiłam ci, że twoja kolej już minęła?” zadrwiła.

Nie odpowiedziałam. Nie oddychałam. Próbowałam tylko ją ominąć. Poruszyła się szybciej. Chwyciła czajnik z pieca — wrząca woda przelewała się z brzegu — i zamachnęła się blisko mojej twarzy.

Parzące ciepło musnęło moją skórę, tylko cal od niej.

„Pozostań na swoim miejscu, wyrzutku,” syknęła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Chapter 4

Perspektywa Lyry

Nie biegłam. Bieganie zrobiłoby za dużo hałasu. Zamiast tego szłam szybko – głowa nisko, kroki ciche – aż dotarłam do wąskiego korytarza dla służby, potem do skrzypiących drzwi do mojego maleńkiego pokoju na końcu korytarza. Moje ręce wciąż drżały, gdy zamknęłam je za sobą.

W momencie, gdy drzwi zatrzasnęły się, upadłam.

Ściany były zbyt blisko. Sufit zbyt niski. Łóżko to tylko cienki materac na drewnianej ramie, wciśnięty pod jedyne małe okno, zbyt wysoko, by zobaczyć księżyc. Ale to było moje.

A tej nocy, czułam, że to jedyne miejsce, gdzie mogłam się rozpaść, nie będąc obserwowaną.

Zanurzyłam twarz w poduszkę, pozwalając łzom płynąć tak cicho, jak tylko mogłam. Tkanina wchłonęła moje łzy, ale nie ból. Nic nie mogło.

Nienawidziłam płakać. Ale nie mogłam tego już dłużej powstrzymywać. Ona prawie mnie spaliła. I nikogo to nie obchodziło. Lucienowi nie zależało. Lucienowi nigdy nie zależało.

Przekręciłam się na plecy, wycierając twarz brzegiem koca. Wtedy to zobaczyłam.

List.

Zapieczętowany herbem Hawthorne, spoczywający schludnie na moim złożonym fartuchu. Moje serce stanęło. Usiadłam, drżącymi rękami otwierając go. W środku był krótki list.

Lyra,

Masz wyjechać o świcie. Twój wyjazd został zorganizowany. Nie mów o tym nikomu. – Alfa Magnus

I to wszystko. Bez wyjaśnień. Bez pocieszeń. Bez wyboru. Wpatrywałam się w ścianę, oddech płytki. Wyjeżdżałam. Po dwóch latach. Po dwóch latach przetrwania w ciszy. Nawet nie wiedziałam, co czuć.

Moje oczy powędrowały do małej sterty ubrań, które posiadałam. Trzy sukienki. Dwa fartuchy. Zużyty sweter.

Powoli, cicho, zaczęłam je składać.

Jedno po drugim.

Bo kiedy już raz cię wyrzucono, uczysz się szybko pakować.

***

Perspektywa Luciena

Jej szminka była rozmazana. Nie obchodziło mnie to. Jej nogi były owinięte wokół mnie, jej palce wplatały się w moje włosy. Przyparłem ją do ściany swojej sypialni, jedną ręką podtrzymując jej udo, drugą wsuwając pod jej koszulę.

Jęczała do mojego ust, gdy—

PUK PUK.

Jęknąłem. „Chyba sobie żartujesz.”

Dziewczyna odsunęła się, zirytowana. „Czy to ta zbuntowana służąca?”

Przewróciłem oczami i odsunąłem się. „Mam nadzieję, że nie.”

Boże, jak ona się nazywała? Lila? Liza? Nieważne. Zawsze była tylko służącą dla mnie. Zbuntowaną. Tą, która poruszała się cicho i nigdy nie mówiła, chyba że zapytana. Tą, która sprzątała moje bałagany i pozostawała poza zasięgiem wzroku.

Nigdy nie zawracałem sobie głowy imionami. Nie widziałem sensu. Kolejne pukanie. Tym razem ostrzejsze. Założyłem koszulę i otworzyłem drzwi, w pełni gotowy, by komuś urwać głowę.

Ale to nie była ona.

To był beta mojego ojca.

„Alfa Magnus chce cię widzieć. Teraz.”

Zmarszczyłem brwi.

Tata od miesięcy dawał mi wskazówki. O odpowiedzialności. O „staniu się człowiekiem, jakiego potrzebuje ta wataha.” O „przyszłości dziedzictwa Hawthorne.”

Wiedziałem, co to znaczy. Szykował się, by mianować mnie Alfą. Mimo to, nie spodziewałem się tego dzisiaj.

Poszedłem za betą przez korytarze, zbywając dziewczynę, która wołała za mną z pokoju, „Napisz do mnie później, Lucien!”

Tak, jasne.

Gdy wszedłem do biura ojca, stał przy ogniu, ramiona skrzyżowane, szczęka zaciśnięta.

Nie tracił czasu.

„Zostaniesz Alfą w ciągu miesiąca,” powiedział.

Mrugnąłem. „Czekaj, serio?”

Kiwnął głową. „Rada się zgadza. To odpowiedni moment. Udowodniłeś się.”

Poczułem nutę dumy w piersi. „Jest jeden warunek.”

Oto nadchodzi.

„Musisz się ożenić.”

Prawie się zakrztusiłem. „Co?!”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Punkt widzenia Lyry

Niebo było jeszcze ciemne, gdy wspięłam się do czarnej karety czekającej tuż za bramami Hawthorne. Mgła przylegała do ziemi jak koc, a jedynymi dźwiękami były delikatne szelesty liści i odległe wycie wilków witających poranek.

Nikt nie był obudzony.

A może nikogo to nie obchodziło.

Ściągnęłam mocniej na ramiona znoszony szal. Moja sukienka była prosta—ciemnoniebieska bawełna, postrzępiona na dole, naprawiana więcej razy niż mogłam zliczyć. To była jedyna, która nie krzyczała „służąca”. Mimo to wydawała się za mała na ciężar tego, co miałam zrobić.

Alfa Magnus stał obok karety, a jego wyraz twarzy był nieczytelny w świetle świtu. Wyglądał na zmęczonego, jakby starszego. Może to była cisza. Może to był sekret, który nosił przez dwa długie lata.

Podał mi zawiniątko z jedzeniem—chleb, ser, suszone owoce. Wystarczająco na podróż.

„To nie dużo”, powiedział szorstko, nie do końca patrząc mi w oczy, „ale będziesz potrzebować siły”.

Kiwnęłam głową, ściskając jedzenie na piersi. „Dziękuję... Alfa Magnus. Za wszystko”.

Jego spojrzenie w końcu spotkało moje. „Jesteś silniejsza, niż ci się wydaje, Lyra”. Przerwa. „A może powinnam powiedzieć... Serafina”.

Imię nie wydawało się prawdziwe. Jak odległa melodia z piosenki, której tekstu zapomniałam.

„Nie wiem, jak nią być”, wyszeptałam.

Między nami zapanowała długa cisza.

Nie zaproponował uścisku. Nie pożegnał się. Ale spojrzenie w jego oczach mówiło więcej niż słowa.

Wsiadłam do karety.

Woźnica skinął na mnie głową. Był wysoki, szczupły, z srebrnymi włosami związanymi z tyłu i oczami, które zdawały się widzieć przez każdą warstwę, za którą próbowałam się ukryć.

„Czy powinienem nazywać cię księżniczką?” zapytał cicho, pomagając mi usiąść na wyściełanym siedzeniu.

Spojrzałam przez okno, serce bolało przy każdym oddechu. „Nie”, mruknęłam. „Po prostu Lyra”.

Zachichotał cicho. „Jak sobie życzysz, Lady Serafina Drayne. Twoja podróż się zaczyna”.

I wtedy kareta ruszyła.

Zostawiając Hawthorne za sobą.

Zostawiając Luciena za sobą.

Zostawiając ją za sobą—dziewczynę z wiadrem w rękach i bliznami na nadgarstkach.

***

Godziny mijały w ciszy. Drzewa rozmazywały się za oknami, srebrne sosny wznosiły się wysokie i nieruchome. Mgła wkradała się między nie jak duchy wskazujące drogę. Powietrze wydawało się inne, im bliżej byliśmy—starsze, zimniejsze, cięższe.

Wtedy kareta się zatrzymała.

Usiadłam prosto, oddech utknął w gardle.

Posiadłość wznosiła się przed nami jak coś z marzenia—nie, koszmaru zrobionego z kamienia i sekretów. Wysokie szare mury otaczały teren jak zbroja. Pnącza wspinały się po bokach. Ogromna żelazna brama otwierała się powoli, jęcząc pod swoim ciężarem.

Strażnicy stali w pełnej zbroi przy wejściu. W momencie, gdy mnie zobaczyli, skłonili się nisko, oczy nigdy nie spotykając moich.

Wilki krążyły w pobliżu wejścia—ogromne, srebrno-futrzaste bestie. Nawet one pochylały głowy, gdy przechodziłam.

Służący na dziedzińcu zastygli tam, gdzie stali. Oczy szeroko otwarte. Usta otwarte. Ale nikt nie odważył się mówić.

Nikt nie odważył się oddychać.

Wysiadłam z karety na drżących nogach, głowa wysoko, dłonie zaciśnięte, by ukryć drżenie.

„Panna—” zaczął jeden ze strażników.

Ale inny syknął: „To ona. To Serafina Drayne”.

Drzwi dwa razy wyższe ode mnie skrzypiały otwierając się przede mną, odkrywając długi korytarz z czarnego marmuru i złotych kinkietów. Służący dał mi znak, żeby iść za nim. Zrobiłam to.

Moje kroki odbijały się echem przez ciszę.

Na końcu korytarza stały wielkie drzwi, rzeźbione w wilki i korony oraz półksiężyce. Otwierały się powoli. Weszłam do sali tronowej.

Była ogromna i zimna, sufit ginął w cieniu, ściany wyłożone starożytnymi sztandarami i bronią. Ogień trzaskał w kominku, choć ledwo ogrzewał chłód.

Na drugim końcu, na tronie z obsydianu i kości siedział mężczyzna.

Wyglądał królewsko. Wysoki. Dumny.

Ale kruchy.

Jakby moc wciąż w nim była, ale ciało nie było już wystarczająco silne, by ją utrzymać. Jego srebrne oczy utkwiły we mnie. Jego głos był miękki, ale niósł się przez salę jak grzmot.

„Serafina. Wróciłaś”.

Imię uderzyło mnie jak fala. Skłoniłam się nisko, niżej niż kiedykolwiek przed kimkolwiek.

„Król Alfa”, wyszeptałam, ledwo utrzymując się na nogach.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha’s Rebellious Fiancee

The Alpha’s Rebellious Fiancee

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa