passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Alpha’s Rebellious Fiancee - Rozdział #8 - autor Yan Stellar

The Alpha’s Rebellious Fiancee

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Lucien POV

Słońce ledwie wzeszło, gdy wróciłem z patrolu. Moje buty były oblepione błotem, a pot przyklejał się do koszuli, ale nie dbałem o to. Bycie w lesie pomagało mi oczyścić umysł — szczególnie po katastrofie zeszłej nocy.

Za dużo myśli, za dużo twarzy, które wolałbym zapomnieć.

Ale gdy tylko przekroczyłem drzwi do domu watahy, jeden z beta mnie zatrzymał.

"Twój ojciec chce cię zobaczyć. Teraz."

Jęknąłem i przewróciłem oczami, mijając go.

Magnus zawsze ostatnio chciał o czymś rozmawiać — polityka watahy, aktywność łotrów, harmonogramy treningów. Zwyczajne sprawy.

Ale tym razem było inaczej.

Gdy wszedłem do jego biura, już siedział przy biurku, czekając. Pokój pachniał drewnem i starym papierem, a okno za nim wpuszczało blade poranne światło.

Na początku nie podniósł wzroku. Potem powiedział: „Usiądź, Lucien. Mamy sprawy do omówienia.”

Zmarszczyłem brwi, opadając na krzesło naprzeciwko niego. „Co tym razem? Znowu patrol na wschodzie?”

Nie uśmiechnął się. „Jutro spotkasz swoją żonę.”

Słowa trafiły mnie jak cios.

Wyprostowałem się. „Co do diabła masz na myśli?”

„Mówiłem ci wcześniej,” powiedział spokojnie, „potrzebujesz Luny. Bez niej starsi nie przekażą ci tytułu.”

„Myślałem, że żartujesz,” warknąłem. „Nie potrzebuję kobiety, by rządzić. Jestem więcej niż zdolny.”

Magnus westchnął, jakby czekał na tę reakcję. „Ale jej potrzebujesz,” powiedział. „I ona potrzebuje ciebie.”

Sięgnął do szuflady i wyciągnął zapieczętowany plik, przesuwając go w moją stronę po biurku.

Gapiłem się na niego, jakby mógł wybuchnąć.

„Ożenisz się z córką Króla Alfów.”

Mrugnąłem. „Córka Króla Alfów?”

Skinął głową raz.

Pokręciłem głową z niedowierzaniem. „Zaginiona córka Króla Alfów?”

Znowu skinął głową. Oparłem się na krześle, przeczesując ręką włosy. Wszyscy znali tę historię.

Dwa lata temu jedyna córka Króla Alfów zniknęła — mówiono, że została porwana. Inni szeptali o mroczniejszych plotkach. Nikt jej nie znalazł. Żadnego ciała. Żadnego tropu. Nic. Jakby zniknęła z powierzchni ziemi.

A wcześniej? Nikt nawet nie wiedział, jak wyglądała. Jej ojciec trzymał ją w ukryciu, chronił przed światem. Żadnych zdjęć. Żadnych publicznych wystąpień. Była największą tajemnicą królestwa.

A teraz miałem się z nią ożenić?

Zmrużyłem oczy. „Dlaczego ja? Dlaczego teraz? Jestem pewien, że ma lepsze perspektywy niż ja.”

Magnus pochylił się do przodu. „Tego chce jej ojciec. I nie zamierzam się kłócić z Królem Alfów.”

Gapiłem się na plik, serce biło mocno.

Król Alfów nie był byle jakim przywódcą. Władał Północnymi Terytoriami — kontrolował największy sojusz watah wilkołaków na kontynencie. Jego słowo było prawem. Jego armie były niezrównane. Zyskanie jego przychylności było jak uzyskanie ochrony od bogów.

Ale mimo to... ja?

Przyciągnąłem plik bliżej, łamiąc pieczęć z wosku. Tam było. Imię: Seraphina Drayne. Litery wiły się jak pnącza na stronie. Eleganckie. Królewskie.

Piękne imię dla Królowej Alfy. Gapiłem się na nie przez długi czas.

„Seraphina,” powiedziałem głośno, próbując go na języku. Moje myśli dryfowały do tego, jak mogła wyglądać. Ciemne włosy czy jasne? Oczy surowe czy łagodne?

Wojowniczka? Strateg? Czy ktoś zbyt delikatny, by przetrwać w świecie, przed którym była ukryta?

„Widziałeś ją?” zapytałem, wciąż wpatrując się w stronę.

Magnus nie odpowiedział.

Podniosłem wzrok.

„Widziałeś ją?”

Jego twarz była nieczytelna. „Spotkasz ją jutro.”

Wstałem gwałtownie, przechadzając się po pokoju, wciąż trzymając plik w ręku. „Więc pozwól mi to zrozumieć. Jakaś zjawa — dziewczyna, której nikt nie widział od lat — pojawia się znikąd, a ja mam się z nią ożenić? Tak po prostu?”

„Ona nie jest zjawą, Lucien,” powiedział mój ojciec. „Ona żyje. Jest przyszłością.”

„Przyszłością czego?”

„Naszej watahy,” powiedział. „Królestwa. Ona jest krwią Króla Alfów. Jeśli cię wybierze... zyskamy władzę, wpływy, sojuszników. A ona zyska bezpieczeństwo. Cel.”

Prychnąłem. „Bezpieczeństwo? Ze mną?”

„Nie bądź głupi.”

Usiadłem z powrotem powoli, wciąż trzymając kartkę.

Seraphina Drayne.

Czy była przestraszona? Wściekła? Czy chciała tego małżeństwa, czy była do niego zmuszona tak samo jak ja?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Lyra (Seraphina)

Stałam przed ojcem, z dłońmi ściśniętymi mocno przed sobą, próbując uspokoić burzę wewnątrz mnie. Złota tarcza naszego rodzinnego tronu błyszczała za nim, ale wszystko, co widziałam, to ciężka prawda przygniatająca moją pierś.

"Za kogo wychodzę za mąż?" zapytałam cicho.

Król Alfa—mój ojciec—uśmiechnął się, jego oczy złagodniały z czymś nieodgadnionym. "Za kogoś, kogo już znasz."

Zmarszczyłam brwi. "Kogo?"

Zrobił krok bliżej i położył ciepłą dłoń na moim ramieniu. "Za kogoś, kogo, wierzę, że rozumiesz lepiej niż on sam siebie."

Jego odpowiedź jedynie wzburzyła więcej pytań w moim sercu. Dlaczego cała ta tajemnica?

"Ojcze..."

Ale on tylko pocałował mnie delikatnie w czoło. "Zobaczysz, moja wojowniczko."

***

Byłam ubrana w srebrną suknię—prostą, ale elegancką. Materiał lśnił jak światło księżyca, delikatnie obejmując moją sylwetkę i muskając podłogę z każdym krokiem. Nie było na niej klejnotów, korony, ani błyszczących symboli. Tylko kolor naszej krwi i cicha siła tego, kim byłam.

Sala ceremonialna była tuż przed nami, jej wielkie drzwi otwarte na czekających gości. Wzięłam jeden powolny oddech.

Moja pierś się zacisnęła.

W takim momencie... tęskniłam za nią.

Matką.

Przebłysk wspomnień przesunął się przeze mnie jak zimny wiatr.

***

Zwykła przynosić mi kolację na srebrnej tacy—uśmiechając się, nucąc kołysankę pod nosem. Siadała obok mnie i delikatnie rozczesywała moje włosy, rozplątując każdy kołtun z cierpliwością, jej palce były miękkie jak płatki.

"Pewnego dnia, będziesz prowadzić," zwykła szeptać. "Ale zrobisz to po swojemu. Nigdy nie pozwól, by obowiązek uciszył twoje serce, mój mały księżycu."

Tamtej nocy widziałam ją ostatni raz żywą. Noc inwazji. Pamiętam jej krzyk.

Pamiętam zapach krwi. Pamiętam jej upadek—oczy szeroko otwarte ze strachu—zanim mnie zabrali, ciągnąc mnie w ciemność. Moja matka zginęła, chroniąc mnie.

A teraz mój ojciec wydawał mnie za mąż za nieznajomego?

Nie. Nie po prostu nieznajomego. Tajemnicę.

Zamknęłam oczy i podniosłam podbródek. "Bogini Księżyca," wyszeptałam pod nosem, "jeśli naprawdę patrzysz... daj mi siłę. I pokaż mi dlaczego."

***

Tymczasem, gdzieś po drugiej stronie wielkiej sali, Lucien klął pod nosem.

Sala Ceremonii Kamienia Księżycowego była ogromna, z kościanymi kolumnami sięgającymi nieba i setkami oczu obserwujących z obu stron. Szlachta. Betowie. Wojownicy. Wszyscy ustawieni, by być świadkami świętego spotkania losów.

Dwoje drzwi stało naprzeciw siebie. Jedne dla syna Alfy. Drugie dla córki Króla Alfy.

Mnie.

Zabrzmiał miękki róg.

Ruszyłam naprzód, srebrna suknia ciągnęła się za mną jak nici zapomnianego snu.

Po drugiej stronie sali, wszedł Lucien. Czarny garnitur. Wypolerowane buty. Ostry podbródek. I w momencie, gdy jego oczy spoczęły na mnie—

Zamarł.

Po prostu przestał iść. Jakby ktoś go uderzył w twarz. Jego wyraz twarzy skrzywił się z dezorientacji, szoku, czegoś dzikiego.

Ja również się nie zatrzymałam. Ale mój oddech uwiązł.

Lucien.

Prawie się potknęłam. W sali rozległy się westchnienia. Rozpoczął się szmer, fale szeptów przechodzące jak wiatr przez tłum. Jego oczy zablokowały się na moich, niedowierzanie zalewając każdy cal jego doskonałej, irytującej twarzy.

A potem jego głos przerwał ciszę.

"Ty..."

Jego ton był niski, szorstki. "Jesteś córką Króla Alfy?"

Cała sala zamarła w martwej ciszy. Przełknęłam ślinę, nie mogąc wydusić słów. Moje serce waliło w żebrach.

Lucien.

Ten, który wydawał mi rozkazy. Ten, który nigdy nie nauczył się mojego imienia. Ten, który kradł mój sen, mój spokój, moją siłę każdym zimnym spojrzeniem.

Mężczyzna, który mnie nienawidził…

Miał stać się moim towarzyszem. Lub moją zgubą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha’s Rebellious Fiancee

The Alpha’s Rebellious Fiancee

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa