passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha’s Rebellious Fiancee - Rozdział #7 - autor Yan Stellar

The Alpha’s Rebellious Fiancee

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Perspektywa Lyry

„Nie bądź śmieszna, Serafino,” powiedział Król Alfa, machając ręką w powietrzu, jakbym powiedziała coś głupiego. „To dla ciebie zawsze ojciec.”

To imię sprawiało, że czułam ból w piersi. Serafina. Czułam się, jakby to była korona, której nie byłam pewna, czy jestem wystarczająco silna, by ją nosić.

Skupiłam wzrok na nim — na człowieku, który kiedyś nosił mnie na ramionach przez śnieg, który opowiadał bajki na dobranoc o boginiach księżyca i wilkach ze skrzydłami. Ale to było przedtem.

Zanim mnie zabrano. Zanim zniknęłam. Zanim stałam się Lyrą.

„Alfa Magnus powiedział, że jesteś chory,” powiedziałam cicho. „Dlatego musiałam wrócić, prawda?”

Zrobiłam powolny krok naprzód. Jego twarz złagodniała. Jego ramiona otworzyły się.

Weszłam w nie i po raz pierwszy od dwóch lat pozwoliłam się objąć.

„Tak, moje dziecko,” wyszeptał w moje włosy. „Moje dni są policzone.”

Jego ramiona były cieńsze, słabsze niż zapamiętałam. Ale ciepło wciąż tam było. Znajome. Bezpieczne.

„Bardzo mi przykro,” powiedział, odsuwając się, by na mnie spojrzeć. Jego oczy wypełniły się żalem, ostrym i nagłym. „Za wszystko. Za to, że nie znalazłem cię wcześniej.”

Spojrzał w dół, jego wzrok przeskanował mnie, a potem zamarł. Jego szczęka się zacisnęła. „Wyglądasz tak... wygłodzona.”

Próbowałam mówić, ale on jeszcze nie skończył.

Jego palce przesunęły się po bliźnie na moim nadgarstku, tej, która nigdy do końca nie zniknęła.

„O, moja Bogini,” wyszeptał. „Co ci zrobili?”

Delikatnie cofnęłam rękę.

„W porządku, ojcze,” powiedziałam, zmuszając się do uśmiechu. „Zrobiłeś to, co musiało być zrobione.”

Ale nawet gdy wypowiadałam te słowa, wspomnienie wydobywało się na powierzchnię jak burzowa chmura.

***

Retrospekcja – Dwa lata temu

Ciemność. To było pierwsze, co pamiętam. Gęsta, ciężka ciemność i ugryzienie żelaza na mojej skórze.

Łańcuchy.

Moje nadgarstki były surowe. Moje gardło paliło od krzyku. „Marnujesz czas,” splunęłam, mimo że mój głos drżał. „Nic ci nie powiem.”

Mężczyzna przede mną uśmiechnął się złośliwie. Jego twarz była ukryta pod kapturem, ale jego głos był głęboki i okrutny.

„Nie potrzebujemy wiele, dziewczyno,” powiedział, przykucając obok mnie. „Tylko lokalizacji Króla Alfy. Potem cię puścimy.”

Zaśmiałam się, sucho i złamanie. „Najpierw musisz mnie zabić.”

Uderzył mnie. Mocno. Poczułam smak krwi i milczałam.

„Jesteś lojalna, przyznaję ci to,” syknął. „Ale ta lojalność cię nie ocali, gdy skończymy.”

Byłam przykuta w tej piwnicy przez dwa dni. Bez jedzenia. Prawie bez wody. Kopana. Bita. Porzucona na zimnie. I mimo to, nic nie powiedziałam.

Kiedy porzucili mnie przy granicach Hawthorne, ledwo oddychałam. Po prostu złamana dziewczyna, bez imienia, bez pamięci — przynajmniej tak im powiedziano.

To Alfa Magnus mnie znalazł. Jestem pewna, że mnie rozpoznał. Ale nie powiedział ani słowa. Wziął mnie do siebie. Ukrył mnie. Dał mi nowe imię.

Lyra Thorne.

I stałam się niewidzialna.

Aż do teraz.

***

Wspomnienie zapiekło, gdy mrugnęłam i wróciłam do teraźniejszości.

Spojrzałam w górę na mojego ojca — mojego Króla Alfę — i zobaczyłam troskę wyrytą w każdej linii jego twarzy.

„W porządku,” wyszeptałam, choć to nie była prawda. „Przetrwałam.”

Jego ręka delikatnie wzięła moją, jakbym była ze szkła.

„Nie tylko przetrwałaś,” powiedział. „Przetrwałaś. A teraz... potrzebuję, byś przewodziła.”

Mrugnęłam. „Co?”

„Jesteś moją wojowniczką,” powiedział stanowczo. „Moją najsilniejszą w historii. Moją jedyną dziedziczką.”

Moje serce zadrżało.

„Przejmujesz po mnie.”

Otworzyłam usta, ale nic nie wyszło. Nie spodziewałam się tego. Nie dzisiaj. Nie tak. Ale on mówił dalej, jego głos pełen determinacji.

„Ale oczywiście,” dodał, „Będziesz potrzebować partnera.”

Moje oczy się rozszerzyły. „Potrzebuję?”

„Tak, moje dziecko. Jesteś przyszłą Królową Alfą. A stado potrzebuje stabilności.”

Ścisnął moją rękę.

„I dlatego... zaaranżowałem dla ciebie małżeństwo.”

Cofnęłam rękę, jakby mnie poparzył.

„Przepraszam—słucham?!” niemal krzyknęłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Lucien POV

Słońce ledwie wzeszło, gdy wróciłem z patrolu. Moje buty były oblepione błotem, a pot przyklejał się do koszuli, ale nie dbałem o to. Bycie w lesie pomagało mi oczyścić umysł — szczególnie po katastrofie zeszłej nocy.

Za dużo myśli, za dużo twarzy, które wolałbym zapomnieć.

Ale gdy tylko przekroczyłem drzwi do domu watahy, jeden z beta mnie zatrzymał.

"Twój ojciec chce cię zobaczyć. Teraz."

Jęknąłem i przewróciłem oczami, mijając go.

Magnus zawsze ostatnio chciał o czymś rozmawiać — polityka watahy, aktywność łotrów, harmonogramy treningów. Zwyczajne sprawy.

Ale tym razem było inaczej.

Gdy wszedłem do jego biura, już siedział przy biurku, czekając. Pokój pachniał drewnem i starym papierem, a okno za nim wpuszczało blade poranne światło.

Na początku nie podniósł wzroku. Potem powiedział: „Usiądź, Lucien. Mamy sprawy do omówienia.”

Zmarszczyłem brwi, opadając na krzesło naprzeciwko niego. „Co tym razem? Znowu patrol na wschodzie?”

Nie uśmiechnął się. „Jutro spotkasz swoją żonę.”

Słowa trafiły mnie jak cios.

Wyprostowałem się. „Co do diabła masz na myśli?”

„Mówiłem ci wcześniej,” powiedział spokojnie, „potrzebujesz Luny. Bez niej starsi nie przekażą ci tytułu.”

„Myślałem, że żartujesz,” warknąłem. „Nie potrzebuję kobiety, by rządzić. Jestem więcej niż zdolny.”

Magnus westchnął, jakby czekał na tę reakcję. „Ale jej potrzebujesz,” powiedział. „I ona potrzebuje ciebie.”

Sięgnął do szuflady i wyciągnął zapieczętowany plik, przesuwając go w moją stronę po biurku.

Gapiłem się na niego, jakby mógł wybuchnąć.

„Ożenisz się z córką Króla Alfów.”

Mrugnąłem. „Córka Króla Alfów?”

Skinął głową raz.

Pokręciłem głową z niedowierzaniem. „Zaginiona córka Króla Alfów?”

Znowu skinął głową. Oparłem się na krześle, przeczesując ręką włosy. Wszyscy znali tę historię.

Dwa lata temu jedyna córka Króla Alfów zniknęła — mówiono, że została porwana. Inni szeptali o mroczniejszych plotkach. Nikt jej nie znalazł. Żadnego ciała. Żadnego tropu. Nic. Jakby zniknęła z powierzchni ziemi.

A wcześniej? Nikt nawet nie wiedział, jak wyglądała. Jej ojciec trzymał ją w ukryciu, chronił przed światem. Żadnych zdjęć. Żadnych publicznych wystąpień. Była największą tajemnicą królestwa.

A teraz miałem się z nią ożenić?

Zmrużyłem oczy. „Dlaczego ja? Dlaczego teraz? Jestem pewien, że ma lepsze perspektywy niż ja.”

Magnus pochylił się do przodu. „Tego chce jej ojciec. I nie zamierzam się kłócić z Królem Alfów.”

Gapiłem się na plik, serce biło mocno.

Król Alfów nie był byle jakim przywódcą. Władał Północnymi Terytoriami — kontrolował największy sojusz watah wilkołaków na kontynencie. Jego słowo było prawem. Jego armie były niezrównane. Zyskanie jego przychylności było jak uzyskanie ochrony od bogów.

Ale mimo to... ja?

Przyciągnąłem plik bliżej, łamiąc pieczęć z wosku. Tam było. Imię: Seraphina Drayne. Litery wiły się jak pnącza na stronie. Eleganckie. Królewskie.

Piękne imię dla Królowej Alfy. Gapiłem się na nie przez długi czas.

„Seraphina,” powiedziałem głośno, próbując go na języku. Moje myśli dryfowały do tego, jak mogła wyglądać. Ciemne włosy czy jasne? Oczy surowe czy łagodne?

Wojowniczka? Strateg? Czy ktoś zbyt delikatny, by przetrwać w świecie, przed którym była ukryta?

„Widziałeś ją?” zapytałem, wciąż wpatrując się w stronę.

Magnus nie odpowiedział.

Podniosłem wzrok.

„Widziałeś ją?”

Jego twarz była nieczytelna. „Spotkasz ją jutro.”

Wstałem gwałtownie, przechadzając się po pokoju, wciąż trzymając plik w ręku. „Więc pozwól mi to zrozumieć. Jakaś zjawa — dziewczyna, której nikt nie widział od lat — pojawia się znikąd, a ja mam się z nią ożenić? Tak po prostu?”

„Ona nie jest zjawą, Lucien,” powiedział mój ojciec. „Ona żyje. Jest przyszłością.”

„Przyszłością czego?”

„Naszej watahy,” powiedział. „Królestwa. Ona jest krwią Króla Alfów. Jeśli cię wybierze... zyskamy władzę, wpływy, sojuszników. A ona zyska bezpieczeństwo. Cel.”

Prychnąłem. „Bezpieczeństwo? Ze mną?”

„Nie bądź głupi.”

Usiadłem z powrotem powoli, wciąż trzymając kartkę.

Seraphina Drayne.

Czy była przestraszona? Wściekła? Czy chciała tego małżeństwa, czy była do niego zmuszona tak samo jak ja?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Lyra (Seraphina)

Stałam przed ojcem, z dłońmi ściśniętymi mocno przed sobą, próbując uspokoić burzę wewnątrz mnie. Złota tarcza naszego rodzinnego tronu błyszczała za nim, ale wszystko, co widziałam, to ciężka prawda przygniatająca moją pierś.

"Za kogo wychodzę za mąż?" zapytałam cicho.

Król Alfa—mój ojciec—uśmiechnął się, jego oczy złagodniały z czymś nieodgadnionym. "Za kogoś, kogo już znasz."

Zmarszczyłam brwi. "Kogo?"

Zrobił krok bliżej i położył ciepłą dłoń na moim ramieniu. "Za kogoś, kogo, wierzę, że rozumiesz lepiej niż on sam siebie."

Jego odpowiedź jedynie wzburzyła więcej pytań w moim sercu. Dlaczego cała ta tajemnica?

"Ojcze..."

Ale on tylko pocałował mnie delikatnie w czoło. "Zobaczysz, moja wojowniczko."

***

Byłam ubrana w srebrną suknię—prostą, ale elegancką. Materiał lśnił jak światło księżyca, delikatnie obejmując moją sylwetkę i muskając podłogę z każdym krokiem. Nie było na niej klejnotów, korony, ani błyszczących symboli. Tylko kolor naszej krwi i cicha siła tego, kim byłam.

Sala ceremonialna była tuż przed nami, jej wielkie drzwi otwarte na czekających gości. Wzięłam jeden powolny oddech.

Moja pierś się zacisnęła.

W takim momencie... tęskniłam za nią.

Matką.

Przebłysk wspomnień przesunął się przeze mnie jak zimny wiatr.

***

Zwykła przynosić mi kolację na srebrnej tacy—uśmiechając się, nucąc kołysankę pod nosem. Siadała obok mnie i delikatnie rozczesywała moje włosy, rozplątując każdy kołtun z cierpliwością, jej palce były miękkie jak płatki.

"Pewnego dnia, będziesz prowadzić," zwykła szeptać. "Ale zrobisz to po swojemu. Nigdy nie pozwól, by obowiązek uciszył twoje serce, mój mały księżycu."

Tamtej nocy widziałam ją ostatni raz żywą. Noc inwazji. Pamiętam jej krzyk.

Pamiętam zapach krwi. Pamiętam jej upadek—oczy szeroko otwarte ze strachu—zanim mnie zabrali, ciągnąc mnie w ciemność. Moja matka zginęła, chroniąc mnie.

A teraz mój ojciec wydawał mnie za mąż za nieznajomego?

Nie. Nie po prostu nieznajomego. Tajemnicę.

Zamknęłam oczy i podniosłam podbródek. "Bogini Księżyca," wyszeptałam pod nosem, "jeśli naprawdę patrzysz... daj mi siłę. I pokaż mi dlaczego."

***

Tymczasem, gdzieś po drugiej stronie wielkiej sali, Lucien klął pod nosem.

Sala Ceremonii Kamienia Księżycowego była ogromna, z kościanymi kolumnami sięgającymi nieba i setkami oczu obserwujących z obu stron. Szlachta. Betowie. Wojownicy. Wszyscy ustawieni, by być świadkami świętego spotkania losów.

Dwoje drzwi stało naprzeciw siebie. Jedne dla syna Alfy. Drugie dla córki Króla Alfy.

Mnie.

Zabrzmiał miękki róg.

Ruszyłam naprzód, srebrna suknia ciągnęła się za mną jak nici zapomnianego snu.

Po drugiej stronie sali, wszedł Lucien. Czarny garnitur. Wypolerowane buty. Ostry podbródek. I w momencie, gdy jego oczy spoczęły na mnie—

Zamarł.

Po prostu przestał iść. Jakby ktoś go uderzył w twarz. Jego wyraz twarzy skrzywił się z dezorientacji, szoku, czegoś dzikiego.

Ja również się nie zatrzymałam. Ale mój oddech uwiązł.

Lucien.

Prawie się potknęłam. W sali rozległy się westchnienia. Rozpoczął się szmer, fale szeptów przechodzące jak wiatr przez tłum. Jego oczy zablokowały się na moich, niedowierzanie zalewając każdy cal jego doskonałej, irytującej twarzy.

A potem jego głos przerwał ciszę.

"Ty..."

Jego ton był niski, szorstki. "Jesteś córką Króla Alfy?"

Cała sala zamarła w martwej ciszy. Przełknęłam ślinę, nie mogąc wydusić słów. Moje serce waliło w żebrach.

Lucien.

Ten, który wydawał mi rozkazy. Ten, który nigdy nie nauczył się mojego imienia. Ten, który kradł mój sen, mój spokój, moją siłę każdym zimnym spojrzeniem.

Mężczyzna, który mnie nienawidził…

Miał stać się moim towarzyszem. Lub moją zgubą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha’s Rebellious Fiancee

The Alpha’s Rebellious Fiancee

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa