Punkt widzenia Lyry
Niebo było jeszcze ciemne, gdy wspięłam się do czarnej karety czekającej tuż za bramami Hawthorne. Mgła przylegała do ziemi jak koc, a jedynymi dźwiękami były delikatne szelesty liści i odległe wycie wilków witających poranek.
Nikt nie był obudzony.
A może nikogo to nie obchodziło.
Ściągnęłam mocniej na ramiona znoszony szal. Moja sukienka była prosta—ciemnoniebieska bawełna, postrzępiona na dole, naprawiana więcej razy niż mogłam zliczyć. To była jedyna, która nie krzyczała „służąca”. Mimo to wydawała się za mała na ciężar tego, co miałam zrobić.
Alfa Magnus stał obok karety, a jego wyraz twarzy był nieczytelny w świetle świtu. Wyglądał na zmęczonego, jakby starszego. Może to była cisza. Może to był sekret, który nosił przez dwa długie lata.
Podał mi zawiniątko z jedzeniem—chleb, ser, suszone owoce. Wystarczająco na podróż.
„To nie dużo”, powiedział szorstko, nie do końca patrząc mi w oczy, „ale będziesz potrzebować siły”.
Kiwnęłam głową, ściskając jedzenie na piersi. „Dziękuję... Alfa Magnus. Za wszystko”.
Jego spojrzenie w końcu spotkało moje. „Jesteś silniejsza, niż ci się wydaje, Lyra”. Przerwa. „A może powinnam powiedzieć... Serafina”.
Imię nie wydawało się prawdziwe. Jak odległa melodia z piosenki, której tekstu zapomniałam.
„Nie wiem, jak nią być”, wyszeptałam.
Między nami zapanowała długa cisza.
Nie zaproponował uścisku. Nie pożegnał się. Ale spojrzenie w jego oczach mówiło więcej niż słowa.
Wsiadłam do karety.
Woźnica skinął na mnie głową. Był wysoki, szczupły, z srebrnymi włosami związanymi z tyłu i oczami, które zdawały się widzieć przez każdą warstwę, za którą próbowałam się ukryć.
„Czy powinienem nazywać cię księżniczką?” zapytał cicho, pomagając mi usiąść na wyściełanym siedzeniu.
Spojrzałam przez okno, serce bolało przy każdym oddechu. „Nie”, mruknęłam. „Po prostu Lyra”.
Zachichotał cicho. „Jak sobie życzysz, Lady Serafina Drayne. Twoja podróż się zaczyna”.
I wtedy kareta ruszyła.
Zostawiając Hawthorne za sobą.
Zostawiając Luciena za sobą.
Zostawiając ją za sobą—dziewczynę z wiadrem w rękach i bliznami na nadgarstkach.
***
Godziny mijały w ciszy. Drzewa rozmazywały się za oknami, srebrne sosny wznosiły się wysokie i nieruchome. Mgła wkradała się między nie jak duchy wskazujące drogę. Powietrze wydawało się inne, im bliżej byliśmy—starsze, zimniejsze, cięższe.
Wtedy kareta się zatrzymała.
Usiadłam prosto, oddech utknął w gardle.
Posiadłość wznosiła się przed nami jak coś z marzenia—nie, koszmaru zrobionego z kamienia i sekretów. Wysokie szare mury otaczały teren jak zbroja. Pnącza wspinały się po bokach. Ogromna żelazna brama otwierała się powoli, jęcząc pod swoim ciężarem.
Strażnicy stali w pełnej zbroi przy wejściu. W momencie, gdy mnie zobaczyli, skłonili się nisko, oczy nigdy nie spotykając moich.
Wilki krążyły w pobliżu wejścia—ogromne, srebrno-futrzaste bestie. Nawet one pochylały głowy, gdy przechodziłam.
Służący na dziedzińcu zastygli tam, gdzie stali. Oczy szeroko otwarte. Usta otwarte. Ale nikt nie odważył się mówić.
Nikt nie odważył się oddychać.
Wysiadłam z karety na drżących nogach, głowa wysoko, dłonie zaciśnięte, by ukryć drżenie.
„Panna—” zaczął jeden ze strażników.
Ale inny syknął: „To ona. To Serafina Drayne”.
Drzwi dwa razy wyższe ode mnie skrzypiały otwierając się przede mną, odkrywając długi korytarz z czarnego marmuru i złotych kinkietów. Służący dał mi znak, żeby iść za nim. Zrobiłam to.
Moje kroki odbijały się echem przez ciszę.
Na końcu korytarza stały wielkie drzwi, rzeźbione w wilki i korony oraz półksiężyce. Otwierały się powoli. Weszłam do sali tronowej.
Była ogromna i zimna, sufit ginął w cieniu, ściany wyłożone starożytnymi sztandarami i bronią. Ogień trzaskał w kominku, choć ledwo ogrzewał chłód.
Na drugim końcu, na tronie z obsydianu i kości siedział mężczyzna.
Wyglądał królewsko. Wysoki. Dumny.
Ale kruchy.
Jakby moc wciąż w nim była, ale ciało nie było już wystarczająco silne, by ją utrzymać. Jego srebrne oczy utkwiły we mnie. Jego głos był miękki, ale niósł się przez salę jak grzmot.
„Serafina. Wróciłaś”.
Imię uderzyło mnie jak fala. Skłoniłam się nisko, niżej niż kiedykolwiek przed kimkolwiek.
„Król Alfa”, wyszeptałam, ledwo utrzymując się na nogach.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Lyry
„Nie bądź śmieszna, Serafino,” powiedział Król Alfa, machając ręką w powietrzu, jakbym powiedziała coś głupiego. „To dla ciebie zawsze ojciec.”
To imię sprawiało, że czułam ból w piersi. Serafina. Czułam się, jakby to była korona, której nie byłam pewna, czy jestem wystarczająco silna, by ją nosić.
Skupiłam wzrok na nim — na człowieku, który kiedyś nosił mnie na ramionach przez śnieg, który opowiadał bajki na dobranoc o boginiach księżyca i wilkach ze skrzydłami. Ale to było przedtem.
Zanim mnie zabrano. Zanim zniknęłam. Zanim stałam się Lyrą.
„Alfa Magnus powiedział, że jesteś chory,” powiedziałam cicho. „Dlatego musiałam wrócić, prawda?”
Zrobiłam powolny krok naprzód. Jego twarz złagodniała. Jego ramiona otworzyły się.
Weszłam w nie i po raz pierwszy od dwóch lat pozwoliłam się objąć.
„Tak, moje dziecko,” wyszeptał w moje włosy. „Moje dni są policzone.”
Jego ramiona były cieńsze, słabsze niż zapamiętałam. Ale ciepło wciąż tam było. Znajome. Bezpieczne.
„Bardzo mi przykro,” powiedział, odsuwając się, by na mnie spojrzeć. Jego oczy wypełniły się żalem, ostrym i nagłym. „Za wszystko. Za to, że nie znalazłem cię wcześniej.”
Spojrzał w dół, jego wzrok przeskanował mnie, a potem zamarł. Jego szczęka się zacisnęła. „Wyglądasz tak... wygłodzona.”
Próbowałam mówić, ale on jeszcze nie skończył.
Jego palce przesunęły się po bliźnie na moim nadgarstku, tej, która nigdy do końca nie zniknęła.
„O, moja Bogini,” wyszeptał. „Co ci zrobili?”
Delikatnie cofnęłam rękę.
„W porządku, ojcze,” powiedziałam, zmuszając się do uśmiechu. „Zrobiłeś to, co musiało być zrobione.”
Ale nawet gdy wypowiadałam te słowa, wspomnienie wydobywało się na powierzchnię jak burzowa chmura.
***
Retrospekcja – Dwa lata temu
Ciemność. To było pierwsze, co pamiętam. Gęsta, ciężka ciemność i ugryzienie żelaza na mojej skórze.
Łańcuchy.
Moje nadgarstki były surowe. Moje gardło paliło od krzyku. „Marnujesz czas,” splunęłam, mimo że mój głos drżał. „Nic ci nie powiem.”
Mężczyzna przede mną uśmiechnął się złośliwie. Jego twarz była ukryta pod kapturem, ale jego głos był głęboki i okrutny.
„Nie potrzebujemy wiele, dziewczyno,” powiedział, przykucając obok mnie. „Tylko lokalizacji Króla Alfy. Potem cię puścimy.”
Zaśmiałam się, sucho i złamanie. „Najpierw musisz mnie zabić.”
Uderzył mnie. Mocno. Poczułam smak krwi i milczałam.
„Jesteś lojalna, przyznaję ci to,” syknął. „Ale ta lojalność cię nie ocali, gdy skończymy.”
Byłam przykuta w tej piwnicy przez dwa dni. Bez jedzenia. Prawie bez wody. Kopana. Bita. Porzucona na zimnie. I mimo to, nic nie powiedziałam.
Kiedy porzucili mnie przy granicach Hawthorne, ledwo oddychałam. Po prostu złamana dziewczyna, bez imienia, bez pamięci — przynajmniej tak im powiedziano.
To Alfa Magnus mnie znalazł. Jestem pewna, że mnie rozpoznał. Ale nie powiedział ani słowa. Wziął mnie do siebie. Ukrył mnie. Dał mi nowe imię.
Lyra Thorne.
I stałam się niewidzialna.
Aż do teraz.
***
Wspomnienie zapiekło, gdy mrugnęłam i wróciłam do teraźniejszości.
Spojrzałam w górę na mojego ojca — mojego Króla Alfę — i zobaczyłam troskę wyrytą w każdej linii jego twarzy.
„W porządku,” wyszeptałam, choć to nie była prawda. „Przetrwałam.”
Jego ręka delikatnie wzięła moją, jakbym była ze szkła.
„Nie tylko przetrwałaś,” powiedział. „Przetrwałaś. A teraz... potrzebuję, byś przewodziła.”
Mrugnęłam. „Co?”
„Jesteś moją wojowniczką,” powiedział stanowczo. „Moją najsilniejszą w historii. Moją jedyną dziedziczką.”
Moje serce zadrżało.
„Przejmujesz po mnie.”
Otworzyłam usta, ale nic nie wyszło. Nie spodziewałam się tego. Nie dzisiaj. Nie tak. Ale on mówił dalej, jego głos pełen determinacji.
„Ale oczywiście,” dodał, „Będziesz potrzebować partnera.”
Moje oczy się rozszerzyły. „Potrzebuję?”
„Tak, moje dziecko. Jesteś przyszłą Królową Alfą. A stado potrzebuje stabilności.”
Ścisnął moją rękę.
„I dlatego... zaaranżowałem dla ciebie małżeństwo.”
Cofnęłam rękę, jakby mnie poparzył.
„Przepraszam—słucham?!” niemal krzyknęłam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Lucien POV
Słońce ledwie wzeszło, gdy wróciłem z patrolu. Moje buty były oblepione błotem, a pot przyklejał się do koszuli, ale nie dbałem o to. Bycie w lesie pomagało mi oczyścić umysł — szczególnie po katastrofie zeszłej nocy.
Za dużo myśli, za dużo twarzy, które wolałbym zapomnieć.
Ale gdy tylko przekroczyłem drzwi do domu watahy, jeden z beta mnie zatrzymał.
"Twój ojciec chce cię zobaczyć. Teraz."
Jęknąłem i przewróciłem oczami, mijając go.
Magnus zawsze ostatnio chciał o czymś rozmawiać — polityka watahy, aktywność łotrów, harmonogramy treningów. Zwyczajne sprawy.
Ale tym razem było inaczej.
Gdy wszedłem do jego biura, już siedział przy biurku, czekając. Pokój pachniał drewnem i starym papierem, a okno za nim wpuszczało blade poranne światło.
Na początku nie podniósł wzroku. Potem powiedział: „Usiądź, Lucien. Mamy sprawy do omówienia.”
Zmarszczyłem brwi, opadając na krzesło naprzeciwko niego. „Co tym razem? Znowu patrol na wschodzie?”
Nie uśmiechnął się. „Jutro spotkasz swoją żonę.”
Słowa trafiły mnie jak cios.
Wyprostowałem się. „Co do diabła masz na myśli?”
„Mówiłem ci wcześniej,” powiedział spokojnie, „potrzebujesz Luny. Bez niej starsi nie przekażą ci tytułu.”
„Myślałem, że żartujesz,” warknąłem. „Nie potrzebuję kobiety, by rządzić. Jestem więcej niż zdolny.”
Magnus westchnął, jakby czekał na tę reakcję. „Ale jej potrzebujesz,” powiedział. „I ona potrzebuje ciebie.”
Sięgnął do szuflady i wyciągnął zapieczętowany plik, przesuwając go w moją stronę po biurku.
Gapiłem się na niego, jakby mógł wybuchnąć.
„Ożenisz się z córką Króla Alfów.”
Mrugnąłem. „Córka Króla Alfów?”
Skinął głową raz.
Pokręciłem głową z niedowierzaniem. „Zaginiona córka Króla Alfów?”
Znowu skinął głową. Oparłem się na krześle, przeczesując ręką włosy. Wszyscy znali tę historię.
Dwa lata temu jedyna córka Króla Alfów zniknęła — mówiono, że została porwana. Inni szeptali o mroczniejszych plotkach. Nikt jej nie znalazł. Żadnego ciała. Żadnego tropu. Nic. Jakby zniknęła z powierzchni ziemi.
A wcześniej? Nikt nawet nie wiedział, jak wyglądała. Jej ojciec trzymał ją w ukryciu, chronił przed światem. Żadnych zdjęć. Żadnych publicznych wystąpień. Była największą tajemnicą królestwa.
A teraz miałem się z nią ożenić?
Zmrużyłem oczy. „Dlaczego ja? Dlaczego teraz? Jestem pewien, że ma lepsze perspektywy niż ja.”
Magnus pochylił się do przodu. „Tego chce jej ojciec. I nie zamierzam się kłócić z Królem Alfów.”
Gapiłem się na plik, serce biło mocno.
Król Alfów nie był byle jakim przywódcą. Władał Północnymi Terytoriami — kontrolował największy sojusz watah wilkołaków na kontynencie. Jego słowo było prawem. Jego armie były niezrównane. Zyskanie jego przychylności było jak uzyskanie ochrony od bogów.
Ale mimo to... ja?
Przyciągnąłem plik bliżej, łamiąc pieczęć z wosku. Tam było. Imię: Seraphina Drayne. Litery wiły się jak pnącza na stronie. Eleganckie. Królewskie.
Piękne imię dla Królowej Alfy. Gapiłem się na nie przez długi czas.
„Seraphina,” powiedziałem głośno, próbując go na języku. Moje myśli dryfowały do tego, jak mogła wyglądać. Ciemne włosy czy jasne? Oczy surowe czy łagodne?
Wojowniczka? Strateg? Czy ktoś zbyt delikatny, by przetrwać w świecie, przed którym była ukryta?
„Widziałeś ją?” zapytałem, wciąż wpatrując się w stronę.
Magnus nie odpowiedział.
Podniosłem wzrok.
„Widziałeś ją?”
Jego twarz była nieczytelna. „Spotkasz ją jutro.”
Wstałem gwałtownie, przechadzając się po pokoju, wciąż trzymając plik w ręku. „Więc pozwól mi to zrozumieć. Jakaś zjawa — dziewczyna, której nikt nie widział od lat — pojawia się znikąd, a ja mam się z nią ożenić? Tak po prostu?”
„Ona nie jest zjawą, Lucien,” powiedział mój ojciec. „Ona żyje. Jest przyszłością.”
„Przyszłością czego?”
„Naszej watahy,” powiedział. „Królestwa. Ona jest krwią Króla Alfów. Jeśli cię wybierze... zyskamy władzę, wpływy, sojuszników. A ona zyska bezpieczeństwo. Cel.”
Prychnąłem. „Bezpieczeństwo? Ze mną?”
„Nie bądź głupi.”
Usiadłem z powrotem powoli, wciąż trzymając kartkę.
Seraphina Drayne.
Czy była przestraszona? Wściekła? Czy chciała tego małżeństwa, czy była do niego zmuszona tak samo jak ja?
Przesuń w górę, aby kontynuować